Ο Χάρης Βλαβιανός δίνει τη δική του εκδοχή για το καλοκαίρι από τις σελίδες της “Ε”. Εξετάζει τις εικόνες του καλοκαιριού στην ελληνική ποίηση και τον τρόπο με τον οποίο έχει λειτουργήσει ο μύθος του Αιγαίου στην ελληνική παράδοση, σημειώνοντας πως το Αιγαίο δεν είναι μόνο μια Κιβωτός με πολύτιμους θησαυρούς, αλλά κι ένα πέρασμα, ένα σύνορο κι ένα γλωσσικό όριο το οποίο κάθε ποιητής καλείται, έτσι ή αλλιώς, να διασχίσει.
Οταν σκεφτόμαστε τη «θάλασσα» στην ελληνική ποίηση, το μυαλό των περισσοτέρων αυτομάτως ανακαλεί τον Ελύτη και το περίφημο Αιγαίο του, που τόσο αγάπησε και ύμνησε με τους φωτεινούς αλλά ταυτόχρονα αινιγματικούς του στίχους.
Δυστυχώς, όμως, τις περισσότερες φορές στρέφεται στην πλέον επίπεδη, προβλέψιμη και φολκλορική εκδοχή του, που θυμίζει εκείνες τις κακόγουστες αφίσες του ΕΟΤ της δεκαετίας του 70′, οι οποίες κοσμούσαν τους τοίχους και τις βιτρίνες ταξιδιωτικών γραφείων και δημοσίων υπηρεσιών. Οπως, βέβαια, σωστά έχει παρατηρήσει ο Αρανίτσης, δεν πρέπει να ξεγελιέται κανείς από την επιδερμική πρόσληψη του έργου του Ελύτη ως φυσιολατρικού ή τουριστικού χρονικού.
Στην πραγματικότητα ο Ελύτης «ήταν ένας “μυστικός” ποιητής, δημιουργός ενός περίπλοκου κοσμοειδώλου, του οποίου οι ρίζες ανιχνεύονται κυρίως στον νεοπλατωνισμό αλλά και σε διάφορα μεταφυσικά δόγματα της Ανατολής. Με στοιχεία των συστημάτων αυτών συνέθεσε ένα σύμπαν μαγικών αντιστοιχιών, αναλογιών, μεταφορών, συσχετίσεων κάθε λογής, στο κέντρο του οποίου σκηνοθέτησε μια νέου τύπου συνάντηση του υποκειμένου με τον ελληνικό φυσικό κόσμο.
Η πρωτοφανούς ομορφιάς αυτή συνάντηση ήταν, ωστόσο, και παραμένει, ένα παράδοξο τόλμημα». Πρόκειται, καταλήγει ο Αρανίτσης, «για έναν τύπο λυρικής κρυπτογραφίας -όχι άμεσα προσιτό βεβαίως στον αμύητο αναγνώστη, που επιμένει μέχρι σήμερα να ταυτίζει τη σημαίνουσα εικονοποιία του Ελύτη με τρεχαντήρια, όστρακα και γοργόνες» (Θα μπορούσε, βέβαια, να υποστηρίξει κανείς ως αντίλογο ότι σ’ αυτή την πρόσληψη του έργου του συνέβαλε και ο ίδιος ο Ελύτης, αφού τα σχετικά κολάζ, για παράδειγμα, τα οποία φιλοτέχνησε και κατ’ επανάληψη εξέθεσε, επιμένουν σε μία μάλλον μονοδιάστατη, κοινότοπη και προβλέψιμη ανάγνωση του Αιγαίου).
Η κουλτούρα, όπως καλά γνωρίζουμε, είναι το θέατρο αντιμαχόμενων πολιτικών και ιδεολογικών τάσεων -ένα πεδίο μάχης όπου συχνά συντελούνται οι πιο ακραίες, αλλά και οι πιο κοινές αντιπαραθέσεις. Δεν είναι τόπος Απολλώνιας ευγένειας ή διονυσιακής έκστασης -κάθε άλλο. Το ίδιο ισχύει και για τους τόπους που διαλέγουν οι ποιητές για να εγκαταστήσουν το ποιητικό τους σύμπαν: ακόμη κι όταν είναι κοινοί, μπορεί να διαφέρουν απόλυτα ως προς το περιεχόμενο, μπορεί να φορτίζονται με ολότελα διαφορετικές, συχνά αντικρουόμενες σημασίες.
Επιστρέφοντας στο προσφιλές μας Αιγαίο βλέπουμε ότι για τον Ελύτη δεν είναι μόνο ένα σταθερό σημείο αναφοράς στην ποίησή του αλλά και ένας αγνός τόπος, μια Κιβωτός όπου η Ρωμιοσύνη εναπόθεσε τους θησαυρούς της ώστε να επιζήσουν αιώνια.
Για μένα, ωστόσο, (φαντάζομαι και για άλλους) που δεν ψάχνω να εντοπίσω το χαμένο κέντρο των πραγμάτων, ούτε τη σταθερή, αναλλοίωτη ουσία τους, γιατί απλούστατα μια τέτοια ουσία δεν υφίσταται, η θάλασσα αυτή είναι ένα «πέρασμα», ένα «σύνορο», ένα «γλωσσικό όριο», που ο κάθε ποιητής καλείται να διασχίσει· όχι μόνο το σύνορο ανάμεσα στην εμπειρία και τη γλώσσα που ο ίδιος μιλάει, αλλά κυρίως αυτό που τον χωρίζει από άλλες γλώσσες, παραδόσεις και ποιητικές συμβάσεις· σύνορο, που, κατά μία έννοια, πρέπει να διασχίσει αν θέλει να κατανοήσει και ν’ ανταποκριθεί στη νέα συνθήκη που μας καθορίζει-πολιτική, κοινωνική, πολιτισμική, αλλά και ηθική.
Οσο για την Ιστορία, γι’ αυτήν το Αιγαίο μπορεί να αποτελεί ένα σύμπλεγμα νησιών που επί αιώνες βίωσε την ειρηνική συνύπαρξη καθολικών και ορθόδοξων, εβραίων και μουσουλμάνων ακόμη, αλλά ταυτόχρονα, και ένα πεδίο πολέμου. Μια θάλασσα όπου καράβια με διάφορες σημαίες μάχονται λυσσαλέα για επικράτηση. Εν ολίγοις, ένα πέλαγος σπαραγμού και όχι μόνο άσπιλης ομορφιάς.
Είναι ζήτημα θέασης, λοιπόν, που σχετίζεται με τους στοχαστικούς προσανατολισμούς και αναζητήσεις (αλλά και ιδεοληψίες) του συγγραφέα αλλά και με τις συναισθηματικές και ψυχικές του ανάγκες ή τραύματα.
Ο Θεοτοκάς είχε κάποτε γράψει ότι προτιμά να παρατηρεί ένα τρεχαντήρι που αρμενίζει ανάμεσα στην Πάρο και τη Νάξο, παρά τις ζυμώσεις και τις εξελίξεις στα νέα κινήματα που είχαν μόλις ξεσπάσει στο Παρίσι -εννοούσε, προφανώς, τον ντανταϊσμό και τον υπερρεαλισμό. Συνέχεια »
Πάντως θα πρέπει να σταματήσουν οι δημοσιογράφοι να σπέρνουν τον πανικό λόγω γρίπης για τις συναθροίσεις στις εκκλησίες. Ετσι και πέσει ο τζίρος της εκκλησίας, δεν έχουν σε τίποτα να ανασύρουν κανένα φιρμάνι του τάδε σουλτάνου ότι τους ανήκει η Ακρόπολη, η περιοχή Μακρυγιάννη με το μουσείο και γύρευε τι άλλο…
Το μαρμάρινο άγαλμα που εικονίζει γυμνό ρωμαλέο έφηβο με λυγισμένο το αριστερό και κατεβασμένο το δεξί του χέρι να βαδίζει προς δεξιά (βρέθηκε το 1797 στην παλαίστρα της Πομπηίας και εκτίθεται στο Μουσείο της Νάπολι), ταυτίστηκε το 1863 από τον Κάρολο Friedrichs με το περίφημο άγαλμα του «Δορυφόρου», τον οποίο ο Πλίνιος (Φυσ. Ιστ., 34.55) αποδίδει στον μεγάλο χαλκοπλάστη ανδριαντοποιό Πολύκλειτο. Η ταύτισή του έτυχε καθολικής αποδοχής.
Το ίδιο άγαλμα σχετίστηκε και με τον «Κανόνα», τίτλο χαμένης πραγματείας του Πολυκλείτου, στην οποία ο καλλιτέχνης πρότεινε ένα σύστημα αναλογιών βασισμένο σε αριθμητικές σχέσεις ανάμεσα στα διάφορα μέρη του ιδανικού ανδρικού σώματος. Ο Φρειδερίκος Ηauser από την πλευρά του υποστήριξε το 1909 ότι το άγαλμα που ταυτίστηκε με τον «Δορυφόρο» απεικόνιζε τον ομηρικό ήρωα Αχιλλέα, άποψη που έτυχε ευρείας αποδοχής. Ο Βέρνερ Gauer αναζήτησε το 1992 νέα επιχειρήματα προκειμένου να ερμηνεύσει τον «Δορυφόρο» ως απεικόνιση του Αργείου ήρωα Ορέστη και όχι του Αχιλλέα, ενώ ως «Κανόνα» αναγνώρισε άλλο έργο του Πολυκλείτου, γνωστό ως Έφηβο Westmacott.
Έμελλε στον Vincenzo Franciosi, τον δραστήριο και ευφυή αρχαιολόγο από το Ηράκλειο της Καμπανίας, ύστερα από προσεκτική εξέταση του αγάλματος από την παλαίστρα της Πομπηίας, να ανατρέψει τα καθιερωμένα και να καταλήξει στο συμπέρασμα ότι το άγαλμα έφερε χάλκινη ασπίδα στο αριστερό χέρι και όχι δόρυ, ενώ κρατούσε ξίφος στο κατεβασμένο δεξί του. Το συμπέρασμά του δεν στηρίζεται μόνο στην ερμηνεία της κίνησης των χεριών και των δακτύλων του έργου, αλλά και στα κατάλοιπα οξείδωσης από το όχανο της μεταλλικής ασπίδας στον αριστερό πήχυ. Το άγαλμα επομένως του ρωμαλέου εφήβου, που επί περίπου 250 χρόνια εσφαλμένα αποκαλούμε «Δορυφόρο», πρέπει να αλλάξει ταυτότητα και να αναγνωριστεί ως «Ηγεμών φέρων όπλα», έργο επίσης του Πολυκλείτου (Πλίνιος, Φυσ. Ιστ., 56: hageter arma sumens) που ενδέχεται να εικόνιζε τον Θησέα. Ως «Κανών» και «Δορυφόρος», που χαρακτηρίζεται μάλιστα από τον Πλίνιο «viriliter puer» (δηλαδή ως παιδί που δεν έχει ακόμη γίνει άνδρας) πρέπει, κατά τον Franciosi, να αναγνωριστεί το άγαλμα του λεγόμενου Έφηβου Westmacott, του ώριμου παιδιού που κρατάει δόρυ με το υψωμένο δεξί του χέρι.
Επιθυμώ να κάνω ευρύτερα γνωστή την πρόταση του Franciosi όχι απλώς επειδή την ασπάζομαι, αλλά κυρίως γιατί πιστεύω ότι στην αρχαιολογική και γενικώς στην επιστημονική έρευνα δεν υφίστανται κατεστημένα που δεν πρέπει να θίγονται. Tο άγαλμα του ρωμαλέου εφήβου,που επί περίπου 250 χρόνια εσφαλμένα αποκαλούμε«Δορυφόρο», πρέπει να αναγνωριστεί ως «Ηγεμώνφέρων όπλα»
Το Κοιμητήριο του Αγίου Γεωργίου εγκαινιάστηκε το 1834. Περιλαμβάνει περίλαμπρα ταφικά μνημεία από το 1860, ένα σπάνιο σύνολο γλυπτικών και αρχιτεκτονικών έργων του νεοκλασικισμού: ναΐσκους, σαρκοφάγους και επιτύμβιες στήλες.
Στις μέρες μας έχει ατυχήσει καθώς έχει αφεθεί στα χέρια βανδάλων και νεκρόσυλων που ασχημονούν πάνω στα μνημεία. Η πολιτεία υπόσχεται αλλά φως δε φαίνεται…
.. Το χωριό. Ένα ήσυχο, ήρεμο χωριό όπου ποτέ δεν συμβαίνει τίποτα. Εκτός, πού και πού, από την επιστροφή κάποιου απολωλότος προβάτου- πάντα από κάποια «μεγάλη πόλη» για την οποία οι ντόπιοι δεν κρύβουν την αποστροφή τους- με το όνειρο να ζήσει μια απλή ζωή. Μας αρέσει αυτό το στερεότυπο. Και το συναντάμε μπροστά μας κάθε καλοκαίρι.
Ο μύθος…
… του χωριού. Όμως, το χωριό αργοσβήνει. Ίσως αυτό εξηγεί τη νοσταλγία. Γινόμαστε ολοένα και περισσότερο αστικά πλάσματα. Στο βιβλίο του «Προγονικές ρίζες», ο Τίμοθι Κλαρκ γράφει πως έως το 2020, το 60% του πληθυσμού της Γης θα ζει στις μεγάλες πόλεις. Πολλοί που σήμερα λαχταρούν μια πιο ήσυχη ζωή μετακομίζουν στα προάστια, όπου προσπαθούν να ζήσουν το ιδανικό τους. Χωρίς επιτυχία. Τα πάρκα μπορεί να θυμίζουν εξοχή, παρατηρεί η Τζέσα Κρίσπιν στο περιοδικό του Πανεπιστημίου Ντρέξελ, αλλά οι περιαστικοί οικισμοί στην πραγματικότητα υπάρχουν χάρη στην πόλη που τους θρέφει (με σούπερ μάρκετ, δουλειές και διασκέδαση). Η πόλη καταβροχθίζει το τοπίο, το ξαναμασάει και το φτύνει αλλαγμένο. Μια αδυσώπητη ερήμωση που έρχεται μέρα με τη μέρα, με τους αργούς αλλά ανελέητους χρόνους της πολεοδομικής ανάπτυξης. «Η καταστροφή του τοπίου δεν βρίσκεται τόσο στα σκάνδαλα των εργολάβων και τα οικιστικά τέρατα όσο στη συνεχή και καθημερινή φθορά, που τη βλέπουμε μπροστά στα μάτια μας να σβήνει τα όρια ανάμεσα στην πόλη και την ύπαιθρο». Η διαπίστωση περιλαμβάνεται στην ετήσια έκθεση της Ιταλικής Γεωγραφικής Εταιρείας, που μοιάζει με ταξίδι σε ένα τοπίο ξεχασμένο, ανάμεσα στα χωράφια, τις εντατικές καλλιέργειες, τα εργοστάσια και τους οικισμούς, χωρίς κανένα όριο αναμεταξύ τους.
Τη μουσική επιλογή της ημέρας προτείνει η Ελένη Τουλούπη
Fui bailar
No meu batel
Alem do mar cruel
E o mar bramindo
Diz que eu fui roubar
A luz sem par
Do teu olhar
Tao lindo
Vem saber
Se o mar tera razao
Vem talvez
Roubar meu coracao
Se eu bailar
No meu batel
Nao vou ao mar
Cruel e o mar bramindo
diz que eu fui roubar
A luz sem par
Do teu olhar
tao lindo
Το τραγούδι της θάλασσας
Βγήκα να λικνιστώ με τη βάρκα μου
έξω, στην άσπλαχνη θάλασσα
κι η θάλασσα με βρυχηθμό
λέει ότι πήγα να κλέψω
το δίχως ταίρι
φως των τόσο όμορφων ματιών σου
Έλα, να μάθεις αν έχει δίκιο η θάλασσα
Έλα, να δεις την καρδιά μου να χορεύει
Αν λικνιστώ στη βάρκα μου
Δε θα βγω στην άσπλαχνη θάλασσα
κι ούτε θα της πω πού πήγα να τραγουδήσω,
να χαμογελάσω, να χορέψω, να ονειρευτώ εσένα
Απόδειξη της αποτυχίας του εκπαιδευτικού συστήματος της χώρας είναι το γεγονός ότι οκτώ χιλιάδες παιδιά εγκαταλείπουν, κάθε χρόνο, την υποχρεωτική εκπαίδευση.
Περίπου τριάντα πέντε χρόνια μετά την καθιέρωση, με το Σύνταγμα του 1975, της υποχρεωτικής εννεαετούς φοίτησης για όλους τους νέους σε δημοτικό και γυμνάσιο, και ακόμη δεν διασφαλίστηκαν οι προϋποθέσεις για να εφαρμοστεί η συνταγματική επιταγή.
Η πληθώρα των αλλαγών και οι συνεχείς εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις που έγιναν όλα αυτά τα χρόνια, δεν κατάφεραν να λύσουν βασικά προβλήματα που υποχρεώνουν αυτά τα παιδιά να εγκαταλείψουν το σχολείο, κυρίως στις πρώτες τάξεις του γυμνασίου.
Και είναι χαρακτηριστικό ότι τα μεγαλύτερα ποσοστά των παιδιών αυτών προέρχονται από υποβαθμισμένες περιοχές, από φτωχές οικογένειες που δεν έχουν τη δυνατότητα να πληρώσουν φροντιστήρια και ιδιαίτερα.
Προέρχονται επίσης από νομούς της χώρας με χαμηλούς «βασικούς δείκτες εισοδήματος και ευημερίας» όπως είναι η Ευρυτανία, η Ροδόπη, η Ξάνθη, τα Γρεβενά.
Αντίθετα τα μικρότερα ποσοστά παρατηρούνται στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη, όπου οι σχολικές υποδομές είναι σαφώς υπέρτερες. Όμως και στις φτωχογειτονιές των δύο αυτών πόλεων τα ποσοστά ανεβαίνουν.
Είναι οι περιοχές στις οποίες δεν λειτουργεί ο θεσμός της ενισχυτικής διδασκαλίας, όπου λείπουν σχολεία και δάσκαλοι ή καθηγητές, όπου η μεταφορά των μαθητών από το σπίτι στο σχολείο είναι μια μικρή οδύσσεια. Όπου το παιδί πρέπει να δουλέψει για να συνεισφέρει στον οικογενειακό προϋπολογισμό. ΤΟ χειρότερο είναι ότι η επίσημη πολιτεία δεν ασχολείται καθόλου ούτε για να επαναφέρει αυτά τα παιδιά στο σχολείο ούτε για τους δώσει εναλλακτικές λύσεις εκπαίδευσης και επαγγελματικής αποκατάστασης.
Προφανώς γιατί έχει ξεχάσει και την άλλη συνταγματική επιταγή: ότι η παροχή της στοιχειώδους εκπαίδευσης σε όλους τους νέους είναι υποχρέωσή της.
Συμβαίνει συχνά οι αλήθειες της Ιστορίας και των κοινωνικών εν γένει επιστημών να διαφέρουν από τις αλήθειες των φυσικών επιστημών ή των μαθηματικών. Να είναι λιγότερο δεδομένες. Να εξαρτώνται περισσότερο από την ιστορική συγκυρία, τις συλλογικές νοοτροπίες και την επικρατούσα κουλτούρα, να συναρτώνται με τις ανησυχίες, τις περιέργειες, τις ευαισθησίες και τις προσδοκίες των ανθρώπων, να συνδέονται με την οπτική γωνία ή ακόμα και την ιδεολογία όσων ανακρίνουν το παρελθόν για να βρουν τις αλήθειές του, για να το ερμηνεύσουν. Γι’ αυτό και δεν είναι τελεσίδικες. Είναι αλήθειες πολύχρωμες και πολύσημες που τίθενται συχνά σε αμφισβήτηση και ανανεώνονται. Oσο πιο σύνθετες και ανοικτές είναι, τόσο και ιστορικές.
Τελευταία, πολλά νέα ιστοριογραφικά αντικείμενα προσθέτουν αλήθειες που είναι πολλές φορές ανατρεπτικές των προηγούμενων. Η ιστορία των γυναικών, η προφορική ιστορία και άλλες νέες ιστοριογραφικές εκδοχές αποκαλύπτουν αδιάβατους μέχρι πρότινος δρόμους για να απαντηθούν τα ερωτήματα που το παρόν θέτει στο παρελθόν του. Αντίθετα απλοϊκές και μονόχωρες είναι συχνά όσες αλήθειες απορρέουν από δημόσιες και επίσημες χρήσεις του παρελθόντος. Εκεί «η ιστορική αλήθεια» γίνεται πολλές φορές το προπέτασμα για τις αλήθειες της Ιστορίας, προκειμένου να εξυπηρετηθεί η εθνική ορθότητα και να καρπωθεί κανείς τους καρπούς της. Αλλες αλήθειες ανακαλύπτει για παράδειγμα όποιος προσπαθεί να ερμηνεύσει το 1922 και άλλη αλήθεια προβάλει η εθνικά ορθή ρητορική του 1922. Στην πρώτη εκδοχή εμφανίζονται αλήθειες που καθιστούν αναγνώσιμο τον ελληνοτουρκικό πόλεμο της περιόδου 1919 – 1922 και -δεν δικαιολογούν- αλλά ερμηνεύουν τις εκατέρωθεν σφαγές. Αντίθετα, στο πλαίσιο της εθνικά ορθής εκδοχής, ποσώς ενδιαφέρει η ερμηνεία του φαινομένου, εκτός εάν υπηρετεί συμβατές απλουστεύσεις. Κεντρική θέση κατέχουν εδώ τα πάθη του Ελληνισμού και η εικόνα της σφαγής του, ως συγκροτητική της εθνικής του φυσιογνωμίας. Οσες αλήθειες κλονίζουν την αναπαράσταση αυτή και σχετικοποιούν τη θυματοποίηση του Ελληνισμού ελέγχονται ως εθνικά επιζήμιες και προβάλλονται ως ιστορικά ανακριβείς. Αντίστοιχα, εθνικά επιζήμιες θεωρούνται οι αλήθειες που αμφισβητούν την αγαστή και μονοδιάστατη σχέση του χριστιανισμού με τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό και της ορθοδοξίας με τον Ελληνισμό. Στη θέση τους, υπάρχει μία και μοναδική αλήθεια, αυτή της συνέχειας του ελληνοχριστιανικού πολιτισμού. Το Εθνος, αντίθετα από όσα υποστήριζε ο εθνικός του ποιητής, πρέπει, σύμφωνα με τους εθνικούς του ρήτορες, να μάθει να θεωρεί αληθινό ό, τι είναι εθνικό.
Ο Ηλίας Μαγκλίνης αναρωτιέται από τις σελίδες της Καθημερινής:
Επρεπε να βομβαρδιστεί με ατομικά όπλα η Ιαπωνία; Οπως και το άλλο: η Χιροσίμα -ή η Δρέσδη- δεν είναι κάτι ανάλογο με το Αουσβιτς; Δεν είναι και αυτά εγκλήματα πολέμου; Ουσιαστικά, με αυτό το ερώτημα, κάποιοι θέτουν ζήτημα συμψηφισμού.
Θα σταθώ λίγο σε αυτή την πτυχή διότι νομίζω ότι υπάρχει ένα σοβαρό πρόβλημα εδώ. Η τάση για συμψηφισμούς στην Ιστορία οδηγεί σε υπεραπλουστεύσεις και επικίνδυνες γενικεύσεις.
Ως γεγονότα, η Χιροσίμα και το Ναγκασάκι -ή η Δρέσδη ή το επίσης ισοπεδωμένο με συμβατικά όπλα Τόκιο- δεν είναι δυνατόν να συγκριθούν με τα ναζιστικά στρατόπεδα εξόντωσης: Είναι άλλη κουβέντα το να συμμετέχεις σε μια πολεμική αεροπορική αποστολή, να διατρέχεις τον κίνδυνο μιας πτήσης εν πολέμω, με τα πυρά των αντιαεροπορικών και των εχθρικών καταδιωκτικών, με μεγάλες πιθανότητες να καταρριφθεί το αεροπλάνο σου και να βρεθείς νεκρός ή αιχμάλωτος, και άλλη κουβέντα το να είσαι ο απόλυτος άρχοντας ενός απομονωμένου, περίκλειστου στρατοπέδου, πολύ μακριά από τη γραμμή του πυρός, με απόλυτη ισχύ επί των θυμάτων σου και δίχως ίχνος πιθανότητας εχθρικής ενέργειας. Και στις δύο περιπτώσεις τα θύματα είναι άμαχοι, γυναικόπαιδα και ηλικιωμένοι.
Οι δύο περιπτώσεις όμως διαφέρουν ως προς τους θύτες: πολλοί αεροπόροι αιχμαλωτίστηκαν ή εκτελέστηκαν εν καιρώ πολέμου, σε αντίθεση με τους Γερμανούς που διέπραξαν με ασφάλεια τα εγκλήματά τους και τιμωρήθηκαν (όσοι τιμωρήθηκαν βέβαια) μετά το 1945, στις δίκες της Νυρεμβέργης – που και αυτές σηκώνουν μεγάλη συζήτηση.
Ολα αυτά δεν σημαίνουν ότι η Δρέσδη ή και η Χιροσίμα δεν συνιστούν εγκλήματα πολέμου. Δεν έχει όμως νόημα η σύγκριση μιας κολοσσιαίας γραφειοκρατικής βιομηχανίας εξόντωσης με στρατιωτικές επιχειρήσεις που ενδεχομένως να παραβίασαν το δίκαιο που μπορεί να διέπει ακόμα κι έναν πόλεμο.
Ενώ οι πανικόβλητοι πολίτες της χώρας μας κάνουν κουμπαριές με φαρμακοποιούς προκειμένου να εξασφαλίσουν το πολύτιμο εμβόλιο, αρκετοί σκεπτικιστές αναπτύσσουν θεωρίες συνωμοσίας για προσπάθειες μείωσης του υπερπληθυσμού.
Είναι γνωστό σε όσους έχουν κάνει ομοιοπαθητική, ότι οι γιατροί που την εξασκούν προσεγγίζουν κριτικά την πρακτική των εμβολιασμών.
Ρίξτε και μια ματιά και στους παρακάτω υπερδεσμούς – το διαδίκτυο ευνοεί την πολυφωνία. Τουλάχιστον να γνωρίζουμε γιατί θα υπογράψουμε και δήλωση αποποίησης ευθυνών για να πάρουμε το φαρμακάκι.
Ο Αύγουστος για τους Ελληνες είναι παραδοσιακά μήνας διακοπών. Ετσι λοιπόν σήμερα, πρώτη του μήνα, όσοι είχατε ξεμείνει στα σπίτια σας, λογικά είστε ήδη σε κάποιο πλοίο, αυτοκίνητο, αεροπλάνο με εξωτικό (ή άλλο τέλος πάντων) προορισμό. Εκτός αν για φέτος αποφασίσατε να κάνετε staycation!
Πρόκειται για τη νέα μόδα στις διακοπές, σημαίνει σε ελεύθερη μετάφραση «διακοπές στο σπίτι», είναι εφεύρεση Αμερικανών (φυσικά!), αλλά έχει φανατικούς διεθνώς, με πρώτους και καλύτερους τους Αγγλους. Η λέξη προέκυψε για πλάκα, σε μια προσπάθεια να διακωμωδηθεί η αδυναμία αρκετών να κάνουν διακοπές εξαιτίας της οικονομικής κρίσης.
Κάνοντας την ανάγκη προχωρημένη ιδέα, όσοι εφάρμοσαν αρχικά το staycation μίλησαν για «ουσιαστική» ξεκούραση και εξύμνησαν τις αρετές του σπιτιού τους, που τόσο καιρό δεν μπορούσαν να απολαύσουν (;) επειδή εργάζονταν.
Οι διακοπές του τσιφούτη
Εννοείται βεβαίως ότι το staycation ασπάστηκαν αμέσως και οι τσιφούτηδες όλου του κόσμου! Κάτω από την επίφαση του προχωρημένου βρήκαν την τέλεια δικαιολογία να κάτσουν σπίτι, να γλιτώσουν τα έξοδα και ταυτόχρονα να πουλάνε και μούρη επειδή δεν ακολούθησαν τον συρμό, αλλά πήγαν αντίθετα στο ρεύμα.
Και για όσους έχουν πραγματικά δυσβάσταχτο οικονομικό πρόβλημα, το staycation είναι αναγκαστικό χρύσωμα του χαπιού. Οσοι όμως κάθονται σπίτι ενώ μπορούν να φύγουν έστω για λίγες μέρες, πολύ θα ήθελα να μάθω ποιες είναι αυτές οι χαρές του σπιτιού που ξαφνικά ξεδιπλώθηκαν μπροστά τους! Η τηλεόραση; Τα μαστορέματα; Η διαδρομή κρεβάτι – καναπές και πάλι πίσω;
Η νέα αμερικανική πλατφόρμα με τα αρχιγράμματα V.Ο. D προκαλεί δεύτερο σκωτσέζικο ντους. Τι είναι αυτό; Video Οn Demand. Δηλαδή «κατεβάζω» νομίμως από το Ιnternet όποια ταινία ή όποιο σίριαλ και αθλητικό πρόγραμμα γουστάρω, πληρώνοντας peanuts. Η διαδικασία απλή. Τα αμερικανικά μεγαθήρια συντόμως θα πουλάνε πραμάτεια για όλα τα γούστα.
Ακόμα και οι φρέσκες ταινίες, οι «Πεφωτισμένοι» λόγου χάριν, μετά τους δύο-τρεις πρώτους μήνες προβολής στις αίθουσες θα «κατεβαίνουν» σε αρίστη κατάσταση για πρώτης τάξεως ψυχαγωγία Ηome Cinema. Μ΄ ένα ευρουδάκι- ας πούμε- εσύ και η παρέα σου θα βλέπετε πρώτο πράγμα. Η συνέχεια; Ίσως ακόμα και οι μεγάλες παραγωγές να «κατεβαίνουν» από την πρώτη μέρα κυκλοφορίας στις αίθουσες έναντι μεγαλύτερου αντιτίμου. Έτσι παγκοσμίως διευρύνεται ο αριθμός των θεατών. Κι έτσι εξαφανίζεται από τη μέση το μεγάλο λειτουργικό κόστος των αιθουσών.
Το δίκτυο Τrip Αdvisor επισκέπτονται κάθε μήνα περίπου 32 εκατ. χρήστες από όλο τον κόσμο, ενώ τα εγγεγραμμένα μέλη φτάνουν τα 10 εκατ. Την τελευταία εβδομάδα μάλιστα περισσότεροι από 15 εκατ. ταξιδιώτες οργάνωσαν το ταξίδι τους μέσω του συμβουλευτικού τουριστικού δικτύου. Θέρετρα, ξενοδοχεία, ακόμη και εστιατόρια αλλά και ταξιδιωτικές προσφορές βρίσκονται στην υπηρεσία του χρήστη, ο οποίος θέλει να οργανώσει μέχρι και την τελευταία λεπτομέρεια τις διακοπές και στις πέντε ηπείρους.
Στο ΤripΑdvisor. com το πιο χρήσιμο εργαλείο για τους υποψήφιους ταξιδιώτες δεν είναι άλλο από το φόρουμ. Ο αριθμός απόψεων και κριτικών από τους επισκέπτες του Διαδικτύου για θέρετρα, ξενοδοχεία, εστιατόρια αλλά και γενικές πληροφορίες, ξεπερνά τα 25 εκατ.
Περίοπτη θέση στο φόρουμ κατέχει η χώρα μας, με περισσότερα από 322.044 σχόλια σε 50.771 θέματα, τα οποία συνεχώς αυξάνονται. Πρόκειται μάλιστα, στην πλειονότητά τους, για ερωτήσεις που θέτουν όσοι θέλουν να επισκεφθούν την Ελλάδα και τα ελληνικά νησιά. Μόνο για τον μήνα Ιούλιο, ανέβηκαν στο ελληνικό φόρουμ περισσότερα από 10.000 σχόλια για ΤΟΡ προορισμούς στη χώρα μας. Φαίνεται πάντως ότι ιδιαίτερα δημοφιλείς είναι η Σαντορίνη, η Αθήνα, η Μύκονος, η Κρήτη και η Ρόδος, αφού έχουν συγκεντρώσει τα περισσότερα σχόλια. Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός ότι για τη Σαντορίνη υπάρχουν 8.619 θέματα, καθένα από τα οποία έχει από ένα μέχρι και 20 σχόλια.
Φίλη αποκλεισμένη στη Νάξο λόγω μποφώρ κι ελαφρώς απηυδισμένη με τους ντόπιους έκανε αναζήτηση με τους όρους Naxos sucks. Και είχε αρκετά ευρήματα. Ισως λοιπόν πριν ξεκινήσετε για τις διακοπές σας να ελέγξετε τι λένε οι παθόντες…
Χρησιμοποιούμε cookies για να σας προσφέρουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία στη σελίδα μας. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε τη σελίδα, θα υποθέσουμε πως είστε ικανοποιημένοι με αυτό.
Ο Χάρης Βλαβιανός δίνει τη δική του εκδοχή για το καλοκαίρι από τις σελίδες της “Ε”. Εξετάζει τις εικόνες του καλοκαιριού στην ελληνική ποίηση και τον τρόπο με τον οποίο έχει λειτουργήσει ο μύθος του Αιγαίου στην ελληνική παράδοση, σημειώνοντας πως το Αιγαίο δεν είναι μόνο μια Κιβωτός με πολύτιμους θησαυρούς, αλλά κι ένα πέρασμα, ένα σύνορο κι ένα γλωσσικό όριο το οποίο κάθε ποιητής καλείται, έτσι ή αλλιώς, να διασχίσει.
Άρθρα (RSS)