Αρχείο για Φεβρουάριος, 2013

Η Google φέρνει για πρώτη φορά στην Ελλάδα το διαγωνισμό “Doodle 4 Google” που έχει ήδη φιλοξενηθεί σε πάνω από 17 χώρες, και μέσω του οποίου καλεί όλους τους μαθητές στην Ελλάδα να χρησιμοποιήσουν τη δημιουργικότητά τους για να σχεδιάσουν το δικό τους, ξεχωριστό λογότυπο για τη Google. Τα doodles είναι οι ευχάριστες, μερικές φορές αστείες, και αυθόρμητες αλλαγές στο λογότυπο της Google, που γίνονται για να τιμήσουν εθνικές εορτές, μεγάλες προσωπικότητες από διαφορετικούς χώρους, καλλιτέχνες, επιστήμονες, πρόσωπα που έμειναν στην ιστορία ή για να σχολιάσουν σύγχρονα γεγονότα.

Το “Doodle 4 Google” είναι ένας δημιουργικός διαγωνισμός, για παιδιά ηλικίας 6-18 ετών, ανοιχτός για όλους τους μαθητές Δημοτικού, Γυμνασίου και Λυκείου σε όλη την Ελλάδα. Η δημιουργία του νικητή θα εμφανιστεί στις 14 Μαΐου στην αρχική σελίδα της Google Ελλάδας για 24 ώρες, όπου και εκατομμύρια Έλληνες θα έχουν την ευκαιρία να τη θαυμάσουν. Συνέχεια »

Comments 0 σχόλια »

Το La Jetee είναι μια ταινία μικρού μήκους του 1962 του Chris Marker, φτιαγμένη αποκλειστικά από φωτογραφικά καρέ.Ο Marker χαρακτηρίζει την ταινία ως photo-roman, ως μια ιστορία δηλαδή δοσμένη μέσα από φωτογραφίες. La Jetee δηλαδή: η αποβάθρα. Η ταινία αποτέλεσε τη βάση για τη δημιουργία του Terry Gilliam, τους 12 Πίθηκους. Το στόρι είναι περίπου το ίδιο. Βρισκόμαστε σε μια μελλοντική εποχή όπου το Παρίσι (και ο υπόλοιπος κόσμος) έχει καταστραφεί και οι άνθρωποι ζούνε κάτω απ` τη γη. Ξεκινάνε κάποια στιγμή πειράματα με το ταξίδι στο χρόνο για να δούνε πώς θα είναι το μέλλον της Γης! Για πειραματόζωο, διαλέγουν έναν κύριο που έχει μια έντονη εικόνα από το παρελθόν του σε μια αποβάθρα αεροδρομίου…

www.criterion.com/films/329-la-jetee

Comments 0 σχόλια »

Comments 0 σχόλια »

Comments 0 σχόλια »

Ο Σωκράτης, ο Πλάτων ή ο Νίτσε είναι μερικοί μόνο από τους φιλοσόφους που «αυτοσυστήνονται» μέσα από τη νέα ψυχαγωγική, αλλά και επιμορφωτική σειρά ντοκιμαντέρ «Animated…Φιλόσοφοι» που αρχίζει στην ΕΤ3 τη Δευτέρα, 18 Φεβρουαρίου 2013, στις δώδεκα τα μεσάνυχτα. Για πρώτη φορά η ιστορία της Φιλοσοφίας αποτυπώνεται τηλεοπτικά μέσα από μία πρωτότυπη παραγωγή που θα συνδυάζει το animation με συνεντεύξεις καθηγητών Φιλοσοφίας.

Κάθε επεισόδιο της σειράς, το σενάριο και τη σκηνοθεσία της οποίας υπογράφει ο Γιώργος Χατζηβασιλείου, παρουσιάζει με τρόπο απλουστευμένο, προσιτό αλλά και… χιουμοριστικό τις βασικές γραμμές από τη σκέψη ενός φιλοσόφου – σταθμού για την ιστορία της δυτικής σκέψης.

Ποια ήταν τα ερωτήματα που απασχόλησαν τον φιλόσοφο; Ποιες οπτικές άνοιξε η σκέψη του; Σε ποια περίοδο έζησε; Πώς επηρεάζει πρακτικά τον σημερινό κόσμο ένας άνθρωπος που έζησε ίσως πριν από 2.000 χρόνια; Είναι μερικά μόνο από τα ζητήματα που η εκπομπή αναδεικνύει.

Το animation, κατέχοντας τον μισό χρόνο του προγράμματος, βρίσκεται σε ένα διαρκή «διάλογο» με τα αποσπάσματα των συνεντεύξεων. Όσον αφορά τις συνεντεύξεις, η εκπομπή φιλοξενεί ορισμένους από τους κορυφαίους Έλληνες ειδήμονες (καθηγητές & διδάκτορες Φιλοσοφίας) πάνω στον εκάστοτε φιλόσοφο.

Στον α’ κύκλο εκπομπών παρουσιάζονται οι κυριότεροι Φιλόσοφοι που έζησαν από την αρχαιότητα έως και τον Μεσαίωνα.

Η ΕΤ3 φέρνει στη μικρή οθόνη μια δυναμική τηλεοπτική παραγωγή για τη Φιλοσοφία, που χαρακτηριστικά της είναι η σύγχρονη αισθητική, ο απλός λόγος αλλά και το χιούμορ. Στόχος είναι «παλιά», ή καλύτερα διαχρονικά, πράγματα να ειπωθούν με ένα ελκυστικό και κατανοητό τρόπο!

Στο πρώτο επεισόδιο η εκπομπή παρουσιάζει τον Πυθαγόρα! Ένας από τους σημαντικότερους φιλοσόφους της αρχαιότητας στον οποίο οφείλουμε πολλά: από τη μαθηματική σκέψη και τη θεωρητική θεμελίωση της μουσικής έως τη βαθιά επίδραση που άσκησε στη θρησκεία και τον μυστικισμό.

Δείτε τα επεισόδια στην ΕΡΤ3

Comments 1 σχόλιο »

Η πιο «καυτή» νέα τάση στην μεταποίηση ακούει στο όνομα «τρισδιάστατη εκτύπωση» ή «3D printing» αγγλιστί και έχει να κάνει με μια επαναστατική τεχνολογία που βρίσκεται ήδη σε εφαρμογή και απειλεί ως το τέλος της δεκαετίας να φέρει τα πάνω κάτω στην παγκόσμια οικονομία.

Πρόκειται για μια μέθοδο παραγωγής που ξεφεύγει από τα παραδοσιακά δεδομένα, που θέλουν την παραγωγή ενός προϊόντος (από το σχεδιασμό ως τη συναρμολόγηση) μια σύνθετη, πολύπλοκη και χρονοβόρα διαδικασία που προϋποθέτει την εμπλοκή (συχνότατα) πολλών, μεγάλων κι ακριβών μηχανημάτων.

Τι ακριβώς είναι το «3D printing»; Η παραγωγή προϊόντων μέσω συσκευών «τρισδιάστατης εκτύπωσης». Αυτές οι συσκευές λειτουργούν όπως ένας παραδοσιακός εκτυπωτής, μόνο που αντί να τυπώνουν μελάνι πάνω σε χαρτί, δημιουργούν ένα προϊόν «τυπώνοντας» το ένα πάνω στο άλλο στρώματα ειδικών υλικών (διαφόρων πολυμερών και μετάλλων), με βάση ένα σχέδιο που έχει αποσταλεί στη συσκευή από έναν υπολογιστή.

Με άλλα λόγια, σχεδιάζω στον υπολογιστή μου ένα προϊόν, αποστέλλω το μοντέλο που έχω σχεδιάσει στον «τρισδιάστατο εκτυπωτή» και μέσα σε λίγες ώρες έχω έτοιμο το νέο μου προϊόν!

Όπως, δηλαδή, το διαδίκτυο και η κινητή τηλεφωνία έδωσαν τη δυνατότητα σε κάθε άτομο να στήσει τη δική του επιχείρηση ή να προωθήσει τη δουλειά του στον κυβερνοχώρο, φέρνοντας μια επανάσταση στον τομέα των υπηρεσιών, ανάλογα «σαρωτική» επανάσταση αναμένεται να φέρει και το «3D printing» στη μεταποίηση, επιτρέποντας στον καθένα να στήσει το δικό του προσωπικό …εργοστάσιο. Σύντομα, οι όροι βιομηχανία και βιοτεχνία θα έχουν λάβει ένα εντελώς διαφορετικό νόημα…

via Ημερησία

Χάρη στο μεράκι κάποιων συναδέλφων οραματιστών ο τρισδιάστατος εκτυπωτής είναι διαθέσιμος στο ΙΕΚ Αγ. Δημητρίου και οι σπουδαστές του έχουν αρχίσει να πειραματίζονται μαζί του. Από εκεί και η φωτό, όπου διακρίνεται και μία δημιουργία των σπουδαστών!

Comments 0 σχόλια »


Στην Ιστορία της Σεξουαλικότητας ο Mισέλ Φουκώ λέει ότι η δύναμη δεν είναι θεσμός, κατασκεύασμα ή φυσική ιδιότητα, αλλά μια περίπλοκη στρατηγική κατάσταση που διαμορφώνεται μέσα σε μία συγκεκριμένη κοινωνία. Σ’ αυτήν τη στρατηγική κατάσταση έχουν σημαντικό συμβολικό ρόλο τα αντικείμενα που εξυπηρετούν την επίδειξη και την εμπέδωση της δύναμης: στέμματα, θρόνοι, σκήπτρα, πλούσια κοσμήματα, περίτεχνα σκεύη και ακριβά ενδύματα μεταδίδουν ένα σαφές μήνυμα οικονομικής και κοινωνικής διαφοροποίησης. Τέτοια δείγματα επίδειξης ισχύος περιλαμβάνονται στην έκθεση ‘Πριγκίπισσες’ του Μουσείου Κυκλαδικής Τέχνης, στην οποία παρουσιάζονται 24 σύνολα κτερισμάτων από γυναικείες ταφές κύρους, που χρονολογούνται από τον 10ο ως τον 6ο αιώνα π.Χ. και προέρχονται από την Ελλάδα, την Κύπρο, τη Νότια και την Κεντρική Ιταλία (Ετρουρία).

Η ιδέα αυτής της παρουσίασης είναι ευφυής και αντικατοπτρίζει το βάθος των γνώσεων που έχει για την εποχή αυτή ο διευθυντής του Μουσείου Κυκλαδικής Τέχνης, καθηγητής Ν. Σταμπολίδης, που επιμελήθηκε την έκθεση με την αρχαιολόγο Μ. Γιαννοπούλου. Ξεφεύγοντας από την κατεστημένη παρατήρηση της ζωής των κυρίαρχων ανδρών, οι ‘Πριγκίπισσες’ μιλούν για τον κόσμο των ισχυρών γυναικών και τη δική τους συνεισφορά στην κοινωνία και στον πολιτισμό της εποχής τους. Εδώ παρουσιάζονται οι γυναίκες που έλκουν την κοινωνική τους ισχύ από την καταγωγή, τους γάμους τους, τον ρόλο τους στη θρησκευτική ζωή. Είναι οι σεβάσμιες δέσποινες, οι ώριμες κυρίες, οι αρχοντοπούλες, οι μάγισσες, οι ιέρειες, οι βασίλισσες της εποχής τους. Ο τίτλος της έκθεσης δεν είναι ακριβής και η αμηχανία της επιλογής φαίνεται τόσο στα μονά εισαγωγικά που τον συνοδεύουν όσο και στην ανάγκη επεξήγησης στα φυλλάδια και στον κατάλογο ότι η λέξη «πριγκίπισσες» προέρχεται από τη λατινική princeps που σημαίνει τον πρώτο σε μία κοινωνία. Ίσως «αρχόντισσες» να ήταν καλύτερη επιλογή, από το ελληνικό ρήμα «άρχω»: εξουσιάζω, ηγούμαι.

Ορθότατα η παρουσίαση γίνεται χρονολογικά κι έτσι διακρίνει κανείς εύκολα τις διατοπικές σχέσεις και τη διαχρονική εξέλιξη των ταφικών εθίμων. Ο επισκέπτης εντυπωσιάζεται αναπόφευκτα από τον πλούτο των κοσμημάτων που κυριαρχούν σε αυτή την έκθεση. Προίκα και δώρα, οικογενειακά κειμήλια, ακριβές αγορές, τα ζηλευτά κοσμήματα, δεν στολίζουν απλώς την ισχυρή γυναίκα αλλά την ξεχωρίζουν από τις άλλες, επιδεικνύουν την ισχύ της. Διαδήματα, ενώτια, ψέλια (βραχιόλια), δαχτυλίδια, επιστήθια κοσμήματα, ζώνες, πόρπες και επιρράματα για τα φορέματα, από χρυσό, ασήμι, κεχριμπάρι, ελεφαντόδοντο, ημιπολύτιμους λίθους, κατασκευασμένα με περίτεχνες τεχνικές και μεράκι, ένα πλήθος υπέροχων κοσμημάτων γεμίζει τις προθήκες αυτής της έκθεσης.

Συνέχεια στη www.lifo.gr

Comments 0 σχόλια »

Σήμερα το google αποδίδει φόρο τιμής στον Έντουαρντ Γκόρι που έγινε γνωστός γνωστός για τα μακάβρια, εικονογραφημένα βιβλία του.

Comments 0 σχόλια »

Comments 0 σχόλια »

video: Βασιλική Μουσταφέρη – »Σταδιοδρομία» ( Κ. Καρυωτάκης) Σύνθεση: Δαμαλός Xαράλαμπος , Κιθάρα:  Δαμαλός Χαράλαμπος

Comments 0 σχόλια »

Χτες στο Free Thinking zone είχα την ευκαιρία να απολαύσω μία εξαιρετική παρουσίαση της Μαρίας Μουζακίτη για ένα φρέσκο θέμα όπως «Το twitter στην Ελλάδα ως όχημα δικτύωσης, παρακίνησης & αυτό-οργάνωσης κοινοτήτων» Μία έρευνα που εκπονήθηκε στα πλαίσια μιας διπλωματικής διατριβής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο. Η παρέα που μαζεύτηκε μας ανανέωσε όλους με τη δροσιά της και τις έξυπνες τοποθετήσεις της. Κάτι τέτοιες βραδιές μας χαρίζουν αισιοδοξία.

Στη φωτογραφία Μπέτυ Τσακαρέστου, Μαρία Μουζακίτη, Στάθης Χαϊκάλης.

Απολαύστε την παρουσίαση:



Comments 0 σχόλια »

Το πρώτο βραβείο στην κατηγορία Contemporary Issues κέρδισε ο Αμερικανός Micah Albert, με την φωτογραφία της κοπέλας που ψάχνει καθημερινά στα σκουπίδια της χωματερής του Ναιρόμπι και εύχεται να είχε περισσότερο χρόνο να απολαύσει τα βιβλία που βρίσκει καθημερινά. (AP Photo/Micah Albert, Redux Images)Επιλογή: Αιμιλία Καλογεράκη kathimerini.gr

Comments 0 σχόλια »

Διαβάζω ανελλιπώς τη στήλη του Τσαγκαρουσιάνου, τον παρακολουθώ από παλιά, κάπου έχω φυλαγμένα και τεύχη από το περιοδικό του το 01. Αυτή τη φορά στο άρθρο του με άγγιξε, καθώς ζούμε παρόμοιες καταστάσεις.

Τα ιστολόγια -ως καλώς γνωρίζετε- συγγενεύουν με τα ημερολόγια. Απλά εδώ αποσυνδέεσαι από την παραδοσιακή μυχιότητα των ημερολογίων και ανοίγεσαι στο διαδικτυακό σύμπαν. Γράφει λοιπόν ο Τσαγκαρ:

κανείς δεν είχε τολμήσει να μαγαρίσει τα πολύ προσωπικά θέματά μου. Να κάνει πλάκα π.χ. με τη νεκρή μου φίλη ή τον πατέρα μου και ούτω καθεξής.

Φέτος έγινε κι αυτό: Κάποια διέδιδε ότι έχει συνεργαστεί με τον πατέρα μου (έχει πεθάνει 12 χρόνια). Ας δεχθούμε στην καλύτερη περίπτωση ότι  εννοούσε κάποιον συνονόματο. Αλλά γιατί πάλι να υποστηρίξει κάτι τέτοιο; Άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου. Ευτυχώς τις νεκρές φίλες μου τις άφησαν ήσυχες. Συνεχίζει ο Τσαγκάρ:

Μέχρι που ήρθαν τα τρολ* του ίντερνετ. Εκεί, κάθε ταμπού έπεσε, κάθε μυστικό βεβηλώθηκε, κάθε ομολογία χρησιμοποιήθηκε σαν πριόνι σχιζοφρενούς. Κρυμμένα στο πιο βαθύ σκοτάδι, και μην ξέροντας αν αυτό που γράφουν διαβάζεται σε αυτό τον κόσμο ή σε ένα τεχνικολόρ παράλληλο σύμπαν, τεταραγμένα και νωθρά, τα τρολ δεν άφησαν λίθον επί λίθου στην εκκλησία που οικοδομήσαμε. Και δεν βαριέσαι. Είμαι υπέρ των μεγάλων καταστροφών (τις μικρές βαριέμαι), γιατί πιστεύω ότι εξαναγκάζουν την άνοιξη να έρθει γρηγορότερα. Αλλά μου στέρησαν κάτι που είναι το τικ της ύπαρξής μου: την εξομολόγηση. Έπαψα να μιλώ για όσα πραγματικά θέλω, γιατί ξέρω ότι μόλις ανέβουν στο ίντερνετ, κάποιο θρασίμι, κάποιο επώνυμο ή ανώνυμο τρολ (μερικοί κάνουν καριέρα έτσι), θα στρεψοδικήσει, θα τα συστρέψει στο σιχαμένο του κουμάντο και τελικά θα τα κάνει να διαβάζονται ανάποδα – 666. Και είμαι πια μεγάλος άνθρωπος – δεν θέλω να γεράσω αποδεικνύοντας ότι δεν είμαι σατανική ορτανσία. Στόχος μου είναι η γαλήνη της ψυχής μου – ξουτ βρομότρολα!

Αχ συνάδελφοι, ανάδελφοι, πλάστες παιδικών ψυχών. Ξουτ! και ξανά Ξουτ!

*Ας το εξηγήσουμε αυτό για όσους δεν γνωρίζουν τη διαδικτυακή ορολογία. Το τρολ προέρχεται από τη σκανδιναβική μυθολογία, αλλά η σημασία του στα social media είναι η εξής: Τρολ λέμε τους χρήστες που εσκεμμένα παρενοχλούν, χλευάζουν, χυδαιολογούν, επιτίθενται, υβρίζουν, με μόνο στόχο να εξαγριώσουν και να προκαλέσουν ακραίες συμπεριφορές στους συνομιλητές τους. Δεν πιστεύουν απαραίτητα αυτά που λένε. Γράφουν μόνο και μόνο για να προκαλέσουν έντονες αντιδράσεις. Στην αργκό του Διαδικτύου «τρολιά» είναι η πράξη του τρολ. Εναλλακτικά, το τρολ αποκαλείται και «καλικάντζαρος»

Comments 0 σχόλια »


Ηταν του Αγίου Βαλεντίνου, μια ημέρα σαν κι αυτή το 1963, όταν στην Ιταλία έκανε την πρεμιέρα της μια ταινία που θα επαναπροσδιόριζε την Εβδομη Τέχνη: Ο Φεντερίκο Φελίνι παρουσίαζε στο κοινό το «Otto e mezzo», το αριστούργημά του που έμεινε πιο εύκολα στην ιστορία ως «8½».

Δεν είναι εύκολο να συλλάβει κανείς τον λόγο που αυτή η ταινία κρατάει εδώ και μισό αιώνα πια υπνωτισμένο το κοινό. Είναι σίγουρα η μοναδική ερμηνεία του Μαρτσέλο Μαστρογιάνι συνεπικουρούμενη από τη φρεσκάδα της Κλαούντια Καρντινάλε και της Ανούκ Εμέ – αλλά δεν είναι μόνα αυτά. Ασφαλώς είναι η εμβληματική μουσική του Νίνο Ρότα – αλλά πάλι δεν είναι μόνο οι μελωδίες. Υπάρχει αναμφίβολα κυρίαρχο το αυτοαναφορικό στοιχείο – ο ήρωας είναι ένας σκηνοθέτης σε δημιουργικό αδιέξοδο και ο Φελίνι μετρούσε οκτώ ταινίες και ένα σκετς ως τότε – αλλά επίσης δεν είναι εκείνο που κάνει το «8½» αξεπέραστο. Είναι όλα αυτά και πολλά άλλα μαζί, που γέννησαν μια ταινία προσωπικής αναζήτησης μέσα από ένα καλειδοσκοπικό πρίσμα παραμυθιού και σύγχυσης, υπό τη μαεστρική καθοδήγηση του σπουδαίου Φελίνι. Ο οποίος καθώς γύριζε το φιλμ είχε επισυνάψει στην κάμερα ένα αυτοκόλλητο με μια υπενθύμιση: «Ricordati che è un film comico» – «Θυμήσου ότι είναι κωμωδία».

«Είναι μια μελέτη ενός ανθρώπου που μπορεί να είναι ο καθένας από εμάς, αρκεί να ανοίξει την καρδιά του» θα εξηγούσε μετά ο Φελίνι. Συνέχεια »

Comments 0 σχόλια »

Απουσία

Comments 0 σχόλια »

πορφυρό μικροπαρθενωνάκι στη Ρόδο via spitoskylo

Δάνειο από άλλο ιστολόγιο:

Nαι, θα έφευγα.Όχι επειδή υπάρχει κρίση. Όχι επειδή οι δουλειές είναι δύσκολες. Όχι επειδή με ζορίζει το δάνειο. Αλλά επειδή ζω σε μια χώρα που οι συμπατριώτες μου μάλλον δεν αγαπούν τελικά, μιας και αγάπη χωρίς σεβασμό δεν υπάρχει.

Δεν μιλώ για τους φοροφυγάδες, τους επαγγελματίες συνδικαλιστές, τα πάσης φύσεως λαμόγια. Μιλώ για μια πολύ μεγαλύτερη, φοβάμαι, μάζα. Που κοιτάζει αποκλειστικά και μόνο την πάρτη της, τον παρά της, τον κύκλο της, το σπίτι της, αδιαφορώντας παντελώς για ό τι κοινό. Που δεν τηρεί κανέναν κανόνα – ούτε καν τους στοιχειώδεις της καλής συμπεριφοράς – και δεν έχει και κανέναν σκοπό να τους τηρήσει ποτέ. Που περιμένει πάντα από κάποιον άλλον, κάποιον αόριστο τρίτο – συνήθως αυτός λέγεται κράτος όταν δεν λέγεται …. – να κάνει τα πάντα για λογαριασμό του: απ’το να του βρει δουλειά μέχρι να του καθαρίσει τα σκαλιά όταν χιονίσει.

Είναι κακόγουστος, κακότροπος και κακόπιστος. Δεν λέει καλημέρα,παρακαλώ κι ευχαριστώ. Πετάει το σκουπίδι του στον δρόμο. Καπνίζει στο εστιατόριο γιατί έτσι γουστάρει. Αγνοεί επιδεικτικά την ουρά στα τυριά κι αν του το υπενθυμίσει κανείς ενοχλείται μεγαλοφώνως. Βγάζει τον σκύλο βόλτα – αν τον βγάλει – και δεν διανοείται να μαζέψει τα κουραδάκια του. Το μπαλκόνι του είναι η αποθήκη του και στα παλιά του τα παπούτσια αν εσύ πίνεις καφέ με θέα τη σκεβρωμένη σιδερένια ντουλάπα και δυο σφουγγαρίστρες. Κτίζει τριώροφο και σε κάθε βεράντα βάζει άλλα κάγκελα – λες και τα πήρε ρετάλια από καλάθι. Ακούει πως κάτι καλό έγινε κι αντί να χαρεί, ψάχνει να βρει τον λάκκο στη φάβα.

Δεν τον θέλω πια στην καθημερινότητά μου. Έχει καταστρέψει την πατρίδα μου. Είναι μίζερος και κινδυνεύω να με πάρει μπάλα η μιζέρια του. Ναι, λοιπόν. Αν ήμουν δεκαοκτώ, εικοσιοκτώ, τριανταοκτώ, θα ήμουν κολλημένη σ’ενα PC και θα έψαχνα τα job opportunities ανά τον κόσμο. Θα έφευγα όχι για μια καλύτερη δουλειά, όχι για περισσότερα λεφτά, αλλά για να ξαναβρώ την ποιότητα της καθημερινότητάς μου. Τις αξίες της οργανωμένης κοινωνίας που θα ήθελα να μάθουν τα παιδιά μου- της συλλογικής εργασίας, της κοινωνικής προσφοράς, του εθελοντισμού. Τη χαρά του να κυκλοφορώ ελεύθερα στο δρόμο, να παίρνω το λεωφορείο όποτε θέλω και να μου λέει καλημέρα η ταμίας στο σουπερμάρκετ. Κι ας ήταν γκρίζος ο ουρανός κι ας μην είχε θάλασσα.

Το τίμημα που πληρώνουμε γι’αυτόν τον γαλανό ουρανό είναι τεράστιο. Δεν είμαι ούτε δεκαοκτώ, ούτε εικοσιοκτώ, ούτε τριανταοκτώ. Αλλά κοιτάζω πού και πού, λάγνα, τις αγγελίες στο guardianjobs και δεν δυσκολεύομαι καθόλου να με δω να φεύγω.

Και αυτοί που μένουν

Comments 0 σχόλια »

Comments 0 σχόλια »

Comments 0 σχόλια »

Comments 0 σχόλια »

Comments 0 σχόλια »

Top
...
Μετάβαση σε γραμμή εργαλείων