Το θυμήθηκα χθες, διαβάζοντας το πολύ ενδιαφέρον ρεπορτάζ του Μανώλη Πιμπλή (Τα Νέα, 2/7/09) για τα audio books. Οταν πριν από λίγο καιρό, μια φίλη μου ζητούσε να βρει audio books για μια υπέργηρη γνωστή της, που δεν έβλεπε πια να διαβάσει, αλλά λαχταρούσε τη συντροφιά της ανάγνωσης. Τότε, πριν από δυο τρία χρόνια, είχαν κυκλοφορήσει, ενδεικτικά, κάποια audio books και η φίλη μου είχε ενθουσιαστεί με την πληροφορία.
Σκέφτομαι πόση εντύπωση θα μας έκανε αν στις διαδρομές μας, αντί για εκείνες τις εξωφρενικές και κατ’ επίφαση μουσικές που ακούμε από τα διάφορα αυτοκίνητα, να ακούγονταν οι φωνές ηθοποιών να διαβάζουν σελίδες βιβλίων, παλιών και σύγχρονων. Εντελώς ιδεατή κατάσταση, και είναι μία ακόμη περίπτωση όπου απέχουμε πολύ από τα ευρωπαϊκά ήθη, τις συνήθειες, τις συμπεριφορές, τη σχέση με την τεχνολογία.
Στα βιβλιοπωλεία του εξωτερικού υπάρχουν ράφια ολόκληρα με audio books, μας λέει το ρεπορτάζ, και τα έχουμε δει. Στην Ελλάδα, δειλά δειλά, μερικοί εκδότες επιλεκτικά κάνουν «ακουστικές» εκδόσεις των βιβλίων τους, με τη φωνή δημοφιλών συγγραφέων συνήθως, περισσότερο ως μέσον προβολής του συγγραφέα και του βιβλίου, παρά ως διεκδίκηση μιας νέας πίτας στην αγορά. Μήπως, όμως, κάτι ξέρουν οι Ελληνες εκδότες και δεν επενδύουν στα audio books; Μήπως, ούτως ή άλλως, αφιερώνουμε πολύ χρόνο στα γκάτζετ –παντός είδους– που μας γοητεύουν και ελάχιστο στο βιβλίο, έντυπο, ηλεκτρονικό ή «ακουστικό»;
«Το βιβλίο έχει το ίδιο τυραννικό ελάττωμα που έχει και ο έρωτας. Σε θέλει καθηλωμένον επάνω του με ακίνητες όλες τις αισθήσεις. Το cd, αυτό το ευφυές τυφλό σύστημα ανάγνωσης, δημιουργεί μια πιο ελεύθερη σχέση με τον ακροατή», έλεγε παλαιότερα η ακαδημαϊκός και ποιήτρια Κική Δημουλά, με ευκαιρία την έκδοση μιας σειράς «ηχογραφημένων βιβλίων» για την ποίηση. Κι ίσως εκεί ακριβώς βρίσκεται το πρόβλημα: ότι προτιμούμε περισσότερο τη δέσμευση, τα εξαρτήματα και τα καλώδια από την αδέσμευτη κίνηση. Την εξάρτηση από την ελευθερία.
Summertime Dianne Reeves
«Ημουν εκεί κάθε βράδυ και αντίκριζα την ίδια σκηνή: Τον κόσμο να τυλίγεται γύρω από το τετράγωνο όπου βρίσκεται το Blue Note, περιμένοντας υπομονετικά μήπως και μπορέσει να εξασφαλίσει μια θέση. Ηταν σαν προσκύνημα. Οσοι δεν τα κατάφερναν έμεναν απέξω και “κρυφάκουγαν” σιωπηλά. Εμείς, μέσα στο Blue Note κρατούσαμε την ανάσα μας, για να μη χάσουμε ούτε λέξη από τις ερμηνείες της». H Nταϊάν Ριβς περιγράφει την εμπειρία της από μια σειρά συναυλιών της Νίνα Σιμόν πριν από χρόνια στη Νέα Υόρκη, σαν να έγιναν χθες. Μιλάει με πάθος για μια γυναίκα μοναδική που έδινε την ψυχή της σε ό,τι τραγούδι άγγιζε. Σήμερα, χρόνια μετά το περιστατικό αυτό, η πολυβραβευμένη και με πολλά «χιλιόμετρα» Αμερικανίδα ερμηνεύτρια της vocal jazz, έρχεται στην Αθήνα για μια συναυλία αφιέρωμα στη Νίνα Σιμόν, στις 6 Ιουλίου στο θέατρο Λυκαβηττού.
H 54χρονη Νταϊάν Ριβς συνάντησε τη Νίνα Σιμόν στο ξεκίνημα της καριέρας της. «Δεν είχα κλείσει τα 22 μου χρόνια», εξομολογείται στην «Κ» και ένας κοινός μας φίλος με πήγε να τη γνωρίσω στο σπίτι που έμενε τότε στο Λος Αντζελες. Συζητήσαμε αρκετά, τη ρώτησα διάφορα πράγματα και αυτό που κράτησα από την κουβέντα μας ήταν η φράση “στη σχέση σου με τη μουσική θα είσαι πάντοτε απόλυτα ειλικρινής. Μόνο έτσι θα τα καταφέρεις”».
«Η Νίνα Σιμόν ήταν γυναίκα με μεγάλο κουράγιο και ως καλλιτέχνης υπήρξε πέρα για πέρα αληθινή. Σε εποχές που οι άνθρωποι πάλευαν για θεμελιώδη δικαιώματά τους, σε εποχές με ρατσισμό και ξενοβοφία, βγήκε και τραγούδησε την αλήθεια με μεγάλη δύναμη, χωρίς να φοβηθεί. Ετσι ήταν και στη ζωή της, δεν έκανε πίσω. Mιλάμε σήμερα για ποπ καριέρες και ποπ αστέρες. Είναι αστείο. Η ουσιαστική καριέρα, η κατάκτηση είναι αυτό που κατάφερε η Νίνα Σιμόν και μερικοί άλλοι».
Τα προσωπεία έπεσαν. Η μητέρα όλων των μαχών ξεκίνησε. Μία βόμβα πολλών μεγατόνων έπεσε στο χώρο των λειτουργικών συστημάτων όταν η Google ανακοίνωσε χτες την κυκλοφορία λειτουργικού συστήματος στο δεύτερο εξάμηνο του 2010. Και το όνομα αυτού Google Chrome.
Το Google Chrome OS αρχικά θα έχει στόχο τα netbooks, τους μικρούς φορητούς υπολογιστές που έχουν ήδη προκαλέσει αναστάτωση στην αγορά των PC. «Ταχύτητα, απλότητα και ασφάλεια είναι τα τρία κύρια στοιχεία του Google Chrome OS», αναφέρει η εταιρεία στο blog της.
Φυσικά θα είναι ανοικτό λογισμικό. Λέτε να απαντήσει η Microsoft;
Στο πλαίσιο της Δράσης «Ψηφιακή Τάξη» πραγματοποιείται διανομή «Μαθητικού Φορητού Ηλεκτρονικού Υπολογιστή» σε όλους τους μαθητές που εγγράφονται κατά το σχολικό έτος 2009-2010 στην Α’ τάξη του Γυμνασίου. Η απόκτηση του φορητού υπολογιστή από τους μαθητές θα γίνει δωρεάν, με τη χορήγηση κουπονιού το οποίο αντιστοιχεί σε φορητό υπολογιστή συνολικής αξίας 450 ευρώ. Οι ελάχιστες τεχνικές προδιαγραφές του μαθητικού υπολογιστή περιγράφονται στο συνημμένο πίνακα.
Η Δράση «Ψηφιακή Τάξη» αποσκοπεί στην εξοικείωση των μαθητών με τις νέες τεχνολογίες, στην αναβάθμιση των δεξιοτήτων τους σχετικά με τη χρήση του ηλεκτρονικού υπολογιστή και στη βελτίωση της εκπαιδευτικής διαδικασίας με αξιοποίηση των νέων τεχνολογιών, για το σύνολο της εκπαιδευτικής κοινότητας.
Η «Ψηφιακή Τάξη» εντάσσεται στην Ψηφιακή Στρατηγική της Κυβέρνησης και χρηματοδοτείται με εθνικούς και Ευρωπαϊκούς πόρους, μέσω του Προγράμματος «Ψηφιακή Σύγκλιση» (ΕΣΠΑ 2007-2013). Σκοπός της είναι η αναβάθμιση του εκπαιδευτικού συστήματος μέσα από την αξιοποίηση των Τεχνολογιών Πληροφορικής και Επικοινωνιών κατά την εκπαιδευτική διαδικασία.
Kοιτούσα τις προάλλες τη μαύρη πλαγιά του Υμηττού στο ύψος της Γλυφάδας. Ανάμεσα στις πολυκατοικίες που έχουν σκαρφαλώσει στην κορυφή του βουνού διακρίνει κανείς ακόμη και από απόσταση τα μαυρισμένα πεύκα. Δεν ήταν όλη η περιοχή χαμηλής βλάστησης. Τα πεύκα είχαν μεγαλώσει αρκετά σε σημείο που λίγες ημέρες πριν από την πυρκαγιά της 15ης Ιουνίου, παρατηρούσα πόσο πιο πράσινη ήταν πλέον η πλαγιά του Υμηττού. Κατέβαινε ο αέρας στο κέντρο της Γλυφάδας φιλτραρισμένος από τα νεαρά πεύκα του βουνού και παρά την οικοδομική ανάπτυξη της Ανω Γλυφάδας και της Ανω Βούλας, υπήρχε ακόμη μία αίσθηση εξοχής.
Η Yahoo είναι έτοιμη να διαθέσει στους χρήστες το Search Pad, ένα εργαλείο λήψης και συγκέντρωσης σημειώσεων, ενσωματωμένο στη μηχανή αναζήτησης. Αν και η πρώτη επίδειξη του προϊόντος έγινε τον περασμένο Φεβρουάριο, το Search Pad θα διατεθεί από τις 8 Ιουλίου.
Η νέα υπηρεσία είναι παρόμοια με άλλες αντίστοιχες που κυκλοφορούν στο Διαδίκτυο, με πιο διαδεδομένη το Google Notebook. Η σημαντικότερη διαφορά του Search Pad, και το σημείο καινοτομίας του, είναι ότι η εφαρμογή επιχειρεί να βοηθήσει τον χρήστη στη σύνταξη και τη συγκέντρωση των σημειώσεων. Για παράδειγμα, όταν ο χρήστης πραγματοποιήσει αρκετές αναζητήσεις σχετικά με ένα μοντέλο αυτοκινήτου, η μηχανή θα εισέλθει σε «κατάσταση έρευνας» και θα ρωτήσει τον χρήστη αν θέλει να χρησιμοποιήσει το Search Pad. Εφόσον συμφωνήσει, η μηχανή θα συμπεριλάβει στη λίστα σημειώσεων όλες τις πρόσφατες σχετικές αναζητήσεις του χρήστη.
Οι αρχές κατέβαλαν κάθε προσπάθεια ώστε να μην διαρρεύσει τίποτα από την πόλη Ουρούμτσι της επαρχίας Σιντζιάνγκ. Γι’αυτό και ανέστειλαν τη λειτουργία του Ίντερνετ στην συγκεκριμένη επαρχία επί 48 ώρες, επιρρίπτοντας την ευθύνη για τις ταραχές και την αιματοχυσία στους εξόριστους μουσουλμάνους Ουιγούρους.
Ωστόσο, η ιστοσελίδα Fanfou.com, ανταγωνιστής του Twitter στην Κίνα, ήταν ακόμη προσβάσιμη στην περιοχή. Και, παρά τις προσπάθειες της κυβέρνησης, η νέα γενιά της Κίνας, απόλυτα ενημερωμένη για τη σύγχρονη τεχνολογία της επικοινωνίας, βρήκε τον τρόπο να μεταδώσει πληροφορίες μέσω της συγκεκριμένης ιστοσελίδας. «Η κατάσταση έχει ηρεμήσει σε μεγάλο βαθμό αλλά στρατιωτικά οχήματα βρίσκονταν στην πόλη σήμερα το πρωί», επισήμανε ένας χρήστης του Fanfou.com, ο οποίος υποστήριξε ότι βρισκόταν στο Ουρούμτσι.
Επίσης η αναζήτηση στα διεθνή πρακτορεία για εικόνες από τα επεισόδια έδινε φωτογραφίες με τη σημείωση ότι κάποιες από αυτές δημοσιεύτηκαν στο Twitter-μία από αυτές είναι και η φωτογραφία με τον διαδηλωτή που είναι πεσμένος στο έδαφος.
Σε γενικές γραμμές πάντως, η κινεζική λογοκρισία κινείται γρήγορα απομακρύνοντας από το Ίντερνετ ό,τι μπορεί να χρησιμοποιηθεί κατά των κινεζικών αρχών.
Η λατρεία…
… πλανητικών ειδώλων είναι μια νέα μορφή θρησκευτικότητας που μοιάζει με την ειδωλολατρία. Το φαινόμενο δεν είναι νέο. Ο θάνατος του Ροδόλφου Βαλεντίνο (1926) είχε συγκινήσει τα πλήθη στην Αμερική και την Ευρώπη. Ο θάνατος της πριγκίπισσας Νταϊάνας (1997) είχε κάνει να κλάψουν εκατομμύρια. Και ο θάνατος του Μάικλ Τζάκσον έγινε πρωτοσέλιδος στις εφημερίδες σχεδόν όλων των χωρών του κόσμου. Ελλείψει αγίων, τα πλήθη περιέβαλαν τον βασιλιά της ποπ με τον χιτώνα οσιομάρτυρα. Ο ίδιος είχε ήδη δωρίσει εν ζωή το σώμα του στην αισθητική χειρουργική, την ψυχή του στην ψυχιατρική και τη φαρμακευτική, το ταλέντο του στη μουσική βιομηχανία και την ιδιωτική του ζωή στη δημοσιογραφία. Δεν ανήκε πια στον εαυτό του. Και φαίνεται πως αυτό ήταν αρκετό για να προσηλυτίζει τα πλήθη, που διψούν για συλλογικά σύμβολα σε μια εποχή με ελάχιστη πίστη.
Αν ο φιλόσοφος Τόμας Χομπς ζούσε σήμερα, θα μπορούσε να υποστηρίξει ότι η ιντερνετική ζωή ενός ανθρώπου είναι σκληρή, βάρβαρη και, αν δεν προσέξεις, σύντομη. Ο κόσμος του κυβερνοεγκλήματος, της κυβερνοτρομοκρατίας και του κυβερνοπολέμου είναι πράγματι ένας άγριος, ανεξέλεγκτος και ακυβέρνητος τόπος.
Το 2008 η αμερικανική κυβέρνηση ανέφερε σχεδόν 5.500 επιθέσεις και διεισδύσεις στα συστήματά της- οι αριθμοί του 2009 θα είναι μεγαλύτεροι. Η Εσθονία και η Γεωργία υπέφεραν από κεραυνοβόλα ψηφιακά «blitzkrieg». Στον ιδιωτικό τομέα, οι ζημιές από διαδικτυακές επιθέσεις εκτιμώνται παγκοσμίως σε 1 τρισ. δολάρια, σύμφωνα με την εταιρεία λογισμικού ασφαλείας ΜcΑfee.
Κοντολογίς, διεξάγεται ήδη ένας ψηφιακός πόλεμος χαρακωμάτων. Κυβερνήσεις και επιχειρήσεις αγωνίζονται να χτίσουν τεχνολογικές οχυρώσεις ενάντια σε αναρχικούς, κοινούς εγκληματίες, ανταγωνιστές, κατασκόπους και τρομοκράτες. Επιπροσθέτως, οι επιτιθέμενοι συχνά κρύβουν τα ίχνη τους «περνώντας» από τα δίκτυα πολλών άλλων χωρών προτού πλήξουν τον στόχο τους, με αποτέλεσμα οι παραδοσιακές διακρίσεις μεταξύ «εγχώριου» και «διεθνούς» εγκλήματος να έχουν χάσει τη σημασία τους. Πολλοί υποστηρίζουν πως βρισκόμαστε ήδη σε έναν παγκόσμιο κυβερνοπόλεμο.
Ο σημερινός κυβερνοχώρος θυμίζει τη μεσαιωνική Ευρώπη. Δεν ανταποδίδουμε τα πλήγματα- κι έτσι δεν επιβάλλουμε άμεσο κόστος σε αυτούς που πιστεύουμε πως μας επιτίθενται. Αντ΄ αυτού, συζητάμε επ΄ αόριστον για τις πιθανές παράπλευρες απώλειες και την παραβίαση διεθνών συνθηκών με αμφίβολη εφαρμογή στον κυβερνοχώρο. Η αναγνώριση του δικαιώματος στην κυβερνοαυτοάμυνα ίσως είναι το πρώτο βήμα για να μπει σε τάξη αυτός ο θαυμαστός καινούργιος κόσμος. Θα επιβάλει την ανάληψη δράσης και θα βοηθήσει στον ακριβή καθορισμό των διαστάσεων του προβλήματος. Τα κράτη αλλά και οι πάροχοι δικτυακών υπηρεσιών θα μπορέσουν να βελτιώσουν την άμυνα των δικτύων τους. Οι αθώοι χρήστες που θα βρεθούν στη μέση της μάχης θα μπορούν να ανακτήσουν τον έλεγχο των συστημάτων τους με καλύτερο λογισμικό προστασίας. Και οι κυβερνήσεις θα ανακαλύψουν τους πραγματικούς κινδύνους που κρύβονται πίσω από την υποστήριξη ή έστω την ανοχή παράνομων ιντερνετικών δραστηριοτήτων που ξεκινούν από το έδαφός τους.
Ο καθηγητήςκ Γ. Μπαμπινιώτης εντοπίζει ορισμένες έκηλες αδυναμίες της εκπαίδευσής μας σε άρθρο του στο Βήμα:
1. Εχουμε ένα εκπαιδευτικό σύστημα που δεν αξιολογείται! Δεν γνωρίζουμε δηλαδή με υπεύθυνο, επιστημονικό, συστηματικό και επαναλαμβανόμενο τρόπο τις αδυναμίες και τις δυνάμεις τού συστήματος με το οποίο μορφώνουμε τα παιδιά μας. Ετσι δεν μπορούμε να παρεμβαίνουμε διορθωτικά και να το βελτιώνουμε. Λειτουργούμε, κατά κανόνα, εμπειρικά. Το εκπαιδευτικό μας σύστημα βαδίζει από χρόνια σχεδόν με αυτόματο πιλότο!
2. Εχουμε τους εκπαιδευτικούς μας ανεπαρκώς καταρτιζομένους στα Πανεπιστήμιά μας και σπανίως επιμορφούμενους στην Εκπαίδευση. Δεν τους ετοιμάζουμε δηλαδή όσο και όπως πρέπει για εκπαιδευτικούς στα πανεπιστήμιά μας κι αφού μπουν στην Εκπαίδευση δεν υπάρχει τακτική, περιοδική, υποχρεωτική επιμόρφωση, κατάλληλα οργανωμένη και με παροχή κινήτρων. Ακατάρτιστος και ανεπιμόρφωτος εκπαιδευτικός (σε συνδυασμό με τις αδυναμίες τού εκπαιδευτικού μας συστήματος) δεν εγγυάται καμιά ποιότητα στην Παιδεία μας…
3. Εχουμε μια Τεχνική- Επαγγελματική Εκπαίδευση εκπαιδευτικά και κοινωνικά απαξιωμένη. Φαίνεται σαν να τη θεωρούμε κατάλληλη μόνο για παιδιά ενός κατώτερου Θεού! Αποτέλεσμα: η συσσώρευση υποψηφίων για σπουδές στα Πανεπιστήμια και, κατ΄ επέκταση, οι στρατιές ανέργων, υποαπασχολουμένων και υπαμειβομένων πτυχιούχων.
4. Εχουμε «πετύχει» μια γενικότερη κοινωνική απαξίωση τού δασκάλου. Η ελληνική κοινωνία δεν εμπιστεύεται τον δάσκαλο, όπως άλλωστε δεν εμπιστεύεται τον δικαστή, τον παπά, τον γιατρό, τον δημόσιο υπάλληλο κ.ά. Η αναξιοπιστία αυτή οδηγεί στην αναζήτηση όλο και περισσότερων δικλίδων ασφαλείας. Ετσι φτάσαμε σ΄ ένα αδιάβλητο μεν αλλά αναξιόπιστο και απάνθρωπο σύστημα εξετάσεων για τα πανεπιστήμια που από τη μια υπονόμευσε την έγκυρη φυσική αξιολόγηση τού μαθητή από τους δασκάλους του μέσα στο σχολείο κι από την άλλη μετέτρεψε το Λύκειο σε φροντιστήριο, χωρίς μάλιστα να εμπιστεύεται τη δουλειά που γίνεται σ΄ αυτό.
5. Εχουμε το φροντιστήριο να παίζει τον ρόλο τού Λυκείου και, στην πράξη, να υποκαθιστά το Σχολείο σε βαρύτητα, αξιοπιστία και φοίτηση. Από τη στιγμή που μια καίρια αυτοτελή μορφωτική βαθμίδα που ήταν το Λύκειο τη μετατρέψαμε σε προπαρασκευαστικό για τα Πανεπιστήμια σχολείο (χωρίς όμως να μετράει η φοίτηση και η επίδοση των μαθητών σ΄ αυτό!..), στρέψαμε τους μαθητές σ΄ ένα άλλο προπαρασκευαστικό «σχολείο», το φροντιστήριο, το οποίο- με όρους ιδιωτικής οικονομίας- λειτουργεί καλύτερα από το δημόσιο σχολείο και κατάφερε μάλιστα να γίνει και θεσμός!
6. Εχουμε ένα ξεπερασμένο εκπαιδευτικό σύστημα σχολείου, το οποίο απωθεί τους μαθητές (σχετική έρευνα έχει δείξει ότι οι μαθητές μας αισθάνονται αδιαφορία, καταπίεση, πλήξη έως απογοήτευση από το σχολείο!). Δεν αγαπούν οι μαθητές μας το σχολείο ούτε θέλουν να βρίσκονται σ΄ αυτό, γιατί πιστεύουν ότι όπως λειτουργεί δεν τους προσφέρει τίποτε ενδιαφέρον και σημαντικό για τη ζωή τους.
7. Εχουμεμεγάλες εκπαιδευτικές ανισότητες στη σχολική μας εκπαίδευση. Σχολεία χωρίς ή με εναλλασσόμενους δασκάλους, με εξαιρετικά ανόμοιες και αβοήθητες μαθητικές ομάδες, σχολεία διοικητικώς ανοργάνωτα και εκπαιδευτικώς ανυποστήρικτα. Σχολεία στο έλεος τού Θεού που λειτουργούν με τον πατριωτισμό κάποιων δασκάλων.
8. Εχουμε μια Πολιτεία που διαχρονικά στην Παιδεία και στον πολιτισμό δεν δίνει καμιά προτεραιότητα, όπως φαίνεται και από τα οικονομικά μεγέθη που διαθέτει στον Προϋπολογισμό. Παιδεία και πολιτισμός όχι μόνο έχουν διαχωρισθεί στη συνείδησή μας, αλλά έχουν υποβαθμισθεί θεσμικά, οικονομικά και κοινωνικά, με αποτέλεσμα να έχουν συσσωρευθεί με τον καιρό όγκοι προβλημάτων, τα οποία έχουν τελικά καταστεί και δυσεπίλυτα.
9. Εχουμε μια Παιδεία που, σε πολιτικό-κομματικό επίπεδο, είναι «πεδίο συγκρούσεων» αντί να αποτελεί «πεδίο συγκλίσεων». Σε όλες τις προηγμένες χώρες, αν υπάρχει ένα πεδίο που προχωρεί με σύγκλιση απόψεων, με συμπληρωματικότητα και με αμοιβαίες υποχωρήσεις, είναι η Παιδεία. Στη χώρα μας αποτελεί αντιθέτως πεδίο τεχνητού και αδικαιολόγητου κομματικού ανταγωνισμού, με ανυπολόγιστο κόστος για την ανάπτυξη τού τόπου σε όλα τα επίπεδα (κοινωνικό, οικονομικό, εθνικό).
Οι στρεβλώσεις, που πολύ αδρομερώς περιέγραψα, έχουν τόσο εδραιωθεί στη συνείδηση τού κόσμου, ώστε όταν μιλάς για μια δραστική συνολική αντιμετώπισή τους, σε κοιτούν ανήσυχα, ενίοτε τρομαγμένα, άλλοτε δύσπιστα, συχνά συγκαταβατικά, συμφωνώντας ωστόσο όλοι ανεξαιρέτως- να το πούμε κι αυτό- ότι είναι ανάγκη να γίνουν. Ενοχλεί ίσως όλους μας το ξεβόλεμα… Αλλά έχουμε άλλη διέξοδο ή άλλα περιθώρια;
Συνέχεια λαμβάνω τέτοιου είδους μηνύματα. Αυτά τα κλεφτρόνια δεν μπορούν να χρησιμοποιήσουν τουλάχιστον ένα αυτόματο μεταφραστή της προκοπής; Ποιος θα τους πιστέψει; Οχι πείτε μου…
Ο Ανδρέας Ρουμελιώτης διηγείται τις περιπέτειές του στο facebook.
Εγινα κι εγώ ο καθυστερημένος facebookάκιας, τώρα στα γεράματα.
Του στιλ: μάθε, ηλεκτρονικά αναλφάβητε, γέρο γράμματα. Με παρακίνησαν οι, άγνωστοι εις εμέ, νεανίες που έφτιαξαν δύο γκρουπάκια για να με υποστηρίξουν πανάθεμά με· το «Andreas Roumeliotis fans» και… «ΟΙ ΑΝΑΠΟΔΟΙ».
Στο πρώτο ιδρυτής είναι ένας φοιτητής απ’ το Οσλο της Νορβηγίας και στο άλλο κάποιος με καλυμμένο το πρόσωπο φτυστός ο Μάρκος των Ζαπατίστας που φέρει το ψευδώνυμο Δογματιστής.
ΕΝΑ βράδυ λοιπόν σε κάποιο μπαράκι με πλησίασε ένα υπέροχο κορίτσι σαν τα κρύα τα νερά, 20 κάτι, και με ρώτησε με παράπονο γιατί δεν φτιάχνω προφίλ για να την κάνω φίλη μου. Ενώ εκείνη έχει προσκαλέσει όλη την παρέα της να μπει σε κάποιο fan club μου. Ετσι έμαθα πως έχω ήδη εκατοντάδες ηλεκτρονικές φίλες και φίλους, που μέχρι τότε αγνοούσα.
ΜΠΗΚΑ να δω ποιοι είναι. Φρεσκαδούρα, πιτσιρικαρία. Ουδεμίαν σχέσιν με τις συνταξιούχες -πλέον- φιλολόγους που αναγιγνώσκουν καθημερινώς τις τρεις τελευταίες δεκαετίες αυτή ταύτην την στήλην, περιμένοντας να κάνω κάποιο λάθος για να με κατατροπώσουνε… Αυτά τα παιδιά με διαβάζουν και μ’ ακούνε μόνο στο Διαδίκτυο, στις περισσότερες περιπτώσεις από σπόντα. Είναι άλλο κοινό… Ουχί το παραδοσιακό. Σε κάποιον άρεσε ένα κείμενο, το επέλεξε και το ανάρτησε κάπου αλλού. Κι εκεί το διάβασαν και το σχολίασαν άλλοι πολλοί. Κάπως έτσι πρέπει να ‘φτιαξαν τα γκρουπ υποστήριξής μου στο facebook. Με νέους ηλεκτρονικούς μου φίλους, παιδιά που δεν είχαν γεννηθεί όταν ξεκίνησα να γράφω στην «Ε» τούτη δω τη στήλη.
ΕΤΣΙ απέκτησα κι εγώ, ο καθυστερημένος, προφίλ. Σε δύο-τρεις εβδομάδες έκανα καμιά 500αριά νέους εικονικούς φίλους. Ανάμεσά τους και κάποιοι γερόλυκοι που ‘χα να τους δω – να τους ακούσω απ’ τα χρόνια τα φοιτητικά κι έμαθα νέα τους. Εχει φάση! Τα βράδια είναι όλοι κλεισμένοι σπίτια τους και συνομιλούν. Γράφουν τι νιώθουν, τι τους ζορίζει, ενίοτε φλερτάρουν· σαν να βρισκόμαστε σ’ ένα εικονικό στέκι μια παρέα. Που στην πραγματικότητα όμως δεν έχει συναντηθεί ποτέ…
ΕΧΕΙ φάση το facebook. Σου στέλνουν προσκλήσεις για εκδηλώσεις, δημιουργούνται συνεχώς πολυάριθμες ομάδες-κινήματα, μεταδίδονται σε χρόνο dt ειδήσεις και πληροφορίες. Δεν είμαι σίγουρος πως αυτή είναι η μόνη εικονική πραγματικότητα και όχι οι άλλες που διαμορφώνουν η TV, η κυρίαρχη κουλτούρα, η επίσημη κοινωνική ζωή και η πολιτική. Σ’ αυτό το ηλεκτρονικό παιχνίδι της επικοινωνίας διαδραματίζονται ανεπίσημες ιστορίες που είναι ίσως πιο αυθεντικές και ενδιαφέρουσες. Κι αυτό που τώρα, έστω και αργοπορημένα, καταλαβαίνω είναι ότι μπορούν να δημιουργήσουν απρόβλεπτα και απροσδόκητα γεγονότα στην πραγματική επι-κοινωνία και στη ζωή. Συνέχεια »
Με την πρώτη ματιά, ο κόσμος του Twitter δεν μοιάζει τόσο μαγικός όσο των ανταγωνιστικών MySpace και Facebook. Περισσότερο φαντάζει σαν μια ακόμα ιντερνετική φούσκα που κι αυτή αποξενώνει από την καθημερινότητα ή την κοινωνική επαφή και αναζητά το μερίδιό της στον κοινωνικό θόρυβο που δημιουργούν τα προαναφερθέντα και πιο εξελιγμένα εργαλεία.
Ωστόσο, οι χρήστες του Twitter αυξάνονται με απίστευτη ταχύτητα, προσθέτοντας είτε ψηφιακό θόρυβο είτε αξία στην επικοινωνία όλων, με αποτέλεσμα τα περιοδικά να αφιερώνουν μελάνι στην απόλυτη ψηφιακή υστερία των τελευταίων μηνών, ενώ ακόμα και τα τηλεοπτικά κανάλια, χάρη σε κάποια μεμονωμένα γεγονότα, το ενσωμάτωσαν εύκολα στην καθημερινή τους γλώσσα.
Το Twitter, βέβαια, έχει κι αυτό τα δικά του χαρακτηριστικά που το κάνουν να ξεχωρίζει ως κάτι νέο. Ετσι, αν υπάρχει κάτι που αρχικά μπορεί να θυμίζει, αυτό είναι ένα ζωντανό πάρτι από SMS μηνύματα, σαν κι εκείνα που κάποια στιγμή έτρεχαν σε διάφορα τηλεοπτικά κανάλια και μέσω του οποίου δημοσιοποιείς τις πιο πρόσφατες λεπτομέρειες από τη ζωή σου, πράγματα που παρακολουθείς ή διάβασες ή άκουσες ή τέλος πάντων θέλεις να μάθουν οι άνθρωποι του κύκλου σου.
Πίσω από αυτή την ιδέα του Twitter κρύβεται ο Aμερικανός Evan Williams, o οποίος ξεκίνησε την επαγγελματική του πορεία στο διαδίκτυο δημιουργώντας το Blogger.com. το οποίο στην πορεία αγοράστηκε από την Google. Ο Γουίλιαμς – που πήγαινε πακέτο – δεν άντεξε για πολύ το στενό κλοιό της πολυεθνικής και αποφάσισε να αποχωρήσει από την εταιρεία, παίρνοντας, όμως, μαζί του έναν ακόμα εργαζόμενο της Google, τον Biz Stone με τον οποίο αρχίζουν να σκέφτονται τις πρώτες ιδέες για μια πλατφόρμα, η οποία ενώ θα περιορίζει το χρήστη σε μια σειρά από προτάσεις, στην ουσία θα είναι πιο άμεση και συγκεκριμένη από οτιδήποτε άλλο «παίζει» στα μεγάλα γήπεδα των υπόλοιπων εργαλείων.
Ο συνέταιρός του Stone, ακούει τις ιδέες του Williams και βαφτίζει το νέο πρόγραμμα Twitter και τα μηνύματα ”tweets”, συγκρίνοντας έτσι τον μικρό όγκο πληροφορίας που θα ανταλλάσσεται μέσω των μηνυμάτων με το κελάηδημα των πουλιών και παράλληλα δείχνοντας ότι οι ήχοι από πολλά εισερχόμενα μηνύματα θα ακούγονται σαν τιτιβίσματα πουλιών.
Τι είναι εκείνο, όμως, που έκανε το Twitter πραγματικά διάσημο; Βασικά, η απλή μηχανική του. Οι χρήστες στέλνουν μηνύματα – δεν ξεπερνούν τους 140 χαρακτήρες – είτε από κάποιο PC είτε από το κινητό τους, και αυτή η προσθήκη του κινητού στην επικοινωνία μέσω Internet. Το τελευταίο ήταν και η πρωτοπορία που έκανε τη διαφορά.
Δημιουργώντας έναν λογαριασμό στο Twitter, αυτόματα δίνεις το δικαίωμα σε κάποιους να σε ακολουθούν. Αν εσύ παρακολουθείς άλλους είκοσι, τότε αυτό που εμφανίζεται στην οθόνη σου είναι ένα μείγμα από ηλεκτρονικά τιτιβίσματα φίλων, γνωστών, εταιρειών που λανσάρουν νέα προϊόντα ή celebrities, τα οποία, σε αντίθετα χρονολογική ροή, πλουτίζουν την ενημέρωσή σου: τι πρωινό έφαγε κάποιος, ποιο blog διαβάζει, τι μουσική σου προτείνει να ακούσεις ο κολλητός σου, ποιο είναι το μέλλον της παιδείας έτσι όπως το συζητάει μια ομάδα ανθρώπων (μαζί με το απαραίτητο link), ποιες καινούργιες λέξεις έμαθε κάποιος δημοσιογράφος στο πρόσφατο ταξίδι του στην Κρήτη, ή πώς ο βραδινός εφιάλτης κάποιου στην κουζίνα, έγινε και ο πρωινός εφιάλτης στο γραφείο του.
Με αυτό τον τρόπο κατάφερε για πρώτη φορά, να συνδυάσει τρία σημαντικά στοιχεία σε ένα απλό εργαλείο: κοινωνική δικτύωση, ζωντανή αναζήτηση και ανεξάντλητο μοίρασμα ιστοσελίδων.
Eνα απλό παράδειγμα για να καταλάβετε την επιτυχία του νέου αυτού εργαλείου αλλά και της αμεσότητας της πληροφορίας που διαθέτει: αν κάποιος ψάχνει ιστοσελίδες για τους Depeche Mode σίγουρα θα ξεκινήσει από το Google, αλλά αν ψάχνει για ενδιαφέροντα σχόλια που αφορούν τη βραδιά της ακύρωσης της συναυλίας τους, τότε καλύτερα να τρέξει κατευθείαν στο Twitter.
Ακόμα και στην Αμερική όπου επικρατεί παροξυσμός γύρω από το όνομά του, το Twitter έχει συχνά χαρακτηριστεί ως ένα ακραία ναρκισσιστικό εργαλείο, κι όχι άδικα, αφού τελικά εκείνοι που χρησιμοποιούν το περισσότερο το Twiiter είναι οι διασημότητες.
Διαβάζω ότι το ΥΠΕΠΘ σκέφτεται να προχωρήσει σε απευθείας αναμετάδοση των μαθημάτων των σχολείων μέσω διαδικτύου στα σπίτια των μαθητών που θα απουσιάζουν από μία έως μερικές ημέρες λόγω ιώσεων. Πώς ακριβώς θα πιστοποιείται ότι ο μαθητής δε βαρέθηκε απλά και γύρισε από την άλλη πλευρά να συνεχίσει την τρυφερή του σχέση με το Μορφέα; Θα προστεθεί άλλο ένα καθήκον στις στιβαρές μας πλάτες; Εννοείται χωρίς επιπλέον αποζημίωση, βρε κουτά. Μήπως ετοιμαζόμαστε για την εξ αποστάσεως εκπαίδευση λόγω της πανδημίας γρίπης;
Βέβαια για τους κατ’οίκον διδαχθέντες ίσως είναι μία οικονομική λύση. Για τους λουφάζοντες όμως;
Να δω εγώ όλους τους πιστοποιημένους συναδέλφους να συνδέονται μέσω webcam με το κρεβάτι του πόνου του μαθητή τους…
Φαίνεται ότι το εξ αποστάσεως προτιμάται από τη νέα ηγεσία του ΥΠΕΠΘ. Εχει προταθεί ως εναλλακτική πρόταση και για την επιμόρφωση στο νέο ΕΣΠΑ… Κανείς δε θα μείνει χωρίς επιμόρφωση. Τρέμετε εσείς στην Τήλο. Οι εξ αποστάσεως επιμορφωτές επελαύνουν.
Χρησιμοποιούμε cookies για να σας προσφέρουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία στη σελίδα μας. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε τη σελίδα, θα υποθέσουμε πως είστε ικανοποιημένοι με αυτό.
Άρθρα (RSS)