… τάξης του 27ου Δημοτικού Σχολείου Τρικάλων
Ο τίτλος το λέει από μόνος του. Γυμνάσιο! το επόμενο βήμα. Και τώρα τι κάνουμε;
Πρόκειται για μια εξαιρετική δουλειά συναδέλφων εκπαιδευτικών και αφορά τους μαθητές που αποφοιτούν από το δημοτικό. Είναι επίσης ένας πολύ καλός οδηγός για τους γονείς τους.
Καθώς πλησιάζει η ώρα που θα τρέξουμε στις παραλίες – λίγες μέρες έμειναν ακόμα – για να παίξουμε, να κολυμπήσουμε και να χαρούμε ξεγνοιασιά κι ανεμελιά, καλό θα ήταν αφού πρώτα δουμε το παρακάτω απόσπασμα video, να σκεφτούμε τι δεν πρέπει να αφήσουμε πίσω μας.
Προσέχουμε λοιπόν το περιβάλλον μας γιατί δεν είμαστε εμείς οι μοναδικοί κάτοικοι αυτού του πλανήτη!
Απ΄ ότι μαθαίνω η ταινία θα προβληθεί στην Ελλάδα περίπου τον Σεπτέμβριο.
Η ατόλη Midway στον Ειρηνικό Ωκεανό
MIDWAY, a Message from the Gyre is a short film. It is a powerful visual journey into the heart of an astonishingly symbolic environmental tragedy. On one of the remotest islands on our planet, tens of thousands of baby albatrosses lie dead on the ground, their bodies filled with plastic from the Pacific Garbage Patch. Returning to the island over several years, our team is witnessing the cycles of life and death of these birds as a multi-layered metaphor for our times. With photographer Chris Jordan as our guide, we walk through the fire of horror and grief, facing the immensity of this tragedy—and our own complicity—head on. And in this process, we find an unexpected route to a transformational experience of beauty, acceptance, and understanding.
Our feature film MIDWAY is currently in post-production and expected to premiere in early 2014.
Την Κυριακή των Βαΐων, σε ανάμνηση της θριαμβευτικής εισόδου του Χριστού στα Ιεροσόλυμα, όλοι οι ναοί στολίζονται με κλαδιά από βάγια, ή φοίνικες δηλαδή από άλλα νικητήρια φυτά, όπως δάφνη, ιτιά, μυρτιά και ελιά.
Μετά τη λειτουργία μοιράζονται στους πιστούς.
Η εκκλησία μας καθιέρωσε ήδη από τον 9ο αιώνα το έθιμο αυτό μια και όπως αναφέρει ο Ευαγγελιστής Ιωάννης «όχλος πολύς…έλαβον τα βαΐα των φοινίκων και εξήλθον εις υπάντησιν αυτώ».
Στα πρώτα χριστιανικά χρόνια, στα Ιεροσόλυμα, ο επίσκοπος έμπαινε στην πόλη «επί πώλου όνου», αναπαριστάνοντας το γεγονός, ενώ στα βυζαντικά γινόνταν «ο περίπατος του αυτοκράτορα», από το Παλάτι προς τη Μεγάλη Εκκλησία.
Στη διαδρομή αυτή ο αυτοκράτορας μοίραζε στον κόσμο βάγια και σταυρούς και ο Πατριάρχης σταυρούς και κεριά.
Με τα βάγια οι πιστοί στόλιζαν τους τοίχους των σπιτιών και το εικονοστάσι τους.
Και σήμερα όλες οι εκκλησίες στολίζονται με δαφνόφυλλα ή βάγια.
Τα “βαγιοχτυπήματα”
Τα παλιότερα χρόνια τους τα προμήθευαν τα νιόπαντρα ζευγάρια της χρονιάς ή και μόνο οι νιόπαντρες γυναίκες, για το καλό του γάμου τους.
Πίστευαν πως η γονιμοποιός δύναμη που κρύβουν τα φυτά αυτά θα μεταφερόταν και στις ίδιες και η μια χτυπούσε την άλλη με τα βάγια.
Τα “βαγιοχτυπήματα” σιγά-σιγά άρχισαν να γίνονται και από τις άλλες γυναίκες και τα παιδιά τις μιμούνταν και όπως χτυπιούνταν μεταξύ τους εύχονταν:
“Και του χρόνου, να μη σε πιάν’ η μυίγα”.
Δυνάμεις ιαματικές και αποτρεπτικές, μαζί με τις γονιμοποιές, αποδίδονταν στα βάγια και γι αυτό έπρεπε μετά την εκκλησία όλα να τα “βατσάσουν” για το καλό.
Τα δέντρα, τα περβόλια, τα κλήματα, τις στάνες, τα ζώα, τους μύλους, τις βάρκες.
Από ένα κλαδάκι κρεμούσαν στα οπωροφόρα, για να καρπίζουν και στα κηπευτικά, για να μην τα πιάνει το σκουλήκι.
“Μέσα βάγια και χαρές,
όξω ψύλλοι, κόριζες !”
‘Ολα εξαφανίζονταν από τα σπίτια μόλις μπαίναν τα βάγια.
Κρατούσαν την πρώτη θέση στο εικονοστάσι και μ’ αυτά “κάπνιζαν” οι γυναίκες τα παιδιά για το “κακό το μάτι”.
Στη Λέσβο τα παιδιά, μετά την εκκλησία, στόλιζαν ένα δεμάτι από κλαδιά δάφνης με κόκκινα ή πράσινα πανάκια από καινούργιο φουστάνι, κρεμούσαν κι ένα κουδούνι και καθώς πήγαιναν από σπίτι σε σπίτι ψάλλοντας και λέγοντας εξορκισμούς για τους ψύλλους και τα ποντίκια, έδιναν και ένα κλαράκι δάφνης στη νοικοκυρά.
Στο τέλος ζητούσαν και το χάρισμά τους:
“Χρόνια πολλά, εν ονόματι Κυρίου, δό μ’ τ’ αυγό να φύγω”
Στην Ανατολική Ρωμυλία, τα κορίτσια έφτιαχναν με τα βάγια στεφάνια, τους έδεναν μια κόκκινη κλωστή και τραγουδώντας όλες μαζί πήγαιναν και τα πέταγαν στο ρέμα κι όπως έπαιρνε τα στεφάνια το νερό, όποιας πήγαινε μπροστά εκείνη θα γινόταν “συντέκνησσα”. Πρώτη στο γυρισμό, πρώτη στο χορό και στο δικό της σπίτι η μάνα της θα έφτιαχνε τα φασόλια και θα τις φίλευε όλες, μαζί με ελιές.
Στη Τήνο, την Κυριακή των Βαΐων, τα παιδιά τριγύριζαν στους δρόμους κρατώντας μαζί με το στεφάνι τους την “αργινάρα”, μια ξύλινη ή και σιδερένια ροκάνα που τη στριφογύριζαν με δύναμη. Μέσα σε εκκωφαντικό θόρυβο κατέληγαν στη θάλασσα, όπου πετούσαν στο στεφάνι στο νερό.
Το έθιμο της περιφοράς των κλαδιών θυμίζει την “ειρεσιώνη“, το στολισμένο με καρπούς κλαδί, που στις γιορτές της άνοιξης περιέφεραν στους δρόμους τα παιδιά, στην αρχαιότητα. Τα βάγια τα έπλεκαν σε πάρα πολλά σχέδια: φεγγάρια, πλοία, γαϊδουράκια, το πιο συνηθισμένο όμως ήταν ο σταυρός.
Σε μερικά μέρη τους έδιναν το σχήμα του ψαριού. Ψάρι είχαν σαν σημάδι αναγνώρισης οι πρώτοι χριστιανοί, η λέξη ΙΧΘΥΣ, εξάλλου, προέρχεται από τα αρχικά Ιησούς Χριστός Θεού Υιός Σωτήρ.
Αν και είναι εκόμα σαρακοστή, η εκκλησία την Κυριακή των Βαϊων επιτρέπει το ψάρι. Έτσι και το τραγούδι των παιδιών λέει:
“Βάγια, Βάγια των βαγιών,
τρώνε ψάρι και κολιό,
κι ως την άλλη Κυριακή
με το κόκκινο αυγό ! “
Πηγή: Έθιμα του Πάσχα – ΜΟΥΣΕΙΟ ΜΠΕΝΑΚΗ – ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΑ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΑ
Μπορεί να είναι χειμώνας, αλλά δεν πρέπει να ξεχνάμε τις μελισσούλες, αν θέλουμε να έχουμε καρπούς το καλοκαίρι…
Χρειάζεται μία μέλισσα για να γίνει το λουλούδι πεπόνι, αγγουράκι, κολοκυθάκι και μελιτζάνα… Αν όμως εξαφανιστούν οι μέλισσες, δεν θα γίνει …τίποτα! Η επικονίαση, η γονιμοποίηση δηλαδή του άνθους για να γίνει καρπός, είναι το πολυτιμότερο αγαθό που προσφέρουν οι μέλισσες στον άνθρωπο και το περιβάλλον. Χωρίς την επικονίαση, η τροφή που καταλήγει στο πιάτο μας θα ήταν πολύ λιγότερη, καθώς το 1/3 των καλλιεργειών βασίζεται σε αυτήν.
Εάν οι μέλισσες αφανιστούν, οι 71 από τις 100 πιο σημαντικές φυτικές καλλιέργειες παγκοσμίως που επικονιάζονται από τις μέλισσες, θα αρχίσουν να εξαφανίζονται και αυτές. Ειδικότερα, καρποί όπως τα μήλα, οι φράουλες και τα αμύγδαλα θα εμφανίσουν απότομη πτώση. Η εξαφάνιση των μελισσών όμως θα έχει και καταστροφικές επιπτώσεις στην οικονομία, αν αναλογιστούμε ότι η οικονομική αξία της επικονίασης των μελισσών αποτιμάται σε € 265 δις το χρόνο παγκοσμίως.
Σε περισσότερες από τις μισές ευρωπαϊκές χώρες ο πληθυσμός των μελισσών έχει μειωθεί τόσο, που πια δεν αρκούν για να επικονιάσουν τις καλλιέργειες, σύμφωνα με νέα έρευνα.
Η μεγαλύτερη απειλή για τις μέλισσες προέρχεται από τα χημικά φυτοφάρμακα υψηλής τοξικότητας που χρησιμοποιούνται στις βιομηχανικές καλλιέργειες. Αυτά τα πολύ επικίνδυνα φυτοφάρμακα, έχουν την ιδιότητα να κυκλοφορούν σε όλα τα μέρη του φυτού. Οι μέλισσες τα προσλαμβάνουν από τη γύρη και το νέκταρ, κάτι που βλάπτει το νευρικό τους σύστημα και πολύ συχνά τις οδηγεί στο θάνατο. Οι ολοένα περισσότερες μονοκαλλιέργειες που προωθεί η βιομηχανική γεωργία και που έχουν οδηγήσει στη μείωση της βιοποικιλότητας και την καταστροφή πλούσιων σε ποικιλία οικοσυστημάτων. Οι μονοκαλλιέργειες αποτελούν μεγάλο κίνδυνο γιατί οι μέλισσες για να επιβιώσουν θα πρέπει να τρέφονται από μία μεγάλη ποικιλία ανθοφόρων φυτών. Η Διεθνής Ένωση για την Προστασία της Φύσης (IUCN) εκτιμά ότι θα εξαφανιστούν άλλα 20.000 ανθοφόρα φυτά τις επόμενες δεκαετίες. Αυτό επηρεάζει τις μέλισσες που ζουν σε μελίσσια και ακόμα περισσότερο τις άγριες μέλισσες που χρειάζονται αδιατάρακτους βιότοπους για να χτίσουν τις φωλιές τους.
Πηγή: http://savethebees.gr/
Αφορμή γι’ αυτή τη δημοσίευση στάθηκε η σημερινή μου εφημερία στην αυλή του σχολείου μας.
Όπου κι αν κοιτούσα, έβλεπα πεταμένα εδώ κι εκεί πλαστικά περιτυλίγματα από κρουασάν, τοστ, σάντουιτς και άλλα.
Στο προαύλιο, στο χώρο του πράσινου, στα σκαλοπάτια, ακόμα και μέσα στους διαδρόμους και στις αίθουσες.
Και τότε ήταν που σκέφτηκα… τι θα βρουν άραγε οι επόμενοι από εμάς όταν θα κάνουν ανασκαφές;…
Δείτε τι θα τους αφήσουμε από τον σύγχρονο πολιτισμό μας!
Βέβαια η εικόνα αναφέρεται στα σκουπίδια που πετιούνται στη θάλασσα. Άλλα και στη στεριά τα σκουπίδια χρειάζονται πολλά, πάρα πολλά, πάρα πάρα πολλά χρόνια για να διαλυθούν!
Σκεφτείτε το!!!
Τα παιδιά της Β1′ και Β2′ τάξης του σχολείου μας μάς παρουσίασαν μια υπέροχη χριστουγεννιάτικη γιορτή. Ένα μεγάλο μπράβο στα παιδιά αλλά και στις δασκάλες τους…
Στη γιορτή συμμετείχαμε κι εμείς, οι μαθητές της έκτης, με το τραγούδι mamacita. Την επιμέλεια του τραγουδιού την είχε η κ. Μαριάννα.
[slideboom id=899502&w=425&h=370]
Αγαπητά μας παιδιά,
Μαζέψτε και φέρτε στο σχολείο πλαστικά καπάκια μπουκαλιών (νερού, χυμών, γάλακτος) για να τα ανταλλάξουμε μ’ ένα αναπηρικό καροτσάκι και να τα χαρίσουμε σ’ όποιον συνάνθρωπό μας το έχει ανάγκη.
Θυμηθείτε:
540.000 καπάκια = 1000 κιλά = 1 αναπηρικό καροτσάκι
Σύλλογος Γονέων και Κηδεμόνων 27ου Δημοτικού Σχολείου: http://27dhmtrikala.wordpress.com/
Κατοικούμε σε μία χώρα η οποία περιβάλλεται από σεισμικά ρήγματα. Η σεισμικότητα της Ελλάδας κατέχει την τρίτη θέση στην παγκόσμια κατάταξη και την πρώτη στην Ευρώπη!
Γι’ αυτό ΠΡΕΠΕΙ να είμαστε ενημερωμένοι και προετοιμασμένοι!
Διάβασε το ενημερωτικό έντυπο του Ο.Α.Σ.Π.
Τι κάνουμε σε περίπτωση μεγάλου σεισμού όταν βρισκόμαστε μέσα στο κτήριο;
1) Δεν πανικοβαλλόμαστε, μένουμε ψύχραιμοι, αντιδρούμε με βάση τη λογική και όχι τον πανικό!! Είναι πιθανόν οι συναγερμοί να τεθούν σε λειτουργία όπως και οι καταιωνητήρες. Δεν τρόμαξαν και αυτοί, απλά είναι η δουλειά τους να τεθούν σε λειτουργία! Επομένως, διατηρούμε την ψυχραιμία μας και προβαίνουμε στις ακόλουθες ενέργειες.
2) Απομακρυνόμαστε από γυάλινες επιφάνειες και παράθυρα τα οποία μπορεί να σπάσουν και τα γυαλιά να μας τραυματίσουν. Απομακρυνόμαστε από βιβλιοθήκες και ψηλές συρταριέρες που μπορεί να ανατραπούν, και από ράφια των οποίων τα αντικείμενα μπορεί να πέσουν.
3) Δεν πλησιάζουμε εξωτερικές τοιχοποιίες γιατί μπορεί να αστοχήσουν λόγο του σεισμού.
4) Δεν στεκόμαστε κάτω από δοκάρια, και κάτω από τις κάσες των ανοιγμάτων (πόρτες).
Εσφαλμένα υπάρχει η εντύπωση ότι οι δοκοί ενός κτηρίου θα μας προστατεύσουν. Αυτό είναι λάθος! Οι δοκοί σχεδιάζονται με τρόπο τέτοιο έτσι ώστε σε περίπτωση μεγάλου σεισμού να αστοχήσουν πρώτες με σκοπό να εκτονωθεί η σεισμική ενέργεια του κτηρίου, και τα υποστυλώματα να μην υποστούν βλάβες για να μπορέσουν να συνεχίσουν να παραλαμβάνουν τα φορτία των πλακών μετά το πέρας της διέγερσης προκειμένου να απομακρυνθεί με ασφάλεια ο πληθυσμός του κτηρίου από τις οδεύσεις διαφυγής.
5) Με βάση τα παραπάνω, θα πρέπει να προσπαθήσουμε να καλυφθούμε κάτω από ένα τραπέζι στο εσωτερικό του δωματίου (κάπου κεντρικά) έτσι ώστε να προστατευθούμε από πιθανή πτώση σοβάδων και μόνο! Το τραπέζι όπως είναι λογικό δεν θα μας προστατεύσει σε περίπτωση κατάρρευσης, το αντίθετο μάλιστα.. Σε περίπτωση που δεν υπάρχει κάποιο τραπέζι, θα πρέπει να καλυφθούμε σε εμβρυική στάση δίπλα από κάποιο μεγαλύτερο από εμάς αντικείμενο όπως καναπές, μπαούλο, κτλ.
6) Μετά το τέλος της σεισμικής δόνησης θα πρέπει, διατηρώντας την ψυχραιμία μας, να φορέσουμε παπούτσια, να ντυθούμε καλά ανάλογα με την εποχή, και να κλείσουμε τους γενικούς διακόπτες (ηλεκτρικού ρεύματος, φυσικού αερίου, νερού).
7) Στη συνέχεια να εκκενώσουμε προσεκτικά το κτήριο από το κλιμακοστάσιο, παίρνοντας μαζί εφόδια έκτακτης ανάγκης, όπως: φακό, ραδιόφωνο με μπαταρίες (για την έκτακτη επικαιρότητα), νερό, τρόφιμα, κλειδιά, φαρμακείο κ.ά. Πόσοι άραγε από εμάς τα έχουμε όλα αυτά κάπου συγκεντρωμένα;; Δεν τρέχουμε στις σκάλες! Δεν μπαίνουμε σε ανελκυστήρες! Δεν συμβάλουμε στην υπερφόρτωση του τηλεπικοινωνιακού δικτύου τηλεφωνώντας από το σταθερό σε όλους μας τους συγγενείς!
Τηλεφωνούμε στις υπηρεσίες εκτάκτου ανάγκης μόνο σε περίπτωση μεγάλης ανάγκης. Σκεπτόμαστε πριν ενεργήσουμε. Δεν είμαστε μόνοι μας στον κόσμο, υπάρχουν και άλλοι συμπολίτες μας που ίσως έχουν μεγαλύτερη ανάγκη για πυροσβεστικό όχημα ή ασθενοφόρο.
8 ) Σε περίπτωση ελαφρών τραυματισμών προσφέρουμε τις πρώτες βοήθειες αφού απομακρυνθούμε από το κτήριο, μιας και δεν γνωρίζουμε πότε θα υπάρξει επόμενος σεισμός (μετασεισμός, ή κύριος)!
9) Θα πρέπει να κινηθούμε προσεκτικά, χωρίς να τρέχουμε, μακριά από κτήρια και στύλους φωτισμού και ηλεκτρικού, μέχρι να φτάσουμε στον προεπιλεγμένο κοντινό, ανοικτό, ασφαλή χώρο καταφυγής (πλατεία, πάρκο κ.λπ.).
10) Στον τόπο καταφυγής προσφέρουμε όσο μπορούμε και με τα μέσα και τις γνώσεις που διαθέτουμε! Δεν σπέρνουμε τον πανικό στους γύρω μας, δεν είμαστε παντογνώστες.
Συνοψίζοντας..
Διατηρούμε την ψυχραιμία μας. Είναι πολύ σημαντικό να απομακρυνθούμε με ασφάλεια και δίχως τραυματισμούς, και κατά συνέπεια να προσφέρουμε στον συνάνθρωπό μας που μπορεί να χρειάζεται τη βοήθειά μας…
Πηγές:
http://www.earthquak…llinikotoxo.htm
ΟΑΣΠ: http://www.oasp.gr/node/1906
ΤΕΕ: http://portal.tee.gr…C7%D4%C1%D3.htm
Παρατηρητήριο Σεισμών σε πραγματικό χρόνο: http://www.zougla.gr…afous-tis-xoras
Περισσότερες πληροφορίες: http://www.fireservi…ptosi+sismu.csp
Πατήστε πάνω στην εικόνα για να μάθετε διασκεδάζοντας για τους σεισμούς!
Το επόμενο video δημιουργήθηκε για εκπαιδευτικούς λόγους και περιέχεται σε cd rom του ΟΑΣΠ που διανεμήθηκε στα σχολεία.