Κυριακή Των Βαΐων

 

Την Κυριακή των Βαΐων, σε ανάμνηση της θριαμβευτικής εισόδου του Χριστού στα Ιεροσόλυμα, όλοι οι ναοί στολίζονται με κλαδιά από βάγια, ή φοίνικες δηλαδή από άλλα νικητήρια φυτά, όπως δάφνη, ιτιά, μυρτιά και ελιά.

Μετά τη λειτουργία μοιράζονται στους πιστούς.

 Η εκκλησία μας καθιέρωσε ήδη από τον 9ο αιώνα το έθιμο αυτό μια και όπως αναφέρει ο Ευαγγελιστής Ιωάννης  «όχλος πολύς…έλαβον τα βαΐα των φοινίκων και εξήλθον εις υπάντησιν αυτώ».

 Στα πρώτα χριστιανικά χρόνια, στα Ιεροσόλυμα, ο επίσκοπος έμπαινε στην πόλη «επί πώλου όνου», αναπαριστάνοντας το γεγονός, ενώ στα βυζαντικά γινόνταν «ο περίπατος του αυτοκράτορα», από το Παλάτι προς τη Μεγάλη Εκκλησία.

Στη διαδρομή αυτή ο αυτοκράτορας μοίραζε στον κόσμο βάγια και σταυρούς και ο Πατριάρχης σταυρούς και κεριά.

 Με τα βάγια οι πιστοί στόλιζαν τους τοίχους των σπιτιών και το εικονοστάσι τους.

Και σήμερα όλες οι εκκλησίες στολίζονται με δαφνόφυλλα ή βάγια.

 

Τα “βαγιοχτυπήματα”

 Τα παλιότερα χρόνια τους τα προμήθευαν τα νιόπαντρα ζευγάρια της χρονιάς ή και μόνο οι νιόπαντρες γυναίκες, για το καλό του γάμου τους.

Πίστευαν πως η γονιμοποιός δύναμη που κρύβουν τα φυτά αυτά θα μεταφερόταν και στις ίδιες και η μια χτυπούσε την άλλη με τα βάγια.

Τα “βαγιοχτυπήματα” σιγά-σιγά άρχισαν να γίνονται και από τις άλλες γυναίκες και τα παιδιά τις μιμούνταν και όπως χτυπιούνταν μεταξύ τους εύχονταν:

“Και του χρόνου, να μη σε πιάν’ η μυίγα”.

 

Δυνάμεις ιαματικές και αποτρεπτικές, μαζί με τις γονιμοποιές, αποδίδονταν στα βάγια και γι αυτό έπρεπε μετά την εκκλησία όλα να τα “βατσάσουν” για το καλό.

Τα δέντρα, τα περβόλια, τα κλήματα, τις στάνες, τα ζώα, τους μύλους, τις βάρκες.

Από ένα κλαδάκι κρεμούσαν στα οπωροφόρα, για να καρπίζουν και στα κηπευτικά, για να μην τα πιάνει το σκουλήκι.

 

“Μέσα βάγια και χαρές,

όξω ψύλλοι, κόριζες !”

 

‘Ολα εξαφανίζονταν από τα σπίτια μόλις μπαίναν τα βάγια.

Κρατούσαν την πρώτη θέση στο εικονοστάσι και μ’ αυτά “κάπνιζαν” οι γυναίκες τα παιδιά για το “κακό το μάτι”.

 

Στη Λέσβο τα παιδιά, μετά την εκκλησία, στόλιζαν ένα δεμάτι από κλαδιά δάφνης με κόκκινα ή πράσινα πανάκια από καινούργιο φουστάνι, κρεμούσαν κι ένα κουδούνι και καθώς πήγαιναν από σπίτι σε σπίτι ψάλλοντας και λέγοντας εξορκισμούς για τους ψύλλους και τα ποντίκια, έδιναν και ένα κλαράκι δάφνης στη νοικοκυρά.

Στο τέλος ζητούσαν και το χάρισμά τους:

“Χρόνια πολλά, εν ονόματι Κυρίου, δό μ’ τ’ αυγό να φύγω”

 

Στην Ανατολική Ρωμυλία, τα κορίτσια έφτιαχναν με τα βάγια στεφάνια, τους έδεναν μια κόκκινη κλωστή και τραγουδώντας όλες μαζί πήγαιναν και τα πέταγαν στο ρέμα κι όπως έπαιρνε τα στεφάνια το νερό, όποιας πήγαινε μπροστά εκείνη θα γινόταν “συντέκνησσα”. Πρώτη στο γυρισμό, πρώτη στο χορό και στο δικό της σπίτι η μάνα της θα έφτιαχνε τα φασόλια και θα τις φίλευε όλες, μαζί με ελιές.

 

Στη Τήνο, την Κυριακή των Βαΐων, τα παιδιά τριγύριζαν στους δρόμους κρατώντας μαζί με το στεφάνι τους την “αργινάρα”, μια ξύλινη ή και σιδερένια ροκάνα που τη στριφογύριζαν με δύναμη. Μέσα σε εκκωφαντικό θόρυβο κατέληγαν στη θάλασσα, όπου πετούσαν στο στεφάνι στο νερό.

 

Το έθιμο της περιφοράς των κλαδιών θυμίζει την “ειρεσιώνη“, το στολισμένο με καρπούς κλαδί, που στις γιορτές της άνοιξης περιέφεραν στους δρόμους τα παιδιά, στην αρχαιότητα. Τα βάγια τα έπλεκαν σε πάρα πολλά σχέδια: φεγγάρια, πλοία, γαϊδουράκια, το πιο συνηθισμένο όμως ήταν ο σταυρός.

Σε μερικά μέρη τους έδιναν το σχήμα του ψαριού. Ψάρι είχαν σαν σημάδι αναγνώρισης οι πρώτοι χριστιανοί, η λέξη ΙΧΘΥΣ, εξάλλου, προέρχεται από τα αρχικά Ιησούς Χριστός Θεού Υιός Σωτήρ.

Αν και είναι εκόμα σαρακοστή, η εκκλησία την Κυριακή των Βαϊων επιτρέπει το ψάρι. Έτσι και το τραγούδι των παιδιών λέει:

 

“Βάγια, Βάγια των βαγιών,

τρώνε ψάρι και κολιό,

κι ως την άλλη Κυριακή

με το κόκκινο αυγό ! “

Πηγή: Έθιμα του Πάσχα – ΜΟΥΣΕΙΟ ΜΠΕΝΑΚΗ – ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΑ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΑ

Σαν σήμερα γεννήθηκε ο Διονύσιος Σολωμός, στις 8 Απριλίου του 1798 στη Ζάκυνθο.

Είναι ο άνθρωπος που συνέδεσε περισσότερο απ’ όλους την εθνική με την πολιτισμική αναγέννηση και θεμελίωσε το “νεοελληνικό αφήγημα”.

 Μέσα από το σημερινό Doodle της Google, που είναι αφιερωμένο στον εθνικό μας ποιητή, η εικόνα μας παραπέμπει στο αφηγηματικό ποίημα του Διονυσίου Σολωμού με τίτλο «Ο Κρητικός», το οποίο γράφτηκε την περίοδο 1833-1834.

Απόσπασμα

…………..

 Αλλά το πλέξιμ’ άργουνε και μου τ’ αποκοιμούσε

Ηχός, γλυκύτατος ηχός, οπού με προβοδούσε.

 εν είναι κορασιάς φωνή στα δάση που φουντώνουν,

Και βγαίνει τ’ άστρο του βραδιού και τα νερά θολώνουν,

 Και τον κρυφό της έρωτα της φύσης τραγουδάει,

 Του δέντρου και του λουλουδιού πού ανοίγει και λυγάει·

Δεν είν’ αηδόνι κρητικό, που παίρνει τη λαλιά του

 Σε ψηλούς βράχους κι άγριους όπ’ έχει τη φωλιά του,

 Κι αντιβουίζει ολονυχτίς από πολλή γλυκάδα

 Η θάλασσα πολύ μακριά, πολύ μακριά η πεδιάδα,

 Ώστε που πρόβαλε η αυγή και έλιωσαν τ’ αστέρια,

Κι ακούει κι αυτή και πέφτουν της τα ρόδα από τα χέρια

 Δεν είν’ φιαμπόλι το γλυκό, οπού τα’ αγρίκαα μόνος

 Στον Ψηλορείτη όπου συχνά μ’ ετράβουνεν ο πόνος

 Κι έβλεπα τ’ άστρο τ’ ουρανού μεσουρανίς να λάμπει

 Και του γελούσαν τα βουνά, τα πέλαγα κι οι κάμποι·

 Κι ετάραζε τα σπλάχνα μου ελευθερίας ελπίδα

 Κι’ έφώναζα: «ώ θεϊκιά κι όλη αίματα Πατρίδα!»

 Κι άπλωνα κλαίοντας κατ’ αυτή τα χέρια με καμάρι·

 Καλή ‘ν’ η μαύρη πέτρα της και το ξερό χορτάρι.

 Λαλούμενο, πουλί, φωνή, δεν είναι να ταιριάζει,

 Ίσως δε σώζεται στη γη ήχος που να του μοιάζει

 Δεν είναι λόγια· ήχος λεπτός … …

 Δεν ήθελε τον ξαναπεί ο αντίλαλος κοντά του.

 Αν είν’ δεν ήξερα κοντά, αν έρχονται από πέρα·

 Σαν του Μαϊού τες ευωδιές γιόμιζαν τον αέρα,

 Γλυκύτατοι, ανεκδιήγητοι … …

 Μόλις είν’ έτσι δυνατός ο Έρωτας και ο Χάρος.

 Μ’ άδραχνεν όλη την ψυχή, και να ‘μπει δεν ημπόρει

 Ο ουρανός, κι η θάλασσα, κι η ακρογιαλιά, κι η κόρη

 Με άδραχνε, και μ’ έκανε συχνά ν’ αναζητήσω

 Τη σάρκα μου να χωρισθώ για να τον ακλουθήσω.

 Έπαψε τέλος, κι άδειασεν η φύσις κι η ψυχή μου·

 Πού εστέναξε κι εγιόμισεν ευθύς οχ την καλή μου·

 Και τέλος φθάνω στο γιαλό την αρραβωνιασμένη,

 Την απιθώνω με χαρά, κι ήτανε πεθαμένη.

 

 

 Ποίημα της ωριμότητας του ποιητή με το οποίο “η ελληνική ποίηση μπαίνει θριαμβευτικά στον πνευματικό χώρο της Ευρώπης και παίρνει τη θέση της πλάι στα υψηλότερα υποδείγματα της ευρωπαϊκής ποίησης”, όπως είχε αναφέρει ο φιλόλογος, κριτικός και ιστορικός της νεοελληνικής λογοτεχνίας, Κωνσταντίνος Δημαράς.

 «Ο Κρητικός» συνδυάζει το επικό, το δραματικό και το λυρικό στοιχείο. Θεωρείται, σύμφωνα και με τον πανεπιστημιακό Λίνο Πολίτη, «σταθμός στην ποιητική πορεία του Σολωμού, το πρώτο από τα μεγάλα έργα της εντελώς ώριμης περιόδου του» και «ποίημα-κλειδί, που ανοίγει και μας οδηγεί προς τα ώριμα πνευματικά πεδία του, αλλά πριν από όλα μας εισάγει στη δική του αυτοδύναμη περιοχή».

Πρώτη φορά το ποιητικό αυτό έργο εκδόθηκε από τον Ιάκωβο Πολυλά το 1859 (έκδοση των Ευρισκομένων).

Οι στίχοι είναι ιαμβικοί δεκαπεντασύλλαβοι με ζευγαρωτή ομοιοκαταληξία, όπως ακριβώς οι στίχοι του Ερωτόκριτου, ενώ επίσης παρατηρείται τομή στην 8η συλλαβή κάθε στίχου, χωρίζοντας τους σε δύο ημιστίχια. Το ποίημα δεν είναι οργανωμένο σε στροφές. Αξίζει να γίνει αναφορά στις πολλές συνιζήσεις που δένουν ηχητικά τους στίχους και τελικά το ποίημα, αλλά και στο “φαινόμενο της συναισθησίας”. Το ποίημα τέλος να σημειωθεί δεν τιτλοφορήθηκε από τον ίδιο τον ποιητή, όπως και “Η Γυναίκα της Ζάκυθος”.

 

 

Προκειμένου να ενημερωθούν αλλά και να ευαισθητοποιηθούν γονείς και μαθητές για τη νόσο της λύσσας, σήμερα το πρωί στο αμφιθέατρο του σχολείου μας πραγματοποιήθηκε ενημέρωση από τη δασκάλα της Γ” τάξης κ. Βάσω Αστρέχα.

Διαβάστε περισσότερα…

Η ιστορία της αλλαγής της ώρας

Η πρώτη αναφορά που υπάρχει για χρησιμοποίηση της θερινής ώρας ήταν από τον Βενιαμίν Φραγκλίνο (Benjamin Franklin) σε ένα γράμμα του που δημοσιεύθηκε σε μία γαλλική εφημερίδα. Σε αυτό το γράμμα δεν υπάρχει αναφορά για αλλαγή της ώρας αλλά πρόταση να ξυπνούν οι άνθρωποι μία ώρα νωρίτερα!

Η πρώτη φορά που προτάθηκε το ζήτημα σοβαρά ήταν από τον Γουίλιαμ Γουίλετ (William Willett) στο άρθρο του «Waste of Daylight» που δημοσιοποιήθηκε το 1907 αλλά τελικά δεν κατάφερε να πείσει την Βρετανική κυβέρνηση.

Η πρώτη φορά που εφαρμόστηκε η ιδέα ήταν από την γερμανική κυβέρνηση κατά την διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου από 30 Απριλίου ως 1η Οκτωβρίου του 1916. Λίγο μετά το Ηνωμένο Βασίλειο ακολούθησε εφαρμόζοντας την θερινή ώρα από 21 Μαΐου ως 1η Οκτωβρίου 1916. Αργότερα, στις 19 Μαρτίου του 1918, το Αμερικανικό Κογκρέσο καθιέρωσε την τυπική χρήση των χρονικών ζωνών και επισημοποίησε την αλλαγή της θερινής ώρας για όλον τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο. Το μέτρο αυτό όμως καταργήθηκε αμέσως, λόγω της δυσαρέσκειας του κόσμου.

Εφαρμογή στην Ελλάδα και στην Ευρώπη

Στην Ελλάδα η θερινή ώρα εφαρμόστηκε για πρώτη φορά, δοκιμαστικά, το 1932 και συγκεκριμένα από τις 6 Ιουλίου μέχρι την 1η Σεπτεμβρίου όπου τα ρολόγια είχαν τεθεί μία ώρα μπροστά. Στη συνέχεια όμως εγκαταλείφθηκε αυτό επειδή από τις 15 Ιουλίου (π.ημερ.)/28 Ιουλίου (ν.ημερ.) στις 04:00 ώρα, του 1916, τα ρολόγια στην Ελλάδα είχαν τεθεί 25 λεπτά μπροστά στην εισδοχή της ώρας ζώνης. Έτσι η διαφορά σε σχέση με το φως του Ήλιου που καθορίζει και τον πραγματικό χρόνο γινόταν πολύ μεγάλη κυρίως στα δυτικά τμήματα της χώρας και περισσότερο στη Κέρκυρα. Τούτο είχε ως συνέπεια να εγκαταλειφθεί.

Στη δεκαετία όμως του 1970, μόλις δύο χρόνια μετά την ενεργειακή κρίση που ξέσπασε στην Ευρώπη το 1973 αποφασίστηκε η υιοθέτηση του μέτρου της θερινής ώρας από μεγάλο μέρος των κρατών της Ευρώπης συμπεριλαμβανομένης τότε και της Ελλάδας με έναρξη το 1975.

Η αλλαγή της ώρας, σύμφωνα με την οδηγία της Ευρωπαϊκής Ένωσης που υποχρεώνει όλα τα κράτη μέλη να τηρήσουν με νόμο[1], γίνεται, πλέον, την τελευταία Κυριακή του Μαρτίου στη 1 π.μ. ώρα Γκρίνουϊτς (GMT) και τελειώνει την τελευταία Κυριακή του Οκτωβρίου του ίδιου έτους πάλι στη 1 π.μ. ώρα Γκρίνουϊτς. Επομένως η αλλαγή είναι ταυτόχρονη για όλα τα κράτη μέλη τα οποία έχουν υιοθετήσει το μέτρο.

Η Ισλανδία δεν έχει υιοθετήσει το μέτρο. Λόγω του υψηλού γεωγραφικού πλάτους η ανατολή και η δύση του ήλιου αλλάζουν κατά πολλές ώρες στη διάρκεια του έτους και η επίδραση της αλλαγής του ρολογιού κατά μία ώρα θα ήταν, σε σύγκριση, μικρή.

Η Ρωσία, όπως όλα τα υπόλοιπα ευρωπαϊκά κράτη ακολουθούσε τις ίδιες ημερομηνίες αλλαγής με αυτές της Ευρωπαϊκής Ένωσης και άλλαζε στις 2 π.μ. ώρα Μόσχας (3 π.μ. θερινή ώρα τον Οκτώβρη). Από τις 27 Απριλίου 2011 και με διάταγμα του Ρώσου προέδρου Ντμίτρι Μεντβέντεφ καθιερώθηκε η θερινή Ώρα Μόσχας (+4 UTC) καθ’ όλη τη διάρκεια του χρόνου.

Η Τουρκία ακολουθεί τις αλλαγές της Ευρωπαϊκής Ένωσης και στην ημερομηνία και στην ώρα αλλαγής.

Πλεονεκτήματα

 Το βασικό πλεονέκτημα της χρήσης του μέτρου της θερινής ώρας είναι η εξοικονόμηση ενέργειας. Συνολικά κατά τους επτά μήνες της θερινής ώρας εξοικονομούμε 210 ώρες ηλεκτρικής ενέργειας εκμεταλλευόμενοι τον ήλιο.

ΠΗΓΗ:http://el.wikipedia.org/

Κάνε κλικ στην εικόνα για να διαβάσεις περισσότερα για τα πλεονεκτήματα της αλλαγής της ώρας

Δείτε φωτογραφίες των μαθητών του σχολείου μας από την παρέλαση της 25ης Μαρτίου.

Την Κυριακή 16 Μαρτίου 2014, στο Πνευματικό Κέντρο Τρικάλων, πραγματοποιήθηκε η εκδήλωση του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων του σχολείου μας, προς τιμή του τρικαλινού δάσκαλου και ιερέα Αριστείδη Παππά – σημαντικού μέλους της Φιλικής Εταιρείας. 

Το σχολείο μας με ομόφωνη απόφαση του Συλλόγου διδασκόντων μετονομάστηκε σε “Αριστείδης Παππάς”.

Στην εκδήλωση συμμετείχε η ορχήστρα “Βασίλης Τσιτσάνης” και οι μαθητές από της Στ’ τάξης Νεφέλη Γκουγκουστάμου, Έφη Θανασά, Παναγιώτα Κατσίμπα, Κωνσταντίνος Ντόβας και ο Γιάννης Νάκας από την Ε’ τάξη.

 Δείτε video από την εκδήλωση

Σας καλούμε στη σχολική γιορτή μας