Ένα από τα πιο συγκινητικά και ευαίσθητα ελληνικά μυθιστορήματα…
Η υπόθεση, σε μια σύντομη περίληψη:
“Το κείμενο αναφέρεται σε ένα παιδί που ήθελε να μάθει γράμματα αλλά το αφεντικό στο οποίο εργαζόταν δεν τον άφηνε επειδή έλεγε ότι πρέπει να είναι συγκεντρωμένος στην δουλειά του. Ένα βράδυ που όλοι κοιμούνταν, το παιδί πήγε να συναντήσει έναν δάσκαλο που είχε συμφωνήσει να του μάθει γράμματα χωρίς να το ξέρει το αφεντικό του. Ο δάσκαλος κατάλαβε ότι το παιδί πραγματικά ήθελε να μάθει κι ότι θα ήταν καλό στα γράμματα και προσπαθούσε. Το ανακάλυψε όμως το αφεντικό του και του απαγόρευσε να ξαναπάει. Τότε χώρισαν οι δρόμοι του δασκάλου και του παιδιού, αλλά κάτι στο παιδί έλεγε πως θα ξαναβρεθούν… ”
Πρόκειται για ένα αυτοβιογραφικό μυθιστόρημα, με ανυπόκριτο λυρισμό και πληθωρική ευαισθησία από πονεμένα βιώματα, προσωπικά συναισθήματα και νοσταλγικές αναπολήσεις που αναδίνουν την απέραντη αγάπη και τη βαθιά αφοσίωση του Λουντέμη στον άνθρωπο.
Αν σας είναι δύσκολο να το βρείτε στη βιβλιοθήκη, διαβάστε το ηλεκτρονικά
(από την ψηφιακή βιβλιοθήκη του Ιονίου Πανεπιστημίου).
ή πατήστε στον παρακάτω σύνδεσμο
