Αρχείο για Δεκέμβριος 14th, 2009

13152010.jpg«Όλη την ημέρα ο σύζυγός μου κι εγώ είμαστε στους δρόμους. Το πρωί στις δουλειές μας και από το μεσημέρι μέχρι αργά στις εξωσχολικές δραστηριότητες των πέντε ανήλικων παιδιών μας. Μακάρι να είχαμε άλλες είκοσι τέσσερις ώρες ώστε να τα προλαβαίνουμε όλα!».Κινείται σε ρυθμό… πινγκ πονγκ. Μόνο έτσι, με εξαντλητικό πάνω- κάτω, είναι σε θέση να ανταποκρίνεται στην πληθώρα των υποχρεώσεών της. Μητέρα τριών κοριτσιών και δύο αγοριών ηλικίας 7-16 ετών, η 41χρονη χημικός μηχανικόςεκπαιδευτικός σε Γενικό Λύκειο Ανδρονίκη Τσακουνάκη καταφεύγει καθημερινά, από κοινού με τον 45χρονο σύζυγό της χημικό Γαβριήλ Δημητριάδη σε… αλχημείες. Έχουν να ταιριάξουν τα οικογενειακά ωράρια, να βρουν χρόνο για τα συνεχή πήγαιν΄ έλα των παιδιών τους στα σχολεία τους, σε ξένες γλώσσες, μουσική και αθλητισμό. «Θα τρελαθεί κανείς αν ακούσει το εβδομαδιαίο πρόγραμμά μας, που είναι όντως εξοντωτικό! Και στη Βάρκιζα όπου κατοικούμε, οι αποστάσεις είναι σχετικά μεγάλες και για όλες τις μετακινήσεις απαιτείται αυτοκίνητο. Ουσιαστικά δηλαδή είμαστε επί μονίμου βάσεως σε ρόλο ταξιτζή, πηγαινοερχόμαστε για τις προγραμματισμένες αλλά και τις έξτρα κοινωνικές υποχρεώσεις μας» λέει στα «ΝΕΑ». «Χωρίς μεθοδικές και καταστρωμένες κινήσεις επί χάρτου, το πλάνο διαβίωσης της επταμελούς οικογένειάς της δεν ευοδώνε ται» ξεκαθαρίζει. «Το ξυπνητήρι χτυπάει κάθε πρωί στις επτά παρά τέταρτο. Συνήθως όμως είμαι στο πόδι από πολύ νωρίτερα, λόγω υπερέντασης. Στις οκτώ πια μοιράζουμε με τον άντρα μου σε δύο αυτοκίνητα τα παιδιά: δύο παίρνει αυτός, του γυμνασίου, τα υπόλοιπα- δημοτικού και λυκείου- εγώ που φροντίζω να έχω διδασκαλία νωρίς, τις πρώτες ώρες» περιγράφει. Στο σχόλασμα, το τρέξιμό της είναι πλέον όχι σαν της απλής… Μαίρης Παναγιωταρά αλλά για ολυμπιακές επιδόσεις! «Με το που γυρίζω, βάζω κατευθείαν μπρος το φαγητό μέχρι και τις δωδεκάμισι, τότε που πρέπει να πάρω τον μικρό Αλέξανδρο. Ενδιάμεσα, κάνω και σκούπισμα ή πλυντήριο, μπορεί και σε κενό του σχολείου να πεταχτώ στο σπίτι για τις δουλειές αυτές. Συχνά και φίλες με εξυπηρετούν, μου κρατούν το παιδί μαζί με τα δικά τους στην παιδική χαρά ώσπου στη μία και δέκα, όταν σχολάσει και η 8χρονη Δήμητρα, να τα πάρω και τα δύο μαζί. Αφού τελειώσω με το μαγείρεμα, στις δύο έχω να πάω και στο λύκειο για τη μεγάλη κόρη μου, τη Μαρία. Τώρα, αν ο σύζυγος ως υποδιευθυντής γυμνασίου έχει επιπλέον δουλειά, μπορεί να χρειαστεί να πάω και στο γυμνάσιο για τα άλλα δύο παιδιά. Με απλά λόγια, κάθε μεσημέρι κάνω δύο ή και τρία διαφορετικά δρομολόγια», αναφέρει.

Τα Νέα

Τι γίνεται όμως μετά από ένα διαζύγιο; όπου η μητέρα επιφορτίζεται με το child-delivery και ο πατέρας τα βλέπει μία φορά την εβδομάδα και κάθε δεύτερο Σαββατοκύριακο; 

Comments 0 σχόλια »

ic-logo2.gifΠΑΙΞΤΕ με τις ψηφιακές σας φωτογραφίες, τροποποιήστε τες, βάλτε τους e-κορνίζες και στείλτε τες σε φίλους και γνωστούς ή κρατήστε τες στα αρχεία του υπολογιστή σας με τη βοήθεια του www.imagechef.com. Ακόμα μπορείτε να φτιάξετε πρωτότυπες ευχητήριες κάρτες, να δημιουργήσετε κινούμενες εικόνες με μηνύματα που μπορείτε επίσης να στείλετε στους αγαπημένους σας και ένα σωρό ακόμα αντίστοιχες εφαρμογές. Τώρα που οι γιορτές είναι προ των πυλών, μην παραλείψετε να το επισκεφθείτε!

Από τη στήλη της Μ. Μυστακίδου στην Ελευθεροτυπία

Comments 0 σχόλια »

22-5-thumb-small.jpg«Οι πολίτες στην εξουσία» μοιάζει να είναι το επίκαιρο αίτημα της ελληνικής κοινωνίας, που πλέον όλο και λιγότερο εμπιστεύεται τους εκλεγμένους εκπρόσωπους της και τα πολιτικά κόμματα.Στον νέο θεσμό θα συμμετέχουν νομικά πρόσωπα ιδιωτικού δικαίου μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα Στον νέο θεσμό θα συμμετέχουν νομικά πρόσωπα ιδιωτικού δικαίου μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα Σε αυτό το αίτημα ανταποκρίνεται μια καινοτόμος πρωτοβουλία: Η ίδρυση της «Βουλής της Κοινωνίας των Πολιτών», η οποία ανοίγει σήμερα τις πόρτες της στις 18.00, στην αίθουσα συνεδριάσεων του κτιρίου της Παλαιάς Βουλής, με τη συμμετοχή περισσότερων από 80 μη κυβερνητικών οργανώσεων.

Πρόκειται για ένα θεσμό που, σύμφωνα με τους εμπνευστές του, θα συμβάλει καταλυτικά στην πολυδιάστατη ανάπτυξη της ελληνικής κοινωνίας και θα αποτελέσει ένα νέο πόλο έλξης, εκτός του κατεστημένου πολιτικο-ιδεολογικού και κομματικού συστήματος, εκτός των παραδοσιακών συνδικαλιστικών, θρησκευτικών θεσμών και των θεσμών της αγοράς. Θα είναι επίσης ένας θεσμός που θα στοχεύει στη δημιουργία μιας πιο δίκαιης, ανοιχτής, δημοκρατικής κοινωνίας, όπου κάθε άνθρωπος θα νιώθει «πολίτης» και όχι «υπήκοος»…

Διαβάστε το άρθρο στην Ελευθεροτυπία

Comments 0 σχόλια »

forthebirds.jpgΟ Γιάννης Νένες εξομολογείται από τη στήλη πανικοβάλ της AV:

Μία Παρασκευή, την περασμένη Άνοιξη, ανταλλάσσοντας με τον Νίκο Φωτάκη μηνύματα στο Twitter και με αφορμή ένα δελτίο τύπου, εκείνος έκανε μία δημόσια εξομολόγηση τινάζοντας από πάνω του λίγη από την καταπίεση της pop κουλτούρας που καταδιώκει αυτούς που παρακολουθούν (τα πάντα υποτίθεται ότι πρέπει), γράφουν και είναι «μέσα».

Ο nkfotakis είπε απλώς «Δεν έχω δει ποτέ μου το Σεσουάρ Για Δολοφόνους» και αμέσως ένιωσε μία απολαυστική αίσθηση ελευθερίας σαν να ήπιε μαλακτικό μαλλιών 2σε1. Για συμπαράσταση, σηκώθηκα κι εγώ όρθιος (έμοιαζε) και είπα «Κι εγώ δεν αντέχω τον (δεν θυμάμαι ποιον είπα, ίσως τον Dylan)». Αμέσως υπήρξαν και άλλα δυο-τρία παρόμοια μηνύματα συμπαράστασης από όσους παρακολουθούσαν: «Δεν αντέχω την Bjork», «Δεν το καταλαβαίνω αυτό που γίνεται με την Πλάτωνος», τέτοια. Ακολούθησαν κι άλλα.

Ήταν φανερό, η δημόσια εξομολόγηση πολιτιστικών handicaps ήταν ανακουφιστική όσο και μία ψυχανάλυση-σνακ.

● ● ● Αποφασίσαμε κάθε Παρασκευή να γράφουμε τέτοιες μικρές μας αμαρτίες, κι ας τους δώσουμε την ετικέτα-καγκελάκι (# ή hashtag στη γλώσσα του Twitter) OutOfYourCulturalCloset. Βγες από την Ντουλάπα της Ποπ Κουλτούρας σου. Ή, προς χάρη συντομίας, #outofyourculticloset. Και έτσι έγινε: δεν το ακολουθούσαν πολλοί, έτσι κι αλλιώς ήταν «δύσκολο», ασαφές ή ανόητο, πάντως η εβδομάδα μας έκλεινε με μία μίνι αυτοδιαπόμπευσή μας, και αυτό είχε πλάκα.

● ● ● Την περασμένη Παρασκευή, για κάποιον ανεξήγητο λόγο, έτσι όπως ένα απλό tweet στη μία άκρη του πλανήτη μπορεί να δημιουργήσει τσουνάμι στην απέναντι άκρη του τραπεζιού, το #outofyourculticloset διογκώθηκε σε έναν καταιγισμό μηνυμάτων ανθρώπων που, χορεύοντας στη θεωρία του ντόμινο, γίνονταν δημοσίως ρόμπες (ε, οκ, κάπως). Πολλοί έχασαν την πολιτιστική κατεύθυνση αυτής της ελαφριάς, ευχάριστης μπούρδας και πήγαν στα σχολικά τους χρόνια, εξομολογούμενοι αμαρτίες τεράστιας σημειολογικής αξίας ή απλής πανελλήνιας «μόδας». Παρακολουθήσαμε το κύμα όλη τη μέρα, διασκεδάζοντας, μέχρι το μεσημέρι του Σαββάτου που κόπασε. Αποκαμωμένοι μαζέψαμε τα πιο χαρακτηριστικά tweets:

›› Έχω δει τον «Τιτανικό» τρεις φορές στον κινηματογράφο κι έκλαψα οικτρά και τις τρεις.
›› Έχω κλάψει βλέποντας το «Αρμαγεδδών».
›› Έναν ολόκληρο χρόνο μάστερ στη Γερμανία, τα βράδια καθόμουν σπίτι και έπλεκα ακούγοντας Αρβανιτάκη.
›› Τις Απόκριες, όταν ήρθε ο κλόουν στο σχολείο, είπα ψέματα και δεν πήγα στο show… η αλήθεια είναι ότι φοβάμαι τους κλόουν.
›› Κλαίω με το «Μαμά γερνάω» της Τσανακλίδου από τα 15.
›› Έβγαλα φρονιμίτες στα 12…
›› Έκλαψα με τις καινούργιες διαφημίσεις της Olympic Air.
›› Μιλάω στα φυτά.

Εσείς έχετε εξομολογητικές τάσεις;

Comments 0 σχόλια »

Comments 0 σχόλια »

Top
 
Μετάβαση σε γραμμή εργαλείων