ΜΙΑ ΠΡΑΞΗ ΑΝΘΡΩΠΙΑΣ

  Αγαπητά μας παιδιά,

Μαζέψτε και φέρτε στο σχολείο πλαστικά καπάκια μπουκαλιών (νερού, χυμών, γάλακτος) για να τα ανταλλάξουμε μ’ ένα αναπηρικό καροτσάκι και να τα χαρίσουμε σ’ όποιον συνάνθρωπό μας το έχει ανάγκη.

Θυμηθείτε:

540.000 καπάκια = 1000 κιλά = 1 αναπηρικό καροτσάκι

Σύλλογος Γονέων και Κηδεμόνων 27^ου Δημοτικού Σχολείου: http://27dhmtrikala.wordpress.com/

 

Το Σάββατο, 2 Νοεμβρίου ο Σύλλογος γονέων και κηδεμόνων του του 27ου δημοτικού σχολείου Τρικάλων διοργάνωσε παιδαγωγική εκδήλωση με θέμα “Γονείς και παιδιά“.

Εισηγήτρια ήταν η κ. Σταματία Γρατσάνη (MSc. Ψυχολόγος, Οικογενειακή Θεραπεύτρια, Υπεύθυνη Κινητής Μονάδας Ψυχικής Υγείας Ν. Τρικάλων). Στην εισήγησή της η κ. Γρατσάνη τόνισε κυρίως όχι το τι πρέπει να κάνουμε ως γονείς αλλά το πώς να το κάνουμε, ώστε να καλλιεργηθεί μια υγιής σχέση με τα παιδιά μας.

Πατήστε εδώ για να διαβάσετε ολόκληρο το άρθρο και να δείτε φωτογραφίες από την εκδήλωση

 

Το σχολείο μας, από τη φετινή χρονιά, θα συμμετέχει στο Περιφερειακό Θεματικό Δίκτυο Π.Ε. με θέμα:

«Μαθαίνοντας τα μυστικά του σχολικού κήπου, εμπνεόμαστε και δημιουργούμε»,

το οποίο ιδρύθηκε από το ΚΠΕ Περτουλίου – Τρικκαίων, στο πλαίσιο της εκπαίδευσης για την αειφορία.

Πατήστε στην εικόνα για να διαβάσετε όλο το άρθρο

Δείτε φωτογραφίες των μαθητών του σχολείου μας από την παρέλαση

της 28ης Οκτωβρίου 2013.

 

Κατοικούμε σε μία χώρα η οποία περιβάλλεται από σεισμικά ρήγματα. Η σεισμικότητα της Ελλάδας κατέχει την τρίτη θέση στην παγκόσμια κατάταξη και την πρώτη στην Ευρώπη!

Γι’ αυτό ΠΡΕΠΕΙ να είμαστε ενημερωμένοι και προετοιμασμένοι!

Διάβασε το  ενημερωτικό έντυπο του Ο.Α.Σ.Π.

Τι κάνουμε σε περίπτωση μεγάλου σεισμού όταν βρισκόμαστε μέσα στο κτήριο;

1) Δεν πανικοβαλλόμαστε, μένουμε ψύχραιμοι, αντιδρούμε με βάση τη λογική και όχι τον πανικό!! Είναι πιθανόν οι συναγερμοί να τεθούν σε λειτουργία όπως και οι καταιωνητήρες. Δεν τρόμαξαν και αυτοί, απλά είναι η δουλειά τους να τεθούν σε λειτουργία! Επομένως, διατηρούμε την ψυχραιμία μας και προβαίνουμε στις ακόλουθες ενέργειες.

 

2) Απομακρυνόμαστε από γυάλινες επιφάνειες και παράθυρα τα οποία μπορεί να σπάσουν και τα γυαλιά να μας τραυματίσουν. Απομακρυνόμαστε από βιβλιοθήκες και ψηλές συρταριέρες που μπορεί να ανατραπούν, και από ράφια των οποίων τα αντικείμενα μπορεί να πέσουν.

 

3) Δεν πλησιάζουμε εξωτερικές τοιχοποιίες γιατί μπορεί να αστοχήσουν λόγο του σεισμού.

 

4) Δεν στεκόμαστε κάτω από δοκάρια, και κάτω από τις κάσες των ανοιγμάτων (πόρτες).

 

Εσφαλμένα υπάρχει η εντύπωση ότι οι δοκοί ενός κτηρίου θα μας προστατεύσουν. Αυτό είναι λάθος! Οι δοκοί σχεδιάζονται με τρόπο τέτοιο έτσι ώστε σε περίπτωση μεγάλου σεισμού να αστοχήσουν πρώτες με σκοπό να εκτονωθεί η σεισμική ενέργεια του κτηρίου, και τα υποστυλώματα να μην υποστούν βλάβες για να μπορέσουν να συνεχίσουν να παραλαμβάνουν τα φορτία των πλακών μετά το πέρας της διέγερσης προκειμένου να απομακρυνθεί με ασφάλεια ο πληθυσμός του κτηρίου από τις οδεύσεις διαφυγής.

 

5) Με βάση τα παραπάνω, θα πρέπει να προσπαθήσουμε να καλυφθούμε κάτω από ένα τραπέζι στο εσωτερικό του δωματίου (κάπου κεντρικά) έτσι ώστε να προστατευθούμε από πιθανή πτώση σοβάδων και μόνο! Το τραπέζι όπως είναι λογικό δεν θα μας προστατεύσει σε περίπτωση κατάρρευσης, το αντίθετο μάλιστα.. Σε περίπτωση που δεν υπάρχει κάποιο τραπέζι, θα πρέπει να καλυφθούμε σε εμβρυική στάση δίπλα από κάποιο μεγαλύτερο από εμάς αντικείμενο όπως καναπές, μπαούλο, κτλ.

 

6) Μετά το τέλος της σεισμικής δόνησης θα πρέπει, διατηρώντας την ψυχραιμία μας, να φορέσουμε παπούτσια, να ντυθούμε καλά ανάλογα με την εποχή, και να κλείσουμε τους γενικούς διακόπτες (ηλεκτρικού ρεύματος, φυσικού αερίου, νερού).

 

7) Στη συνέχεια να εκκενώσουμε προσεκτικά το κτήριο από το κλιμακοστάσιο, παίρνοντας μαζί εφόδια έκτακτης ανάγκης, όπως: φακό, ραδιόφωνο με μπαταρίες (για την έκτακτη επικαιρότητα), νερό, τρόφιμα, κλειδιά, φαρμακείο κ.ά. Πόσοι άραγε από εμάς τα έχουμε όλα αυτά κάπου συγκεντρωμένα;; Δεν τρέχουμε στις σκάλες! Δεν μπαίνουμε σε ανελκυστήρες! Δεν συμβάλουμε στην υπερφόρτωση του τηλεπικοινωνιακού δικτύου τηλεφωνώντας από το σταθερό σε όλους μας τους συγγενείς!

 

Τηλεφωνούμε στις υπηρεσίες εκτάκτου ανάγκης μόνο σε περίπτωση μεγάλης ανάγκης. Σκεπτόμαστε πριν ενεργήσουμε. Δεν είμαστε μόνοι μας στον κόσμο, υπάρχουν και άλλοι συμπολίτες μας που ίσως έχουν μεγαλύτερη ανάγκη για πυροσβεστικό όχημα ή ασθενοφόρο.

 

8 ) Σε περίπτωση ελαφρών τραυματισμών προσφέρουμε τις πρώτες βοήθειες αφού απομακρυνθούμε από το κτήριο, μιας και δεν γνωρίζουμε πότε θα υπάρξει επόμενος σεισμός (μετασεισμός, ή κύριος)!

 

9) Θα πρέπει να κινηθούμε προσεκτικά, χωρίς να τρέχουμε, μακριά από κτήρια και στύλους φωτισμού και ηλεκτρικού, μέχρι να φτάσουμε στον προεπιλεγμένο κοντινό, ανοικτό, ασφαλή χώρο καταφυγής (πλατεία, πάρκο κ.λπ.).

 

10) Στον τόπο καταφυγής προσφέρουμε όσο μπορούμε και με τα μέσα και τις γνώσεις που διαθέτουμε! Δεν σπέρνουμε τον πανικό στους γύρω μας, δεν είμαστε παντογνώστες.

Συνοψίζοντας..
Διατηρούμε την ψυχραιμία μας. Είναι πολύ σημαντικό να απομακρυνθούμε με ασφάλεια και δίχως τραυματισμούς, και κατά συνέπεια να προσφέρουμε στον συνάνθρωπό μας που μπορεί να χρειάζεται τη βοήθειά μας…

Πηγές:
http://www.earthquak…llinikotoxo.htm
ΟΑΣΠ: http://www.oasp.gr/node/1906
ΤΕΕ: http://portal.tee.gr…C7%D4%C1%D3.htm
Παρατηρητήριο Σεισμών σε πραγματικό χρόνο: http://www.zougla.gr…afous-tis-xoras
Περισσότερες πληροφορίες: http://www.fireservi…ptosi+sismu.csp

Πατήστε πάνω στην εικόνα για να μάθετε διασκεδάζοντας για τους σεισμούς!

Το επόμενο video δημιουργήθηκε για εκπαιδευτικούς λόγους και περιέχεται σε cd rom του ΟΑΣΠ που διανεμήθηκε στα σχολεία.

 

Δείτε εικόνες από τη γιορτή του σχολείου μας

[slideboom id=852656&w=425&h=370]

Η πορεία προς το μέτωπο
Το Άξιον Εστί (1959) – Ανάγνωσμα Πρώτο
Του Οδυσσέα Ελύτη
(Απόσπασμα)

    Ξημερώνοντας τ’ Αγιαννιού, με την αύριο των Φώτων, λάβαμε τη διαταγή να κινήσουμε πάλι μπροστά, για τα μέρη όπου δεν έχει καθημερινές και σκόλες.

Έπρεπε, λέει, να πιάσουμε τις γραμμές που κρατούσανε ως τότε οι Αρτινοί, από Χιμάρα ως Τεπελένι. Λόγω που εκείνοι πολεμούσανε απ’ την πρώτη μέρα, συνέχεια, κι είχαν μείνει σκεδόν οι μισοί και δεν αντέχανε άλλο.

 Δώδεκα μέρες κιόλας είχαμε μεις πιο πίσω, στα χωριά. Κι απάνω που συνήθιζε τ’ αυτί μας πάλι στα γλυκά τριξίματα της γης, και δειλά συλλαβίζαμε το γάβγισμα του σκύλου ή τον αχό της μακρινής καμπάνας, να που ήταν ανάγκη, λέει, να γυρίσουμε στο μόνο αχολόι που ξέραμε: στο αργό και στο βαρύ των κανονιών, στο ξερό και στο γρήγορο των πολυβόλων.

 Νύχτα πάνω στη νύχτα βαδίζαμε ασταμάτητα, ένας πίσω απ’ τον άλλο, ίδια τυφλοί. Με κόπο ξεκολλώντας το ποδάρι από τη λάσπη, όπου, φορές, εκαταβούλιαζε ίσαμε το γόνατο. Επειδή το πιο συχνά ψιχάλιζε στους δρόμους έξω, καθώς μες στην ψυχή μας.

Και τις λίγες φορές όπου κάναμε στάση να ξεκουραστούμε, μήτε που αλλάζαμε κουβέντα, μονάχα σοβαροί και αμίλητοι, φέγγοντας μ’ ένα μικρό δαδί, μία μία εμοιραζόμασταν τη σταφίδα.

 Ή φορές πάλι, αν ήταν βολετό, λύναμε βιαστικά τα ρούχα και ξυνόμασταν με λύσσα ώρες πολλές, όσο να τρέξουν τα αίματα. Τι μας είχε ανέβει η ψείρα ως το λαιμό, κι ήταν αυτό πιο κι απ’ την κούραση ανυπόφερτο.

Τέλος, κάποτε ακουγότανε στα σκοτεινά η σφυρίχτρα, σημάδι ότι κινούσαμε, και πάλι σαν τα ζα τραβούσαμε μπροστά να κερδίσουμε δρόμο, πριχού ξημερώσει και μας βάλουνε στόχο τ’ αεροπλάνα. Επειδή ο Θεός δεν κάτεχε από στόχους ή τέτοια, κι όπως το χε συνήθειο του, στην ίδια πάντοτε ώρα ξημέρωνε το φως…

      Όλοι μαζί, δίχως μιλιά, χρόνους αμέτρητους αγκομαχώντας πλάι πλάι, διαβαίναμε τις ράχες, τα φαράγγια, δίχως να λογαριάζουμε άλλο τίποτε. Γιατί, καθώς όταν βαρούν απανωτές αναποδιές τους ίδιους τους ανθρώπους πάντα, συνηθάν εκείνοι στο Κακό, τέλος του αλλάζουν όνομα, το λεν Γραμμένο ή Μοίρα έτσι κι εμείς επροχωρούσαμε ίσια πάνου σ’ αυτό που λέγαμε Κατάρα, όπως θα λέγαμε Αντάρα ή Σύγνεφο …

      Όμως εμείς το μόνο που προσέχαμε ήταν εκείνες οι φωνές μέσα στα σκοτεινά, που ανέβαιναν, καυτές ακόμη από την πίσσα του βυθού ή το θειάφι: «Οϊ Οϊ, μάνα μου», «οϊ οϊ, μάνα μου», και κάποτε, πιο σπάνια, ένα πνιχτό μουσούνισμα, ίδιο ροχαλητό, που λεγαν, όσοι ξέρανε, είναι αυτός ο ρόγχος του θανάτου …

Η Θυσία του 5ου Συντάγματος στο ύψωμα 731

[slideboom id=852033&w=425&h=370]

Σχολικό Ντοκιμαντέρ για τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο 

Μέρος 1ο  

Μέρος 2ο 

Ο τελευταίος φρουρός της Σημαίας της Ακρόπολης

Η τάξη μας επισκέφθηκε την έκθεση φωτογραφίας με θέμα “Πορεία στο Σαγγάριο”, στο Μύλο Ματσόπουλου.

δείτε εικόνες από την επίσκεψη

[slideboom id=842584&w=425&h=370]

Την Παρασκευή 4 Οκτωβρίου, η Ολυμπιακή φλόγα έφυγε από την πόλη μας και συνέχισε το ταξίδι της. Την αποχαιρετήσαμε και φωτογραφηθήκαμε με τον μεγαλύτερο σε ηλικία μαραθωνοδρόμο που συμμετείχε στη λαμπαδηδρομία, κ. ΓΙΩΡΓΟ ΘΕΜΕΛΗ.

Και μια και διαβάσαμε το κείμενο του Αντώνη Σαμαράκη “Σ΄ένα συνοριακό σταθμό” είπαμε να επισκεφτούμε και το σιδηροδρομικό σταθμό της πόλης μας.