Αρχείο για Μάιος 6th, 2010

 4582273.jpg

Χτες οι αρχηγοί στη Βουλή αφιέρωσαν 1 λεπτού σιγή για τους νεκρούς και αρκετή ώρα για τις αλληλοκατηγορίες τους. Οι εξ επαγγέλματος σοκαρισμένοι έδειχναν ξανά και ξανά τα πλάνα στις οθόνες μας.

Και μετά όλοι αυτοί κοιμήθηκαν ήσυχοι.

Το σκίτσο είναι του Δημήτρη Χαντζόπουλου από τα Νέα.

Comments 0 σχόλια »

apognwsi3685025_598x.jpgΤρεις άνθρωποι έπεσαν να κοιμηθούν. Άλλος με θυμό, άλλος με τσαντίλα, άλλη με χαμόγελο. Αρκεί που είχε μωρό στην κοιλιά! Τρεις άνθρωποι… Άλλον τον πήρε ο ύπνος νωρίς, άλλον αργά με την τηλεόραση ανοιχτή. Η άλλη ξαγρύπνησε… Χάιδευε την κοιλιά της και σκεφτόταν το μωρό… Ονειρεύτηκαν; Να’ταν καλό ή κακό το όνειρο; Ποιος να ξέρει! Τρεις άνθρωποι…
Ξύπνησαν. Πλύθηκαν, ξυρίστηκαν, σιχτίρισαν, έβηξαν, έδεσαν τη γραβάτα, άφησαν σημείωμα στο ψυγείο, προβληματίστηκαν να φορέσουν ή όχι ζακέτα, έκλεισαν τη πόρτα… Πτού σου κάτι ξέχασαν; Δε βαριέσαι… Κι αύριο μέρα θα’ναι. Έγραψαν μήνυμα στο κινητό, ξαναχαμογέλασαν, κάπνισαν ,παρήγγειλαν βιαστικά καφέ, ξαναχάιδεψε την κοιλιά της. Τρεις άνθρωποι… Και μετά…

Διαβάστε το άρθρο της  Ρέας Βιτάλη στο Protagon

«Και επιτέλους σκασμός οι ρήτορες πολύ μιλήσαμε»

Photo

Comments 0 σχόλια »

poster_thumb_el.jpgΤης Λίνας Γιάνναρου

«Aποκαλείται ανθρώπινη τεχνολογία γλώσσα ή επεξεργασία φυσικής γλώσσας και αποτελείται από υπολογιστικές γλωσσολογία και της τεχνολογίας ομιλίας ως πυρήνα της». Και όποιος… κατάλαβε, κατάλαβε! Μπορεί το αποτέλεσμα της μετάφρασης του ορισμού της γλωσσικής τεχνολογίας από τα αγγλικά στα ελληνικά από… την Google να είναι αστείο, αποτελεί ωστόσο ένα μικρό θαύμα της επιστήμης.

«Η μετατροπή λόγου σε κείμενο από τους υπολογιστές ή το αντίστροφο, και το γεγονός ότι ο κάθε χρήστης του Ιντερνετ μπορεί να πάρει μια ιδέα από το τι λένε κείμενα γραμμένα σε άλλες γλώσσες αποτελούν επανάσταση για τον χώρο της γλωσσικής τεχνολογίας», λέει στην «Κ» ο ερευνητής στο Ινστιτούτο Επεξεργασίας Λόγου και πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Εταιρείας Γλωσσικών Πόρων και Τεχνολογίας κ. Στέλιος Πιπερίδης. «Και η google το έχει καταφέρει αυτό, χρησιμοποιώντας μια τεράστια δεξαμενή δεδομένων που προέρχονται από κάθε έναν από εμάς». Το πόσο περισσότερα και πόσο πιο θαυμαστά θα ήταν τα επιτεύγματα της γλωσσικής και υπολογιστικής τεχνολογίας εάν υπήρχε μεγαλύτερη διαθεσιμότητα δεδομένων, δεν το χωρά ο νους ούτε των ίδιων των ερευνητών! «Είναι όπως στην Ιατρική όπου η συλλογή, επεξεργασία και διαχείριση βιολογικών και ιατρικών δεδομένων έχει οδηγήσει στην αποκωδικοποίηση των μηχανισμών πληθώρας ασθενειών», εξηγεί ο ίδιος. «Θα ήταν ευχής έργον εάν και στην Ελλάδα τα ερευνητικά δεδομένα μοιράζονταν, διετίθεντο στο κοινό, στις επιχειρήσεις, στην εκπαιδευτική κοινότητα – θα επωφελούνταν όλοι και θα προχωρούσε με άλματα η σχετική τεχνολογία».

Το ζήτημα της διάθεσης των ερευνητικών δεδομένων θα αναλυθεί στο πλαίσιο του 6ου Ελληνικού Συνεδρίου Τεχνητής Νοημοσύνης, που θα γίνει από 4 έως 7 Μαΐου στο Ευγενίδειο Ιδρυμα στην Αθήνα (www.setn2010.gr). Μεταξύ άλλων, θα παρουσιαστούν και οι ευρωπαϊκές δράσεις CLARIN, METASHARE και FLARENET, με στόχο τη συγκέντρωση πόρων και εργαλείων που έχουν κατασκευαστεί για την ελληνική γλώσσα τα προηγούμενα χρόνια σε μία εικονική «αποθήκη». «Τα τελευταία χρόνια, η Ελλάδα αντιμετωπίζει νέες προκλήσεις, καθώς ο όγκος του ψηφιακού περιεχομένου (κείμενα, φωτογραφίες, βίντεο κ.ο.κ.) αυξάνεται ραγδαία» σημειώνει ο κ. Πιπερίδης. «Οι ερευνητές μπορούν να έχουν πρόσβαση σε όλα τα είδη των δεδομένων μέσω του υπολογιστή τους, αλλά ο όγκος της πληροφορίας είναι τόσος που είναι εξαιρετικά δύσκολο να αναλυθεί χωρίς τα κατάλληλα εργαλεία». Με εργαλεία σαν αυτά, υποστηρίζει ο ίδιος, θα μπορούμε σε λίγα χρόνια να διατάζουμε το κομπιούτερ μας, «Βρες όλα τα βίντεο του Στρος – Καν που παίχτηκαν από το ΣΚΑΪ και το BBC το 2010».

Καθημερινή

Comments 0 σχόλια »

podilato.jpg«Ο Σαμσάρ, 8 ετών, γυρνούσε χαρούμενος στο σπίτι για να πει στη μητέρα του ότι έβαλε τρία γκολ στο ποδόσφαιρο. Ένας οδηγός παραβίασε τον σηματοδότη, στη διασταύρωση 24 Δρόμοι και Πρώτη Λεωφόρος στο Μανχάταν, κι έπεσε πάνω στο ποδήλατο του Σαμσάρ συνθλίβοντάς τον».

«Ο Άντζελ είχε μόλις σχολάσει από το εστιατόριο όπου εργαζόταν. Ένας μεθυσμένος οδηγός έπεσε πάνω στο ποδήλατό του. Στο σπίτι τον περίμενε για να δειπνήσουν η Νάνσι, στην οποία είχε κάνει πρόταση γάμου πριν από τρεις μέρες».

«Ο Τζέιμς γυρνούσε από τον μπαρμπέρη όπου μόλις είχε κουρευτεί, γιατί την επόμενη ημέρα θα πήγαινε στην πρώτη λυκείου. Ένα φορτηγό από την αντίθετη κατεύθυνση έπεσε πάνω στο ποδήλατό του σκοτώνοντάς τον».

«Ο Ντέιβιντ σκοτώθηκε όταν ο συνοδηγός του προπορευόμενου φορτηγού άνοιξε απότομα την πόρτα. Ο Ντέιβιντ εκτινάχτηκε από το ποδήλατό του στη διπλανή λωρίδα του δρόμου, όπου τον σύνθλιψε ένα άλλο διερχόμενο φορτηγό. Την επόμενη ημέρα επρόκειτο να παρουσιαστεί για πρώτη φορά στη νέα του δουλειά ως επιμελητής κειμένων σε έναν εκδοτικό οίκο».

Πρόκειται για αποσπάσματα από τον ιστότοπο www.ghostbike.org. Το «έθιμο» ξεκίνησε από την Αμερική πριν από λίγα χρόνια και σήμερα έχει εξαπλωθεί σε αρκετές χώρες του κόσμου. Μια ομάδα ανθρώπων –άγνωστοι ή φίλοι του θύματος– εγκαθιστούν ένα ποδήλατο βαμμένο με λευκή μπογιά στον χώρο όπου κάποιος σκοτώθηκε με το ποδήλατό του. Το αλυσοδένουν από μια κολόνα, στην οποία αναρτούν και μια μικρή αναμνηστική πινακίδα. Η Νέα Υόρκη έχει ήδη δεκάδες τέτοια ποδήλατα του θανάτου. Στην ιστοσελίδα υπάρχουν πολλές φωτογραφίες με αυτά. Ποδήλατα στολισμένα με λουλούδια, με αναμμένα κεριά γύρω τους, φωτογραφημένα νυχτιάτικα σε έρημους χιονισμένους δρόμους, σε απόμερες γειτονιές ή στους κεντρικούς δρόμους της Νέας Υόρκης.

 Του Σάκη Σερέφα στη Bookpress

www.ghostbikes.org

Comments 0 σχόλια »

gutenberg-t.jpgΤο έντυπο βιβλίο θα εκτοπιστεί από το ψηφιακό; Κι αν ναι, τι αλλάζει στον τρόπο που θα διαβάσουμε;

Μπορεί η ψηφιοποίηση κειμένων να είναι μια παλιά υπόθεση -το Project Gutenberg ξεκίνησε το μακρινό 1971- σήμερα όμως η φιλόδοξη Google σκανάρει με καταιγιστικούς ρυθμούς βιβλία, έχοντας ξεπεράσει τα επτά εκατομμύρια. Δημόσιοι φορείς ψηφιοποιούν συλλογές τους και τις διαθέτουν δωρεάν στο Διαδίκτυο, καινοτόμες εταιρίες σαν την Apple μπαίνουν στο παιχνίδι με συσκευές όπως το I-pad που προορίζεται και για ανάγνωση βιβλίων, οι εκδότες -και στην Ελλάδα- επενδύουν στο ψηφιακό βιβλίο, εφαρμογές για κινητά τηλέφωνα λανσάρονται κι ο κατάλογος τέλος δεν έχει. Κι αν παλαιότερες γενιές αναγνωστών αντιμετωπίζουν με αδιαφορία ή και εχθρότητα αυτές τις εξελίξεις, οι νεότερες -που ήρθαν πιθανότατα πρώτα σε επαφή με οθόνες παρά με έντυπα κείμενα- δεν έχουν κανέναν ενδοιασμό να τις οικειοποιηθούν.

Κανείς δεν είναι σε θέση να προβλέψει πώς ακριβώς θα εξελιχθούν τα πράγματα, αλλά έχουμε την αίσθηση ότι θα βιώσουμε μια κατάσταση περισσότερο ενδιαφέρουσα, διαφοροποιημένη κι αντιφατική απ΄ όσο μια τεχνοφοβική, νοσταλγική προσέγγιση διαβλέπει θρηνώντας – βλ. ενδεικτικά «The Gutenberg Elegies». Εξίσου, όμως, ίσως είναι επιπόλαιο να προεξοφλούμε ενθουσιασμένοι πως το τυπωμένο χαρτί έκλεισε τον κύκλο του κι ότι μόνο η ληξιαρχική πράξη θανάτου εκκρεμεί (που θα βγάλει η «γενιά του download») – βλ. ενδεικτικά «Print Is Dead».

Το σημαντικό ερώτημα είναι αν και πώς ο υπό συγκρότηση ψηφιακός χώρος ανάγνωσης (και γραφής) επαναπροσδιορίζει τον αντίστοιχο χώρο της εποχής της τυπογραφίας. Τα νέα μέσα μεταλλάσσουν, άραγε, το βιβλίο μόνο ως προς την υλική του μορφή, ή επιφέρουν βαθύτερες μεταβολές που αγγίζουν την ίδια την έννοια του βιβλίου όπως έχει καθιερωθεί λίγο-πολύ τα τελευταία 500 χρόνια; Θα περιθωριοποιήσει ή ακόμη κι αντικαταστήσει η ψηφιακή ανάγνωση την έντυπη, θέτοντας τον δικό της αναγνωστικό «κανόνα»; Ή θα συνυπάρξουν; Και θα πρόκειται για μια αρμονική σχέση συμπληρωματικότητας ή έντασης και σύγκρουσης;

Οι νέες τεχνολογίες πάνε κόντρα στη γραμμική αφήγηση

Ας σκεφτούμε το έντυπο βιβλίο σε αντιπαραβολή προς μια ηλεκτρονική συσκευή, συνδεδεμένη με το διαδίκτυο. Το πρώτο ευνοεί τη γραμμική γραφή κι ανάγνωση, τη σταθερότητα, έχει τελικό κλείσιμο κι επομένως οριστική έκβαση, είναι ένα αυτοτελές έργο σε παγιωμένη μορφή (κάτι που τονίζεται και από την ιδιότητά του ως υλικό αντικείμενο: διακρίνεται σαφώς από αυτά που το περιβάλλουν). Αντίθετα, τα νέα μέσα, ευνοούν τη διασυνδεσιμότητα και τη δυνατότητα άμεσης μετάβασης σε μη συνεχόμενα σημεία εντός του κειμένου και, βεβαίως, εκτός αυτού. Αντί της σταθερότητας και της οριστικής μορφής, προκρίνεται η παροδικότητα και μετατρεψιμότητα του κειμένου, η ταχύτητα, η αλλαγή, η διαδραστικότητα.

Μπροστά στην οθόνη, η ίδια η -αυτονόητη την εποχή της τυπογραφίας- οργάνωση της γνώσης στις δομές βιβλίο-εγκυκλοπαίδεια-βιβλιοθήκη τείνει να γίνεται όλο και περισσότερο άνευ αντικειμένου, αφού τα πάντα τείνουν να συναιρούνται σε ένα δίκτυο μη ιεραρχικών κειμενικών αλληλοπαραπομπών με ή χωρίς συνδέσμους (links). Αλλά και η διαφορά μεταξύ φερ’ ειπείν βιβλίου, εφημερίδας, blog κ.ο.κ. υποσκάπτεται. Ακόμη χειρότερα, θα ισχυριζόταν κάποιος, αυτά συμβαίνουν σ’ ένα ψηφιακό περιβάλλον που ευνοεί τα γραφικά και τα οπτικοακουστικά μέσα σε βάρος του κειμένου. Το τελευταίο βιώνει έτσι έναν ανεπανάληπτο ανταγωνισμό: αν με τη συσκευή μου, μπορώ να ακούω μουσική, να βλέπω ταινίες και τηλεόραση, να επικοινωνώ με φίλους και γνωστούς, να «σερφάρω» ακατάπαυστα στο διαδίκτυο και να διαβάσω το βιβλίο που έχω αποθηκεύσει σε αυτό -κι αν όλα αυτά απέχουν μεταξύ τους όσο ο δείκτης μου από ένα πλήκτρο- τότε ο πειρασμός να μετατραπώ σε έναν επιπόλαιο αναγνώστη-σέρφερ φαντάζει σχεδόν ακαταμάχητος. Μπορεί κάποιος να πει λοιπόν ότι το υβριδικό μόρφωμα των vooks (ψηφιακά βιβλία στα οποία το κείμενο διαδέχεται βίντεο κ.ο.κ.) συνιστά χαρακτηριστικό παράδειγμα «προσαρμογής» του βιβλίου στο νέο του περιβάλλον: το κείμενο διακόπτεται κινούμενη εικόνα, μετατρέπεται σε πολυμέσο και τελικά χάνει (;) την ιδιαιτερότητά του. Μήπως, επομένως, η μοίρα του βιβλίου είναι να ενσωματωθεί σε μια απίθανη ροή ψηφιακών δεδομένων, από την οποία το ίδιο δύσκολα θα ξεχωρίζει πια;
Υπερκείμενο

Πριν μας πιάσουν οι μαύρες σκέψεις, πρέπει να δούμε και την άλλη όψη. Η κατεξοχήν εθισμένη στην ψηφιακή ανάγνωση ακαδημαϊκή κοινότητα δεν έχει μεταβάλλει ιδιαίτερα τις πρακτικές της, αλλά τουναντίον έχει προωθήσει μέσω της ψηφιακής τεχνολογίας τη διαφύλαξη και διάδοση έργων δυσπρόσιτων και σπάνιων, χαρίζοντάς τους μια δεύτερη ζωή. Η ευκολία πρόσβασης στα κείμενα που έχει επιτευχθεί συνιστά ένα τεράστιο κέρδος: δημιουργεί, δυνητικά τουλάχιστον, νέους αναγνώστες και πολλαπλασιάζει τις δυνατότητες των παλαιών. Υπό μια έννοια, πρόκειται για έναν εκδημοκρατισμό της ανάγνωσης.

Επιπλέον, η γραμμικότητα στη γραφή και την ανάγνωση δεν είναι κάτι το «φυσικό», αλλά συνιστά μια πολιτισμική επιλογή η οποία επηρέασε κι επηρεάστηκε από την τυπογραφία. Δεν είναι η μοναδική, ούτε απαραίτητα η καλύτερη. Τον 20ο αιώνα πλήθος ρευμάτων σκέψης αμφισβήτησε τον κανόνα της. Κανείς μπορεί να επικαλεστεί ακόμη και τον Λόρενς Στέρν ο οποίος ήδη τον 18ο αι. με το «Τρίστραμ Σάντι» προσπάθησε να την υπονομεύσει.

Αλλά είναι με τα ψηφιακά μέσα που η αντίπαλη δομή, αυτή του υπερκειμένου, μπορεί να αποκτήσει την εντελή της μορφή. Υπάρχουν επιχειρήματα υπέρ αυτής, με γενικότερο αυτό που υποστηρίζει ότι ταιριάζει καλύτερα στον ανθρώπινο νου, ακριβώς επειδή ο τελευταίος λειτουργεί με συνειρμούς, αναθεωρήσεις και πηγαινέλα μεταξύ των συλλογισμών. Επιπλέον, αυτή η δομή ασφαλώς αναβαθμίζει τον αναγνώστη. Όπως παρατηρούν οι G. Cavallo, R. Cartier στο «Ιστορία της ανάγνωσης στον Δυτικό κόσμο», «ο αναγνώστης μπροστά στην οθόνη μετατρέπεται σε έναν από τους δημιουργούς μιας γραφής παραγόμενης από περισσότερα χέρια, ή τουλάχιστον έχει τη δυνατότητα να συντάξει ένα νέο κείμενο χρησιμοποιώντας κομμάτια που έχει ελεύθερα αποσπάσει και συγκεντρώσει… Η όλη σχέση με το γραπτό έχει ριζικά ανατραπεί» (σελ. 44).

Στο εξαιρετικό «Οι μεταμορφώσεις της γραφής» ο J. Βolter ισχυρίζεται ότι η αποσπασματικότητα (που δημιουργεί το υπερκείμενο το οποίο δεν απαιτεί μια «κανονική», συμβατική τάξη, όπως διαδοχικές αριθμημένες σελίδες) δεν σημαίνει αναγκαστικά διάσπαση, αλλά μια κατάσταση αέναης επανοργάνωσης. Τη δομή του υπερκειμένου έχει υιοθετήσει μια πλειάδα λογοτεχνών τις τελευταίες δύο δεκαετίες (και βάλε) έτσι ώστε πια να μπορούμε να μιλάμε για υπερκειμενική μυθοπλασία. Αυτό που κατεξοχήν αλλάζει εδώ είναι η σχέση του αναγνώστη με το κείμενο. Με τα λόγια του Bolter: «Αυτή είναι η βασική διαφορά ανάμεσα στο [γραμμένο απευθείας για υπολογιστή με χρήση ειδικού λογισμικού] «afternoon» του Michael Joyce και σε κάποιο μυθιστόρημα γραμμένο στο, και για, το χαρτί. Δεν υπάρχει κάποια συγκεκριμένη ιστορία, της οποίας κάθε ανάγνωση να αποτελεί μια εκδοχή, επειδή κάθε ανάγνωση καθορίζει την ιστορία καθώς εξελίσσεται. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι δεν υπάρχει καθόλου ιστορία. Υπάρχουν μόνο αναγνώστες» (σελ. 175).

Το έντυπο βιβλίο υποβάλλει την αντίληψη ενός (αντι)κειμένου στοχασμού, σεβασμού κι ανάμνησης, που έχει τη θέση του στα ράφια της βιβλιοθήκης και δύναται να διαβαστεί εκ νέου. Αντίθετα, στην ψηφιακή μορφή του υποβάλλει την αντίληψη ενός εφήμερου και αναλώσιμου αναγνώσματος που δεν περιβάλλεται με κάποιο κύρος και κατά προέκταση η ίδια η λειτουργία της ανάγνωσης φαίνεται να υποβαθμίζεται. Όμως, από την άλλη, η «εξαΰλωση» αυτή έχει μια απελευθερωτική όψη, εφόσον ακριβώς καταργεί τα υλικά εμπόδια που είχε να αντιμετωπίσει ο αναγνώστης στην πρόσβαση στα κείμενα. Βιβλιόφιλε, όπως όλα δείχνουν, δεν είναι μακριά η εποχή -έχουμε ήδη διαβεί το κατώφλι της- που όλη γνώση η οποία έχει διασωθεί από καταβολής κόσμου δεν θα βρίσκεται διασκορπισμένη σε χίλια δυο μέρη. Αλλά θα την έχεις στην τσέπη σου, θα είναι προέκταση του σώματός σου, θα την παίζεις στα ακροδάκτυλά σου. Και πες μου, αν μπορείς, ότι στη σκέψη και μόνον δεν σε πιάνει ίλιγγος.

Διαβάστε όλο το άρθρο του Σωτήρη Βανδώρου στο Bookpress

Comments 0 σχόλια »

neo_logismiko.jpgΤα κακόβουλα προγράμματα που «μασκαρεύονται» ως λογισμικό κατά των ιών, αλλά στην πραγματικότητα τα ίδια είναι ιοί που στοχεύουν στο να «μολύνουν» τον υπολογιστή του χρήστη, αποτελούν μια ολοένα αυξανόμενη απειλή, σύμφωνα με τη Google.

Η εταιρία, σύμφωνα με τα ξένα πρακτορεία, ανέφερε ότι οι χάκερ έχουν εντείνει τις προσπάθειές τους για να ξεγελάσουν τους χρήστες, ώστε να εγκαταστήσουν κάποιο πρόγραμμα anti-virus…μαϊμού.

Μια ανάλυση 240 εκατομμυρίων ιστοσελίδων από τη Google, που έγινε κατά τους τελευταίους 13 μήνες, αποκάλυψε ότι τα ψευδο-προγράμματα κατά των ιών αποτελούν πια το 15% του συνολικού κακόβουλου κώδικα που εντοπίστηκε στον κυβερνοχώρο.

«Η απειλή από τα ψευδή anti-virus προγράμματα αυξάνεται σε σημασία, τόσο σε απόλυτους αριθμούς, όσο και σε σχέση με τις άλλες μορφές κακόβουλου λογισμικού (malware) στο Web. Σαφώς υπάρχει ξεκάθαρη ανοδική τάση στον αριθμό των νέων domains-απάτη που συναντούμε κάθε εβδομάδα», δήλωσε η Google.

Οι χάκερ φοβίζουν τους χρήστες ότι ο υπολογιστής τους έχει «πιάσει» ιό και στη συνέχεια τους παρασύρουν σε «παγιδευμένες» ιστοσελίδες για να εγκαταστήσουν – ή ακόμα χειρότερα- να αγοράσουν κάποιο πρόγραμμα που υποτίθεται ότι θα τους απαλλάξει από το πρόβλημα. Όμως στην πραγματικότητα οι χρήστες καθίστανται όμηροι, αφού οι κυβερνο-εγκληματίες φροντίζουν να «μολύνουν» το μηχάνημα του ανυποψίαστου χρήστη με «πονηρό» λογισμικό, το οποίο π.χ. μπορεί να παραδίδει στα χέρια των χάκερ πληροφορίες για τις πιστωτικές κάρτες του χρήστη.

Η Google ανακοίνωσε ότι βελτιώνει συνεχώς τα «εργαλεία» εκείνα που επιτρέπουν το «φιλτράρισμα» των «παγιδευμένων» ιστοσελίδων. Σε απάντηση όμως οι χάκερ αλλάζουν συνεχώς domain names για να ξεφεύγουν από τον εντοπισμό τους.

Ελευθεροτυπία

Comments 0 σχόλια »

Comments 0 σχόλια »

Top
 
Μετάβαση σε γραμμή εργαλείων