Αρχείο για Δεκέμβριος 24th, 2009

bilgi.jpgΤην ημέρα που η ελληνική οικονομία γινόταν πρώτη είδηση στα μεγάλα διεθνή ειδησεογραφικά δίκτυα, περνούσα ανυποψίαστος την πύλη του Πανεπιστημίου Μπιλγκί, στις όχθες του Κεράτιου Κόλπου, στην Κωνσταντινούπολη. Ηταν ένα βροχερό πρωινό και το μικρό πούλμαν που μας μετέφερε στα ενδότερα του campus προχωρούσε αργά ανάμεσα σε περιποιημένες εκτάσεις με γκαζόν και ψηλά δέντρα. Ο άνετος χώρος στάθμευσης εξυπηρετούσε την τακτική συγκοινωνία με το κέντρο της πόλης και «έβλεπε» στο Μουσείο, έναν εντυπωσιακό παλιό βιομηχανικό χώρο, που είχε ανακαινιστεί υποδειγματικά. Γρήγορα κατευθυνθήκαμε σε μία από τις δύο καντίνες του συγκροτήματος, εκεί όπου φοιτητές και διδακτικό προσωπικό χαλάρωναν, έπιναν τον καφέ τους, έτρωγαν. Αν στην Αθήνα υπήρχε ανάλογος χώρος, θα σου χρέωναν τον καφέ πέντε ευρώ και θα έλεγες «ευχαριστώ». Κάποια στιγμή περάσαμε από τους χώρους διδασκαλίας, το τελικό χτύπημα. Πεντακάθαροι, αισθητικά άψογοι, αν με είχαν πετάξει από τον Αρη θα ορκιζόμουν ότι βρισκόμουν στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Το Πανεπιστήμιο Μπιλγκί είναι ένα από τα καλύτερα δείγματα της ιδιωτικής τριτοβάθμιας εκπαίδευσης στην Τουρκία. Θεωρείται το πιο προοδευτικό, εδώ φιλοξενήθηκε το 2005 το πρώτο συνέδριο για το αρμενικό ζήτημα. Το γεγονός ότι είναι ιδιωτικό πανεπιστήμιο δεν το καθιστά απροσπέλαστο για φοιτητές που προέρχονται από οικογένειες με χαμηλά εισοδήματα, καθώς το ένα τρίτο των σπουδαστών λαμβάνει υποτροφίες και φοιτά δωρεάν. «Στις γενικές εξετάσεις εισαγωγής στα πανεπιστήμια», σημειώνει ο καθηγητής Ιωάννης Γρηγοριάδης, «υπάρχει διπλή βάση εισαγωγής για κάθε σχολή ιδιωτικού πανεπιστημίου. Η υψηλή βάση εξασφαλίζει εισαγωγή με υποτροφία, ενώ η χαμηλή μόνο εισαγωγή. Ετσι επιβραβεύονται οι επιμελείς μαθητές και δίνεται η ευκαιρία σε χαρισματικά παιδιά απόρων οικογενειών να σπουδάσουν σε πανεπιστήμια υψηλών προδιαγραφών.

Το ίδιο βράδυ, ένας Τούρκος ακαδημαϊκός με ρώτησε «τι γίνεται με τα ελληνικά πανεπιστήμια». Προσπάθησα να του μεταφέρω μια όσο το δυνατόν πιο αντικειμενική εικόνα. Αν το οικείο σκηνικό των καταλήψεων, των καταστροφών και της τρομοκρατίας εξοργίζει ορισμένους συμπατριώτες μας, σκεφτείτε πόσο αλλόκοτο ακούγεται στα αυτιά μιας κοινωνίας με περιορισμένη κατανόηση στην εκδήλωση ακραίων, αντι-συστημικών συμπεριφορών.

Καθημερινή

Comments 0 σχόλια »

diafthora.jpgΟλοι, μα όλοι, πολιτικοί και μη μιλούν για τη διαφθορά και προτείνουν τρόπους αντιμετώπισής της και ομνύουν στο όνομα της εξυγίανσης. Δηλώσεις, εξαγγελίες, ψήφιση νόμων, επιτροπές αμειβόμενες και μη (υπάρχουν και αυτού του είδους;), εκδηλώσεις πανηγυρικές, μεγάλα λόγια και μηδέν αποτέλεσμα. Τελικά τι συμβαίνει άραγε; Υπάρχει σε τόσο μεγάλο βαθμό υποκρισία, ζούμε σ’ ένα παραλήρημα ή η διαφθορά έχει γίνει αναπόσπαστο κομμάτι της κουλτούρας μας; Αν ο καθείς μας κοιτάξει δίπλα του θα δει τη διαφθορά να εκφράζεται σε όλη της τη μεγαλοπρέπεια και να κραυγάζει για τα αποκτήματά της, τα λάφυρά της.

Στρατιές συμβούλων και παρασυμβούλων εναλλάσσονται, με διάφορες εύηχες ονομασίες, κατακλύζουν δημόσιους χώρους ιδιαίτερα με την ευρεία του όρου έννοια που βαφτίζουν ιδιωτικό τομέα και δίνουν μέσω των προστατών τους το καλό παράδειγμα χρηστής διοίκησης. Ολες αυτές οι τακτοποιήσεις, διευθετήσεις, έχουν τις αλυσιδωτές αντιδράσεις τους κάθετα και οριζόντια και παροτρύνουν σε αντίστοιχες προσπάθειες εύκολου, ανέξοδου πλουτισμού. Αυτός είναι και ένας από τους βασικούς λόγους που δεν λειτουργούν, όπου υφίστανται, τα υπηρεσιακά, πειθαρχικά συμβούλια, είτε διότι οι δικάζοντες προέρχονται από τον ίδιο χώρο, είτε, το σπουδαιότερο, διότι δεν μπορούν να δικάσουν και να καταδικάσουν φαινόμενα τα οποία είναι γύρω τους, εγγίζοντας ενδεχομένως και τους ίδιους αμέσως ή εμμέσως. Ατιμωρησία, λοιπόν, παντού και οι νόμοι υπάρχουν απλώς για να μας θυμίζουν την αχρήστευσή τους. Κι από κοντά η τηλεόραση, με τον τρόπο της, να επικροτεί τους «επιτυχημένους» που όλοι, λίγο πολύ, γνωρίζουμε ότι το πόθεν (έσχες) δεν ερευνάται, δεν ελέγχεται. Οι τρόποι διαφυγής άλλωστε από την τσιμπίδα του νόμου είναι πολλοί και αν χρειασθεί θα νομοθετηθούν, έστω με μια τροπολογία της στιγμής.

Αυτή είναι η κατάσταση, απλώς αλλιώς εννοούμε εμείς τη διαφθορά και διαφορετικά οι Ευρωπαίοι που βαθμολογούν τις επιδόσεις μας. Διότι εδώ η διαφθορά δεν είναι νόμιμη ούτε όμως και παράνομη. Απλώς είναι καθεστώς, είναι τρόπος σκέψης, που ΔΥΣΤΥΧΩΣ επεκτείνεται, μεταφέρεται, διαβρώνει και τις επόμενες γενιές. Θέλει πολύ αγώνα, πολλές μάχες για να κερδηθεί ο πόλεμος κατά της διαφθοράς, της διαπλοκής, του εκμαυλισμού συνειδήσεων. Πρωτίστως βούληση απεμπλοκής από το πελατειακό σύστημα της αλληλοεξάρτησης πολιτικών, κοινωνίας.

Κάποιος να τολμήσει προβλέποντας το μέλλον και αποβλέποντας σε οφέλη ηθικά για τον τόπο και όχι στη με κάθε τρόπο επανεκλογή του. Δημιουργώντας σχολή εκπαιδευτών μέσα από την καλλιέργεια μιας άλλης νοοτροπίας απλής, καθαρής, που έκαστος αμείβεται για την προσφερόμενη εργασία του και κάθε παρεκτροπή έχει την κύρωσή της, όπως από τον νόμο προβλέπεται.

* Ο κ. Δημήτρης Παξινός είναι πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών

Καθημερινή

Comments 0 σχόλια »

Στην ευρύτερη αγορά των εντύπων, όπου οι πειραματισμοί για διέξοδο από την κρίση της κυκλοφορίας και των διαφημιστικών εσόδων είναι συνεχείς, η ενισχυμένη πραγματικότητα ενδεχομένως να αποτελεί μια λύση. Με τον εκδότη του Esquire να δηλώνει ευθαρσώς ότι «βαρέθηκε να ακούει τους άλλους να μιλάνε για τα παλιά media εναντίον των νέων» και να προχωρεί στην ενσωμάτωση Αugmented Reality AR στο τεύχος Δεκεμβρίου, η εναρμόνιση του εντύπου με την ψηφιακή τεχνολογία είναι πλέον γεγονός.

Διαβάζουμε ακόμη στην Καθημερινή ότι  η ενισχυμένη πραγματικότητα μπορεί να συμβάλει στην εκπαιδευτική διαδικασία,

Σε ότι αφορά την πρώτη, ξεχωρίζει το πρόγραμμα E-Junior, το πειραματικό εκπαιδευτικό πρόγραμμα που αναπτύσσεται από το Τεχνικό Πανεπιστήμιο της Βαλένθια. Το E-Junior εκμεταλλεύεται τα χαρακτηριστικά της ενισχυμένης αλλά και της εικονικής πραγματικότητας, για να μεταφέρει τους μαθητές σε φυσικά περιβάλλοντα όπου μπορούν να αλληλεπιδράσουν με στοιχεία και οργανισμούς σαν να ήταν εκεί.

Όπως εξήγησε η Μάγια Βρζέσιεν, επικεφαλής του προγράμματος, 24 μαθητές με ειδικά γυαλιά κινούνται μέσα σε μία αίθουσα εικονικής πραγματικότητας που προσομοιάζει το βυθό της θάλασσας. Εκεί, βλέποντας τα ψάρια του βυθού, μαθαίνουν για τους θαλάσσιους οργανισμούς καθώς τα ειδικά γυαλιά προβάλλουν πληροφορίες για όσα βλέπουν, ενώ παρέχονται και φωνητικές οδηγίες. Ωστόσο, επεσήμανε η Βρζέσιεν, απαιτούνται ακόμη πολλές ρυθμίσεις στο πρόγραμμα μέχρι να συμπεριληφθεί στην εκπαιδευτική διαδικασία, αφού, οι μικροί μαθητές εντυπωσιάζονται τόσο από το διαδραστικό εικονικό περιβάλλον που δεν προσέχουν τις πληροφορίες που προβάλλουν τα ειδικά γυαλιά, ενώ αγνοούν και τις φωνητικές οδηγίες.

Comments 0 σχόλια »

 Μας το έστειλε η συνάδελφος Μάγδα Γρ.

Comments 0 σχόλια »

Comments 0 σχόλια »

Top
 
Μετάβαση σε γραμμή εργαλείων