Terra Computerata

ΟΛΟΣ ο κόσμος στην τσέπη σας! Αυτό είναι το μότο του www.inyourpocket.com, ενός από τα καλύτερα ταξιδιωτικά sites που εκπέμπουν στον Ιστό. Θα βρείτε και θα «κατεβάσετε» εντελώς δωρεάν δεκάδες ταξιδιωτικούς οδηγούς, βίντεο από ταξίδια, θα διαβάσετε άρθρα για τα καλύτερα και τα χειρότερα αεροδρόμια, όπως τα έκριναν οι ίδιοι οι ταξιδιώτες, λεπτομερείς περιγραφές πολλών προορισμών, συμβουλές τού στιλ «τι να δείτε οπωσδήποτε», «τι να αγοράσετε» κ.λπ. Επιπλέον, δεν χρειάζεται να εγγραφείτε μέλη για να έχετε πλήρη πρόσβαση στο υλικό του ιστότοπου. Για τη συγκεκριμένη ιστοσελίδα έχουν γίνει πολλές φορές υμνητικές αναφορές στα ξένα ειδησεογραφικά πρακτορεία. Μην παραλείψετε να την επισκεφθείτε!

www της Μαρίας Μυστακίδου στην Ελευθεροτυπία

Ελεύθερος προσωρινά, αλλά κάτω από τη δαμόκλειο σπάθη της απέλασης, βρίσκεται εδώ και λίγες ημέρες ο 19χρονος «λαθραίος Ελληνας» που γεννήθηκε και μεγάλωσε αποκλειστικά στον δήμο της Αθήνας.

Η Ελληνική Επιτροπή για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου (ΕΕΔΑ), συγκλονισμένη από τη σύλληψη, φυλάκιση και απέλαση του 19χρονου παιδιού, με γονείς Σουδανούς, αποφάσισε να τον υιοθετήσει δικονομικά. Θα τον συνδράμει σε κάθε αναγκαίο ένδικο βοήθημα ώστε να ακυρωθεί η απόφαση απέλασης.

Το πρώτο βήμα ήδη έγινε με την πρωτοποριακή και θαρραλέα δικαστική απόφαση που ήρε την προσωρινή του κράτηση, στηριζόμενη, ελλείψει άλλου νόμιμου τίτλου, απλά και μόνο στους «βιοτικούς δεσμούς του παιδιού με την Ελλάδα».

Ο 19χρονος Ελληνας συνελήφθη πριν από δέκα ημέρες ως «λαθραίος». Τα τελευταία πέντε χρόνια δεν είχε άδεια διαμονής, παρά το γεγονός ότι όλη η οικογένειά του ζει και εργάζεται στη χώρα μας επί δεκαετίες. Οπως αναφέρει η ΕΕΔΑ, ο μικρός ήταν «νόμιμος» όσο ο πατέρας του διασφάλιζε αυτό το καθεστώς με την παρουσία του, τη δουλειά του, τους φόρους του και τις εισφορές του. Είχε όμως την ατυχία να βαφτιστεί «παράνομος» στην εφηβεία του, όταν εγκαταλείφθηκε μαζί με τη μητέρα του και δύο του αδέρφια, για να επιβιώσουν όπως μπορούν στη μόνη τους πατρίδα. Ο αδερφός του, «λαθραίος» κι αυτός από τότε, σπουδάζει στο πανεπιστήμιο Βιολογία. Η δεκαπεντάχρονη «λαθραία» αδερφή του στο Γυμνάσιο.

Η ΕΕΔΑ θεωρεί ότι η υπόθεση αυτή αποκαλύπτει τα κενά του κράτους δικαίου στην Ελλάδα και συνοψίζει τα αδιέξοδα της μεταναστευτικής πολιτικής και του δικαίου της ιθαγένειας (κυρίως ως προς τη δεύτερη γενιά των μεταναστών). «Η ξενοφοβική νομοθεσία και διοικητική πρακτική στους δύο αυτούς τομείς παράγει καθημερινά ανθρώπινες τραγωδίες, εμμένοντας στην παρωχημένη αντίληψη ότι ο αλλοδαπός δεν γίνεται Ελληνας σχεδόν ποτέ, ακόμα κι αν έχει γεννηθεί και ζήσει αποκλειστικά και μόνο στον Δήμο Αθηναίων», τονίζεται χαρακτηριστικά.

Ελευθεροτυπία

Μουσείο αφιερωμένο στον Κωνσταντίνο Καβάφη αποκτά η Αθήνα χάρη στην απόφαση του υπουργείου Πολιτισμού να παραχωρηθεί κτίριο της Πλάκας στην Αστική μη Κερδοσκοπική Εταιρεία «Σπουδαστήριο Νέου Ελληνισμού», το οποίο κατέχει το Αρχείο Καβάφη.

Το Αρχείο Καβάφη είναι το σύνολο των χειρογράφων, βιβλίων, εγγράφων, φωτογραφιών και άλλων τεκμηρίων τα οποία είχε διατηρήσει και ταξινομήσει ο ίδιος ο Καβάφης και μετά τον θάνατό του, το 1933, πέρασαν στον κληρονόμο του Αλέκο Σεγκόπουλο. Ο Σεγκόπουλος τα διαχειρίστηκε αρχικά με τη βοήθεια της πρώτης συζύγου του Ρίκας Αγαλλιανού και στη συνέχεια με τη βοήθεια πολλών μελετητών, με άνισα ωστόσο αποτελέσματα. Το 1963 ο ίδιος ο Σεγκόπουλος ανέθεσε τη μελέτη και την έκδοση του Αρχείου Καβάφη στον Γ.Π. Σαββίδη. Το 1969, μετά τον θάνατο του Σεγκόπουλου, η δεύτερη σύζυγός του και κληρονόμος του Κυβέλη Τρεχαντζάκη πούλησε το Αρχείο Καβάφη στον Γ.Π. Σαββίδη, ο οποίος προώθησε αρχικώς την καταλογογράφηση και τη μικροφωτογράφιση του Αρχείου και στη συνέχεια προχώρησε στη σταδιακή έκδοση του υλικού με τη βοήθεια άλλων φιλολόγων. Το 1995, μετά τον θάνατο του Σαββίδη, το Αρχείο Καβάφη περιήλθε στην κυριότητα του Μανόλη Σαββίδη, ο οποίος το ενέταξε στο υλικό του Σπουδαστηρίου Νέου Ελληνισμού (από την ίδρυση αυτής της μη κερδοσκοπικής εταιρείας το 1996) και το διαχειρίζεται με τη βοήθεια των φιλολόγων Νταϊάνα Χάας, Ρενάτα Λαβανίνι και Μιχάλη Πιερή.  

Χιούμορ, παιχνίδι αλλά και ενεργός συμμετοχή των μαθητών θα είναι τα όπλα της Καμεράτας Ορχήστρας των Φίλων της Μουσικής στη νέα της προσπάθεια να μυηθούν τα παιδιά στον κόσμο της κλασικής μουσικής. Το φετινό εκπαιδευτικό πρόγραμμα της Καμεράτας απευθύνεται αποκλειστικά σε μαθητές της Γ΄ τάξης του δημοτικού και περιλαμβάνει επισκέψεις των τριών μουσικών υπευθύνων του προγράμματος στα σχολεία (Λήδα Μασούρα, Λήδα Ζουρνατζή και Αλεξάνδρα Στρατηγοπούλου), στη διάρκεια των οποίων τα παιδιά καλούνται να συμμετάσχουν σε ποικίλες δραστηριότητες ακρόασης, κατασκευής μουσικών οργάνων και εικονογράφησης. Την επίσκεψη θα ανταποδώσουν οι μικροί μαθητές στο Μέγαρο Μουσικής όπου θα τους περιμένει η Καμεράτα με μια ειδικά διαμορφωμένη γι΄ αυτούς συναυλία. Εκεί, ανάμεσα σε πολλές εκπλήξεις τις οποίες υπόσχεται η Ορχήστρα, οι μαθητές με τους δασκάλους τους θα έχουν την ευκαιρία να γνωρίσουν από κοντά τους μουσικούς και τα όργανά της, θα ακούσουν μουσικά αποσπάσματα από αγαπημένες κλασικές μελωδίες και θα δουν ολοκληρωμένο το αποτέλεσμα των δραστηριοτήτων στις οποίες θα έχουν και οι ίδιοι συμμετάσχει στα σχολεία τους.

Σχολεία που ενδιαφέρονται για το πρόγραμμα μπορούν να επικοινωνούν με το γραφείο της Ορχήστρας (κ. Παρί Χριστοδουλοπούλου): τηλ.
210-7282341, Fax.

Τα Νέα

Ακόμη και τα αθώα ψέματα που λένε οι γονείς κάνουν κακό στα παιδιά, σύμφωνα με τα αποτελέσματα μιας αμερικανικής έρευνας. Ακόμη και οι γονείς που λένε ψέματα «για καλό», χάνουν την εμπιστοσύνη των παιδιών τους.

«Αν δεν πλένεις τα αυτιά σου, θα φυτρώσει σπανάκι»· «αν δεν αφήσεις την πιπίλα, θά ΄ρθει να σε πάρει ο Μπαμπούλας»: ο κόσμος των παιδιών στα πρώτα χρόνια της ζωής τους είναι αρκετά σουρεαλιστικός και γεμάτος φανταστικά πλάσματα. Είναι η πραγματικότητα που δημιουργούν τα ψέματα των γονιών που λένε ολοένα και περισσότερο ψέματα στα παιδιά, όπως έδειξε μια έρευνα του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνιας στο Σαν Ντιέγκο και του Πανεπιστημίου του Τορόντο. Η έρευνα δημοσιεύεται στην επιθεώρηση «Journal of Μoral Εducation» και, σύμφωνα με την Αμερικανίδα ψυχολόγο Γκέιλ Χέιμαν που την υπογράφει, όταν τα παιδιά καταλαβαίνουν τα ψέματα αυτά, χάνουν την εμπιστοσύνη τους στη μαμά και στον μπαμπά. Όμως υπάρχουν και θετικές επιπτώσεις. «Το να καταλάβεις ότι οι γονείς λένε ψέματα, βοηθάει στην ανάπτυξη του σκεπτικισμού, πράγμα που έχει ουσιαστική σημασία για να διαμορφώσει το παιδί κριτικό πνεύμα», λέει ο Ντιεμ Λούου, ο οποίος συνυπογράφει τη δημοσίευση. Στο πλαίσιο της έρευνας εξετάστηκαν μια ομάδα φοιτητών και ο ένας από τους γονείς καθενός εξ αυτών. Από τους πρώτους, ζητήθηκε να θυμηθούν ψέματα που τους είπαν κατά την παιδική ηλικία τους και 88% θυμήθηκαν περισσότερα από ένα.

«Τα παιδιά θυμούνται τα ψέματα που ξεσκεπάζονται», εξηγεί ο Κανγκ Λι, διευθυντής του Ινστιτούτου Έρευνας για το Παιδί του Πανεπιστημίου του Τορόντο. Το 79% είπε ότι είχε ακούσει τους γονείς να λένε ότι είναι κακό να λες ψέματα. Μόνο 21% είπαν ότι είχαν με τους γονείς τους έναν έντιμο διάλογο κατά τον οποίο τους εξηγήθηκε ότι μερικές μισές αλήθειες είναι αποδεκτές.

Από τους γονείς που ρωτήθηκαν, 78% παραδέχθηκαν ότι είπαν ψέματα στα παιδιά τους, οι περισσότεροι- κι αυτό είναι το εντυπωσιακό- για εγωιστικούς λόγους. Το να πεις σ΄ ένα παιδί πως, αν συνεχίσει να ανοίγει το ψυγείο, αυτό θα εκραγεί, είναι απλούστερο από το να του εξηγήσεις πώς λειτουργεί η συσκευή. Σ΄ αυτές τις περιπτώσεις, εξηγούν οι ερευνητές, το ψέμα δεν λέγεται για να μην πονέσει το παιδί ή για να ηρεμήσει, αλλά για να επιτευχθεί κάτι ταχύτερα. Αν λοιπόν, εξηγεί η Χέιμαν, είναι εντελώς αθώο (ακόμη και ενδεδειγμένο) να πεις ότι ο Αϊ-Βασίλης υπάρχει, μπορεί αντίθετα να είναι επικίνδυνο να πεις ψέματα για να διαμορφώσεις μια συμπεριφορά. «Το να πεις σ΄ ένα παιδί ότι τα ορνιθοσκαλίσματά του είναι άσχημα θα ήταν άσπλαχνο», εξηγεί η ερευνήτρια, «όμως συχνά οι γονείς λένε ψέματα ελαφρά τη καρδία… Η καλύτερη λύση είναι πάντα η ειλικρίνεια».

Τα Νέα

Ο Αδόλφος Χίτλερ αυτοκτόνησε στο μπούνκερ του στο Βερολίνο τις τελευταίες ημέρες του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου ή μήπως κατάφερε να διαφύγει και να επιβιώσει κρυμμένος τόσα χρόνια, ποιος ξέρει πού; Χωρίς απάντηση μένει το ερώτημα μετά τις πρόσφατες διαπιστώσεις Αμερικανών επιστημόνων. Το τμήμα ανθρώπινου κρανίου που βρέθηκε το 1946 από τον Κόκκινο Στρατό στο Βερολίνο και θεωρήθηκε από τους ειδικούς ότι ανήκε στον Αδόλφο Χίτλερ τελικά- όπως απέδειξαν Αμερικανοί επιστήμονες- ανήκει σε άγνωστη γυναίκα. Το κομμάτι που έχει και τρύπα από σφαίρα παρουσιάστηκε για πρώτη φορά το 2000 στη Μόσχα και υποτίθεται ότι έβαλε διά πάντος τελεία στις διάφορες εικασίες σχετικά με την τύχη του Χίτλερ. Σύμφωνα με τους Αμερικανούς, το τμήμα του κρανίου ανήκε σε γυναίκα νεώτερη των σαράντα ετών, η ταυτότητα της οποίας παραμένει άγνωστη. Οι αναλύσεις DNA πραγματοποιήθηκαν στα εξειδικευμένα εργαστήρια γενετικής του Πανεπιστημίου του Κονέκτικατ.

Ο αρχαιολόγος και ειδικός στην ανάλυση γενετικού υλικού από οστά δρ Νικ Μπελαντόνι εξηγεί ότι «φαινόταν ακόμα και εξ αποστάσεως ότι αυτό το κρανίο δεν ήταν του Χίτλερ. Διά γυμνού οφθαλμού το οστό φαινόταν να είναι υπερβολικά λεπτό. Τα ανδρικά κόκαλα είναι πιο δυνατά».

Ανάμεσα στα ευρήματα του Βερολίνου, τα οποία φυλάσσονται στα Κρατικά Αρχεία της Μόσχας που εξετάστηκαν από τον Αμερικανό επιστήμονα,, συμπεριλαμβάνονται εκτός από το κομμάτι του ανθρώπινου κρανίου, ορισμένοι «λεκέδες» αίματος από τον καναπέ όπου κάθονταν όταν αυτοκτόνησαν ο Χίτλερ και η Εύα Μπράουν. Ολα τα δείγματα μεταφέρθηκαν στο Κονέκτικατ, όπου η Λίντα Στράουσμπο του εργαστηρίου εφαρμοσμένης γενετικής τα μελέτησε επί τρεις ημέρες.

Οπως διαπιστώθηκε από την ανάλυση του γενετικού υλικού, το κρανίο ήταν γυναικείο. Η μοναδική απόδειξη του θανάτου του Χίτλερ έπαψε μονομιάς να υπάρχει, γεγονός που σίγουρα θα εξάψει τη φαντασία των εραστών των θεωριών συνωμοσίας.

Μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, Σοβιετικοί πράκτορες της υπηρεσίας αντικατασκοπείας εντόπισαν τη μισοκαμμένη σορό του Χίτλερ έξω από το υπόγειο καταφύγιο στον κήπο της καγκελαρίας. Από τα απομεινάρια της γνάθου του και τη σύγκριση με τα αρχεία που διέθετε ο προσωπικός του οδοντίατρος διαπιστώθηκε ότι πράγματι ανήκε στον ιδρυτή του Γ΄ Ράιχ.

Καθημερινή

The guardian

Τα χρώματα του φθινοπώρου

«Ολα είναι μια φλόγα, καιγόμαστε επί μια ζωή και με μικρά και με μεγάλα. Νομίζω πως και τα μικρά πράγματα ακόμη, φωτιές καλλιεργούν μέσα μας».

Η Κική Δημουλά κατεβαίνει τα σκαλιά του «Υπογείου» (Θέατρο Τέχνης) για να βρεθεί στη σκηνή. Το ποιητικό σύμπαν της γίνεται υλικό μιας «συλλεκτικής» παράστασης με τίτλο «Χρονικό Διάστημα», που θα δοθεί μόνο για δύο βραδιές, στις 12 και 13 Οκτωβρίου, με μία ερμηνεύτρια: Τη Λουκία Μιχαλοπούλου.

Η ηθοποιός ξεκίνησε να δουλεύει με τη βοήθεια της σκηνοθέτιδος Μαρίας Ξανθοπουλίδου ψηλαφιστά, μέσα από ελεύθερους αυτοσχεδιασμούς, αλλά και με τις μουσικές του Lolek. «Η αγωνία της ισορροπίας» την κατέτρωγε .«Επρεπε να ισορροπήσω πάνω σε σκοινί. Ετσι προέκυψε και η ιδέα του σχοινοβάτη», εξηγεί η Μιχαλοπούλου. «Είμαι μια γυναίκα σε μια διαδρομή πάνω σε τεντωμένα σκοινιά. Μια γυναίκα παγιδευμένη στο μεταίχμιο της ζωής και του θανάτου, που προσπαθεί να συμφιλιωθεί με τη φυσική μοίρα της ανθρώπινης ύπαρξης».

Τα ποιήματα που επέλεξε διακρίνονται για την… κοινή αγωνία: «Τη συμφιλίωση με το τέλος. Τη συμφιλίωση με τον θάνατο – είτε είναι φυσικός είτε ψυχικός. Τη συμφιλίωση με τον χρόνο. Αλλά υπάρχει και ο περαστικός έρωτας. Αυτό που με τρελαίνει στην ποίηση της Δημουλά είναι το κλείσιμο του ματιού, η ειρωνεία και ο αυτοσαρκασμός. Αυτή η συνεχής ανατροπή. Ακόμη και στην αντιμετώπιση του χρόνου».

Ελευθεροτυπία

Πολλοί πολιτικοί μας υπερηφανεύονται για το θεσμό των ΚΕΠ. Η δική μου εμπειρία, κάκιστη. Κάνω αίτηση για το ευρωπαικό δίπλωμα. Σε 10 μέρες επιστρέφουν τα δικαιολογητικά μου. “Τι πρόβλημα υπάρχει; να πάτε η ίδια στην υπηρεσία” η απάντηση. Πήγα λοιπόν, θορυβημένη. Λές να έχουν μαζευτεί οι παραβάσεις και να μου έχουν κάνει ανάκληση άδειας οδήγησης; Τίποτα τέτοιο. Δεν είχαν συρραφθεί τα δικαιολογητικά με τη σωστή σειρά. Και για αυτό έπρεπε να πάω η ίδια.

Το δημόσιο σαμποτάρει το δημόσιο. Γιατί έχουν χάσει τα μπαξίσια. Δεύτερο περιστατικό. Αίτηση για αποποίηση κληρονομιάς. Η απάντηση επέστρεψε αρνητική μετά από δύο μήνες. Ταχύτης – εξυπηρέτηση. Επομένως συμπάσχω με τον επιστολογράφο της Καθημερινής κ. Νίκο Πληλαβάκη που γράφει:

Καθώς με πληροφόρησαν σήμερα οι ευγενέστατοι, κατά τα άλλα, υπάλληλοι του ΚΕΠ Νέου Κόσμου, η υπηρεσία τους σήμερα, εκτός από την παροχή πληροφοριών (συνήθως –προσθέτω εκ πείρας– ελλιπών), δεν προσφέρει τίποτε άλλο από την απλή διαβίβαση αιτημάτων, και αυτό με καθυστέρηση έως 15 ημερών, λόγω ανεπάρκειας κλητήρων. (Προφανώς το σκανάρισμα και η ηλεκτρονική μεταβίβαση εγγράφων παραμένουν γι’ αυτούς άγνωστες πρακτικές.) Από εκεί και πέρα, το ΚΕΠ περιμένει παθητικά να λάβει απάντηση από την υπηρεσία – αποδέκτη του αιτήματος και να ειδοποιήσει σχετικά τον αιτούντα. Οταν στην άλλη άκρη μοιραία σημειωθεί καθυστέρηση και ο αιτών ζητήσει από το ΚΕΠ να παρέμβει για να προωθήσει την υπόθεσή του, θα εισπράξει την κλασική δημοσιοϋπαλληλική απάντηση: «Μα εμείς δεν μπορούμε (sic) να κάνουμε κάτι τέτοιο» – και θα νιώσει ότι τον έπιασαν κορόιδο.

Γιατί, αν θυμάμαι καλά, τα ΚΕΠ δεν ιδρύθηκαν για να μας επιστρέψουν στην εποχή των αιτησιογράφων, επιβαρύνοντας κιόλας τον φορολογούμενο με στρατιές περιττών υπαλλήλων, αλλά για να διευκολύνουν έμπρακτα τους πολίτες στις συναλλαγές τους με το Δημόσιο.