Αρχείο για Δεκέμβριος 20th, 2009

outcast_by_wise_ass.jpgΤο χάσμα που αποτυπώνεται στην εκπαίδευση με βάση την οικονομική ανάπτυξη κάθε περιοχής είναι ακόμη πιο οξύ στους μαθητές με ειδικές ανάγκες, με αποτέλεσμα να υπάρχουν «νομοί πολλών ταχυτήτων». Συγκεκριμένα, με βάση την επεξεργασία των στοιχείων από το Κέντρο Ανάπτυξης Εκπαιδευτικής Πολιτικής (ΚΑΝΕΠ) της ΓΣΕΕ, το μεγαλύτερο ποσοστό μαθητών ειδικών τάξεων για το 2008 εμφανίζεται στον νομό Ρεθύμνου (6,2%). Στον αντίποδα ο νομός Εβρου έχει το χαμηλότερο ποσοστό (0,5%), κάτι που υποδηλώνει ότι οι οι γονείς των μαθητών με ειδικές ανάγκες είναι επιφυλακτικοί στο να στείλουν τα παιδιά τους στα ειδικά σχολεία. Το υπουργείο Παιδείας στοχεύει να βελτιώσει τόσο τις υποδομές όσο και να ενισχύσει το προσωπικό των ειδικών σχολείων, στέλνοντας μήνυμα στους γονείς ότι «το σχολείο ανοίγει δρόμους και το σπίτι τους κλείνει».

Καθημερινή

Comments 0 σχόλια »

fb.jpgΗ Λίτσα Γιάνναρου για το ψηφαικό μας προφίλ στην Καθημερινή:

Αυτή είναι όμως η σημερινή πραγματικότητα. Ο καθένας μας, ιδιώτης ή επιχείρηση, κουβαλάει πια, εκτός από την κανονική, και την ψηφιακή του ταυτότητα, με λιγότερα ή περισσότερα στοιχεία, έτοιμα ωστόσο να ανασυρθούν ανά πάσα στιγμή από τον οποιονδήποτε. Και να κάνουν μικρή ή μεγαλύτερη ζημιά.

Η διάδοση των social media τα τελευταία χρόνια έχει γιγαντώσει το φαινόμενο. Το facebook και το twitter μας έχει μεταμορφώσει όλους σε «μικρούς» δημοσιογράφους, διαμορφωτές της κοινής γνώμης -με όλα τα καλά και τα κακά που αυτό συνεπάγεται.

Ενα φαινομενικά «ανώδυνο» σχόλιο της καθημερινότητάς μας (για την τάδε εταιρεία τηλεπικοινωνιών που δεν μας «περιποιήθηκε» ή τον δείνα πολιτικό που μας εκνευρίζει) φτάνει αυτόματα σε μεγάλο ακροατήριο και διαδίδεται ταχύτατα. Η νέα αυτή, ιδιότυπη «δύναμη», εάν δεν τύχει σωστού χειρισμού, μπορεί αφενός να μας εκθέσει (βλέπε περίπτωση Ανδρέα Κουτούπη) και αφετέρου να «τραυματίσει» ανεπανόρθωτα τη φήμη κάποιου τρίτου. Τα σχόλια στο Ιντερνετ, όπως όλα τα γραπτά, μένουν…

Σε προσωπικό επίπεδο, οι ειδικοί συνιστούν να διαχειριζόμαστε με σύνεση τα νέα αυτά μέσα.

Κάθε μας αναφορά, ανάρτηση, σχόλιο θα πρέπει να χαρακτηρίζεται από ευπρέπεια και να αποφεύγεται η «υπερέκθεση» (είτε σε μορφή σχολίων είτε σε μορφή φωτογραφιών). Κάθε σύγχρονη επιχείρηση, προτού προσλάβει έναν νέο υπάλληλο, ελέγχει και το ηλεκτρονικό «βιογραφικό» του: το προφίλ του στο facebook, τα tweets του, τα αποτελέσματα που «βγάζει» γι’ αυτόν το google. Η ανάρτηση μιας αστείας, αλλά άσεμνης φωτογραφίας διακοπών φαινόταν καλή ιδέα τον Αύγουστο, αλλά ποιος θα ήθελε να χάσει μια δουλειά εξαιτίας της; Το 2009, το 45% των εργοδοτών παγκοσμίως ανέτρεξαν σε «σάιτ» κοινωνικής δικτύωσης για να ελέγξουν το προφίλ υποψηφίων εργαζομένων – ποσοστό που αυξήθηκε κατά 23 ποσοστιαίες μονάδες από την περασμένη χρονιά. Το 35% των εργοδοτών μάλιστα δήλωσαν ότι αυτά που ανακάλυψαν τους οδήγησαν να μην προσλάβουν τον υποψήφιο. Η κοινή αντίληψη είναι ότι «η κακή ηλεκτρονική φήμη ενός εργαζομένου βλάπτει συνολικά τη φήμη της επιχείρησης».

Σε επιχειρηματικό επίπεδο, τα πράγματα δυσκολεύουν -ειδικά στην Ελλάδα όπου η διάδοση του twitter ξεκίνησε μόλις πριν από έναν χρόνο (στα περυσινά Δεκεμβριανά- σήμερα οι ενεργοί λογαριασμοί είναι περίπου 7.000, ενώ οι Ελληνες χρήστες του facebook φτάνουν τα 2 εκατ.) και όπου πολλές εγχώριες επιχειρήσεις δεν έχουν καν σελίδα στο Διαδίκτυο. Οπως λέει πάντως στην «Κ» η κ. Μαρία Λαζαρίμου, διευθύνουσα σύμβουλος της εταιρείας παροχής υπηρεσιών Στρατηγικής Επικοινωνίας και Δημοσίων Σχέσεων Advocate/ Burson-Marsteller, όλο και περισσότερες εταιρείες αντιλαμβάνονται ότι κινδυνεύουν από τις κρίσεις που γίνονται γι’ αυτούς στα social media ή από κάποιου είδους ηλεκτρονική απάτη.

«Αποδελτιώσεις»

Τι μπορούν να κάνουν όμως γι’ αυτό; «Καταρχήν, να παρακολουθούν τι γράφεται γι’ αυτούς στο Ιντερνετ. Αν δεν το κάνουν, κινδυνεύουν να τους ξεπεράσουν τα γεγονότα». Στο πλευρό τους, μπορούν να έχουν εταιρείες δημοσίων σχέσεων, όπως η Advocate, οι οποίες αναλαμβάνουν τέτοιου είδους ψηφιακές «αποδελτιώσεις». «Δεν φτάνει όμως αυτό. Πρέπει να εμπλακείς», εξηγεί η ίδια. «Εάν γραφτεί κάτι εναντίον μιας επιχείρησης σε μια εφημερίδα, η εταιρεία θα καλέσει τον δημοσιογράφο να καταθέσει την άποψή της. Το ίδιο θα πρέπει να γίνεται και στο Ιντερνετ. Να μπαίνουν οι εταιρείες στον κόπο να ανοίγουν διάλογο online. Πρέπει να καταλάβουν επίσης ότι πρέπει να έχουν παρουσία στα «σάιτ» αυτά. Αν δεν είσαι μέσα, δεν είσαι κοντά στον πολίτη. Ζούμε μια νέα πραγματικότητα που αναμένεται τα επόμενα χρόνια να γνωρίσει έξαρση. Γι’ αυτό πρέπει να είναι κανείς πολύ προσεκτικός» καταλήγει η κ. Λαζαρίμου.

Οι «καθαρίστριες» του Ιντερνετ

Λέγονται και… καθαρίστριες του Ιντερνετ. Ο λόγος, για εταιρείες διαχείρισης κρίσεων ή δημοσίων σχέσεων που αναλαμβάνουν να… αναπτερώσουν το πεσμένο ψηφιακό ηθικό μιας επιχείρησης. Δηλαδή, να φτιάξουν το e-προφίλ της, που ενδεχομένως έχει τρωθεί από σειρά δίκαιων ή άδικων αρνητικών αναφορών. Μία από αυτές είναι και η βρετανική Ηington & Klarsey, που αναλαμβάνει να προσεγγίσει για λογαριασμό επιχειρήσεων όσους κάνουν τέτοιου είδους αρνητικά σχόλια και να τους… συνετίσει – με την καλή έννοια. Δεν είναι, όμως, πάντοτε εύκολο να ανακαλύψεις την πηγή μιας φημολογίας.

«Είναι συχνό το φαινόμενο της έναρξης μιας φημολογίας, έστω και ανυπόστατης, η οποία να έχει αποτέλεσμα η αναζήτηση στο google μιας επιχείρησης να “βγάζει” πρώτα και κύρια αρνητικές αναφορές», εξηγεί στην «Κ» η δ/νουσα σύμβουλος της Advocate / Burson-Marsteller, κ. Μαρία Λαζαρίμου. «Αυτό που μπορούμε να κάνουμε σε αυτές τις περιπτώσεις είναι να δημιουργήσουμε αρκετό θετικό περιεχόμενο ώστε τα αρνητικά αποτελέσματα να πέσουν πιο χαμηλά». Η πρακτική αυτή ονομάζεται και «πνίξιμο» των αρνητικών αναφορών.

Στην Ελλάδα, το ενδιαφέρον εταιρειών για τέτοιου είδους ενέργειες είναι προς το παρόν μικρό, μια και η διείσδυση του Ιντερνετ παραμένει χαμηλή. «Πρέπει να αντιληφθούμε, ωστόσο, ότι σήμερα ο οποιοσδήποτε μπορεί να ανοίξει έναν λογαριασμό ανώνυμα και να σπιλώσει τη φήμη μας», συνεχίζει η ίδια. «Ξέρεις ότι αν γραφτεί κάτι στην “Καθημερινή” θα είναι έγκυρο. Δεν ισχύει το ίδιο όμως και για το Ιντερνετ».

 

Comments 0 σχόλια »

kindle-iphone.jpg«Πέντε από τους μεγαλύτερους εκδότες εφημερίδων και περιοδικών στις ΗΠΑ ενώνουν τις δυνάμεις τους απέναντι στην Amazon και στο e-reader Kindle, αναπτύσσοντας δική τους έγχρωμη τεχνολογία που θα είναι συμβατή με μια σειρά συσκευών». Ετσι ξεκινούσε η χθεσινή είδηση στο site της «Κ», αποκαλύπτοντας τον νέο «πόλεμο» που φαίνεται ότι ήδη έχει ξεκινήσει, αλλά και το νέο αντικείμενο του πόθου για τους απανταχού λάτρεις των γκάτζετ.

Οι εκδότες όλο και περισσότερο σκέφτονται την ψηφιοποίηση των εκδόσεών τους, επενδύουν και προτείνουν διαφόρων ειδών, μορφών και δυνατοτήτων μηχανές ανάγνωσης και επιδιώκουν μ’ αυτόν τον τρόπο να μπουν στη μερίδα εκείνη της αγοράς που είναι ήδη εθισμένη στα προϊόντα τεχνολογίας. Και βεβαίως, είναι μια διαδικασία που δεν αφορά μόνο τα βιβλία και τις παραδοσιακές εκδόσεις, που μέσω των μηχανών ανάγνωσης (e-reader) προσαρμόζονται στις νέες εποχές και τις νέες συνήθειες, αλλά αφορά όλο τον πολιτισμό του έντυπου και γραπτού λόγου.

Εχει πολλές παραμέτρους η είδηση. Συνδέεται με τα δεδομένα και τις αναζητήσεις του 21ου αιώνα. Με την απόλυτη κυριαρχία της τεχνολογίας στις συνήθειες των ανθρώπων. Με τον ανταγωνισμό των γκουρού και των επαγγελματιών της τεχνολογίας για όλο και πιο εξελιγμένα e-reader, με όλο και περισσότερες δυνατότητες, με όλο και μεγαλύτερες παροχές και χρήσεις.

Κάτι μου λέει ότι το φετίχ των επόμενων χρόνων, σε όλο τον κόσμο, δεν θα είναι πια τα κινητά –πόσο πια;

Θα είναι οι νέες μηχανές ανάγνωσης, η σύνδεσή τους με τη ζωή των ανθρώπων του 21ου αιώνα, η διαρκής τους ανανέωση, το διαρκές ξεπέρασμά τους από την κάθε φορά νέα γενιά προϊόντων.

Πώς ήμαστε μέχρι τώρα με τα κινητά, που κάθε φορά τρέχαμε να αγοράσουμε το επόμενο νέο μοντέλο, αυτό που έχει και internet, και gps, και προβάλλει dvd, και ψήνει και καφέ… Ε, κάτι ανάλογο θα γίνει με τις μηχανές ανάγνωσης, που όλο θα ανανεώνονται και όλο περισσότερες δυνατότητες θα προτείνουν. Κι επειδή η ανάγνωση, όπως και η επικοινωνία, αφορά όλο τον κόσμο, μάλλον τα e-reader θα είναι ο νέος τεχνολογικός μας έρωτας…

Καθημερινή

Comments 0 σχόλια »

hackers5.jpg
Ο χαρακτηρισμός «χάκερ» είναι φορτισμένος αρνητικά. Χάκερ για την πλειονότητα του κόσμου σημαίνει εκείνος που προσπαθεί δόλια να μπει σε ξένα δίκτυα, σε ξένους υπολογιστές με σκοπό να κάνει κακό. Και εν μέρει έτσι είναι. Με βάση τα παραπάνω, λοιπόν, ο όρος «ηθικό χάκινγκ» ίσως να ακούγεται σχήμα οξύμωρο.

Και όμως, το ηθικό χάκινγκ όχι μόνο οξύμωρο δεν είναι, αλλά διδάσκεται εδώ και λίγα χρόνια στα πανεπιστήμια, προσφέροντας στους φοιτητές πτυχία με δυνατό αντίκρισμα στην αγορά εργασίας.

Το ηθικό χάκινγκ ως μάθημα είναι το επόμενο βήμα για όσους σπουδάζουν πληροφορική και προγραμματισμό υπολογιστών. Και ουσιαστικά, μαθαίνει στους φοιτητές τούς τρόπους που χρησιμοποιούν οι κυβερνοεγκληματίες για να εισβάλλουν στα ξένα δίκτυα.

Διαβάστε περισσότερα στη στήλη της Μ. Μυστακίδου www

Comments 0 σχόλια »

Comments 0 σχόλια »

Top
 
Μετάβαση σε γραμμή εργαλείων