Αρχείο για Ιούλιος 24th, 2009

b-ook-gr.jpgΟι νέες τεχνολογίες κερδίζουν όλο και περισσότερο έδαφος στους τρόπους με τους οποίους οι νέοι επικοινωνούν, ενημερώνονται και αλληλεπιδρούν.Η ενίσχυση του χώρου της εκπαίδευσης από τις πολλαπλές δυνατότητες που παρέχει η τεχνολογία αποτελεί στρατηγικό στόχο της ποιοτικής βελτίωσης της εκπαιδευτικής διαδικασίας.

Στο πλαίσιο αυτής της προσπάθειας, το Πανεπιστήμιο Πατρών και η Εταιρεία Ελεύθερου Λογισμικού /Λογισμικού Ανοικτού Κώδικα (EEΛ/ΛΑΚ) υπό την αιγίδα της Ειδικής Γραμματείας Ψηφιακού Σχεδιασμού προκηρύσσουν Ανοιχτό Διαγωνισμό Ιδεών Ψηφιακού Αναγνώστη Βιβλίων (e-book reader).

Ο Διαγωνισμός ενσωματώνει στοιχεία ανοικτής καινοτομίας και προάγει τη μεγαλύτερη δυνατή διαφάνεια.

Για το σκοπό αυτό δημιουργήθηκε ο δικτυακός τόπος http://b.ook.gr/που θα φιλοξενήσει όλη τη διαγωνιστική διαδικασία.

Στόχος του Διαγωνισμού είναι να να κατατεθούν εμπνευσμένες ιδέες και προτάσεις για τη δημιουργία ένας πρότυπου Ψηφιακού Αναγνώστη Βιβλίων (e-book reader) καθώς και του περιβάλλοντος υποστήριξής του.

Απώτερος στόχος είναι η δημιουργική ενσωμάτωση των νέων αυτών τεχνολογιών σε όλες τις βαθμίδες της ελληνικής εκπαίδευσης και η αξιοποίησή τους από μαθητές, φοιτητές και εκπαιδευτικούς.

Comments 0 σχόλια »

500 χρόνια γυναικείας προσωπογραφίας της Δυτικής τέχνης.
Μουσική: Sarabande του
Bach από τη σουίτα για σόλο τσέλο νο. 1 σε εκτέλεση Yo-Yo Ma. Ηταν υποψήφιο για βράβευση στο διαγωνισμό του YouTube στην κατηγορία «δημιουργικά βίντεο».

Αν σας ξέφυγε κάποιος καλλιτέχνης, επισκεφθείτε τη διεύθυνση www.maysstuff.com/womenid.htm

Comments 0 σχόλια »

tzi.jpgΗ Μανίνα Ζουμπουλάκη μοιράζεται αναμνήσεις στην AthensVoice: Τα τελευταία 250 χρόνια, τέτοια εποχή ακούω τζιτζίκια έξω από το (εκάστοτε) παράθυρό μου και όσο κι αν κρατιέμαι, τελικά το γράφω: τζιτζίκια ξεσκίζονται στο τζιτζιτζί έξω από τα παράθυρά μας. Θα έλεγε κανείς ότι αυτό συμβαίνει όταν είμαστε τυχεροί κι έχουμε δέντρα τριγύρω. Αλλά κάποτε έμενα στην Αχαρνών, όπως και στο τέρμα της Σίνα (όχι ταυτόχρονα), κι άκουγα τζιτζίκια, μάλλον επειδή τα τζιτζίκια δεν καταλαβαίνουν από άσφαλτο, πίσσα, τσιμέντο ή πλαστικό και ξεσαλώνουν ακόμα και πάνω σ’ ένα ταπεινό ραδίκι. Δεν χρειάζονται ντε και καλά ολόκληρο δάσος, με μια λαχανίδα βολεύονται. Αρκεί να ’χει ζέστη.
Μη πολυλογώ, τα τζιτζίκια (άντε πάλι!) θυμίζουν κάτι καλοκαιρινά μεσημέρια παιδικής ηλικίας που μας έβαζαν να κοιμηθούμε με το ζόρι, και βλέπαμε αυτά τα περίεργα όνειρα που προκύπτουν όταν τρως πολύ καρπούζι: καταρράκτες, ατέλειωτες βροχές, λιμνούλες με κυματάκια… κάπου-κάπου, στα μέσα Ιουλίου ή Αυγούστου, όντως έπιανε θερινή βροχή – αλλά τις περισσότερες φορές τα ’χαμε κάνει απάνω μας. Κι αυτή είναι μια τόσο generic ανάμνηση παιδικής ηλικίας, που αποκλείεται να μη σας λέει κάτι. Είτε σας άλλαζαν σεντόνια οκτώ δουλικά εκεί στο κάστρο που μεγαλώσατε είτε σας κυνηγούσε η γιαγιά σας με την παντόφλα, ο συνειρμός με το τζιτζίκι, τον ύπνο, το όνειρο και το χμ…  καρπούζι έγινε ήδη.

Θυμήθηκα με αυτό κι ένα ωραίο κείμενο του Τάσου Αλεβαντή που είχε δημοσιεύσει ο Νίκος Δήμου στο blog του

Ο Νίκος Δήμου μας θυμίζει κι ένα μύθο για τον τζίτζικα: Κι ένας τρίτος μύθος για την καταγωγή του Τζίτζικα.

Το επιστημονικό του όνομα είναι Τιθωνός.
Ο Τιθωνός ήταν πένταμορφο παληκάρι στην Τροία.
Τον αγάπησε η θεά Ηώς (η θεά της Αυγής).
Παρακάλεσε τον Δία να τον κάνει αθάνατο.
Ξέχασε να ζητήσει να τον κρατήσει νέο.
Πέρασαν τα χρόνια και ο Τιθωνός ζούσε άθλια
και αιώνια, αιώνια γεράματα.

Ο Δίας τον λυπήθηκε και τον έκανε τζιτζίκι.
Και η εμπειρία της υπέρβασης. Ο τελευταίος στίχος από την «Κίχλη» του Γιώργου Σεφέρη:

Comments 0 σχόλια »

ahorcado.jpgΗ Σάντρα Βούλγαρη μας καλεί να επανεξετάσουμε τον ρόλο της δημόσιας, αλλά ανεξάρτητης πληροφόρησης στο άρθρο της στην Καθημερινή:

…Είναι αλήθεια ότι η κρίση πλήττει με ιδιαίτερη σφοδρότητα τις εφημερίδες, αλλά και κάθε μορφή γραπτού λόγου (βιβλία και περιοδικά, με εξαίρεση τα καθαρά χρηστικά προϊόντα), σε μια κοινωνία μοναχικών ξένων, που σερφάρουν χωρίς να διαβάζουν, καλύπτοντας με την υστερική «επικοινωνία» των SMS και των e-mail, το έλλειμμα επικοινωνίας αισθημάτων και σκέψεων. Ωστόσο, είναι πολύ μακριά από την πραγματικότητα όσοι πιστεύουν ότι η απάντηση σ’ αυτό το πρόβλημα βρίσκεται στο Ιντερνετ και όλα τα συμπαρομαρτούντα (ηλεκτρονική εφημερίδα, ηλεκτρονικό βιβλίο κ.ά.). Αντίθετα, το «Ιντερνετ» και ευρύτερα η λεγόμενη «οικονομία της γνώσης» αναδεικνύουν μια τρομακτική νάρκη στα θεμέλια του σύγχρονου καπιταλισμού: την κρίση του copyright σε όλες τις μορφές του, από τα άρθρα των εφημερίδων και τα βιβλία, μέχρι τα CD, τα DVD, τα λογισμικά και τα φάρμακα της μοριακής Βιολογίας. Κρίση, που εκδηλώνεται με το εκθετικά μεγεθυνόμενο, σε παγκόσμια κλίμακα, φαινόμενο της λεγόμενης «πειρατείας», η οποία οδηγεί σε ακατάσχετη αιμορραγία διαφυγόντων κερδών και υπονομεύει τα θεμέλια αυτοκρατοριών της «Νέας Οικονομίας».

Αν δούμε υπό αυτή την ευρύτερη οπτική γωνία την κρίση της έντυπης δημοσιογραφίας, θα την αναγνωρίσουμε ως κρίση της εφημερίδας-εμπόρευμα. Μπορεί όντως να μην υπάρχει, μακροπρόθεσμα, επιχειρηματικά βιώσιμη στρατηγική για την έκδοση ενημερωτικών εφημερίδων πανεθνικής εμβέλειας. Ή μπορεί, με αποκλειστικό κριτήριο τη βραχυπρόθεσμη κερδοφορία, μόνη λύση να αποδειχθεί ο Τύπος δύο ταχυτήτων – πλούσιες και ακριβές εφημερίδες για τους πλούσιους, φτωχές και φτηνές εφημερίδες για τους φτωχούς.

Αν είναι όμως έτσι τα πράγματα, τότε θα έπρεπε, ίσως, να σκεφθούμε ένα νέο μοντέλο, δημόσιας και συνεταιριστικής πληροφόρησης, πλάι στην ιδιωτική – ενδεχομένως και σε σύμπραξη με τον ιδωτικό τομέα. Οπως έχουμε αποδεχθεί ότι υπάρχουν πράγματα, σαν την Υγεία και την Παιδεία, όπου το Δημόσιο υποχρεούται να παίζει πρωταγωνιστικό ρόλο, έτσι μπορεί να το δεχθούμε και για την πληροφόρηση.

Αυτό, βέβαια, δεν σημαίνει ότι το κράτος θα έσπευδε να εκδώσει απευθείας τις δικές του «Ιζβέστια». Θα μπορούσε, ωστόσο, να ενθαρρύνει εκδοτικές προσπάθειες από θεσμούς όπως τα μορφωτικά ιδρύματα μεγάλων τραπεζών, πανεπιστήμια, Δήμοι ή επιχειρήσεις κοινής ωφέλειας. Η εμπειρία του βρετανικού BBC, έστω κι αν αφορά τη ραδιοτηλεόραση, είναι ενθαρρυντική. Σε κάθε περίπτωση, η διεισδυτική ερευνητική δημοσιογραφία και η διαφωτιστική ανάλυση είναι αναγκαίες όχι μόνο στο ευρύ κοινό, αλλά και στις ίδιες τις κυρίαρχες τάξεις, τουλάχιστον όσο αναγκαία τους είναι τα μεταφορικά δίκτυα, ο ηλεκτρισμός και οι τηλεπικοινωνίες. Γι’ αυτό κάποια στιγμή θα πρέπει, μάλλον, να αποφασίσουν ότι αξίζει τον κόπο να καταβάλουν το απαιτούμενο τίμημα.

Comments 0 σχόλια »

pregnant-man.jpgΔιαβάζω στην Πανδώρα:

Οι έλληνες φοιτητές της Λ΄Ακουιλα διαδήλωσαν χθες έξω από τη Βουλή για το αυτονόητο: να γραφτούν στις σχολές της αρεσκείας τους – για τις οποίες κρίθηκαν ακατάλληλοι στις εισαγωγικές εξετάσεις. Η κυβέρνηση προώθησε τροπολογία ώστε να πάνε σε πανεπιστήμια κοντά στα σπίτια τους. Μιλάμε για 300 νοματαίους που θέλουν να αλώσουν διά των ρίχτερ τις Ιατρικές (κατά κύριο λόγο). Ολα πήγαιναν ρολόι ώσπου εμφανίστηκε η στρίγκλα. Η κυρία Αννα Διαμαντοπούλου, επιφορτισμένη με τα εκπαιδευτικά στο ΠαΣοΚ, προτείνει πρόγραμμα ανταλλαγής των φοιτητών και όχι τη μόνιμη μετεγγραφή τους. Ας μείνουν εδώ να μη χάσουν τη χρονιά τους και μετά να πάνε στο καλό. Αν είχε λίγο μεγαλύτερη ευαισθησία η βουλευτίνα, θα είχε προτείνει να μπαίνουν χωρίς εξετάσεις στα πανεπιστήμια όχι μόνο οι σεισμόπληκτοι αλλά και τα παιδιά των πολυτέκνων, τα θύματα τράφικινγκ, οι τοξικομανείς. Επίσης να κρίνονται με επιείκεια οι κοπέλες που προσέρχονται στις εξετάσεις με δυσμηνόρροια.

Να συμπληρώσω (μετά από ένα περιστατικό που αναστάτωσε γνωστό σχολείο των νοτίων προαστίων) ότι οφείλουν να συμπεριλάβουν και τις εγκύους μαθήτριες ενός μηνός στους εισακτέους. Αφού ο νομοθέτης προβλέπει να εξετάζονται ως κατ’οίκον οι ατυχήσασες (ή ευτυχήσασες)… Η εγκυμοσύνη αλήθεια είναι ασθένεια; Δε συνιστά ζήτημα ανισότητας να κερδίζουν την εισαγωγή στο πανεπιστήμιο μόνο μαθήτριες και όχι μαθητές; Γιατί είμαι σίγουρη ότι και αρκετοί μαθητές μας είχαν δοκιμάσει το μήλο της Εύας ένα μήνα πριν τις εξετάσεις απλώς δεν κατέστησαν εαυτούς εγκύους…

Comments 0 σχόλια »

6-13.jpgΕχοντας ήδη ανατρέψει την παραδοσιακή έννοια του χώρου, η ολοένα και μεγαλύτερη εξοικείωσή μας με τον κυβερνοχώρο φαίνεται πως ανατρέπει ριζικά και την έννοια του χρόνου, όπως τουλάχιστον την ορίζαμε συμβατικά και τη βιώναμε μέχρι σήμερα, χωρίζοντας την ημερήσια διάρκειά του σε 24 ώρες.Ερευνα της Cisco Systems, της γνωστής πολυεθνικής εταιρείας, η οποία σχεδιάζει και πουλά τεχνολογία και υπηρεσίες επικοινωνίας και διαδικτύωσης, με τίτλο «Visual Networking Index (VNI) Forecast and Methodology, 2008-2013», διαπιστώνει ότι η «ψηφιακή» ημέρα ενός μέσου χρήστη του Διαδικτύου διαρκεί σήμερα 36 ώρες, ενώ το 2013 η διάρκειά της προβλέπεται ότι θα είναι διπλάσια της «αναλογικής» 24ωρης ημέρας.

Το ψηφιακό 24ωρο είναι μια νέα έννοια, η οποία άρχισε να χρησιμοποιείται πρόσφατα προκειμένου να ανταποκριθεί στην ανάγκη καταμέτρησης του χρόνου που δαπανά κάποιος όταν κάνει χρήση των πολλαπλών δυνατοτήτων που του παρέχει το Διαδίκτυο. Αυτός ο χρόνος υπολογίζεται εάν αθροίσουμε όλες τις εργασίες που εκτελούμε ταυτόχρονα όταν εργαζόμαστε διαδικτυωμένοι στον κυβερνοχώρο. Και αν το καλοσκεφτούμε, οι εργασίες αυτές δεν είναι καθόλου λίγες, αν συνυπολογίσουμε όχι μόνο ό,τι κάνουμε ως «ενεργοί» χρήστες (αναζήτηση πληροφοριών, πληρωμή λογαριασμών, κρατήσεις εισιτηρίων κ.ά.), αλλά και τις εργασίες που «τρέχουν» χωρίς να χρειάζεται η ενεργός συμμετοχή μας («κατέβασμα» αρχείων, ταινιών κ.ά.).

Για παράδειγμα, εάν κάποιος «σερφάρει» στο Διαδίκτυο επί μία ώρα, ενώ παράλληλα ακούει μουσική από κάποιον ιστότοπο ή «κατεβάζει» κάποιο βίντεο από το YouTube, τότε ο «ψηφιακός χρόνος» του διπλασιάζεται.

Το εντυπωσιακό είναι ότι ο εκρηκτικός ρυθμός ανάπτυξης της χρήσης του Διαδικτύου δεν φαίνεται να επηρεάζεται από τη διεθνή οικονομική κρίση. Σε πλήρη αντίθεση μάλιστα με άλλα καταναλωτικά αγαθά, οι υπηρεσίες του Διαδικτύου είναι οι μόνες που δεν εμφανίζουν κάμψη.

Σήμερα η μηνιαία διαδικτυακή «κυκλοφορία» παγκοσμίως υπολογίζεται ότι φθάνει τα 9 exabyte (1 exabyte ισοδυναμεί με 1 δισεκατομμύριο gigabyte), ενώ μέσα στην επόμενη πενταετία προβλέπεται ότι θα αγγίξει τα 56 exabyte. Οι δυνατότητες μάλιστα που διανοίγονται χάρη στις νέες τεχνολογίες, όπως οι βιντεοσυνεδριάσεις και η τηλεδιασκέψεις, καθιστούν το Διαδίκτυο ένα άκρως οικονομικό μέσο για τις εργασίες και την ανάπτυξη του επιχειρηματικού κόσμου: η εταιρεία Cisco, η οποία προωθεί την ιδιαίτερα προηγμένη τεχνολογία της τηλεπαρουσίας (telepresence), μια εξελιγμένη μορφή τηλεδιασκέψεων, η οποία επιτρέπει την εξ αποστάσεως συνεργασία σε πραγματικό χρόνο και σε συνθήκες που προσιδιάζουν κατά πολύ στις «πραγματικές», αναφέρει ότι κατάφερε να μειώσει κατά 70% τις αεροπορικές μετακινήσεις των υπαλλήλων της, εξοικονομώντας κατ’ αυτόν τον τρόπο χρόνο αλλά και συμβάλλοντας σημαντικά στη μείωση των εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα.

Ελευθεροτυπία

Αυτό το multitasking όμως είναι ιδιαίτερα απαιτητικό για τον ανθρώπινο εγκέφαλο καθώς κι εκείνος πρέπει να προσαρμοστεί σε παράλληλες εργασίες. Αν λοιπόν πάθουμε νωρίτερα το Αλτζ θα ξέρετε που οφείλεται…

Comments 0 σχόλια »

35-1.jpg H πρωτεύουσα της χώρας αποτελεί μια νησίδα όπου τα ασύρματα δίκτυα και η γρήγορη πρόσβαση στο Διαδίκτυο βρίσκουν την αποθέωσή τους, σε σύγκριση βέβαια με όσα συμβαίνουν στις μικρότερες πόλεις. Σύμφωνα με τα στοιχεία της Εθνικής Επιτροπής Τηλεπικοινωνιών και Ταχυδρομείων (ΕΕΤΤ) στην Αθήνα λειτουργούν σήμερα περισσότερα από 160 σημεία ασύρματης πρόσβασης στο Διαδίκτυο, όταν η Θεσσαλονίκη έχει να επιδείξει 21 και η Πάτρα μόλις 3. Ακόμα και αν δεχθούμε πως οι αριθμοί αυτοί δεν είναι απολύτως ακριβείς, καταδεικνύουν πως το ψηφιακό χάσμα δεν γεφυρώνεται με τίποτα.Κάτι ανάλογο συμβαίνει με την ευρυζωνικότητα. Το λεκανοπέδιο Αττικής είναι ο βασιλιάς του γρήγορου Ιντερνετ στην Ελλάδα, ενώ ακόμα και λίγα χιλιόμετρα πιο μακριά οι γραμμές, οι υπολογιστές και οι χρήστες… αναστενάζουν. Ακόμα και στην ανατολική Αττική υπάρχουν «θύλακοι» όπου οι ταχύτητες είναι κατά πολύ χαμηλότερες σε σύγκριση με αυτές που έχει στη διάθεσή ο κάτοικος της Αθήνας ή του Πειραιά. Τα αίτια είναι πολλά και, λίγο πολύ, τεχνικά. Η πραγματική ταχύτητα πρόσβασης στο Διαδίκτυο εξαρτάται από την απόσταση που χωρίζει τον συνδρομητή από το τηλεπικοινωνιακό κέντρο του ΟΤΕ. Η ποιότητα του καλωδίου παίζει επίσης ρόλο, καθώς και η ποιότητα της εγκατάστασης στο εσωτερικό του κτιρίου του συνδρομητή. Ετσι, αν είστε κοντά στο τηλεπικοινωνιακό κέντρο του ΟΤΕ, μπορεί σχετικά εύκολα να έχετε ταχύτητες της τάξης των 8, 16 ή 24 Mbps με την προϋπόθεση ότι στη γραμμή σας δεν έχουν αναπτυχθεί… ζιζάνια. Εφόσον τα λεγόμενα επίπεδα «θορύβου» της γραμμής είναι σε χαμηλά επίπεδα, αρκετά άνετα μπορείτε να «παίξετε» και με τις νέες υπηρεσίες διαδικτυακής τηλεόρασης (IPTV). Αν η απόσταση είναι μεγάλη και η καλωδίωση… έχει τα χρόνια της, ξεχάστε το IPTV, περιοριστείτε στα απλά και παρηγορηθείτε με τη σκέψη πως σε σύγκριση με το 2003-2004 έχετε (στη χειρότερη περίπτωση) 8 φορές μεγαλύτερη ταχύτητα, κάτι είναι και αυτό. Βέβαια, αυτό πολλές φορές σημαίνει πως ο συνδρομητής πληρώνει για κάτι που δεν μπορεί να απολαύσει. Δυστυχώς οι τεχνολογίες τύπου ADSL δεν παρέχουν εγγυημένη ταχύτητα, γι’ αυτό και στις καταχωρίσεις των εταιρειών θα δείτε φράσεις όπως «ταχύτητες ώς και 24 Mbps». Σπανίως αυτό το «ώς» έχει τόση αξία…

enet

Comments 0 σχόλια »

grounds3.jpgH Σάντρα Βούλγαρη θυμάται το Σάμερχιλ στις σελίδες της Καθημερινής:

Μια φορά κι έναν καιρό πριν από πολλά χρόνια σε ένα από τα πιο όμορφα σημεία της αγγλικής εξοχής ιδρύθηκε ένα σχολείο διαφορετικό από τα άλλα… Το Summerhill στο Suffolk, δημιούργημα του σπουδαίου Σκωτσέζου δασκάλου Alexander Neil, άνοιξε τις πόρτες του το 1921 και υπήρξε το πιο διάσημο «ελεύθερο» σχολείο στον κόσμο. Στο Σάμερχιλ η παρακολούθηση των μαθημάτων δεν είναι υποχρεωτική. Εργασίες εκτός μαθήματος, βαθμοί και εξετάσεις δεν υπάρχουν. Οι απαραίτητες διατάξεις και οι κανονισμοί για την ασφάλεια και την υγεία των μαθητών και τη ρύθμιση της κοινοτικής ζωής δεν εκδίδονται από μια αρχή, ένα συμβούλιο δασκάλων η ένα διευθυντή αλλά συζητιούνται δημοκρατικά, ψηφίζονται, καταργούνται και τροποποιούνται στις γενικές σχολικές συνελεύσεις που γίνονται κάθε εβδομάδα με τη συμμετοχή όλων των μαθητών και του προσωπικού του σχολείου. Ναι, το Σάμερχιλ συνεχίζει να υπάρχει και να ακολουθεί μέχρι σήμερα τις εκπαιδευτικές αρχές του Αλεξάντερ Νιλ. «Το παιδί είναι από τη φύση του καλό», έλεγε ο ιδρυτής και διευθυντής επί σειρά ετών του σχολείου που σαν φιλοδοξία του είχε τη δημιουργία ενός χώρου όπου τα παιδιά μπορούν να ανακαλύψουν τον εαυτό τους. Ο Νιλ δεν ενδιαφέρθηκε να κάνει τα παιδιά προσαρμόσιμα στην κρατούσα κοινωνική τάξη πραγμάτων, αλλά ενδιαφέρθηκε να τα κάνει ευτυχισμένους ανθρώπους που στη δική τους κλίμακα αξιών πρώτη θέση θα κατέχει η καλοσύνη.

Και συνεχίζει με την απορία: υπάρχουν άλλα «ελεύθερα σχολεία» στον κόσμο (στην Ελλάδα φυσικά ούτε συζήτηση για κάτι τέτοιο…) και πού;

Free School ένας χώρος όπου οι πληροφορίες και η γνώση μοιράζονται χωρίς ιεραρχία και εκτός του ιδρυματικού περιβάλλοντος ενός επίσημου σχολείου. Η ανοιχτή δομή ενός ελεύθερου σχολείου έχει στόχο να ενθαρρύνει την αυτοπεποίθηση, την κριτική ικανότητα και την προσωπική ανάπτυξη. Στην Αγγλία σήμερα πέρα από το Σάμερχιλ υπάρχει μόνο ένα ακόμη, το Sands School στο Dartmoor που ιδρύθηκε το 1987. Στην Αυστραλία περίπου δέκα ελεύθερα σχολεία συνεχίζουν να λειτουργούν, ενώ στις ΗΠΑ πέρα από τα τρία περισσότερο γνωστά (Albany Free School, Grassroots Free School, Jefferson County Open School) το κίνημα των ελεύθερων σχολείων γνωρίζει μεγάλη άνθηση καθώς οι γονείς έχουν αρχίσει και αναζητούν εναλλακτικές λύσεις στο παραδοσιακό εκπαιδευτικό σύστημα. «Είμαστε όλοι δάσκαλοι, είμαστε όλοι μαθητές» είναι ένα από τα βασικά μότο εργαστηρίων και μαθημάτων που βασίζονται στο free school movement και πραγματοποιούνται σε σπίτια, καφετέριες και κοινοτικά κέντρα, ενώ ένας συγκεκριμένος κλάδος των ελεύθερων σχολείων (Sudbury Schools) που ξεκίνησε στην Αμερική έχει εξαπλωθεί σε χώρες της Ευρώπης ανά τον κόσμο, μέχρι και την Ιαπωνία.

Ενα από τα πιο ενδιαφέροντα θέματα με τα οποία ασχολήθηκε ο Αλεξάντερ Νιλ και στη συνέχεια ολόκληρο το σύστημα των free schools ήταν η επιβολή ή μη της πειθαρχίας στα παιδιά. «Εδώ προβάλλεται μια ασεβής ερώτηση: και γιατί πρέπει να υπακούν τα παιδιά. Η δική μου απάντηση είναι: πρέπει να υπακούν για να ικανοποιείται η δίψα των μεγάλων για εξουσία. Ποιος άλλος λόγος θα μπορούσε να υπάρχει», γράφει στο βιβλίο του ο Αλεξάντερ Νιλ παραθέτοντας μερικά παραδείγματα που μπορεί κάτι να σας θυμίζουν. «Ναι, μα όταν το παιδί δεν υπακούσει στο να φορέσει τα παπούτσια, θα κρυολογήσει», μπορείτε να μου πείτε. «Μπορεί και να γκρεμιστεί σε κανένα γκρεμό, αν δεν ακούει τον πατέρα του. Μα φυσικά θα έπρεπε να πειθαρχεί όταν βέβαια πρόκειται για ζωή ή για θάνατο. Αλλά για πέστε μου, πόσες φορές τιμωρείται ένα παιδί γιατί δεν πειθάρχησε σε μια τέτοια περίπτωση; Σπάνια, αν όχι ποτέ. Κατά κανόνα το παιδί τιμωρείται για ψιλοπράγματα. Στο Σάμερχιλ κάθε παιδί είναι ελεύθερο να κάνει αυτό που επιθυμεί, φτάνει να μην παραβλάπτει την ελευθερία των άλλων.

http://en.wikipedia.org/wiki/Summerhill_School

H terra σας φροντίζει και σας βρήκε τη διεύθυνση του σχολείου, αν θέλετε να μεταναστεύσετε τώρα που επελαύνουν οι Άγγλοι καθηγητές στην Ελλάδα…

www.summerhillschool.co.uk

Comments 0 σχόλια »

Comments 0 σχόλια »

Top
 
Μετάβαση σε γραμμή εργαλείων