Αρχείο για Μάρτιος 30th, 2009

piedibus.jpgΚάθε πρωί 450 μαθητές περπατούν έως τα δέκα δημοτικά σχολεία της ιταλικής πόλης Λέκο, στο νότιο άκρο της λίμνης Κόμο. Το 2003, μια περιβαλλοντική οργάνωση προσπαθώντας να καταπολεμήσει την παιδική παχυσαρκία, την κυκλοφοριακή συμφόρηση και κυρίως την αύξηση των εκπομπών αερίων που προκαλούν το φαινόμενο του θερμοκηπίου, πρότεινε ένα μέτρο παλαιομοδίτικο και ταυτόχρονα ριζοσπαστικό: τα παιδιά να πηγαίνουν στο σχολείο με τα πόδια.

Ετσι, δημιουργήθηκαν τα piedibus (τα λεωφορεία πεζών). Στην ουσία, πρόκειται για διαφορετικά δρομολόγια, σαν αυτά που θα ακολουθούσε το σχολικό λεωφορείο. Οδηγός υπάρχει, αλλά δεν υπάρχει… όχημα. Κάθε πρωί κάποιοι υπάλληλοι και γονείς, φορώντας φωσφορίζοντα γιλέκα, καθοδηγούν τους μαθητές μέσα από τα δρομάκια της πόλης στις πύλες των σχολείων τους, κάνοντας ενδιάμεσους σταθμούς για να μαζέψουν όλο και περισσότερα παιδιά. Κάθε δρομολόγιο δεν ξεπερνά το 1,5 χιλιόμετρο, αλλά το νέο σύστημα μετακίνησης γλίτωσε την πόλη από 164 χιλιάδες χιλιόμετρα οδικών μετακινήσεων, αποτρέποντας την εκπομπή χιλιάδων τόνων αερίων που προκαλούν το φαινόμενο του θερμοκηπίου, εξηγεί ο έφορος περιβάλλοντος της πόλης, Ντάριο Πεζέντι.

Η Καθημερινή

www.piedibus.it

Οι καλύτερες ιδέες είναι οι απλές ιδέες… Αντε γιατί κάθε πρωί δεν αντέχεται η συμφόρηση με όλες τις τζιπούρες με τους αγουροξυπνημένους γόνους…

Comments 0 σχόλια »

dimoula…όπως τα παρουσίασε η Κική Δημουλά σε ομιλία της στην Αρχαιολογική Εταιρεία. Ενα κείμενο της Κικής Δημουλά, μόλις τριάντα σελίδων, που εκφωνήθηκε στην Αρχαιολογική Εταιρεία στις 26 Ιανουαρίου 2009, αποδεικνύει ότι ο ποιητικός λόγος δεν έχει όριο φόρμας. Είναι μια ομιλία που περισσότερο θυμίζει λυρική έκφραση παρά τους τυπικούς λόγους των τιμητικών εκδηλώσεων. Η ακαδημαϊκός παρουσιάζει συνοπτικά τις προθέσεις και τους τρόπους της, μιλάει για όσα την εμπνέουν, όσα τη δυσκολεύουν, όσα τη φέρνουν σε αμηχανία. Καθώς η ομιλία ετοιμάστηκε για συγκεκριμένο κοινό, παντρεύει σε αυτή στοιχεία που αφορούν τους ακροατές της. Λέει λίγο μετά την «καλησπέρα» της ότι έχει «συμπτώματα μέθης» από τα καλά λόγια της προσφώνησης και συμπληρώνει: «Αρχισα να νιώθω σαν ένα σημαντικό θραύσμα της σπουδαίας προγόνου μας της αρχαιότητας,το οποίο έφερε στο φως η επιστήμων σκαπάνη και σας το παρουσιάζει». Λέει στο κοινό της ότι, όταν θέλει να γράψει και δεν μπορεί, προσεύχεται στον Παντοδύναμο να της στείλει λίγη δύναμη: «Οπως και να ΄ναι,εμμένω στην προσευχή κι ας θεωρείται πως είναι ένα αναχρονιστικό κουτί παραπόνων ξέχειλο,ξεχασμένο,μια εικόνα παραμελημένης, προαποφασισμένα αταχυδρόμητης ανάγκης».

Εξηγεί πόσο ανασταλτικά λειτουργεί στην έμπνευσή της ένας τίτλος γιατί αν, λέει, δεν έχει τίτλο, λοξοδρομεί και κατευθύνεται όπου ακούγεται τρεχούμενο νερό: «Φτάνοντας και λάθος να δω ότι έκανα και τα νερά να μην τρέχουν,ούτε σταγόνα,δεν έχει σημασία.Εγώ πάντως το μικρό σταμνάκι μου πρόφτασα καθ΄ οδόν να το γεμίσω με τον ήχο της αναβλύζουσας νοερότητας». Για τον τίτλο της ομιλίας αναφέρει ότι προκύπτει από την αδυναμία της να επικεντρωθεί σε ένα θέμα, καθώς προτιμά τις πλαγιοδρομήσεις. Ως αφετηρία της ομιλίας της χρησιμοποίησε «μερικές ευαισθησίες,ταλαιπωρημένες από τα ταξίδια τους σε μακρινά ενδεχόμενα και κοντινές επαληθεύσεις.Τις βρήκα σ΄ ένα ημερολόγιο που κρατούσε ο φόβος,γραμμένες ανάκατα,έξω από την αράδα τους πεσμένες, άλλη μπρούμυτα,άλλη ανάσκελα,σα να τις έγραφε το χέρι μιας μεγάλης φουρτούνας».

Η Κική Δημουλά αναφέρει στην ομιλία της ετερόκλητους χαρακτήρες και δημιουργούς: ξεκινά από τον Δαρείο του Καβάφη, για να αναζητήσει τη Σταχτοπούτα (με την οποία παρομοιάζει τη γλώσσα) και την κακιά μητριά (τη σιωπή). Λίγο πιο κάτω θα επιβιβαστεί στην Κιβωτό του Νώε (που μπάζει από την πίσω πόρτα το «σκυλολόι της σκληρότητας»), συναντά τον Νερούδα, διασταυρώνεται με τον Αθω Δημουλά, τον Σαίξπηρ, τον Τσέχοφ. Στις τελευταίες σελίδες περιγράφει έναν κινέζο πλανόδιο πωλητή, που μπαίνει σε μια «όχι κοσμική ταβέρνα», «με το κινητό εμπόρευμά του έκθετο πάνω σ΄ ένα ξύλινο τελάρο κρεμασμένο με λουρί από το λαιμό του». Διαλέγει να αγοράσει: «Εμένα μου γυάλισαν κάτι κοκκινόχρωμα ευτελή πουλάκια γύψινα». Αγοράζει τρία για να είναι βέβαιη ότι θα ακουστεί το κελάηδισμα- ώστε τις νότες «να μην τις πάρει ο σφοδρός άνεμος της νοερότητας». Οταν υπάρχει κελάισμα, υπάρχει η επιθυμία ακροατηρίου: «Γι΄ αυτό το ακροατήριο μαθαίνουμε να ψευτοτραγουδάμε ή να βουβαινόμαστε,βυθιζόμενοι αργά αργά στην άπατη λέξη:βοήθεια…βοήθεια…που ξελαρυγγιαζόμαστε να ζητάμε».

Είναι δύσκολο και μάλλον άχαρο να μιλάει κάποιος για το έργο του. Η Δημουλά διαφεύγει γιατί, ενώ φαινομενικά αναφέρεται στην περιπέτεια της σύνταξης ενός ποιήματος, διατρέχοντας ζητήματα δυνητικά βαρετά (η γλώσσα, το θέμα, ο αναγνώστης), ουσιαστικά κάνει το δικό της. Γράφει ένα εκτενές πεζο-ποίημα για όλα αυτά, εξαιρετικά ευχάριστο και πολύ διαφωτιστικό.

Το Βήμα

Comments 0 σχόλια »

Ο 78χρονος Carl Fredricksen αποφασίζει οτι είναι ώρα να ικανοποιήσει το παιδικό του όνειρο και να πετάξει μαζί με το σπίτι του. Χρησιμοποιώντας χιλιάδες μπαλόνια το σπίτι απογειώνεται με προορισμό την Νότια Αμερική. Για κακή τύχη του Carl, στο ταξίδι έχει την παρέα του Russell, ενός πιτσιρικά που μόνο εμπόδια βάζει στο μεγαλόπνοο σχέδιο του τολμηρού παππού. Με την υπογραφή της Disney – Pixar και την σκηνοθετική καθοδήγηση των Pete Docter (Monsters, Inc) και Bob Peterson το Up θα κάνει πρεμιέρα στις 29 Μαϊου 2009 στην Αμερική. Μέχρι τότε θα μείνουμε με το trailer.

Comments 0 σχόλια »

panopticon-sml.jpgΕιδικός σε θέματα υπολογιστών από το MIT καλεί για μία νέα συμφωνία που θα επιτρέπει να ελέγχονται τα ίχνη που αφήνουνε όταν συνομιλούμε ή σερφάρουμε στο Διαδίκτυο.

Ο Άλεξ Πέντλαντ από το Ινστιτούτο Τεχνολογίας της Μασαχουσέτης, δήλωσε ότι «τα ψηφιακά ίχνη έχουν μεγάλη κοινωνική και επιστημονική αξία».

Ωστόσο, οι κάτοχοί τους εκτίθενται, καθώς τα ίχνη αυτά επιτρέπουν στις εταιρείες και τις κυβερνήσεις να γνωρίζουν τις προσωπικές κινήσεις του καθενός στη διάρκεια της ημέρας (reality mining).

Ο κ. Πέντλαντ, ειδικός στην ανθρωποκεντρική τεχνολογία, σημείωσε ότι «οι εταιρείες θα έχουν ρόλο κλειδί σε μία νέα συμφωνία, όπου θα μπορούν να χρησιμοποιούν τα δεδομένα του ατόμου».

Σύμφωνα με τον ίδιο, «κάτι τέτοιο θα επέτρεπε τα προσωπικά δεδομένα να χρησιμοποιούνται για «το κοινό καλό», όπως είναι η παρακολούθηση της υγείας, ασφάλειας ή ακόμα και της περιβαλλοντικής προστασίας, διατηρώντας πάντα την ανωνυμία».

«Νέες επαναστατικές μέθοδοι παρακολούθησης από τα κινητά τηλέφωνα και άλλα ψηφιακά μέσα παρέχουν μία ‘θεϊκή’ οπτική για τον εαυτό μας», επεσήμανε ο κ. Πέντλαντ σε έκθεση του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ.

«Αυτές οι νέες μέθοδοι έχουν τη δυνατότητα να γίνουν η πραγματικότητα της ιδέας του Τζόρτζ Όργουελ για μία πλήρως ελεγχόμενη κοινωνία. Αυτό που σκοπεύουμε να κάνουμε μπορεί να είναι είτε η σωτηρία μας, είτε η καταστροφή μας», συμπλήρωσε ο Άλεξ Πέντλαντ.

Οι παρακολουθήσεις αφορούν σε διαδικτυακά δεδομένα, όπως η επισκεψιμότητα ιστοσελίδων ή οι αγοραστικές συνήθειες του καθενός, στην επικοινωνία μέσω κινητών τηλεφώνων και συστήματα πλοήγησης, όπως το GPS.

www.kathimerini.gr με πληροφορίες από AFP

Comments 0 σχόλια »

Top
 
Μετάβαση σε γραμμή εργαλείων