Terra Computerata

Οι πολίτες της Αγγλίας θα έχουν σύντομα τη δυνατότητα να αξιολογούν στο Διαδίκτυο τις υπηρεσίες που τους παρέχονται από γιατρούς, αστυνομικούς, κοινωνικούς λειτουργούς και άλλους εκπροσώπους κρατικών και δημοτικών τμημάτων.

Το σχέδιο για τη δημιουργία μιας τέτοιας ιστοσελίδας παρουσίασε ο πρωθυπουργός Γκόρντον Μπράουν, σχολιάζοντας ότι δεν είναι σωστό να υπάρχει μεγαλύτερη διαφάνεια στις υπηρεσίες που προσφέρουν ιστοσελίδες αγοραπωλησιών, όπως το Amazon και το Ebay, που επιτρέπουν στους χρήστες να δημοσιεύσουν σχόλια και παρατηρήσεις.

Το σχετικό κυβερνητικό σχέδιο χαρακτηρίστηκε από τον κ. Μπράουν ως «επανάσταση της τεχνολογίας», με τον ίδιο να παραδέχεται ότι η βρετανική κυβέρνηση έχει καθυστερήσει στην αξιοποίηση «της τεράστιας δημοκρατικής δύναμης της πληροφορίας». Η ιστοσελίδα στην οποία ο πολίτης θα αφήνει σχόλια και παρατηρήσεις για την ποιότητα των υπηρεσιών που του παρέχονται αναμένεται να λειτουργήσει το προσεχές καλοκαίρι

Αν εφαρμοζόταν και στην Ελλάδα… φαντάζομαι πόσοι δημόσιοι λειτουργοί θα αυτοκτονούσαν για να αποφύγουν τη χλεύη…

• Ακούω και διαβάζω για τους «Μεγάλους Έλληνες». Η εκδήλωση είναι εισαγόμενη από τη Μεγάλη Βρετανία – έγινε και σε άλλες χώρες. Βγήκαν περίεργα αποτελέσματα (π.χ. οι Βρετανοί ψήφισαν δεύτερο, μετά τον Τσόρτσιλ, έναν κατασκευαστή σιδηροδρόμων και τρίτη την πριγκίπισσα Νταϊάνα – πριν από τον Νεύτωνα και τον Σαίξπηρ).

• Βλέποντας την ελληνική λίστα απορώ. Από πού κι ως πού Έλληνας ο Μέγας Κωνσταντίνος; Εκατό τα εκατό Ρωμαίος, ουδεμία σχέση είχε με τον Ελληνισμό. (Για να μην πούμε τι ρεμάλι ήταν: δολοφόνησε γυναίκα και γιο.) Και ο Ιουστινιανός (Flavius Petrus Sabbatius Iustinianus) ήταν μάλλον ιλλυρικής καταγωγής λατινόφωνος.

• Όσο για τον Μέγα Αλέξανδρο (δεν θα ξαφνιαστώ αν βγει πρώτος) έχω επίσης αμφιβολίες. Όχι τόσο για το αν ήταν Έλληνας (οι άλλοι Έλληνες της εποχής του με πρώτο τον Δημοσθένη δεν θα το δέχονταν ούτε για αστείο) όσο για το χαρακτηρισμό «μέγας».

• Από τον καιρό του σχολείου με προβλημάτιζε ότι ο χαρακτηρισμός αυτός δινόταν μόνο σε στρατηλάτες που είχαν αφανίσει κόσμο και κοσμάκη. Μέγας Ναπολέων, Μέγας Φρειδερίκος, κ.λπ. Αυτοί που έσωσαν χιλιάδες ανθρώπους δεν ήταν μεγάλοι; Μέγας Παστέρ, Μέγας Φλέμινγκ… Μπα. Αν δεν σφάξεις κανένα εκατομμύριο, μέγας δεν γίνεσαι…

• Και μη μου πείτε ότι ο Μέγας Αλέξανδρος εκπολίτισε τον κόσμο – κάτι τέτοιες δικαιολογίες χρησιμοποίησαν όλοι οι κατακτητές, με τελευταίο τον Χίτλερ. Του ζήτησαν οι Πέρσες, οι Ινδοί και οι Αιγύπτιοι να τους εκπολιτίσει;

• Κάτι δεν πάει καλά με τα κριτήριά μας. Έστω παλιά, σε καιρούς φιλοπόλεμους, η στρατιωτική αρετή ήταν σημαντική. Αλλά γιατί σήμερα εκπαιδεύουμε τα παιδιά μας να θαυμάζουν και να αποκαλούν μεγάλους τους πολεμιστές – αντί τους ειρηνοποιούς, τους επιστήμονες ή τους δημιουργούς; Πολύ πιο μέγας από τον Αλέξανδρο ήταν ο δάσκαλός του Αριστοτέλης. Κι από τους Νεοέλληνες (οι αρχαίοι έπρεπε να είναι εκτός) ψηφίζω Καποδίστρια.

• Περιμένω την τελική έκβαση της ψηφοφορίας. Να δω αν θα νικήσουν οι πολεμικές αξίες ή οι πολιτικές και πολιτιστικές.

Lifo

Το σχολείο του μέλλοντος είναι πλέον γεγονός. (Ίσως για μερικούς, για τους υπόλοιπους ας μείνουμε στο σχολείο του περελθόντος) Η εικόνα της σχολικής αίθουσας με τον παραδοσιακό μαυροπίνακα, τη σκόνη από τις κιμωλίες και τους μαθητές που «παλεύουν» να μείνουν ξύπνιοι, κατά την παράδοση των μαθημάτων, ανήκουν στο παρελθόν. (Δεν θα στοιχημάτιζα – μάλλον ο δημοσιογράφος δεν έχει επαφή με μία τυπική τάξη) Εκτός από τα ηλεκτρονικά βιβλία και το διαδραστικό πίνακα, το επόμενο κύμα υψηλής τεχνολογίας φέρνει στην Ελλάδα τα πρώτα έξυπνα θρανία, που λειτουργούν όπως τα κινητά τηλέφωνα iPhone, διαθέτουν οθόνη αφής, συνδυάζουν ήχο και εικόνα και οι μαθητές δουλεύουν σε αυτά κατά ομάδες.

Τα μολύβια, τα στιλό και οι γόμες αντικαθίστανται από ακίδες αφής. Ο παιδαγωγός αποδεσμεύεται από τον παραδοσιακό του ρόλο και ο μαθητής που θα απαντήσει σωστά στο μάθημα της μέρας δεν είναι πια μόνο αυτός που θα σηκώσει το χέρι του πρώτος.

Ο καθένας ξεχωριστά αλλά και όλοι μαζί δίνουν τις δικές τους απαντήσεις με ένα απλό «κλικ» στην οθόνη του θρανίου τους. Χρησιμοποιώντας ειδικά σχεδιασμένο λογισμικό, τα έξυπνα θρανία αναγνωρίζουν πολλαπλά αγγίγματα των μαθητών στην ενσωματωμένη οθόνη-επιφάνειά τους.

«Πρόκειται για ένα σύγχρονο εκπαιδευτικό εργαλείο που λειτουργεί συμπληρωματικά με τα βιβλία της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης. Στα διαδραστικά θρανία, οι μαθητές όλων των τάξεων του Δημοτικού μπορούν να χρησιμοποιούν μαρκαδόρο για να σχεδιάζουν και να γράφουν, το δάχτυλο για να μετακινούν λέξεις και την παλάμη για να σβήνουν. Σε κάθε θρανίο περιέχεται υπολογιστής, που υποστηρίζει μέχρι και 40 εντολές ταυτόχρονα.

Ελεύθερος Τύπος

«Τα ανθρώπινα όντα, όπως τα γνωρίζουμε, εξελίχθηκαν από προγενέστερα είδη ζώων;» ήταν το ερώτημα που υποβλήθηκε σε πολίτες 34 χωρών, το 2005, στο πλαίσιο έρευνας του περιοδικού Science (Miller et al.,11-8-2006). Μόνο το 54% των Ελλήνων απάντησε ότι η υπόθεση είναι σωστή. Η χώρα μας κατέλαβε την 28η θέση.

«Ετυχε ποτέ να ακούσετε, να δείτε ή να διαβάσετε κάτι σχετικό με τον Δαρβίνο και τη θεωρία του;» ήταν το ερώτημα σε έρευνα μεταξύ Ελλήνων πολιτών που δημοσιεύθηκε στην «Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία» (18-3-2007). Το 52% των ερωτηθέντων δεν είχε ιδέα για την εξέλιξη των ειδών και για τον εκφραστή της σχετικής θεωρίας. Και από τους γνωρίζοντες, μόλις το 13% την αποδέχεται πλήρως. Ενα 50% την αποδεχόταν εν μέρει, ενώ το 27% την απέρριπτε εξ ολοκλήρου.

Θελήσαμε να διαπιστώσουμε τι αντιλήψεις είχαν διαμορφώσει οι Ελληνες μαθητές για τη θεωρία της βιολογικής εξέλιξης. Τα ευρήματα πρόσφατης σχετικής έρευνας (Πανεπιστήμιο Αθηνών, Παιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης, Πρίνου, Χαλκιά, Σκορδούλης 2007) είναι αποκαρδιωτικά.

? Κανένας μαθητής δεν ήταν σε θέση να χρησιμοποιήσει σε απλά παραδείγματα τη φυσική επιλογή για να εξηγήσει τις αλλαγές των οργανισμών, ενώ οι απαντήσεις τους έδειξαν παντελή άγνοια για τον μηχανισμό με τον οποίο συμβαίνουν. Οι περισσότεροι μαθητές αντιμετώπιζαν τους οργανισμούς ως ενιαίο σύνολο πανομοιότυπων ατόμων, που αλλάζουν ταυτόχρονα εξαιτίας της ανάγκης, αντιλήψεις που επικρατούσαν πολύ πριν γίνει αποδεκτή η θεωρία της φυσικής επιλογής του Δαρβίνου.

? Οι μαθητές έδειξαν να αγνοούν τι ακριβώς σημαίνει η εξέλιξη για τη βιολογία. Θεωρούσαν τη βιολογική εξέλιξη ως αλλαγή των ίδιων των ατόμων και όχι ως αλλαγές στη σύνθεση των πληθυσμών. Μόνο το 26,8% των μαθητών έδωσε την επιστημονική απάντηση σε αυτό το θέμα.

? Μόνο το 16,6% των μαθητών δεν δέχθηκε ότι τα «νέα γνωρίσματα εμφανίζονται στους οργανισμούς, επειδή τα χρειάζονται για να επιβιώσουν».

? Μόνο ένας στους τρεις μαθητές θεώρησε ότι οι διαθέσιμες αποδείξεις είναι επαρκείς για να θεωρείται αξιόπιστη η Θεωρία της Εξέλιξης.

? Λιγότεροι από τους μισούς μαθητές (46,7%) γνώριζαν ότι οι άνθρωποι δεν συνυπήρχαν με τους δεινοσαύρους.

Αυτά έμαθαν τα παιδιά (ή, μάλλον… δεν έμαθαν) αυτά είπαν. Στα εγχειρίδια της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης της Βιολογίας, Γ΄ Γυμνασίου και Λυκείου, η Εξέλιξη αντί να αποτελεί το ενοποιητικό πλαίσιο, όπως παγκοσμίως προτείνεται, είναι ένα ανεξάρτητο κεφάλαιο που παρατίθεται αίφνης και τελευταίο… Από το μεγαλύτερο μέρος της Bιολογίας Γυμνασίου και Λυκείου απουσιάζει κάποια συγκεκριμένη συσχέτιση με την Εξέλιξη (εκτός από κάποιες αναφορές στο Πρόγραμμα της Βιολογίας της Α΄ Γυμνασίου για την επισήμανση ομοιοτήτων και διαφορών σε συστήματα διαφόρων ομάδων οργανισμών στα νέα προγράμματα, που εφαρμόστηκαν βαθμιαία μετά το 1997). Την τελευταία δεκαετία μάλιστα, από το 2000 περίπου έως σήμερα, ενώ και στους στόχους των Αναλυτικών Προγραμμάτων Βιολογίας συμπεριλαμβάνεται η διδασκαλία της Θεωρίας της Εξέλιξης, στην πράξη αυτή έχει περιοριστεί ακόμη περισσότερο. Στο Λύκειο δεν διεξάγεται σε καμία τάξη…

Τελικά οι μαθητές σε όλο το διάστημα της φοίτησής τους στο σχολείο, έχουν μόνο μία ευκαιρία να διδαχθούν τη Θεωρία της Εξέλιξης: στο τέλος της Γ΄ Γυμνασίου. Και χωρίς να είναι βέβαιο ότι αυτή πάντα αξιοποιείται…

Καθημερινή

Η Ώρα της Γης (EARTH HOUR) ξεκίνησε ως μία εκστρατεία ευαισθητοποίησης που καλούσε τους πολίτες του Σίδνεϊ για να σβήσουν τα φώτα τους ένα βράδυ, για μια ώρα. Η ενέργεια αυτή σύντομα μετατράπηκε σε μία από τις μεγαλύτερες πρωτοβουλίες ενάντια στην κλιματική αλλαγή παγκοσμίως. Φέτος, στις 20.30 το Σάββατο 28 Μαρτίου, καλούμε τους πολίτες σε ολόκληρο τον κόσμο να σβήσουν τα φώτα τους για μία ώρα ? την Ώρα της Γης. Στόχος μας είναι να συμμετάσχουν 1 δισεκατομμύριο άνθρωποι, σε περισσότερες από 1000 πόλεις, και όλοι μαζί να αποδείξουμε πως είναι δυνατόν να δράσουμε ενάντια στην υπερθέρμανση του πλανήτη.

Η Ώρα της Γης ξεκίνησε το 2007 στο Σίδνεϊ της Αυστραλίας με τη συμμετοχή 2.2 εκατομμυρίων νοικοκυριών και επιχειρήσεων που έσβησαν τα φώτα τους για μία ώρα. Μόλις έναν χρόνο αργότερα η εκστρατεία μετατράπηκε σε ένα παγκόσμιο κίνημα για το κλίμα με τη συμμετοχή 100 εκατομμυρίων ανθρώπων σε 35 χώρες. Παγκοσμίως γνωστά κτίρια και τοποθεσίες όπως η γέφυρα Golden Gate και το Κολοσσαίο, σκοτείνιασαν για μία ώρα και μετατράπηκαν σε σύμβολα ελπίδας για ένα πρόβλημα που γίνεται κάθε ώρα και πιο έντονο.

Η Ώρα της Γης 2009 απευθύνεται σε κάθε πολίτη, κάθε επιχείρηση και κάθε ανθρώπινη κοινότητα στον πλανήτη. Μας καλεί να δράσουμε, να αναλάβουμε τις ευθύνες μας και να συμμετέχουμε ενεργά σε πρωτοβουλίες για ένα βιώσιμο μέλλον. Πασίγνωστες τοποθεσίες, μνημεία και κτίρια σε όλο τον πλανήτη θα σκοτεινιάσουν και φέτος. Άνθρωποι σε όλο τον κόσμο θα σβήσουν τα φώτα τους και θα ενώσουν για μία ώρα τις ζωές για το μέλλον του πολύτιμου πλανήτη μας.

Περισσότερες από 64 χώρες συμμετέχουν στην Ώρα της Γης 2009. Αυτός ο αριθμός μεγαλώνει καθημερινά, καθώς οι άνθρωποι καταλαβαίνουν πως μία τόσο απλή ενέργεια, όπως το να σβήσουν τα φώτα τους, μπορεί να έχει τόσο μεγάλη συμβολή στην έλευση της αλλαγής.

Η Ώρα της Γης είναι ένα μήνυμα ελπίδας και δράσης.

Τι μπορείτε να κάνετε
Μπορείτε να συμμετέχετε απλά σβήνοντας τα φώτα στο χώρο σας από τις 20:30 έως τις 21:30 το Σάββατο 28 Μαρτίου 2009. Υπάρχουν όμως πολλά άλλα πράγματα που μπορείτε να κάνετε για να πετύχει η Ώρα της Γης 2009.

http://www.earthhour.org/action/gr:el

Όπως επισημαίνει ο Εμίλ Παλιαρούλο, ένας από τους σχεδιαστές του Fallout 3, ενός παιχνιδιού δράσης που διηγείται την ιστορία ενός ήρωα από τα εφηβικά του χρόνια, ο παίχτης καλείται να πάρει αποφάσεις με βάση την ηθική και τα δεδομένα της στιγμής, που επηρεάζουν την εξέλιξη όλης της ιστορίας του παιχνιδιού.

«Έχουμε πλέον φτάσει το σημείο που δε φτάνουν τα εντυπωσιακά γραφικά για να προσελκύσουν το ενδιαφέρον. Οι παίχτες περιμένουν και ένα ενδιαφέρον σενάριο» εξηγεί ο ίδιος. Οι συζητήσεις του χαρακτήρα με άλλους ήρωες του παιχνιδιού που συναντά αλλά και οι αντιδράσεις στα διλήμματα που παρουσιάζονται στην πορεία της ιστορίας αλλάζουν τη ροή του σεναρίου με τρόπο πολλές φορές εντυπωσιακό.

Τα πρώτα δείγματα σεναρίου στα βιντεοπαιχνίδια εντοπίζονται ήδη από τη δεκαετία του 1980, όταν κάποιες εταιρείες θέλησαν να προσφέρουν κάτι παραπάνω στον παίχτη από μια υποτυπώδη ιστορία σωτηρίας του κόσμου από εξωγήινους. Στο κλασικό πλέον παιχνίδι Donkey Kong της Nintendo, ο Σιγκέρου Μιγιαμότο θέλησε να προσθέσει σεναριακά στοιχεία στην ιστορία του ήρωα που παλεύει να απελευθερώσει την πριγκίπισσα από ένα τεράστιο γορίλα.

Η εξέλιξη των μηχανών γραφικών και των υπολογιστών έδωσαν τη δυνατότητα κατασκευής πιο περίπλοκων παιχνιδιών και παρουσίασης πιο ζωντανών και εκλεπτυσμένων χαρακτήρων. Από ένα σημείο μάλιστα και μετά, ξεκίνησε ο διαχωρισμός των τίτλων με βάση την ύπαρξη ή όχι σεναρίου. «Τα τελευταία χρόνια έχει φανεί η σημασία του σεναρίου σε ένα παιχνίδι. Τα βιντεοπαιχνίδια πλέον είναι επικερδής επιχειρηματική δραστηριότητα». Συνέχεια »

Η κόρη τους γεννήθηκε πριν από εννέα χρόνια. Η Εσθερ με τον Γιάννη έφτιαξαν ένα από τα πιο συμπαθητικά τουριστικά καταλύματα που υπάρχουν στο παραλιακό Κυπαρίσσι Λακωνίας. Γεννημένη στη Βαρκελώνη της Ισπανίας, ένιωσε πως είχε φτιάξει τον δικό της παράδεισο επί της Γης μέχρι που…

Μέχρι που πλησίασε ο καιρός για να πάει η κόρη της σχολείο. Τότε έμαθε ότι στην πορεία προς τη γνώση, η μικρή Κοραλλία θα έπρεπε να κάνει τις τάξεις ανάποδα! Δηλαδή, μετά τη δευτέρα να διδαχθεί πρώτα την ύλη της τετάρτης και μετά της τρίτης. Και στη συνέχεια, πρώτα της έκτης και μετά της πέμπτης. «Μα είναι αυτό δυνατόν; Είναι νόμιμο;», συνεχίζει να αναρωτιέται μέχρι σήμερα.

Της εξηγούμε ότι αυτό είναι κοινή πρακτική στα ολιγοθέσια σχολεία. Οταν υπάρχει ένας δάσκαλος για όλες τις τάξεις δεν μπορεί να διδάσκει χωριστά την καθεμιά. Η τρίτη και η τετάρτη είναι σε πρόγραμμα συνδιδασκαλίας σε όλα τα μαθήματα πλην των Μαθηματικών. Το ίδιο συμβαίνει με πέμπτη-έκτη τάξη. Οταν λοιπόν έρχεται ένα παιδί από τη δευτέρα και μπαίνει στην επόμενη ομάδα, θα κάνει τη μία χρονιά ύλη τρίτης αλλά την επόμενη πρέπει να αντιμετωπίσει ύλη Τετάρτης. Τότε είναι η ώρα των «βασανιστηρίων» για τα παιδιά που μόλις έχουν έρθει από τη δευτέρα. Η Εσθερ ακούει και επανέρχεται προβληματισμένη:

«Γιατί όμως το παιδί μου και κάθε παιδί σε απομακρυσμένη περιοχή να μη μαθαίνει Αγγλικά όπως γίνεται σε όλα τα Δημοτικά που έχουν ακόμη και δεύτερη ξένη γλώσσα; Γιατί να μην έχει γυμναστή, δάσκαλο Μουσικής και Καλλιτεχνικών; Γιατί να πρέπει να μείνει σε Οικοτροφείο για να συνεχίσει τις σπουδές του στο Γυμνάσιο, όπως γινόταν το 1960 και σε συνθήκες εκείνης της εποχής;».

Σε τέτοιας μορφής ερωτήματα αναζητεί απαντήσεις η έρευνα της «Ε» για την απρόσιτη Παιδεία στη δυσπρόσιτη Ελλάδα.

Οι εγκληματικές οργανώσεις ενδιαφέρονται όλο και περισσότερο για την πειρατεία των ταινιών, μία δραστηριότητα ιδιαίτερα επικερδή και με μικρό ρίσκο, σύμφωνα με έκθεση της RAND Corpοration (Research and Development) που δόθηκε στη δημοσιότητα.Σύμφωνα με την έκθεση αυτού του μη κυβερνητικού ερευνητικού οργανισμού, οι οργανώσεις τύπου μαφίας ή οι συμμορίες έχουν προσθέσει το λαθρεμπόριο ταινιών στις δραστηριότητές τους, παράλληλα με το λαθρεμπόριο ναρκωτικών, το ξέπλυμα χρήματος, την εκμετάλλευση και την εμπορία ανθρώπων.

«Αν λάβει κανείς υπόψη του τα τεράστια περιθώρια κέρδους, δεν είναι περίεργο που το οργανωμένο έγκλημα έχει επενδύσει στην πειρατεία ταινιών», εξηγεί ο βασικός συντάκτης της έκθεσης, Γκρεγκ Τρέβερτον, συμπληρώνοντας ότι «τα κέρδη είναι υψηλά και ο κίνδυνος διακίνησης σχετικά χαμηλός».

Στην ίδια έκθεση εξάλλου αναφέρεται ότι, έστω και εάν οι ερευνητές δεν κατόρθωσαν να αποδείξουν ότι οι τρομοκρατικές οργανώσεις χρηματοδοτούν τις δραστηριότητές τους και με αυτό τον τρόπο, ορισμένες μεμονωμένες περιπτώσεις καθιστούν σαφείς τις διασυνδέσεις μεταξύ του οργανωμένου εγκλήματος και της τρομοκρατίας.

«Εάν αγοράζετε πειρατικά CD, υπάρχει κίνδυνος τουλάχιστον ένα μέρος των χρημάτων να καταλήγει σε εγκληματικές οργανώσεις, ίσως και σε τρομοκρατικές», προειδοποιεί ο Τρέβερτον.

Η έκθεση αυτή, η οποία εκπονήθηκε με χρηματοδότηση της Αμερικανικής Ένωσης Κινηματογράφου (Motion Pictures Association of America-MPAA), το λόμπι των κινηματογραφικών στούντιο του Χόλιγουντ, στηρίχτηκε σε έρευνες που πραγματοποιήθηκαν σε συνεργασία με 120 υπηρεσίες για τη τήρηση της τάξης, σε περισσότερες από 20 χώρες.

Σύμφωνα με τη RAND, η πειρατεία ταινιών μπορεί σε μερικές περιπτώσεις να αποδειχθεί πιο επικερδής και από το λαθρεμπόριο ναρκωτικών: ένα πειρατικό DVD στη Μαλαισία κοστίζει 70 σεντς και μπορεί να πωληθεί μέχρι και 10 φορές ακριβότερα στους δρόμους του Λονδίνου.

Σύμφωνα με την έκθεση, η απόδοση των πειρατικών CD είναι τρεις φορές υψηλότερη από αυτή της ιρανικής ηρωίνης, και πιο σημαντική από αυτή της κολομβιανής κοκαΐνης.

Ελεύθερος Τύπος

Η τελευταία μεγάλη μάχη που δόθηκε στις ΗΠΑ για τον περιορισμό κάποιας τεχνολογίας αφορούσε την κρυπτογραφία. Αυτή είναι η μέθοδος κωδικοποίησης των μηνυμάτων με βάση έναν αλγόριθμο, έτσι ώστε κανείς, εκτός του παραλήπτη, να μην μπορεί να τα διαβάσει. Για παράδειγμα, η λέξη «ΞΒΚ» είναι το «ΝΑΙ» κρυπτογραφημένη με τον αλγόριθμο «ν+1». Φυσικά σήμερα χρησιμοποιούνται απείρως πιο πολύπλοκοι αλγόριθμοι και οι υπολογιστές (που έχουν το «κλειδί») κάνουν την κωδικοποίηση και αποκωδικοποίηση των μηνυμάτων σε κλάσματα δευτερολέπτου.Οταν άρχισε να εξαπλώνεται αυτή τεχνολογία, οι μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ θορυβήθηκαν. Ως πρώτο βήμα επιχείρησαν την απαγόρευσή της. Σκόνταψαν, όμως, στην πρώτη τροπολογία του Συντάγματος που απαγορεύει τη λογοκρισία. Ο κρυπτογραφημένος λόγος είναι λόγος, ασχέτως πώς εκφέρεται. Αν κάποιος θέλει να πει «ΞΒΚ» αντί «ΝΑΙ», έχει κάθε δικαίωμα να το κάνει και «το Κογκρέσο δεν πρέπει να κάνει νόμο που να του το απαγορεύει». Υπήρξαν σκέψεις για «ονομαστικοποίηση» των αλγόριθμων, να καταθέσουν δηλαδή οι εταιρείες παραγωγής τηλεφώνων και κινητών τα «κλειδιά» στην Εθνική Υπηρεσία Ασφάλειας (NSA), αλλά γρήγορα εγκαταλείφθηκε ως άγονη. Τα προγράμματα κρυπτογράφησης κυκλοφορούσαν ευρέως στο Διαδίκτυο και όπως σάρκαζαν τότε πολλοί, το να δώσει κανείς τα κλειδιά κρυπτογράφησης στην NSA είναι «σαν να αναθέτει σε κάποιον οφθαλμολάγνο να του περάσει τις κουρτίνες στο σπίτι».

Η κυβέρνηση των ΗΠΑ αποφάσισε τότε να περιορίσει τη γνώση της κρυπτογραφίας εντός των συνόρων της χώρας. Τη χαρακτήρισε «πολεμικό υλικό υψηλής τεχνολογίας» και απαιτούσε άδεια των ομοσπονδιακών αρχών για την εξαγωγή της· όπως γίνεται με πυραύλους ή αεροσκάφη. Το 1991 ο καθηγητής Μαθηματικών του Πανεπιστημίου του Ιλινόις, ο Ντάνιελ Μπερνστίν, έφτιαξε ένα ισχυρό αλγόριθμο κρυπτογράφησης που τον ονόμασε «Snuffle». Περιέγραψε τον κώδικα σε ένα επιστημονικό άρθρο το οποίο δημοσίευσε σε μια μαθηματική επιθεώρηση. Tο άρθρο αυτό υπήρχε σε όλες τις βιβλιοθήκες του κόσμου και προφανώς οποιοσδήποτε (Αμερικανός ή ξένος) μπορούσε να το φωτοτυπήσει και να το πάρει.

Δύο χρόνια μετά την έκδοση του άρθρου ο Μπερνστίν, μαζί με την οργάνωση για τα πολιτικά δικαιώματα στον κυβερνοχώρο «Electronic Frontier Foundation», αποφάσισαν να δοκιμάσουν τη συνταγματικότητα του νόμου στα δικαστήρια. Ο συγγραφέας ζήτησε άδεια εξαγωγής του δικού του άρθρου του, από την αρμόδια υπηρεσία του Στέιτ Nτιπάρτμεντ! Φυσικά του την αρνήθηκαν, άσχετα αν το άρθρο ήδη υπήρχε στις βιβλιοθήκες του εξωτερικού. H απόφαση της δικαστού Μέριλιν Πάτελ ήταν ιστορική: «Tο δικαστήριο αυτό δεν μπορεί να βρει αξιοσημείωτη διαφορά μεταξύ της γλώσσας προγραμματισμού των υπολογιστών και των Γερμανικών ή Γαλλικών…. Οπως η μουσική και οι μαθηματικές εξισώσεις, η γλώσσα των υπολογιστών είναι ακριβώς αυτό που υποδηλώνει η λέξη: γλώσσα, και μεταδίδει πληροφορίες ή σε υπολογιστή ή σε εκείνους που ξέρουν να τη διαβάζουν… Ετσι, αν και ο κώδικας Snuffle εύκολα μπορεί να χρησιμοποιηθεί για κρυπτογράφηση μηνυμάτων, δεν μπορεί παρά να θεωρηθεί έκφραση…».

Ο νόμος κατέπεσε πριν προλάβει ο Ρίτσαρντ Γουάιτ να αναδείξει τη γελοιότητά του. Ο εν λόγω Αμερικανός πολίτης έγραψε με τατουάζ ένα ισχυρό αλγόριθμο στο μπράτσο του. Αποφάσισε να ταξιδέψει στο εξωτερικό και ζήτησε άδεια εξαγωγής του… χεριού του.

Ιnfo

-Ithiel de Sola Pool, «Technologies of Freedom», Harvard University Press

-Stephen Pincock, «Κρυπτογραφία», εκδ. «Τραυλός»

Αρθρο του Πάσχου Μανδραβέλη στην Καθημερινή

Κάθε νέα εξέλιξη της επικοινωνίας είναι πρόκληση στις διωκτικές αρχές. «Tο πεζοδρόμιο βρίσκει τις δικές του χρήσεις για κάθε τεχνολογία», είχε γράψει ο συγγραφέας επιστημονικής φαντασίας Γουίλιαμ Γκίμπσον. Επειδή, οι τεχνολογίες αποτελούν εξελικτικό χαρακτηριστικό μιας κοινωνίας, αναγκάζουν ολόκληρο το σύστημα να εξελιχθεί.

Ομως οι εξουσιαστικές γραφειοκρατίες έχουν από τη φύση τους συντηρητικά χαρακτηριστικά. Είναι διαρθρωμένες και λειτουργούν πάντα για την προηγούμενη κατάσταση. Κάθε εξέλιξή τους είναι πονοκέφαλος: πρέπει να αναδιαρθρωθούν, να βρουν άλλους τρόπους να λειτουργούν και αυτό είναι δύσκολο, ειδικά όταν οι μηχανισμοί είναι μεγάλοι. Γι? αυτό το πρώτο πράγμα που σκέφτονται, δεν είναι να ξεκουνηθούν από τη δική τους βολή, αλλά να περιορίσουν, στον βαθμό που μπορούν, την εξέλιξη.

Η ιστορία προσφέρει πολλά παραδείγματα. Οταν φούντωνε η τυπογραφία και τα αιρετικά κείμενα πλημμύριζαν την Ευρώπη, οι βασιλείς ψήφιζαν τα «copyright acts», νομοθεσίες που έδιναν σε κάποιους ελεγχόμενους το δικαίωμα να τυπώνουν. Στην κατεχόμενη Ευρώπη, απαγόρευαν και κυνηγούσαν τα ραδιόφωνα. Ο μεγάλος πονοκέφαλος της KGB ήταν τα διάσπαρτα στις κρατικές επιχειρήσεις φωτοαντιγραφικά, στα οποία πολλοί έκαναν αντίγραφα των παράνομων «Σάμισνταντ». Στις ΗΠΑ επιχειρήθηκε κατά τη δεκαετία του 1990 να απαγορευθεί η χρήση της κρυπτογραφίας και στην Ελλάδα, μετά την αποτυχημένη επιχείρηση ονομαστικοποίησης των blogs, επιχειρείται τώρα η ονομαστικοποίηση των καρτοκινητών.

Άρθρο του Πάσχου Μανδραβέλη στην Καθημερινή

Ηταν η προσωποποίηση της «άλλης Ελλάδας». Με μια σπουδαία ανακάλυψη στην πληροφορική κατέκτησε την πρώτη θέση σε ευρωπαϊκό μαθητικό διαγωνισμό. Αντιλαμβανόμενος τη σπουδαιότητα του επιτεύγματός του ο ΕΤ ανέδειξε το θέμα στο πρωτοσέλιδο της 30ής Σεπτεμβρίου 2008, με αποτέλεσμα ο 17χρονος μαθητής Νίκος Πασσαλής από τη Θεσσαλονίκη να μονοπωλήσει το ενδιαφέρον των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης για δύο μέρες. Ο πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής τού έστειλε συγχαρητήρια επιστολή. Επιπλέον οι (τότε) υπουργοί Τύπου και Παιδείας καθώς και διάφοροι πολιτικοί προχώρησαν σε διθυραμβικές δηλώσεις.

Από τότε πέρασαν πέντε μήνες. Ο μαθητής επέστρεψε στα θρανία και συνέχισε την έρευνά του. Ο ΕΤ παίρνει και πάλι την πρωτοβουλία να δει πόσο έχει αλλάξει η ζωή του 17χρονου μετά τη δημοσιότητα που πήρε η διάκρισή του και αν το «λαμπρό μυαλό» αξιοποιήθηκε από κάποιο φορέα ή ίδρυμα. «Δεν έχει γίνει τίποτα?» λέει ο 17χρονος επιχειρώντας να κρύψει την απογοήτευσή του.

Τους τελευταίους μήνες ο Νίκος Πασσαλής ήρθε σε επικοινωνία με διάφορους καθηγητές πανεπιστημίων. Ολες αυτές οι επαφές έγιναν σε ένα καθαρά? θεωρητικό επίπεδο. Εντύπωση προκαλεί πως κανένας εκπρόσωπος του ιδιωτικού τομέα δεν επικοινώνησε μαζί του. Αν ο μαθητής ζούσε στις ΗΠΑ ή σε χώρα της κεντρικής Ευρώπης, πιθανότατα, οι πολυεθνικές θα έκαναν ουρές έξω από το σπίτι του εξασφαλίζοντας από τώρα μια συνεργασία.

Άρθρο στον Ελεύθερο Τύπο

Σας κάνει εντύπωση; δεν είναι κάτι αναμενόμενο για τα ελληνικά πράγματα;

O Δ. Μαρωνίτης μας διαφωτίζει ετυμολογικά:
Ως ρίζα και κορμός ενός πολύκλαδου δέντρου, η λέξη Παιδεία (δυσμετάφραστη ή και αμετάφραστη στις ξένες γλώσσες) εμφανίζει εξελισσόμενο, σημασιολογικό και λειτουργικό εύρος και βάθος. Οι αρχές της ανιχνεύονται στον Αισχύλο και στον Σοφοκλή, δηλώνοντας κατ΄ αρχήν την τροφή και την ανατροφή ενός παιδιού, αλλά και την καλλιέργεια ενός δέντρου. Στον Πλάτωνα η λέξη σαφώς πλέον αναβαθμίζεται και αναδεικνύεται σε μέτρο γνώσης και αρετής, καλύπτοντας τελικώς τόσο την πλατωνική οντολογία όσο και την πλατωνική επιστήμη. Η ίδια λέξη θεωρείται στην ελληνική αρχαιότητα ενίοτε συνώνυμη της νεαρής ηλικίας, ενώ σκοπίμως συνάπτεται κάποτε τόσο με την παιδεία όσο και με την παιδιά · σημαίνοντας την παιδαριώδη φλυαρία και ανοησία αφενός, το παίγνιο (ως διασκέδαση ή ως φιλόσοφη μέθοδο) αφετέρου. Στους Ρωμαίους η ελληνική παιδεία μεταφράστηκε όψιμα ως humanitas, και με το ιδεολογικό αυτό φορτίο υποστήριξε και υποστηρίζει εφεξή τις λεγόμενες ανθρωπιστικές σπουδές· άλλως πώς (κατά τη γνώμη μου κακώς): πειθαρχίες.

Πλησιέστερη ετυμολογικά και λειτουργικά προς τη ριζική παιδεία αναγνωρίζεται η μεταγενέστερη εμπρόθετη εκπαίδευσις, παράγωγη του ρήματος εκπαιδεύω, το οποίο, όσο βλέπω στα λεξικά, εμφανίζεται πρώτη φορά στον πλατωνικό Κρίτωνα, με τη σημασία του διδάσκω κάποιον κάτι ή εντυπώνω σε κάποιον κάτι με τη διδασκαλία – αυτού του είδους η εκπαίδευση αφορά ενίοτε και την προσαρμοστική άσκηση ενός ζώου.

Παραμένοντας στο κρίσιμο αυτό ζεύγος ( Παιδεία-Εκπαίδευση ) που συνιστά την κοινόχρηστη ως σήμερα ορολογία της σχολικής θεωρίας και πράξης, θα επιχειρήσω την άλλη Κυριακή μια, όσο γίνεται συντομότερη, σύγκριση των δύο ομογενών όρων, προκειμένου να φανούν κάποιες τυπικές συγκαλύψεις και επικαλύψεις, οι οποίες ευνοούν και συντηρούν ουσιαστικές παρεξηγήσεις. Θυμίζω σήμερα τα γνωστά και αυτονόητα: η λέξη εκπαίδευση έχει χρόνια τώρα εγκατασταθεί στη σχολική πρακτική, με ή χωρίς επιθετικό προσδιορισμό, για να δηλώσει κυρίως τις δύο πρώτες βαθμίδες της. Στις μέρες μας επικράτησαν οι όροι πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση, σε αντικατάσταση της στοιχειώδους και μέσης, που συνολικά ορίζονται ως Γενική Εκπαίδευση. Σε αντιδιαστολή προφανώς ο όρος παιδεία επιφυλάσσεται τιμητικά για την πανεπιστημιακού τύπου ανώτατη (πρόσφατα και ανώτερη) βαθμίδα. Παρά ταύτα η συντομογραφία ΑΕΙ αναλύεται στον επίτιτλο Ανώτατα (και Ανώτερα ) Εκπαιδευτικά Ιδρύματα, οπότε η παιδεία φαίνεται να συμπάσχει, ονομαστικά τουλάχιστον, με την εκπαίδευση, διατηρώντας ωστόσο την ανωτερότητά της.

Εξάλλου η παιδεία, εκτός τώρα σχολικών ιδρυμάτων, έχει διευρυνθεί και ως περιεκτικός όρος του πολιτισμού, στα κεφάλαια προπάντων των γραμμάτων και των τεχνών. Από την άποψη αυτή η μετάφραση της ελληνικής λέξης παιδεία στη λατινική λέξη cultura έχει το προσόν ότι μας θυμίζει τη ριζική σημασία της ως καλλιέργειας, σε μεταφορικό τώρα επίπεδο.

Το Βήμα

Σαν σήμερα το 1982 το ελληνικό Υπουργείο Παιδείας καταργεί τις ποδιές των μαθητριών στα σχολεία.

Κι όμως το πρόλαβα αυτό το μέτρο. Και το εφάρμοσα άμεσα πηγαίνοντας την επομένη με παντελόνι στο σχολείο. Στήθηκα μπροστά – μπροστά στην προσευχή και περίμενα με αγωνία να σκάσει η καμπάνα. Κάτι που δεν συνέβη ποτέ. Άλλη μία αναίμακτη επανάσταση τερματίστηκε άδοξα. Πάνε και τα πικεδένια γιακαδάκια και οι κορδέλες στα μαλλιά.

Αν οι καθηγητές μας έβλεπαν τη σημερινή εμφάνιση των μαθητριών, θα τα κατάπιναν τα υπογλώσσια με τις χούφτες.

O tempora, o mores.

Η οικονομική κρίση έχει μέχρι στιγμής γονατίσει μερικές από τις μεγαλύτερες εφημερίδες στις ΗΠΑ αλλά και στην Ευρώπη,έχει κοστίσει χιλιάδες θέσεις εργασίας και απειλεί να αλλάξει για πάντα τον Τύπο και την έντυπη δημοσιογραφία.Οι εφημερίδες
περικόπτουν δραστικά τα έξοδα λειτουργίας, κλείνουν γραφεία στο εξωτερικό και καταργούν ανταποκριτές,βάζουν σε υποθήκη τα περιουσιακά τους στοιχεία,περνούν στο Διαδίκτυο ή αναστέλλουν τη λειτουργία τους.Ο έντυπος Τύπος συρρικνώνεται και, όπως πολλοί επισημαίνουν,μαζί του συρρικνώνεται και η δημοκρατία.

Οι πιέσεις που δέχεται η βιομηχανία του έντυπου Τύπου οδηγεί τους δημοσιογραφικούς ομίλους να αναζητούν λύσεις προκειμένου να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις της εποχής. Το Διαδίκτυο φαίνεται να είναι το μέλλον για τις εφημερίδες. Αξίζει να σημειωθεί ότι σύμφωνα με στοιχεία που δόθηκαν προχθές στη δημοσιότητα οι βρετανικές εφημερίδες τον Ιανουάριο του 2009 κατέγραψαν εντυπωσιακές αυξήσεις στον αριθμό των αναγνωστών των ηλεκτρονικών τους εκδόσεων σε σύγκριση με τον Ιανουάριο του 2008. Πιο συγκεκριμένα, οι αναγνώστες της ηλεκτρονικής έκδοσης του «Guardian» τον Ιανουάριο έφτασαν τις 29.811.671 παρουσιάζοντας αύξηση κατά 51% σε σύγκριση με το αντίστοιχο διάστημα του 2008. Η ιστοσελίδα της «Τelegraph» παρουσίασε αύξηση 110%, των «Τimes» 52%, του «Ιndependent» 108% και της «Μirror» 25%.