Terra Computerata

Η δυνατότητα απαλλαγής ενός μαθητή από το μάθημα των Θρησκευτικών, τελικά, είναι δικαίωμα του καθενός ή μόνο των δεδηλωμένων μη χριστιανών ορθοδόξων; Το ζήτημα υποτίθεται πως είχε αποσαφηνιστεί μετά την περυσινή παρέμβαση του Συνηγόρου του Πολίτη και την αποδοχή του υπουργείου Παιδείας ότι η απαλλαγή «δεν μπορεί να συνοδεύεται από αξίωση αποκάλυψης, έστω και αρνητικής, των θρησκευτικών πεποιθήσεων» του μαθητή. Ομως, ο διευθυντής εκπαίδευσης Στερεάς Ελλάδας, με επιστολή του στις οικογένειες μαθητών που ζήτησαν φέτος απαλλαγή, ζητάει και πάλι υπεύθυνες δηλώσεις ότι δεν είναι Χ.Ο. και προαναγγέλλει «διαγραφή του θρησκεύματος από την καρτέλα του μαθητή» και από τους τίτλους σπουδών.

Ελευθεροτυπία

Συνήθως τα γράμματα των μαθητών στον Tύπο «φωνάζουν» γονείς ή καθηγητές. Δεν είναι καν αυθάδη, είναι μεγαλόστομα, ανήκουν στα παιδιά που θέλουμε κι όχι σ’ αυτά που έχουμε. Πόσω μάλλον όταν, όπως η προχθεσινή επιστολή 65 μαθητών από το Γυμνάσιο και Λύκειο Πρεσπών, είναι διαμαρτυρία επειδή δεν έχουν καθηγητές.

Σιγά!

Kάτι τέτοια θυμίζουν το σύνδρομο της «Bουλής των Eφήβων», δηλαδή τον μαζικότερο διαγωνισμό κοινοτοπίας και ποδηγέτησης νεανικών φρονημάτων. Aλλά αυτή η επιστολή έχει κάτι διαφορετικό: «Kάποιοι καινούργιοι καθηγητές έρχονται – και πάλι όχι αρκετοί. Tο σχολείο μας αεροδρόμιο! Eρχονται καθηγητές και φεύγουν».

Tα παιδιά των Πρεσπών έχουν ξαναδεί το έργο να διορίζονται στο σχολείο τους καθηγητές στα χαρτιά και οι περισσότεροι, αμέσως μετά, να σπεύδουν να ζητούν απόσπαση αλλού. Bλέπετε, η Πρέσπα είναι μακριά.

Aυτό το «μακρυιά» δεν είναι σήμερα ευκολοχώνευτο για έναν 16άρη της Πρέσπας. Tο ακούει από τα πρώτα του χρόνια. Oι εφημερίδες δύσκολα φθάνουν στον Λαιμό στον Αγιο Γερμανό ή στους Ψαράδες. Παλαιότερα, δύσκολα έφθανε τον χειμώνα και το λεωφορείο του KTEΛ για να μεταφέρει τους μαθητές του Λυκείου στη Φλώρινα. Tριάντα χιονισμένα χιλιόμετρα δεν ήταν απλή υπόθεση.

Διαβάστε όλο το άρθρο του Τάκη Καμπύλη στην Καθημερινή

Τώρα τι να πούμε σε αυτά τα παιδιά; το πιθανότερο είναι ότι ανήκουν στο σχολείο τους οργανικά καμιά εικοσαριά καθηγητές, που δεν έχουν επισκεφθεί τις Πρέσπες ούτε για τουρισμό. Αλλά μαζεύουν τα μόρια…

Πάνω που συνηθίσαμε κάπως το παράδοξο θέαμα ανθρώπων που μιλούν κυριολεκτικά … στον αέρα έχοντας ενσωματωμένο στο αυτί τους το bluetooth, ήρθε φαίνεται η στιγμή να δούμε και ανθρώπους που θα γράφουν στον αέρα κουνώντας απλώς το κινητό τους.

Στο Πανεπιστήμιο Ντιουκ της Βόρειας Καρολίνας ο καθηγητής Romit Roy Choudhury και η ομάδα του συνέλαβαν την ιδέα του PhonePoint Pen, του πρώτου κινητού τηλεφώνου το οποίο θα είναι σε θέση να αποκωδικοποιεί τις κινήσεις του χεριού και να τις μεταφράζει σε γραπτό κείμενο. Για να υλοποιήσουν αυτό το φιλόδοξο σχέδιο σκέφτηκαν να αξιοποιήσουν τις δυνατότητες που παρέχει το επιταχυνσιόμετρο (accelerometer), ένα όργανο που ήδη έχει ενσωματωθεί στα smartphones, τα κινητά νέας γενιάς, καθώς και στα χειριστήρια των παιχνιδομηχανών Nintendo Wii επιτρέποντας την εκτέλεση εντολών απλώς με την κίνηση του χειριστηρίου.

Ποια χρησιμότητα όμως θα έχει αυτός ο «αέρινος γραφέας» όταν θα τελειοποιηθεί αρκετά, κάτι που, σύμφωνα με τις προβλέψεις των ερευνητών, θα συμβεί σε λίγους μήνες; Κατά τον Choudhury, θα λειτουργεί σαν ένας ηλεκτρονικός απομνημονευτής της στιγμής, ο οποίος θα καταγράφει εύκολα και γρήγορα οποιαδήποτε πληροφορία επείγεται να σημειώσει ο χρήστης αλλά δεν διαθέτει τα μέσα για να το κάνει, από το πού έχει παρκάρει το αυτοκίνητό του έως το πότε έχει ραντεβού με τον οδοντίατρο. Η «αέρινη γραφή» ενδέχεται όμως να αποδειχτεί χρήσιμη και για άτομα που έχουν δυσκολία στην πληκτρολόγηση ή την ομιλία. Βέβαια οι περισσότεροι άνθρωποι που έχουν συνηθίσει να γράφουν είτε στο χέρι είτε στο πληκτρολόγιο θα δυσκολευτούν λίγο να εξοικειωθούν με αυτόν τον τρόπο γραφής, ο οποίος απαιτεί μεγάλες κινήσεις και κάποιο βαθμό θεατρικότητας που μπορεί να γεννήσει αμηχανία. Για μια ενδιαφέρουσα επίδειξη δείτε το σχετικό βίντεο που φιλοξενείται στην ιστοσελίδα των δημιουργών τού PhonePoint Pen: http//: synrg.ee.duke.edu/media.htm

Ελευθεροτυπία

Στις 28 Σεπτεμβρίου 551 π.Χ. γεννήθηκε ο Κομφούκιος. Από τις σημαντικότερες προσωπικότητες της φιλοσοφίας και των πολιτικών επιστημών, επηρέασε με το έργο του την κινεζική σκέψη. Μάλιστα, πολλοί είναι όσοι τον παρομοιάζουν με τον Σωκράτη. Ο Κομφούκιος δίδασκε ότι ο άνθρωπος πρέπει να χαρακτηρίζεται από πέντε αρετές: σοφία, αγαθότητα, αφοσίωση, σεβασμό και ανδρεία. Ετσι μόνο θα ζει σύμφωνα με το Ταό, τον παγκόσμιο νόμο που κυβερνά τον κόσμο. «Οσο πιο αυστηρά κρίνεις τον εαυτό σου, τόσο πιο δίκαια και με επιείκεια θα κρίνεις τους άλλους», «Ο ανώτερος άνθρωπος κρίνει τον εαυτό του, ο κατώτερος κρίνει τους άλλους», είναι μερικά μόνο από τα διδάγματά του.

www της Μ. Μυστακίδου στην Ελευθεροτυπία

«Να λες: ουρανός· και ας μην είναι» έγραψε κάποτε ο Γιάννης Ρίτσος. Αυτό είναι το μότο της έκθεσης του Μουσείου Κυκλαδικής Τέχνης, αφιερωμένης στον ποιητή της «Ρωμιοσύνης», για τα 100 χρόνια από τη γέννησή του. Χειρόγραφα με ρήσεις, κυρίως, ή με αποσπάσματα πολύστιχων ποιημάτων, τα οποία έχουν θέματα εμπνευσμένα από το μυθολογικό και ιστορικό παρελθόν της Ελλάδας, περιλαμβάνονται στην έκθεση, αλλά και φωτογραφίες και πέτρες που, όπως είναι γνωστό, ζωγράφιζε ο ίδιος. Πολύπλευρη προσωπικότητα με μακρά παρουσία στον χώρο της ποίησης, από το 1934 που δημοσιεύτηκε η πρώτη ποιητική του συλλογή «Τρακτέρ» ως το 1989 που κατατέθηκαν οι τελευταίες («Δευτερόλεπτα» και «Σφυρίγματα πλοίων»), υπήρξε ο Γιάννης Ρίτσος· «Ενας διαχρονικός Ελληνας», όπως είναι ο τίτλος της έκθεσης.

Ολα τα εκθέματα προέρχονται από τις συλλογές του Μουσείου Μπενάκη. Η επιμέλεια της έκθεσης έχει γίνει από τη βιογράφο του Γιάννη Ρίτσου κυρία Αγγελική Κώττη και από την επιμελήτρια του μουσείου κυρία Μαρία Τόλη, ενώ τον αρχιτεκτονικό σχεδιασμό έκανε η κυρία Ειρήνη Χαραλαμπίδου. Θα διαρκέσει ως τις 30 Οκτωβρίου.

Το Βήμα

Ο Παντελής Μπουκαλάς καταφεύγει στην ποίηση:

Λοιπόν, αν ήταν να δοθεί ποιητική χροιά στην πολιτική αντιπαράθεση, και με το δεδομένο μάλιστα ότι καμαρώνουμε ότι και έθνος ποιητών είμαστε και κοιτίς του πολιτικού τυγχάνουμε, είχαμε πολλά ποιήματα στη διάθεσή μας για να πλουτίσουμε τη φαρέτρα μας. Αν επιμέναμε στον Καβάφη, εκτός βέβαια από τους πολυχρησιμοποιημένους στίχους του «Βλάπτουν και οι τρεις τους τη Συρία το ίδιο», ως πολίτες μιας οικογενειοκρατούμενης χώρας, θα μπορούσαμε να απευθύνουμε στους γαλάζιους και πράσινους Ατρείδες τους εξής λιγότερο γνωστούς, καθότι ατελείς, στίχους του Αλεξανδρινού: «Αλλά το Αργος ημπορεί χωρίς Ατρείδας να /
κάμει. Τα σπίτια δεν είναι παντοτινά. /
Πολλοί βεβαίως θα μιλήσουνε πολλά . /
Ημείς ν’ ακούμε. Ομως δεν θα μας γελά /
το Απαραίτητος, το Μόνος, το Μεγάλος. /
Και απαραίτητος, και μόνος, και μεγάλος /
αμέσως πάντα βρίσκεται κανένας άλλος».
Και το αναρχοκαγχαστικό μας, αν μας έπιανε, είχαμε να διαλέξουμε. Τον Παλαμά ας πούμε:
«Κομματάρχηδες και κοτζαμπασήδες, /
και της γραμματικής οι μανταρίνοι, /
και της πολιτικής οι φασουλήδες, /
ταρτούφοι, ραμπαγάδες, ταρταρίνοι. /
Ρωμαίικο, νά. Με γεια σου, με χαρά σου».
΄Η πάλι τον Ελύτη: «Κρίμας κρίμας κόσμε / σ’ εξουσιάζουν μέλλοντες νεκροί».

Καθημερινή

«Εκπαιδευτική Μακρόνησος!». Ετσι χαρακτηρίζει η κ. Γέκελ πολλές περιπτώσεις τμημάτων σε περιφερειακά ΑΕΙ που αναπτύχθηκαν τα τελευταία χρόνια ανορθολογικά, χωρίς να τηρούνται βασικές προϋποθέσεις για ένα ακαδημαϊκό ίδρυμα. «Μου κάνει εντύπωση η πολυδιάσπαση των ΑΕΙ στην Ελλάδα. Υπάρχει μία σχολή στη μία πρωτεύουσα νομού και μία άλλη στην πρωτεύουσα του γειτονικού νομού. Δεν έχουν αναπτυχθεί στη λογική του campus, του universitas. Ομως, το πανεπιστήμιο δεν είναι μόνο ένας κλάδος απομονωμένος. Τι επιστήμη προσφέρουν αυτές οι σχολές; Με ποιες βιβλιοθήκες; Με ποια συνεργασία με τους συγγενείς επιστημονικά κλάδους; Πώς μπορούν οι φοιτητές να νιώσουν ότι ανήκουν σε μια ακαδημαϊκή κοινότητα, όταν αυτή είναι διασκορπισμένη; Οι μόνοι που σίγουρα κερδίζουν από αυτή την ιστορία είναι οι ξενοδόχοι. Πολλοί φοιτητές και σπουδαστές των περιφερειακών ΑΕΙ δεν μένουν καν στην έδρα της σχολής, αλλά απλώς πηγαίνουν εκεί για τις εξετάσεις. Αρα δεν νοικιάζουν σπίτια, δεν καταναλώνουν, δεν ζουν εκεί, όπως θα ήθελε η τοπική κοινωνία» λέει η κ. Γέκελ.

Η στρεβλή ανάπτυξη της ελληνικής τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, σύμφωνα με τη Γερμανίδα συνομιλήτριά μας, αποτυπώνεται και στον τρόπο που αντιμετωπίζουν οι φοιτητές τις σπουδές τους. «Πολλοί ενδιαφέρονται μόνο για τις εξετάσεις. Δεν έχουν δίψα να σπουδάσουν. Ο,τι κάνουν στο Λύκειο, το συνεχίζουν στο πανεπιστήμιο. Δηλαδή, μελετούν μόνο για τις εξετάσεις. Ετσι, παίρνουν το πτυχίο τους λίγο στα… τυφλά».

Καθημερινή

«Η μαμά φεύγει από τη δουλειά της για να έρθει σε μας. Ζητεί πληροφορίες για τα γερμανικά πανεπιστήμια, ενώ το παιδί δεν ξέρει τίποτε για τις κινήσεις της. Δεν γνωρίζει πόσο δύσκολο είναι το γερμανικό σύστημα, δεν ξέρει γερμανικά, δεν έχει ιδέα πώς υποβάλλεται ηλεκτρονικά μία αίτηση σε ΑΕΙ. Ομως, είναι διατεθειμένη να πληρώσει ώστε να δει το παιδί σε μία σχολή. Οι Eλληνες γονείς δίνουν τα πάντα για τα παιδιά, αλλά αυτά δεν μπορούν να αποφασίσουν για τίποτα. Iσως, τελικά, διότι οι γονείς θέλουν να έχουν τον τελευταίο λόγο». Με πικρό χιούμορ, η κ. Κάτια Γέκελ αντιμετωπίζει καθημερινά τον παραλογισμό των ελληνικών οικογενειών όσον αφορά τις σπουδές των παιδιών τους. Η κ. Γέκελ είναι διευθύντρια του Ενημερωτικού Κέντρου Αθηνών της Γερμανικής Υπηρεσίας Ακαδημαϊκών Ανταλλαγών (DAAD), το οποίο στεγάζεται στο Ινστιτούτο Γκαίτε, επί της οδού Ομήρου. Zει αρκετά χρόνια στη χώρα μας, έχει παντρευτεί Ελληνα νομικό – «Αγαπώ την Ελλάδα», μας λέει-, αλλά έχοντας κριτήριο τη γερμανική πειθαρχία παραμένει αυστηρή με τα στραβά του ελληνικού εκπαιδευτικού συστήματος. «Το σύστημα πάσχει. Πώς γίνεται οι υποψήφιοι να εισάγονται σε κάποια σχολή στην τύχη, επειδή απλώς τα μόρια εκεί τους κατέταξαν; Πώς μπορεί να μην ενδιαφέρεσαι ουσιαστικά γι’ αυτό που σπουδάζεις; Στην Ελλάδα, οι επιστημονικοί κλάδοι κατατάσσονται με βάση τα μόρια εισαγωγής, και οι περισσότεροι νέοι ζητούν συγκεκριμένες σχολές», λέει.

Σύμφωνα με την ίδια, σε αυτό φταίνε και οι γονείς. «Οι πιο πολλοί νέοι που περνούν από το Κέντρο δεν είναι ώριμοι για σπουδές στο εξωτερικό. Το σχέδιο είναι των γονιών. Υπήρξαν μητέρες που εκλιπαρούσαν να βρούμε μία θέση για το παιδί. Και όλοι θέλουν Ιατρική, Νομική, Πολυτεχνείο. Τους προτείνω να σκεφτούν κάτι πιο μοντέρνο. «Οχι, Ιατρική», επιμένουν. Αυτό δείχνει ότι δεν υπάρχει ισορροπία και ότι η εκπαίδευση στην Ελλάδα είναι πολύ παραδοσιακή», προσθέτει. «Εκτός από την επιμονή των γονιών και τα κλάματα, τι σας έχει κάνει την πιο μεγάλη εντύπωση;» ρωτώ. Κοντοστέκεται, πίνει λίγο νερό… «Πολλοί ρωτούν εάν ισχύουν όσα γράφουμε στην ιστοσελίδα μας. Φυσικά και ισχύουν, πώς αλλιώς; Ομως, αρκετοί, βάζουν και κάποιον άλλον να ρωτήσει!», απαντά.

Άρθρο του Απ. Λακασά στην Καθημερινή

Εχουν περάσει 78 ολόκληρα χρόνια από τότε που η 4η Οκτωβρίου ορίστηκε Παγκόσμια Ημέρα των Ζώων σε ένα οικολογικό συνέδριο στη Φλωρεντία.

Από τότε αρκετά άλλαξαν, όχι όμως πολλά. Χιλιάδες ζώα κακοποιούνται καθημερινά σε όλο τον κόσμο, θυσιάζονται στον βωμό της ανθρώπινης κτηνωδίας: πειραματόζωα, θέαμα σε τσίρκο, θηράματα, καταναλωτικά αντικείμενα και παραγωγικές μηχανές, αντικείμενα κακοποιήσεων για… πλάκα.

Τα ζώα μπορεί να απέκτησαν τη δική τους ημέρα, όχι όμως τα αναφαίρετα δικαιώματά τους στη ζωή και την ελευθερία… Ακόμη και αν υπάρχουν άνθρωποι -περισσότεροι από ποτέ- που παλεύουν για να γίνουν η δική τους φωνή.

Η δήλωση του φιλόσοφου, υπερασπιστή των ζώων, Tom Regan, στο «Εψιλον» της «Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας», «η βία που υφίστανται τα ζώα είναι πολύ μεγαλύτερη από αυτή που υφίστανται οι άνθρωποι, και είναι απολύτως νόμιμη!», τα λέει όλα. Και περιγράφει με τον πιο εύστοχο τρόπο όσα συμβαίνουν και στη χώρα μας, όπου και αυτή τη χρονιά η Παγκόσμια Ημέρα των Ζώων δεν θα έπρεπε να γιορτάζεται. Γιατί οι κακοποιήσεις ξεπέρασαν κάθε προηγούμενο.

Ελευθεροτυπία

www.worldanimalday.org.uk

http://en.wikipedia.org/wiki/World_Animal_Day

Αν σερφάροντας στον Ιστό αντιμετωπίσετε καταστάσεις που σας φέρνουν σε αμηχανία, αν λαμβάνετε υβριστικά e-mail ή e-mail που σκοπό έχουν να σας τρομοκρατήσουν, αν τα παιδιά σας παραπονεθούν ότι παρενοχλούνται με οποιονδήποτε τρόπο από χρήστες του Διαδικτύου, αλλά και προκειμένου να αποφύγετε όλα τα παραπάνω, επισκεφθείτε το www.e-crime.gr. Στην επίσημη ιστοσελίδα για το ηλεκτρονικό έγκλημα θα μάθετε πώς να προστατεύεστε εσείς και τα παιδιά σας, ποιες είναι οι μορφές του ηλεκτρονικού εγκλήματος, ποιες οι συνήθεις μέθοδοι όσων παρενοχλούν και τι προβλέπει η ελληνική νομοθεσία.

Από τη στήλη της Μ. Μυστακίδου www στην Ελευθεροτυπία

«ΤΟ κλεμμένο άρωμα», «Το μαγικό μήλο», «Η πανέξυπνη μαϊμού» και δεκάδες ακόμα ιστοριούλες για παιδιά σάς περιμένουν στο www.storycove.com . Το site έχει οπτικοποιημένες ιστορίες στα αγγλικά, ιδανικές για παιδιά των τελευταίων τάξεων του Δημοτικού και του Γυμνασίου, που μαθαίνουν λέξεις, γραμματική, συντακτικό και ιδιωματισμούς εύκολα και χωρίς «δασκαλίστικες» μεθόδους. Μπορείτε να δείτε μαζί με τα παιδιά σας όποια ιστορία επιλέξετε και μετά να κάνετε τις προτεινόμενες δραστηριότητες. Το μόνο που απαιτείται είναι να εγγραφείτε μέλος, διαδικασία δευτερολέπτων που είναι εντελώς δωρεάν. Στη συνέχεια έχετε πρόσβαση σε όλο το εκπαιδευτικό υλικό του site. Και μπορείτε να επιλέξετε παραμύθια από κάθε γωνιά του πλανήτη!

www της Μ. Μυστακίδου στην Ελευθεροτυπία