Αρχείο για Ιούλιος, 2011

Comments 0 σχόλια »

Comments 2 Σχόλια »

Πέμπτη 20, Παρασκευή 21, Σάββατο 22 Οκτωβρίου 2011
Αθήνα, Ελληνοαμερικανική Ένωση
σε σύνδεση με το 5th European Conference on Games-Based Learning (ECGBL 2011)
Το Εργαστήριο Νέων Τεχνολογιών στην Επικοινωνία, την Εκπαίδευση και τα ΜΜΕ σας προσκαλεί στην πρώτη Έκθεση “Serious Games Showcase & Best Practices”, στο πλαίσιο του 5ου Ευρωπαϊκού Επιστημονικού Συνεδρίου Μάθησης Βασισμένης σε Ψηφιακά Παιχνίδια –
5th European Conference on Games-Based Learning (ECGBL 2011).
Σκοπός της έκθεσης είναι να προβάλει τις τελευταίες εξελίξεις στον τομέα των εκπαιδευτικών ψηφιακών παιχνιδιών, να φέρει σε επαφή τους εκπαιδευτικούς και τους μαθητές με τους δημιουργούς ψηφιακών παιχνιδιών, αλλά και τους έλληνες δημιουργούς ψηφιακών παιχνιδιών με έμπειρους δημιουργούς και ερευνητές του εξωτερικού. Ταυτόχρονα θα δώσει στο κοινό την ευκαιρία να ενημερωθεί για τις εξελίξεις στο χώρο της χρήσης ψηφιακών παιχνιδιών στην εκπαίδευση, αλλά και να συμμετάσχει σε ένα διάλογο για την ανάδειξη καλών πρακτικών σχεδιασμού και αξιοποίησης εκπαιδευτικών παιχνιδιών στην τάξη.
Προσκαλούμε τους εκπαιδευτικούς, σχεδιαστές και ερευνητές ψηφιακών παιχνιδιών να προβάλουν τα παιχνίδια τους στο Serious Games Showcase & Best Practices, έτσι ώστε να αναδείξουν τη δουλειά τους, αλλά και να πάρουν πολύτιμα σχόλια για τις δημιουργίες τους,
από ομάδα ειδικών στο χώρο των εκπαιδευτικών ψηφιακών παιχνιδιών και από το ίδιο το κοινό, μαθητές και εκπαιδευτικούς. Οι εφαρμογές μπορούν να απευθύνονται σε παιδιά προσχολικής και σχολικής ηλικίας, σε νέους και ενήλικους χρήστες ενώ δεν υπάρχει περιορισμός ως προς το μαθησιακό περιεχόμενο, το είδος του παιχνιδιού ή την πλατφόρμα δημιουργίας (flash, scratch, gamemaker, κ.ά.).
σημαντικές ημερομηνίες
1. εκδήλωση ενδιαφέροντος από τους σχεδιαστές 25 Αυγούστου 2011
– περίληψη (1-2 σελίδες)
-screenshots του παιχνιδιού
επικοινωνία και αποστολή υλικού υπόψιν κας. Μαρίας Σαριδάκη, Οργανωτική Επιτροπή
SGS-Best 2011, διεύθυνση email msaridaki@media.uoa.gr
2. καταληκτική ημερομηνία παραλαβής των παιχνιδιών 15 Σεπτεμβρίου 2011
στην ημερομηνία αυτή θα πρέπει να δοθούν
-το παιχνίδι σε online ή offline αρχείο
-website, video, ερευνητικό έργο που μπορεί να υποστηρίξει την υποψηφιότητά σας, όπως είναι διαθέσιμο κατά περίπτωση.
Η συμμετοχή είναι ανοιχτή σε ένα μεγάλο εύρος συμμετεχόντων με πιθανές κατηγορίες, μαθητές/φοιτητές, εκπαιδευτικούς, ανεξάρτητους δημιουργούς, εταιρίες, ερευνητικές ομάδες κ.ά. Η έκθεση θα είναι επισκέψιμη για προσκεκλημένους κατά τη διάρκεια του συνεδρίου
ΠΡΩΤΗ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ
ECGBL 2011 (Πέμπτη 20 και Παρασκευή 21 Οκτωβρίου 2011) και για το ευρύ κοινό το Σάββατο 22 Οκτωβρίου 2011.
διοργάνωση
Εργαστήριο Νέων Τεχνολογιών στην Επικοινωνία, την Εκπαίδευση και τα ΜΜΕ, Τμήμα Επικοινωνίας και ΜΜΕ Πανεπιστημίου Αθηνών
Πρόεδρος Οργανωτικής Επιτροπής : Επίκουρος Καθηγητής Κωνσταντίνος Μουρλάς, Τμήμα
ΕΜΜΕ ΕΚΠΑ, email mourlas@media.uoa.gr
To Συνέδριο ECGBL 2011
Το συνέδριο 5th European Conference on Games-Based Learning (ECGBL 2011) διοργανώνεται στην Αθήνα στις 20-21 Οκτωβρίου 2011 από το Εργαστήριο Νέων Τεχνολογιών στην Επικοινωνία, την Εκπαίδευση και τα ΜΜΕ του Τμήματος Επικοινωνίας και ΜΜΕ Πανεπιστημίου Αθηνών (http://www.media.uoa.gr/ntlab), με την υποστήριξη του Ερευνητικού Πανεπιστημιακού Ινστιτούτου Εφηρμοσμένης Επικοινωνίας (ΕΠΙΕΕ,
http://www.media.uoa.gr/institute) και τη συνεργασία της Ελληνοαμερικανικής Ένωσης (http://www.hau.gr). Σας προσκαλούμε να επισκεφθείτε τον ιστοχώρο http://www.academicconferences. org/ecgbl/ecgbl2011/ecgbl11-home.htm για περισσότερες πληροφορίες και να
παρακολουθήσετε μαζί μας τις εργασίες του συνεδρίου.

Comments 1 σχόλιο »

του Ευγένιου Αρανίτση

Ο βαθμός εμπλοκής των διαδικτυακών λειτουργιών στη ζωή των εφήβων επιβεβαιώνεται κατά καιρούς με την ανακοίνωση στατιστικών τεκμηρίων όλο και πιο ζοφερών, όπως αυτά που δόθηκαν πρόσφατα στη δημοσιότητα από το Παρατηρητήριο για την Κοινωνία της Πληροφορίας και την πανεπιστημιακή Μονάδα Εφηβικής Υγείας του Νοσοκομείου «Παίδων Π. & Α. Κυριακού».

Δηλαδή: «Ποσοστό άνω του 25% των μαθητών Γυμνασίου σερφάρει από 2 μέχρι 3 ώρες καθημερινά…». Ή: «Το 12% των νέων που κάνουν χρήση του Διαδικτύου βρίσκεται στο χείλος του εθισμού». Κτλ, κτλ.

ΕΝΤΟΥΤΟΙΣ, καταλαβαίνει κανείς εύκολα ότι η έκφραση ανησυχιών για την καλπάζουσα τάση διαφυγής από τα αδιέξοδα μέσω της χρήσης υπολογιστή έχει μόνον πλατωνικό χαρακτήρα και ότι, στην πραγματικότητα, συμπεράσματα τέτοιου είδους περνούν απαρατήρητα ή σχολιάζονται λακωνικά σαν παρεμπίπτουσες όψεις μιας εξέλιξης λίγο πολύ αναμενόμενης, και δη αναγκαίας! Ετσι, το να ελπίζουμε πως η κοινωνία θα θορυβηθεί συνειδητοποιώντας τη διολίσθηση των μικρών ηλικιών στη λεγόμενη ψηφιακή «επικοινωνία» σε βάρος της αμεσότητας, δείχνει απλώς τα όρια της ανειλικρίνειας που μας διακρίνει απέναντι στην καταστροφή η οποία σημαδεύει τον κοινωνικό μας ιστό στο συναισθηματικό και διαπροσωπικό επίπεδο.

ΕΠΙΠΛΕΟΝ, πέραν της υποψίας ότι τα δάκρυα είναι κροκοδείλια, η διαπίστωση σχετικά με τον «εθισμό» αδικεί τις αληθινές διαστάσεις του ζητήματος κατάφωρα. Ουσιαστικά, το λογικό δεν είναι να οχυρωνόμαστε ενάντια στη μαγεία του Διαδικτύου, που υπό μίαν έννοια θα μπορούσε να μεσολαβεί σαν πηγή πολιτισμού και αλληλεγγύης, αλλά να αποδοκιμάζουμε το βίαιο και σπασμωδικό στιλ μιας συνολικής «ψηφιακής» νοοτροπίας που διαπερνά την ψυχοσωματική εμπειρία της νεολαίας των δυτικών κοινωνιών απ’ άκρου εις άκρον. Μπροστά στα μάτια μας, οι συνήθειες και συμπεριφορές των παιδιών μετατρέπονται βαθμιαία σ’ ένα πλέγμα στοιχειωδών ανακλαστικών, οι μορφές της ψυχαγωγίας γίνονται όλο και πιο ρηχές, οι προσδοκώμενες συναναστροφές καταλήγουν σε τυπικές διεκπεραιώσεις «γνωριμιών» μέσω e-mail, οι φιλίες μετριούνται με τα ρεκόρ συλλογής υπογραφών του Facebook και το καταστάλαγμα των εντυπώσεων επιταχύνεται μέχρις ότου οι συγκινήσεις αφανιστούν.

ΑΝ ο υποτιθέμενος κοσμοπολιτισμός της περιπλάνησης στα ψηφιακά τοπία μοιάζει να στερεί από τα παιδιά τη δυνατότητα να θέσουν επιτακτικά το αίτημα επαφής με τους γονείς, αυτοί είναι τώρα οι κερδισμένοι. Ο παιδόκοσμος υιοθετεί φανατικά και μετά χαράς τους αυτοματισμούς του χειρισμού των πλήκτρων Enter και Delete, οι δε γονείς αποκτούν την ένοχη αλλά πολυπόθητη ησυχία τους. Το ίδιο και οι δάσκαλοι.

enet.gr

τροφή για σκέψη…

Comments 2 Σχόλια »

Comments 0 σχόλια »

Ο Μιχάλης Κακογιάννης, γιος της Αγγελικής και του Παναγιώτη Κακογιάννη, γεννήθηκε στη Λεμεσό της Κύπρου, στις 11 Ιουνίου του 1922, και σπούδασε Νομική, Δραματικές Τέχνες και σκηνοθεσία στο Λονδίνο. Σχεδόν ολόκληρο το διάστημα που βρισκόταν στο Λονδίνο, εργάστηκε στην ελληνική υπηρεσία του BBC, στην αρχή ως μεταφραστής και εκφωνητής, και αργότερα, σε ηλικία μόλις 22 χρόνων, ανέλαβε τη διεύθυνση της «Κυπριακής Ώρας».

Σύμφωνα με το βιογραφικό του, όπως έχει αναρτηθεί στην ιστοσελίδα του «Ιδρύματος Κακογιάνη», το 1947 ξεκίνησε την καριέρα του στο Θέατρο της Αγγλίας ως ηθοποιός, γρήγορα όμως τον κέρδισε η σκηνοθεσία και το 1953 ήρθε στην Ελλάδα. Το 1954, με την κινηματογραφική ταινία «Κυριακάτικο Ξύπνημα», ο Μιχάλης Κακογιάννης έκανε την αρχή της διεθνούς σκηνοθετικής του καριέρας. Η «Στέλλα», το «Κορίτσι με τα μαύρα», το «Τελευταίο ψέμα» η τριλογία του: «Ηλέκτρα», «Τρωάδες» και «Ιφιγένεια» και ο «Ζορμπάς» είναι μερικές μόνο από τις ταινίες του που διαγωνίστηκαν και προβλήθηκαν στα εγκυρότερα φεστιβάλ παγκοσμίως και απέσπασαν πολλά βραβεία και τιμητικές διακρίσεις. Στις ταινίες του συνεργάστηκε με μεγάλους Έλληνες ηθοποιούς, αλλά και με γνωστούς και καταξιωμένους ηθοποιούς της Αμερικής και της Ευρώπης.

Πέρα από τη σκηνοθεσία στον κινηματογράφο, σε εγχώριες αλλά και διεθνείς συμπαραγωγές, ο Μιχάλης Κακογιάννης έχει επίσης σκηνοθετήσει πολλές θεατρικές παραστάσεις και παραστάσεις όπερας στην Ελλάδα, τις Η.Π.Α., τη Γαλλία και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Έχει, επίσης, γράψει και έχουν εκδοθεί σενάρια και μεταφράσεις κινηματογραφικών και θεατρικών έργων, ενώ έχει γράψει και στίχους γνωστών ελληνικών τραγουδιών.

Έργο του Μιχάλη Κακογιάννη είναι και ο νυχτερινός φωτισμός των μνημείων της Ακροπόλεως, τον οποίο εκείνος πρώτος οραματίσθηκε και για την επίτευξη του οποίου ίδρυσε το σύλλογο «Οι Φίλοι της Αθήνας», εξασφαλίζοντας τις υπηρεσίες του διάσημου Γάλλου φωτιστή Pierre Bideau και αναλαμβάνοντας τη χρηματοδότηση όλων των απαραίτητων μελετών.

Το 2004, ο Μιχάλης Κακογιάννης συνέστησε το κοινωφελές ίδρυμα με την επωνυμία «Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης» με σκοπό τη μελέτη, υποστήριξη και διάδοση των τεχνών του θεάτρου και του κινηματογράφου, καθώς και την καταγραφή και διαφύλαξη των δημιουργημάτων των τεχνών αυτών, ενώ το φθινόπωρο του 2009 αναμένεται η έναρξη λειτουργίας του Πολιτιστικού Κέντρου του Ιδρύματος που βρίσκεται στην οδό Πειραιώς 206, στον Ταύρο.

Για την προσφορά και το έργο του, ο Μιχάλης Κακογιάννης έχει τιμηθεί με πολλές διακρίσεις στην Ελλάδα, την Κύπρο και το εξωτερικό. Έχει τιμηθεί με τον Ταξιάρχη του Χρυσού Φοίνικα (Ελλάδα), τον Ταξιάρχη των Γραμμάτων και Τεχνών (Γαλλία), τον Μεγαλόσταυρο του Τάγματος του Μακαρίου του Γ’ (Κύπρος) και το Special Grand Prix of the Americas (Μόντρεαλ). Έχει βραβευτεί από την Ακαδημία Αθηνών για την προσφορά του στο έθνος, από το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης για το συνολικό έργο του, για έργο ζωής στα Ιεροσόλυμα, για έργο ζωής από το American Hellenic Institute στην Ουάσιγκτον και στο Κάιρο. Έχει ανακηρυχθεί Επίτιμος Δημότης στη Λεμεσό, στο Montpellier (Γαλλία) και στο Ντάλας (Τέξας, Η.Π.Α.) και έχει αναγορευθεί Διδάκτωρ Τεχνών στο Columbia College (Σικάγο, Η.Π.Α.), Επίτιμος Διδάκτωρ στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, στο Πανεπιστήμιο Κύπρου καθώς και στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.


Comments 0 σχόλια »

Νεκρή βρέθηκε σήμερα στο σπίτι της στο Λονδίνο η Αγγλίδα τραγουδίστρια Έιμι Γουάινχαουζ. Η βρετανική αστυνομία ανακοίνωσε ότι εντόπισε την 28χρονη τραγουδίστρια νεκρή στο διαμέρισμα της στο Κάμπτεν στο βόρειο Λονδίνο, αφού έλαβε σχετική κλήση από τις υπηρεσίες πρώτων βοηθειών στις 6 το απόγευμα ώρα Ελλάδος.

Τα αίτια του θανάτου της εκκεντρικής ντίβας δεν έγιναν γνωστά.

Η πολυβραβευμένη Έιμι Γουάινχαους έλαμψε στο μουσικό στερέωμα παρά τα προβλήματά της με το αλκοόλ και τις ναρκωτικές ουσίες.

Στην τελευταία συναυλία της στο Βελιγράδι εμφανίσθηκε σε κακή κατάσταση και αποδοκιμάσθηκε από χιλιάδες θαυμαστές της, κάτι που την ανάγκασε να ακυρώσει την προγραμματισμένη συναυλία της στην Αθήνα.

Comments 0 σχόλια »

Το World Of Goo είναι ένα παιχνίδι σκέψης και λογικής που θα σας κρατήσει απασχολημένους για αρκετή ώρα!
Σκοπός σας είναι να βάλετε τα GooBalls, κάτι ζωντανές μπάλες, έτσι ώστε να βοηθήσουν τις άλλες GooBalls να μπουν σε έναν σωλήνα! Σε πολλά επίπεδα η λύση γίνεται ένα είδος αινίγματος που σε προκαλεί να το λύσεις και να εξασκηθείς σε γνώσεις φυσικής! Η καταπληκτική και βραβευμένη μουσική επένδυση ολοκληρώνει τη σύνθεση ενός υπέροχου παιχνιδιού!

Comments 0 σχόλια »

Ο Leon είναι ο νεαρός τραγουδοποιός Τιμολέων Βερέμης που μας συστήθηκε με το ευφορικό single (To The) Children Of Tomorrow. Με τις εμπειρίες από τα ταξίδια του σε όλο τον κόσμο και τη μουσική και φιλοσοφική του παιδεία στις αποσκευές του, ο Leon δίνει έμφαση στην πολυπολιτισμική πλευρά της μουσικής του. Το αποτέλεσμα τραβάει την προσοχή για τον πλούσιο ήχο του, τη νεανική χροιά του, μια φωνή που καλωσορίζει τον ακροατή, τις εικόνες μαγικού ρεαλισμού, τις μελωδίες πλασμένες για σιγοψιθυρίσματα και τα ρεφρέν έτοιμα να απελευθερωθούν από τα στόματα. Σήμα-κατατεθέν του Leon είναι το ukulele, που αποτελεί και τη σπονδυλική στήλη αυτού του άλμπουμ. Στα τραγούδια του υπάρχει πάντα χώρος για μια συμφωνία από όργανα όπως τσέλο, βιολί, τρομπέτα, τρομπόνι, ακορντεόν, μελόντικα, θέρεμιν, κρουστά, μαντολίνο, βιμπράφωνο και μεταλλόφωνο, τα οποία η συλλογή του ‘Futrue’ αναζωογονεί μέσα από ευφυείς ενορχηστρώσεις και τα φιλτράρει μέσα από πιο σύγχρονες εμπνεύσεις που ταξιδεύουν μέσα από τη παλιά Αθήνα, το Λονδίνο των 70s, το Παρίσι των 90s και το Μπρούκλιν των 00s.

Comments 0 σχόλια »

κατευθείαν από το Bollywood

Comments 1 σχόλιο »

Comments 0 σχόλια »

Μια επιστημονική προσέγγιση της «νόσου»

Εδώ και αιώνες, η κακία θεωρείται ότι ανήκει στην αρμοδιότητα της θρησκείας. Για να χαρακτηριστεί κακή μια πράξη πρέπει να είναι σαφώς λανθασμένη και το άτομο που προβαίνει σ’ αυτήν να έχει πλήρη επίγνωση της βλαβερότητάς της. Στο βιβλίο «Zero Degrees of Empathy» («Μηδέν βαθμοί ενσυναίσθησης»), ο ψυχολόγος και ψυχίατρος Σάιμον Μπάρον-Κοέν υποστηρίζει ότι μπορεί να εξηγηθεί επιστημονικά το γιατί κάποιοι άνθρωποι ενεργούν με τρόπο που φαίνεται κακός. Πιστεύει ότι είναι άρρωστοι και ότι μπορούν να αντιμετωπιστούν θεραπευτικά.

Το παρελθόν έχει προσφέρει όλων των ειδών τις δύσοσμες θεωρίες για την ανθρώπινη συμπεριφορά, οι οποίες έχουν εισαχθεί στην ιατρική επικράτεια με ολέθρια αποτελέσματα. Ας θυμηθούμε, για παράδειγμα, την ευγονική στείρωση διάφορων «ανεπιθύμητων» κοινωνικών ομάδων. Ωστόσο, ο Σ. Μπάρον-Κοέν είναι φιλελεύθερος και τα επιχειρήματά του αξίζουν προσοχής.

Μπορεί ένα παιδί να γεννηθεί κακό; ΄Η μήπως ο λανθασμένος τρόπος ανατροφής εξηγεί γιατί το αγγελούδι γίνεται μεγαλώνοντας κακοποιό στοιχείο; Υπάρχει ένας συνδυασμός βιολογίας και ανατροφής στην εξήγηση των κακών πράξεων των ατόμων. Παρότι αναγνωρίζεται ότι υπάρχει μια γενετική βάση (οι άντρες, για παράδειγμα, είναι πολύ πιο πιθανό να συμπεριφερθούν με σκληρότητα), ο συγγραφέας σημειώνει ότι «τα γονίδια δεν μπορούν να θεωρηθούν υπεύθυνα για ένα υψηλού επιπέδου οικοδόμημα, όπως η ενσυναίσθηση. Τα γονίδια απλώς κωδικοποιούν τυφλά την παραγωγή πρωτεϊνών, αγνοώντας ανέμελα τις μακροπρόθεσμες συνέπειές τους».

Ενσυναίσθηση

Η ενσυναίσθηση -η ικανότητα να αντιλαμβανόμαστε και να ανταποκρινόμαστε στις ανάγκες ή τις δυσκολίες των συνανθρώπων μας (να αντιληφθείς, για παράδειγμα, ότι ένας άγνωστος που παλεύει να κλείσει τη βαλίτσα του που άνοιξε ξαφνικά δεν βρίσκεται μόνο σε δύσκολη θέση αλλά χρειάζεται και βοήθεια την οποία εσύ, εκτός κι αν βρίσκεσαι σε αδυναμία, μπορείς και πρέπει να δώσεις) – θεωρεί ότι μόνο εκείνοι που έχουν τη δυνατότητα να συναισθανθούν τον συνάνθρωπό τους (και να φερθούν με τρόπο που δείχνει φροντίδα για την κατάστασή του) μπορούν να ελπίζουν ότι θα ζήσουν χωρίς κακοήθεια.

Η σκληρότητα προέρχεται από την αδυναμία να συμπονέσει κανείς τους άλλους, είτε μέσα από την αδιαφορία είτε αγνοώντας ηθελημένα τον πόνο τους. Σε μερικούς ανθρώπους η ενσυναίσθηση λείπει μονίμως, άλλοι τη «σβήνουν» όταν είναι κουρασμένοι, αγχωμένοι ή ανυπόμονοι (όταν π. χ. μιλάς άσχημα στο παιδί σου επειδή θέλει να παίξει την ώρα που εσύ θέλεις να ησυχάσεις) και αισθάνονται μετανιωμένοι για τα σκληρά λόγια τους όταν η ενσυναίσθησή τους επιστρέφει.

Εκείνοι που το μυαλό τους ποτέ δεν λαμβάνει υπόψη τον συνταξιδιώτη τους δεν είναι κακοί αλλά ανάπηροι, υποστηρίζει ο Σ. Μπάιρον-Κοέν. Για μερικούς υπάρχει μια γενετική εξήγηση του γιατί κρίσιμα τμήματα του εγκεφάλου τους παραμένουν ανενεργά όταν άλλοι άνθρωποι υποφέρουν. Για άλλους, η δραστηριότητα σε αυτές τις περιοχές του εγκεφάλου έχει κατασταλεί εξαιτίας φρικτών εμπειριών κατά την παιδική ηλικία.

Ο συγγραφέας φέρνει ως παράδειγμα τους δικούς του γονείς, οι οποίοι του χάρισαν ένα «πολύτιμο εσωτερικό δώρο» – έναν βαθμό αυτοπεποίθησης και αυτάρκειας που πιστεύει πως είναι ζωτικές για την ανάπτυξη της ενσυναίσθησης. Τα παιδιά μαθαίνουν να νοιάζονται για τις σκέψεις των άλλων ανθρώπων μόνον όταν το μυαλό εκείνων οι οποίοι τα φροντίζουν είναι ασφαλής τόπος για να μπουν. Ενα παιδί που η μητέρα του εύχεται να μην το είχε γεννήσει δεν θέλει να αντιληφθεί αυτή τη σκέψη, με συνέπεια να μην αναπτύξει την ενσυναίσθησή του.

Υπάρχει μια βασική εξήγηση για όλες τις περιπτώσεις ανεπαρκούς ικανότητας ενσυναίσθησης; Οχι. Η λειτουργία του εγκεφάλου είναι περίπλοκη, υπάρχουν πλήθος διαφορετικοί τύποι προσωπικότητας και όλες οι κατηγοριοποιήσεις κινδυνεύουν από ανεπάρκεια.

Είναι εφικτό να θεραπεύσουμε το κακό; Αυτό είναι ένα πολύ πιο ενδιαφέρον ερώτημα το οποίο ο Σ. Μπάρον-Κόεν αναγνωρίζει. Προτείνει ότι η κοινωνία πρέπει να έχει ενσυναίσθηση για εκείνους που τη στερούνται και ότι αυτοί οι άνθρωποι πρέπει να έχουν θεραπευτική αγωγή: μια δόση της ορμόνης οξυτοκίνη, για παράδειγμα, μπορεί να έχει καλό αποτέλεσμα. Το αν είναι σωστό να θεραπεύεται κάποιος για κάτι που δεν θεωρείται ακόμα αρρώστια, παραμένει αναπάντητο.

SIMON BARON-COHEN

Zero Degrees of Empathy: A new theory of human cruelty

εκδ. Allen Lane

news.kathimerini.gr

Comments 1 σχόλιο »

Comments 0 σχόλια »

Η πρώτη ταινία του Φρανσουά Τριφό παραμένει άφθαρτη στον χρόνο. Ο 14χρονος Ζαν-Πιερ Λεό στον ρόλο του Αντουάν Ντουανέλ – ενός αντιήρωα στον αντίποδα του δικού μας… Βασιλάκη Καΐλα. Η ταινία είναι αφιερωμένη στον Αντρέ Μπαζέν, θεωρητικό της γαλλικής νουβέλ βαγκ και πνευματικό πατέρα του Τριφό. Ο Αντουάν νιώθει πως περισσεύει σε ένα στενάχωρο διαμέρισμα όπου ζει σαν φιλοξενούμενος. Η μητέρα του τον παραμελεί, σκέφτεται περισσότερο τους εφήμερους εραστές της, ενώ ο συμπαθής θετός πατέρας του, που είναι μέλος μιας λέσχης αυτοκινήτου, απλώς δεν νοιάζεται. Στο σχολείο τα πράγματα είναι πιο σκούρα για τον ευαίσθητο Αντουάν. Ενας αυταρχικός φιλόλογος τον τιμωρεί για ασήμαντη αφορμή, ανοίγοντας τον ασκό του Αιόλου. Λίγο μετά, ένα παράπτωμα του Αντουάν θα τον στείλει στο αναμορφωτήριο… Ασπρόμαυρη φωτογραφία από τον Ανρί Ντεκέ. Μουσική από τον Ζαν Κονσταντέν. Παίζουν, επίσης, Κλερ Μοριέ, Αλμπέρ Ρεμί. (Στα θερινά σινεμά στις 21/7)

Στα τέλη της δεκαετίας του ’50, μια παρέα νεοφώτιστων Γάλλων κινηματογραφιστών που είχαν ως κοινή αφετηρία τους το περιοδικό Cahiers du Cinema, δημιούργησε ένα νέο κύμα. Οι αφηγήσεις τους έθεσαν το αίτημα μιας άλλης σχέσης του σκηνοθέτη με την ταινία, αλλά και το ζήτημα μιας άλλης σχέσης του θεατή με τον κινηματογράφο. Ο θεατής έπρεπε να πάψει να είναι ένας παθητικός αποδέκτης «ψυχαγωγικού» θεάματος. Οι εικόνες έχασαν μεμιάς την αθωότητά τους και οι κινηματογραφικοί ήρωες έγιναν ηθικά διφορούμενοι.Μεταξύ των επιφανών της νεοκυματικής παρέας ήταν ο Ζαν Λυκ Γκοντάρ και ο Φρανσουά Τριφό. Ο μαρξιστής Γκοντάρ άφησε το πνεύμα της επανάστασης να στοιχειώσει τις εικόνες του, οι οποίες κυλούσαν σαν αμερικανική ταινία, με αλλαγμένη, όμως, τη λογική σειρά: αρχή, μέση, τέλος. Ο «ανένταχτος» και εξίσου πολυσύνθετος Τριφό ήταν ο πιο ευαίσθητος της παρέας, ο πιο λυρικός και ανεπαίσθητα μοντέρνος σκηνοθέτης της γαλλικής νουβέλ βαγκ.Δύο ταινίες-ορόσημα εκείνης της εποχής θα προβληθούν σε επανέκδοση το φετινό καλοκαίρι. Την ερχόμενη Πέμπτη, τα «400 χτυπήματα» του Τριφό και στις 18/8 το «Με κομμένη την ανάσα» του Γκοντάρ. Οι φίλοι του πάντα ανήσυχου Γκοντάρ μπορούν να δουν και την πρόσφατη ταινία του, «Socialisme», που έκανε πρεμιέρα πριν από μερικές ημέρες.Ο Μότσαρτ και τα πιάταΟ Τριφό αγαπούσε τις ταινίες του Ρενουάρ, του Οφίλς, του Χίτσκοκ. (Οι συνεντεύξεις του με τον Χίτσκοκ είναι ένα μάθημα κινηματογραφικής αισθητικής, αλλά κι ένα ηχηρό χαστούκι σε αυτούς που θεωρούσαν τον μετρ του σασπένς παρακατιανό σκηνοθέτη.) Στο ντεμπούτο του, στα «400 χτυπήματα», ήρθε στο προσκήνιο μαζί με τον 14χρονο Ζαν Πιερ Λεό, ο οποίος έγινε στη συνέχεια ο αγαπημένος του ηθοποιός και alter ego του. Η ταινία αρχίζει σαν ντοκιμαντέρ στους δρόμους του Παρισιού και τελειώνει σε μια παραλία με ένα «παγωμένο» γκρο πλαν του Αντουάν Ντουανέλ (Λεό). Ο Αντουάν κοιτάζει τον θεατή στα μάτια με διφορούμενο βλέμμα και ανάμεικτα συναισθήματα, όπως η τολμηρή Μόνικα του Μπέργκμαν στο «Καλοκαίρι με τη Μόνικα», το 1952.Είχε πει κάποτε ο Τριφό πως «είναι πιο ποιητική η εικόνα ενός παιδιού που πλένει πιάτα από την εικόνα ενός παιδιού ντυμένου στο βελούδο να κόβει λουλούδια στον κήπο με μουσική υπόκρουση Μότσαρτ». Η ζωή, πεζή και σκληρή, εμπεριέχει ποίηση. Αρκεί, βέβαια, να είσαι έτοιμος να την διακρίνεις.Η φλόγα και ο ΜπαλζάκΣτο γαλλικό σινεμά, η παιδική ηλικία είχε ήδη μια μεγάλη παράδοση (από τη «Διαγωγή μηδέν» του Ζαν Βιγκό, 1933, μέχρι τα «Απαγορευμένα παιχνίδια» του Ρενέ Κλεμάν, 1952), τα «400 χτυπήματα», όμως, είναι ο μεγαλύτερος σταθμός αυτής της παράδοσης. Ο Τριφό χαμηλώνει στο ύψος του alter ego του για να φέρει σε αντιπαράθεση την «απόλυτη ηθική» του παιδιού με τη «σχετική ηθική» του ενήλικα.Ο Αντουάν Ντουανέλ είναι ένας αντιήρωας της νέας εποχής, το παιδί που απομακρύνεται από ό, τι στερεότυπο είχε δημιουργήσει γύρω του ο κινηματογράφος. Είναι ένα «μαύρο πρόβατο» στο σχολείο και στην οικογένεια, αλλά κι ένας χαρακτήρας – καθρέφτης βιωμάτων της τρυφερής ηλικίας του Τριφό. Χωρίς νοσταλγία και με απαράμιλλο χιούμορ. Ο Αντουάν έχει την αγριάδα της πρώιμης εφηβείας και ταυτοχρόνως τη διακριτική μελαγχολία ενός ποιητή, αλλά και το λεπτό χιούμορ ενός διανοούμενου. Παράδειγμα, η σκηνή ανθολογίας στην οποία παρ’ ολίγον να τυλίξει στις φλόγες το σπίτι του, ανάβοντας κερί στο εικόνισμα του… Μπαλζάκ. Στο σχολείο, ο Αντουάν ορκίζεται, όπως ο Τομ Σόγερ, πως θα «σπάσει τα μούτρα» του δεσποτικού φιλολόγου του όταν θα ’ρθει η ώρα να πάει φαντάρος. Εχεις μια αίσθηση πίκρας και χαράς παρακολουθώντας τα παιχνίδια της μοίρας μαζί του.Ο Τριφό σκιαγραφεί μια διαδικασία αποκοινωνικοποίησης του παιδιού, που βγαίνει από το κάδρο του ακαδημαϊκού σινεμά αφήνοντας το ένστικτό του να το οδηγήσει στη φύση. (Τα «400 χτυπήματα» είναι κι ένα μπαζενικό σχόλιο για τον ίδιο τον κινηματογράφο). Χρόνια μετά, στο «Ενα αγρίμι στην πόλη», ο Τριφό θα περιγράψει πιο εγκεφαλικά την ακριβώς αντίστροφη διαδικασία. Γι’ αυτόν το θεμέλιο μιας ευτυχισμένης ανθρώπινης κοινωνίας είναι η παιδεία.dbouras@kathimerini. grΞαναπροβάλλεται σε επανέκδοση η αριστουργηματική ταινία «400 χτυπήματα», σκηνοθετικό ντεμπούτο του Φρανσουά Τριφό

Του Δημητρη Mπουρα kathimerini. gr

Στα τέλη της δεκαετίας του ’50, μια παρέα νεοφώτιστων Γάλλων κινηματογραφιστών που είχαν ως κοινή αφετηρία τους το περιοδικό Cahiers du Cinema, δημιούργησε ένα νέο κύμα. Οι αφηγήσεις τους έθεσαν το αίτημα μιας άλλης σχέσης του σκηνοθέτη με την ταινία, αλλά και το ζήτημα μιας άλλης σχέσης του θεατή με τον κινηματογράφο. Ο θεατής έπρεπε να πάψει να είναι ένας παθητικός αποδέκτης «ψυχαγωγικού» θεάματος. Οι εικόνες έχασαν μεμιάς την αθωότητά τους και οι κινηματογραφικοί ήρωες έγιναν ηθικά διφορούμενοι.

Μεταξύ των επιφανών της νεοκυματικής παρέας ήταν ο Ζαν Λυκ Γκοντάρ και ο Φρανσουά Τριφό. Ο μαρξιστής Γκοντάρ άφησε το πνεύμα της επανάστασης να στοιχειώσει τις εικόνες του, οι οποίες κυλούσαν σαν αμερικανική ταινία, με αλλαγμένη, όμως, τη λογική σειρά: αρχή, μέση, τέλος. Ο «ανένταχτος» και εξίσου πολυσύνθετος Τριφό ήταν ο πιο ευαίσθητος της παρέας, ο πιο λυρικός και ανεπαίσθητα μοντέρνος σκηνοθέτης της γαλλικής νουβέλ βαγκ.

Δύο ταινίες-ορόσημα εκείνης της εποχής θα προβληθούν σε επανέκδοση το φετινό καλοκαίρι. Την ερχόμενη Πέμπτη, τα «400 χτυπήματα» του Τριφό και στις 18/8 το «Με κομμένη την ανάσα» του Γκοντάρ. Οι φίλοι του πάντα ανήσυχου Γκοντάρ μπορούν να δουν και την πρόσφατη ταινία του, «Socialisme», που έκανε πρεμιέρα πριν από μερικές ημέρες.

Ο Μότσαρτ και τα πιάτα

Ο Τριφό αγαπούσε τις ταινίες του Ρενουάρ, του Οφίλς, του Χίτσκοκ. (Οι συνεντεύξεις του με τον Χίτσκοκ είναι ένα μάθημα κινηματογραφικής αισθητικής, αλλά κι ένα ηχηρό χαστούκι σε αυτούς που θεωρούσαν τον μετρ του σασπένς παρακατιανό σκηνοθέτη.) Στο ντεμπούτο του, στα «400 χτυπήματα», ήρθε στο προσκήνιο μαζί με τον 14χρονο Ζαν Πιερ Λεό, ο οποίος έγινε στη συνέχεια ο αγαπημένος του ηθοποιός και alter ego του. Η ταινία αρχίζει σαν ντοκιμαντέρ στους δρόμους του Παρισιού και τελειώνει σε μια παραλία με ένα «παγωμένο» γκρο πλαν του Αντουάν Ντουανέλ (Λεό). Ο Αντουάν κοιτάζει τον θεατή στα μάτια με διφορούμενο βλέμμα και ανάμεικτα συναισθήματα, όπως η τολμηρή Μόνικα του Μπέργκμαν στο «Καλοκαίρι με τη Μόνικα», το 1952.

Είχε πει κάποτε ο Τριφό πως «είναι πιο ποιητική η εικόνα ενός παιδιού που πλένει πιάτα από την εικόνα ενός παιδιού ντυμένου στο βελούδο να κόβει λουλούδια στον κήπο με μουσική υπόκρουση Μότσαρτ». Η ζωή, πεζή και σκληρή, εμπεριέχει ποίηση. Αρκεί, βέβαια, να είσαι έτοιμος να την διακρίνεις.

Η φλόγα και ο Μπαλζάκ

Στο γαλλικό σινεμά, η παιδική ηλικία είχε ήδη μια μεγάλη παράδοση (από τη «Διαγωγή μηδέν» του Ζαν Βιγκό, 1933, μέχρι τα «Απαγορευμένα παιχνίδια» του Ρενέ Κλεμάν, 1952), τα «400 χτυπήματα», όμως, είναι ο μεγαλύτερος σταθμός αυτής της παράδοσης. Ο Τριφό χαμηλώνει στο ύψος του alter ego του για να φέρει σε αντιπαράθεση την «απόλυτη ηθική» του παιδιού με τη «σχετική ηθική» του ενήλικα.

Ο Αντουάν Ντουανέλ είναι ένας αντιήρωας της νέας εποχής, το παιδί που απομακρύνεται από ό, τι στερεότυπο είχε δημιουργήσει γύρω του ο κινηματογράφος. Είναι ένα «μαύρο πρόβατο» στο σχολείο και στην οικογένεια, αλλά κι ένας χαρακτήρας – καθρέφτης βιωμάτων της τρυφερής ηλικίας του Τριφό. Χωρίς νοσταλγία και με απαράμιλλο χιούμορ. Ο Αντουάν έχει την αγριάδα της πρώιμης εφηβείας και ταυτοχρόνως τη διακριτική μελαγχολία ενός ποιητή, αλλά και το λεπτό χιούμορ ενός διανοούμενου. Παράδειγμα, η σκηνή ανθολογίας στην οποία παρ’ ολίγον να τυλίξει στις φλόγες το σπίτι του, ανάβοντας κερί στο εικόνισμα του… Μπαλζάκ. Στο σχολείο, ο Αντουάν ορκίζεται, όπως ο Τομ Σόγερ, πως θα «σπάσει τα μούτρα» του δεσποτικού φιλολόγου του όταν θα ’ρθει η ώρα να πάει φαντάρος. Εχεις μια αίσθηση πίκρας και χαράς παρακολουθώντας τα παιχνίδια της μοίρας μαζί του.

Ο Τριφό σκιαγραφεί μια διαδικασία αποκοινωνικοποίησης του παιδιού, που βγαίνει από το κάδρο του ακαδημαϊκού σινεμά αφήνοντας το ένστικτό του να το οδηγήσει στη φύση. (Τα «400 χτυπήματα» είναι κι ένα μπαζενικό σχόλιο για τον ίδιο τον κινηματογράφο). Χρόνια μετά, στο «Ενα αγρίμι στην πόλη», ο Τριφό θα περιγράψει πιο εγκεφαλικά την ακριβώς αντίστροφη διαδικασία. Γι’ αυτόν το θεμέλιο μιας ευτυχισμένης ανθρώπινης κοινωνίας είναι η παιδεία.

Comments 0 σχόλια »

Υποφέρουμε σήμερα από διάφορες νευρώσεις της αφθονίας – όχι ακριβώς εθισμούς, αλλά ψυχαναγκαστικές συμπεριφορές με τις οποίες πολλοί από μας επιστρέφουμε σταθερά σε κάποια πηγή περίσπασης.

Επειδή γράφω για τα βιντεοπαιχνίδια, συχνά με ρωτάνε –κυρίως ανήσυχοι γονείς– αν πιστεύω στον εθισμό στα βιντεοπαιχνίδια. Δεν πιστεύω –ο εθισμός είναι πολύ ισχυρή λέξη και πρέπει να την κρατάμε για τις ουσίες που προκαλούν σωματικά συμπτώματα στέρησης–, σίγουρα όμως πιστεύω στη νοσηρή εμμονή στα βιντεοπαιχνίδια. Τα παιχνίδια είναι ένας τρόπος να απομακρύνεσαι από τον πραγματικό κόσμο για λίγο. Δεν είναι όμως το μόνο πράγμα που χρησιμοποιούμε μ’ αυτόν τον τρόπο.

Η εύκολη πρόσβαση στην πίστωση επέτρεψε σε χαμηλού εισοδήματος ανθρώπους να γίνουν «ψυχαναγκαστικοί» καταναλωτές. Η πλημμύρα εικόνων στο Ιντερνετ έδωσε την ευκαιρία για την «πορνο-εξάρτηση». Και το ίδιο το Ιντερνετ –πηγή απεριόριστης πληροφόρησης– μπορεί να γίνει αντικείμενο εμμονής.

Μια από τις δυσκολότερες προκλήσεις του σύγχρονου κόσμου είναι η αντιμετώπιση της αφθονίας. Και γίνεται ακόμα δυσκολότερη, επειδή αν παραδεχτείς το πρόβλημα, φαίνεσαι κακομαθημένος. Συχνά σκέφτομαι πώς ζούσε η γιαγιά μου: ποτέ δεν είχε διαβατήριο, ποτέ δεν ταξίδεψε έξω από τη χώρα, ποτέ δεν είχε τηλεόραση, έραβε μόνη της τα ρούχα της και η μεγαλύτερη ευχαρίστησή της ήταν να διαβάζει βιβλία που δανειζόταν από την τοπική βιβλιοθήκη. Με κάνει να νιώθω κακομαθημένη ομολογώντας ότι ξοδεύω χρήματα σε πράγματα που ούτε έχω ανάγκη ούτε επιθυμώ ιδιαίτερα, μόνο και μόνο επειδή βαριέμαι, ότι δυσκολεύομαι να κλείσω το Ιντερνετ και να συγκεντρωθώ στη δουλειά μου. Υπάρχει λύση γι’ αυτές τις «χαμηλού προφίλ» εμμονές; Το Κέντρο Μπέτι Φορντ δεν θεραπεύει την εμμονή με το Facebook ή τη συνήθεια να βλέπεις τηλεόραση αντί να αντιμετωπίζεις τα συναισθήματά σου.

Συμμετέχω στο Σχολείο της Ζωής, ένα κοινωνικό εγχείρημα στο Λονδίνο με στόχο τη χρησιμοποίηση της φιλοσοφίας ως βοήθειας στη σύγχρονη ζωή. Σε ένα μάθημα όπου διδάσκω ασχολούμαστε με την αντιμετώπιση δύσκολων συναισθημάτων. Το να εκφράζεις την οργή ή το άγχος σου μπορεί να αποβεί βλαβερό. Ομως, όπως έχει πει ο φιλόσοφος Τζούλιαν Μπαγκίνι: «Οταν προσπαθείς να ψυχράνεις θερμά συναισθήματα, καταλήγεις είτε να τα καταστείλεις είτε να τα χάσεις εντελώς. Κανένα από τα δύο δεν είναι επιθυμητό». Τι να κάνουμε λοιπόν για να αντιμετωπίσουμε αυτά τα μπελαλίδικα συναισθήματα; Οχι πάντως ν’ ασχοληθούμε με το Τwitter. Ούτε να αγοράσουμε κάτι που δεν χρειαζόμαστε. Ούτε να ανοίξουμε την TV. Απλώς να τα νιώσουμε.

Καθημερινή / The Guardian της Ναόμι Αλντερμαν η οποία είναι συγγραφέας και ειδική στα βιντεοπαιχνίδια.

Πριν λίγες μέρες συζητούσα με μία φίλη για τις ψυχοθεραπευτικές ιδιότητες των easy games των κοινωνικών δικτύων. Μπορεί όλα γύρω σου να σωριάζονται σε συντρίμια αλλά η πόλη σου λειτουργεί άψογα στο cityville… Ενα κλικ μπορεί να είναι θεραπευτικό. Οπότε μη βιαστείτε να κλειστείτε σε κλινική απεξάρτησης. Μπορείτε να παλινδρομήσετε στην ηλικία που παίζατε ανέμελοι.

Αν λοιπόν ψάχνετε για συμπαίκτες …πιέσατε το κομβίον www.facebook.com/TerraComputerata όπου θα δείτε ότι και οργώνουμε και ρυθμίζουμε την πόλη μας…

Comments 0 σχόλια »

Ένα νέο παιχνίδι στα social media, με πρωταγωνιστές Άραβες ήρωες, έκανε την εμφάινσή του στο Facebook. O άνθρωπος πίσω από αυτό το project λέγεται Suleiman Βakhit και ελπίζει ότι το «Ηappy Oasis» μπορεί να δημιουργήσει θετικά πρότυπα για τα παιδιά που σε άλλη περίπτωση θα δελεάζονταν από εξτρεμιστικές απόψεις.

Το παιχνίδι διατέθηκε στο κοινό αυτήν την εβδομάδα και έχει ήδη 50.000 «οπαδούς» (followers). O προσφάτως επιλεγμένος συνεργάτης του TED κ. Bakhit, μίλησε γι΄αυτό το εγχείρημα πρόσφατα στο Εδιμβούργο. Ενώ κατάγεται από την Ιορδανία, υπήρξε φοιτητής στις ΗΠΑ, στο πανεπιστήμιο της Μινεσότα όταν συνέβησαν οι επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου. Λίγο πιο μετά δέχτηκε επίθεση από 4 ανθρώπους λόγω της Αραβικής του καταγωγής.

Και ενώ κάποιος θα περίμενε ότι αυτό το συμβάν θα άφηνε «πικρή» γεύση στον Bakhit, αυτός αποφάσισε ότι θα εμπλεκόταν σε μια ενημερωτική καμπάνια. «Συνειδητοποίησα ότι πολεμάς τον εξτρεμισμό αν ξεκινήσεις με τους νέους. Το μήνυμα ήταν απλό – ‘Δεν είμαστε όλοι τρομοκράτες’», δήλωσε στο BBC. «Οπλισμένος» λοιπόν μ’ ένα όχι τόσο μαγικό χαλί, ξεκίνησε να λέει ιστορίες εμπνευσμένες από τον Αλαντίν σε διάφορα τοπικά σχολεία.

«Μια μέρα ένα παιδί με ρώτησε αν υπήρχε κάποιος Άραβας υπεράνθρωπος και τότε κατάλαβα ότι δεν υπήρχε», θυμάται. Έτσι άρχισε να γράφει ένα βιβλίο-κόμικ που είχε σκοπό τη δημιουργία ενός εύρους θετικών προτύπων Αράβων, συμπεριλαμβανομένου και ενός θηλυκού Tζέιμς Μποντ και ενός Ιορδανού πράκτορα που πολεμά εναντίον εξτρεμιστών.

Στην Ιορδανία, το βιβλίο του Bakhit πούλησε 300.000 αντίτυπα, γεγονός που τον οδήγησε να συνειδητοποίησει ότι υπήρχε η προοπτική για μια έκδοση στο Ιντερνετ.

«Τα έντυπα media πεθαίνουν, ωστόσο, υπάρχουν 30 εκατομμύρια Άραβες στο Facebook· γι’ αυτό σκέφτηκα ότι θα μπορούσα να κάνω παιχνίδια με το ίδιο μήνυμα», σχολίασε ο Βakhit και εξήγησε: «Ακολούθησα μια προσέγγιση peer-to peer, καλώντας τα παιδιά να δημιουργήσουν τις δικές τους ιδέες».

Αν και αναποφάσιστος στην αρχή σχετικά με τη δημιουργία ενός χαρακτήρα που φόραγε μπούρκα, τελικά προχώρησε στην υλοποίηση του καθώς οι όποιες πολιτικές διαφωνίες τελικά ξεπεράστηκαν. Ο Bakhit πρόσθεσε ότι τώρα ελπίζει να μεταφέρει το βιβλίο του στο Πακιστάν, μια χώρα όπου ο εξτρεμισμός αυξάνεται ολοένα και περισσότερο.

www.kathimerini.gr με πληροφορίες από BBC

Comments 0 σχόλια »

Comments 0 σχόλια »

Comments 0 σχόλια »

Comments 0 σχόλια »

Η τελευταία ταινία του Ζαν Λικ Γκοντάρ,  το «Film Socialisme»είναι μια συρραφή αταξινόμητων ιδεών και εικόνων, που μπορεί να σε ζαλίσει αλλά χωρίς ποτέ να σε κουράσει.
Ενας χείμαρρος από στατικές εικόνες, τίτλους, σοφιστίες και παράξενα χρώματα διατρέχουν την Ιστορία του 20ού αιώνα πάνω σε ένα κρουαζιερόπλοιο. Θα βρούμε πρόσωπα όπως ο Αλέν ΜπαντιούΠάτι Σμιθ. Το πλοίο πιάνει σε σταθμούς στην Αίγυπτο, τη Νάπολη, την Παλαιστίνη, την Οδησσό, την Βαρκελώνη. Ακούμε για τους Εβραίους που ανακάλυψαν το Χόλιγουντ, βλέπουμε εικόνες αρχείου από βομβαρδιστικά αεροπλάνα της Λουφτβάβε. Και βεβαίως δεν λείπει και η Ελλάδα η οποία αναγράφεται ως Hell As ,δηλαδή Κόλαση Όπως (θυμίζουμε ότι παραλίγο να πραγματοποιηθούν γυρίσματα και στην χώρα μας που τελικά δεν έγιναν). Μάλιστα στους αρχικούς τίτλους της ταινίας ,εκεί όπου συνήθως διαβάζουμε τα ονόματα των ηθοποιών βλέπουμε γραμμένο στα ελληνικά Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΕΜΦΥΛΙΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ και ALEXANDER THE GREAT!
Εικόνες τραβηγμένες από κάμερες ασφαλείας, καρέ που «κολλούν» επίτηδες, υπότιτλοι όπως «Ο πόλεμος είναι πόλεμος, το έγκλημα έγκλημα». Σε πολλά σημεία ο ήχος κόβεται λες και η ταινία έχει πρόβλημα. Ενίοτε πετιέται και η λέξη Σοσιαλισμός γραμμένη στο φιλμ. Η Ευρώπη ταλαιπωρημένη από την αμερικανική κυριαρχία, φοροδιαφυγή, μια κοπέλα διαβάζει Μπαλζάκ στο βενζινάδικο, γάιδαροι και κατσίκες επίσης εμφανίζονται. Ο Γκοντάρ έφτιαξε ένα φιλμ χαοτικό αλλά στιβαρό, μια εμπειρία με τα όλα της, ένα σταυρόλεξο που συναρπάζει, από αυτά που μόνον ο Γκοντάρ ξέρει να γυρίζει μένοντας πιστός στις ιδιόρρυθμες αρχές του…

Comments 0 σχόλια »

Top
...
Μετάβαση σε γραμμή εργαλείων