Αναγκάστηκε να απολογηθεί η Microsoft, ύστερα από τη γκάφα σε διαφήμισή της στην Πολωνία. Αν και η εταιρία είχε χρησιμοποιήσει για ένα διαφημιστικό τρία άτομα, έναν ασιάτη, έναν μαύρο και μια γυναίκα λευκή, στο σάιτ της στην Πολωνία ο μαύρος… άλλαξε χρώμα και έγινε λευκός. Το χρώμα των χεριών του, όμως, έμεινε όπως ήταν, μαύρο.
«Το λευκό πρόσωπο και το μαύρο χέρι συμβολίζει …φυλετική αρμονία. Υποτίθεται πως δείχνει ότι ένα άτομο μπορεί να είναι λευκό και μαύρο, νέο και ηλικιωμένο ταυτόχρονα» σχολίασαν στο μπλογκ Photoshop Disasters.
Οι ιστορικοί μπορεί να ερίζουν ακόμη για το αν υπήρξε ποτέ η απάτη με την οποία χρέωσε η Ιστορία τον Γκριγκόρι Ποτέμκιν, αλλά εμάς μας βολεύει αφάνταστα για να πούμε τη δική μας ιστοριούλα. Για να φανεί αρεστός στην τσαρίνα Αικατερίνη της Ρωσίας, ο ευνοούμενός της υπουργός φρόντιζε να της κρύβει την αθλιότητα της ρωσικής υπαίθρου, κατασκευάζοντας από χαρτόνι ολόκληρα χωριά, που έδειχναν μιαν ανύπαρκτη ανάπτυξη. Τόσο ήταν διεφθαρμένος.
Ζούμε όλοι…
… σε χωριά Ποτέμκιν, ανάμεσα σε γκρίζες ζώνες και μαύρες τρύπες. Δυστυχώς το καταλαβαίνουμε πολύ αργά, μονάχα αφού πια έχουν πάρει φωτιά τα χαρτόνια τους.
Τις 170.000 καταχωρίσεις συμπλήρωσε η «Εγκυκλοπαίδεια της Ζωής», ένας δικτυακός τόπος στον οποίο καταγράφονται όλα τα γνωστά είδη χλωρίδας και πανίδας. Πρόκειται για ένα τεράστιο επιστημονικό εγχείρημα, σκοπός του οποίου δεν είναι απλώς η καταγραφή του φυτικού και ζωικού πλούτου του πλανήτη μας αλλά μια αναλυτική καταγραφή στην οποία περιλαμβάνονται εκτενείς περιγραφές των ειδών, εντυπωσιακές φωτογραφίες εμπλουτισμένες με γραφικά, χάρτες, βίντεο, ήχους και παρατηρήσεις από ερασιτέχνες, ενώ δεν λείπουν σύνδεσμοι οι οποίοι παραπέμπουν σε επιστημονικές δημοσιεύσεις.
Τα στελέχη της online εγκυκλοπαίδειας της ζωής (www.eol.org), τα οποία έχουν χαρακτηρίσει το εγχείρημα «διαδραστικό ζωολογικό κήπο», υπολογίζουν ότι όταν ολοκληρωθεί η συλλογή όλων των δεδομένων, ο όγκος των πληροφοριών θα φθάσει και πιθανόν θα υπερβεί τις 300 εκατ. σελίδες. Στη συγγραφή της εγκυκλοπαίδειας συμμετέχουν τα μεγαλύτερα επιστημονικά ιδρύματα και πανεπιστήμια του κόσμου.
Η Google ανακοίνωσε σήμερα τα αποτελέσματα μίας εσωτερικής έρευνας, η οποία ολοκληρώθηκε τον Ιούνιο και αφορά στη διερεύνηση και τη περιγραφή της γλωσσικής επιλογής των Ελλήνων χρηστών όσον αφορά στις διαδικτυακές αναζητήσεις.Τα ερωτήματα αναζήτησης που διατυπώνονται στα ελληνικά κυριαρχούν σε ποσοστό 51%, ενώ ακολουθούν τα «Greeklish» (ελληνικά που είναι γραμμένα στο λατινικό αλφάβητο) με 34% και έπονται τα αγγλικά με ποσοστό 15%.
Ενδιαφέρον είναι το γεγονός ότι, εάν προστεθούν στις αναζητήσεις οι επωνυμίες (πχ. Facebook, in, YouTube, Google), οι Έλληνες φαίνεται να προτιμούν τα Αγγλικά με προβάδισμα 72%, έπειτα τα Ελληνικά (15%) και τέλος τα Greeklish (13%).
Η μεθοδολογία που χρησιμοποιήθηκε για τη διεξαγωγή της έκθεσης περιλαμβάνει τη συλλογή δεδομένων στη διάρκεια του Ιουνίου 2009, τα οποία αναφέρονται σε μοναδικά ερωτήματα αναζήτησης (ερωτήματα που εμφανίζουν έστω και ένα διαφορετικό χαρακτήρα σε σχέση με τα υπόλοιπα πχ. Google – goggle) με ικανοποιητικό όγκο αναζητήσεων (τουλάχιστον 1.000 αναζητήσεις ανά εβδομάδα).
Στη συνέχεια, τα ερωτήματα αναζήτησης κατηγοριοποιήθηκαν σε τρεις ομάδες: Αγγλικά, Ελληνικά και Greeklish, με την απόδοση διαφορετικής βαρύτητας σε κάθε ένα από αυτά, όσον αφορά στη συμμετοχή τους στα τελικά ποσοστά ανάλογα με τον όγκο αναζητήσεων που διέθεταν. Παραδείγματος χάριν, το ερώτημα αναζήτησης “hotel”, “ksenodoxeio” και “ξενοδοχείο”, με αντίστοιχούς όγκους αναζητήσεων 49, 12 και 39 σε σύνολο 100 αναζητήσεων, συμμετέχουν κατά 49%, 12% και 39% στα τελικά ποσοστά.
Παρόλα αυτά, αξίζει να σημειωθεί τα παραπάνω συμπεράσματα προκύπτουν από τα δεδομένα που συγκεντρώθηκαν σε ένα συγκεκριμένο χρονικό διάστημα και δεν πρέπει να θεωρηθούν ευρήματα διαχρονικώς αμετάβλητα, καθώς αφορούν στη γλώσσα ενός λαού, η οποία αποτελεί ένα διαρκώς μεταβαλλόμενο σημειακό σύστημα.
Ο κυβερνοχώρος είναι, και πρέπει να παραμείνει, χωρίς αμφιβολία ένας χώρος ελεύθερης έκφρασης και διακίνησης ιδεών. Κυρίως πρέπει να δίνει τη δυνατότητα σε όποιον το επιθυμεί να τοποθετείται στα διάφορα θέματα, να εκφράζει τις σκέψεις του, να ασκεί κριτική. Ωστόσο, κανείς δεν πρέπει να διασχίζει τα σύνορα της ελευθερίας με την ασυδοσία και της ελεύθερης έκφρασης με την ωμή κατασυκοφάντηση.
Σύμφωνα με δημοσίευμα των «Τάιμς του Λονδίνου», η Ρόζμαρι Πορτ θα καταθέσει αγωγή κατά της Google ζητώντας της την καταβολή αποζημίωσης 15 εκατομμυρίων δολαρίων, επειδή αποκάλυψε την ταυτότητά της. Η Πορτ διατηρούσε μπλογκ στο Blogger. com της εταιρείας. Τίτλος του «Skanks in NYC», που θα μπορούσε να μεταφραστεί ελεύθερα ως «βρωμερά υποκείμενα στην Πόλη της Νέας Υόρκης». Βασικός στόχος του ήταν να εξαπολύει λυσσώδεις επιθέσεις κατά της Λισκούλα Κόεν, ενός πρώην μοντέλου του περιοδικού Vogue. Την έλουζε, μάλιστα, καθημερινά με χαρακτηρισμούς άκρως υποτιμητικούς: ψυχωσική, ναρκομανή, ψεύτρα, πόρνη, βρωμερό ζώο και άλλα πολύ χειρότερα.
Επειτα από σχετική απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου της Νέας Υόρκης, η εταιρεία Google αποκάλυψε την ταυτότητα της ιδιοκτήτριας του μπλογκ. Το δικαστήριο απέρριψε τους ισχυρισμούς της Ρόζμαρι ότι τα μπλογκ αποτελούν σύγχρονο φόρουμ όπου έχει ο καθένας δικαίωμα να λέει ό, τι θέλει χωρίς καμιά συνέπεια. Ετσι, η Google αναγκάστηκε να δώσει στην κ. Κόεν στοιχεία όπως η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου και η ηλεκτρονική υπογραφή του υπολογιστή της υβρίζουσας Πορτ, βοηθώντας την να αποκαλύψει την ταυτότητά της. Και το τέλος μπήκε εκεί, καθώς το μοντέλο δεν θέλησε να στραφεί εναντίον της διώκτριάς της. Της άρκεσε ότι έμαθε την ταυτότητά της. Η Google ενημέρωσε τους χρήστες του ιστότοπου που φιλοξενεί τα μπλογκ ότι τα προσωπικά δεδομένα κάθε μπλόγκερ προστατεύονται, αλλά θα αποκαλύπτονται εφόσον ζητηθούν από το δικαστήριο. Βέβαια, μπλογκ με συκοφαντικό περιεχόμενο θα τίθενται εκτός λειτουργίας.
Η ανωνυμία και η δυνατότητα έκφρασης που δίνει η μπλογκόσφαιρα είναι πολύτιμα και πρέπει να προστατεύονται. Τα μπλογκ, όμως, δεν μπορεί να αφεθούν να μετεξελιχθούν σε χώρους εξύβρισης, εκβιασμού και μονομανούς δίωξης οποιουδήποτε τύχει να βρεθεί στον στόχο ενός εμπαθούς μπλόγκερ. Σίγουρα στα καθεστώτα όπου διώκονται η ελεύθερη έκφραση και η απρόσκοπτη διακίνηση των ιδεών, οι μπλόγκερ θα πρέπει να προστατεύονται και η ανωνυμία τους να θωρακίζεται. Ωστόσο, εμείς στα δυτικά κράτη πρέπει να γνωρίζουμε ότι η ανωνυμία δεν μπορεί να αποτελέσει εφαλτήριο για το «ξεκαθάρισμα» προσωπικών λογαριασμών. Η εξύβριση και η κατασυκοφάντηση δεν αποτελούν ελεύθερη έκφραση, αλλα ασυδοσία. Και καθένας έχει δικαίωμα να προστατευτεί από αυτήν.
Οι εικασίες έχουν ξεπεράσει κάθε προηγούμενο, οι λάτρεις των gadget φτάνουν στα όρια της μαζικής υστερίας, ενώ οι «τεχνολογικοί προφήτες» προβλέπουν ότι οι ζωές μας δε θα είναι ποτέ πια οι ίδιες. Τίποτα ασυνήθιστο δηλαδή, όταν η Apple ετοιμάζεται να κυκλοφορήσει ένα καινούργιο προϊόν.
Η εταιρεία που κατασκευάζει του υπολογιστές Mac, το iPod και το iPhone, φαίνεται να ετοιμάζει το νέο της «θαύμα», έναν επίπεδο υπολογιστή, αρκετά μικρό για να χωράει σε μια μια μικρή τσάντα ή χαρτοφύλακα, αλλά και αρκετά μεγάλο ώστε να δίνει τη δυνατότητα στο χρήστη να μπαίνει στο Ίντερνετ, να διαβάζει εφημερίδες στην οθόνη του ή να παρακολουθεί ταινίες.
Μήνες φημών και εικασιών έφτασαν πριν λίγες μέρες στο αποκορύφωμα τους, μετά το δημοσίευμα τεχνολογικού blog, ότι το Apple Tablet μπορεί να βρίσκεται στα ράφια των καταστημάτων τα Χριστούγεννα. Ο ενθουσιασμός για το Tablet έχει φτάσει σε τέτοιο σημείο, που στο Twitter δημοσιεύεται ένα νέο tweet για τον υπολογιστή κάθε οκτώ λεπτά.
Το παραπάνω βίντεο δημιουργήθηκε στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια και εξηγεί το Big Bang με τρόπο που ακόμα και κάποιος που δεν έχει τις απαραίτητες γνώσεις μπορεί να το καταλάβει.
Στην εποχή της οπτικοποίησης ένα βιογραφικό που ξεχωρίζει.
Εάν σκοπός ενός βιογραφικού είναι να κάνει τον υποψήφιο να ξεχωρίσει και να μείνει χαραγμένο -με θετικό τρόπο πάντα έτσι;- το όνομά του στο μυαλό του πιθανού εργοδότη τότε το συγκεκριμένο βιογραφικό εγγυημένα δουλεύει.
Ο Michael Anderson σίγουρα γνωρίζει πως να αναδεικνύει μέσα από γραφικά ενδιαφέροντα δεδομένα.
Ο Καλιγούλας, παρωνύμιο του Γάιου Καίσαρα από τα σανδάλια (caliga, στα λατινικά) που συνήθιζε να φοράει, ήταν παράφρων και κατάφερε να ξεπεράσει σε διαστροφή τον προκάτοχό του, τον φαύλο Τιβέριο.
«Ας με μισούν, αρκεί να με σέβονται» είναι η φράση που αποτέλεσε
το έμβλημά του κατά τη θητεία του ως αυτοκράτορα, για να δικαιολογήσει τις μεγαλύτερες θηριωδίες. Υποχρέωσε τον πεθερό του να αυτοκτονήσει, σκότωσε τη γιαγιά του, διέφθειρε τις αδελφές του και κακομεταχειρίστηκε πολλούς από τους Συγκλητικούς της Ρώμης.
Μπροστά στο δίλημμα τι είναι πιο σημαντικό για την τύχη ενός ανθρώπου, η διαπαιδαγώγηση ή το περιβάλλον, η εκπαίδευση ή η γενετική κληρονομιά, ο κοινός νους μάς ψιθυρίζει στο αφτί ότι και τα δύο είναι σημαντικά. Ενας μόνο από αυτούς τους παράγοντες, όσο εξαιρετικός και αν είναι, δεν εγγυάται τίποτε. Το γεγονός ότι από την πινακοθήκη των ρωμαίων αυτοκρατόρων αυτοί που διακρίνονται για τη θηριωδία τους είναι ο Καλιγούλας και ο Νέρωνας συνιστά απόδειξη της προαναφερόμενης άποψης.
Τα ουρλιαχτά και οι φωνές των πολιτών που βασανίζονται στα άθλια κελιά των ιρανικών φυλακών από τον περασμένο Ιούνιο, μετά την αμφιλεγόμενη επανεκλογή του σκληροπυρηνικού ηγέτη της χώρας Μαχμούντ Αχμαντινετζάντ, έφτασαν στη Δύση μέσω του Ιντερνετ.
Είδαμε από βίντεο κινητών τηλεφώνων και φωτογραφίες που ανέβηκαν στους διαδικτυακούς τόπους του Youtube, του twitter και του facebook τη φασιστική καταστολή της διαμαρτυρίας των χιλιάδων Ιρανών, που βγήκαν στους δρόμους φωνάζοντας για νοθεία του εκλογικού αποτελέσματος.
Δύο Ιρανοί εικοσάρηδες, που ζουν στη Σαγκάη, γνωστοί με τα ψευδώνυμα Σίνα και Πεϊμάν, ζήτησαν από τη συμπατριώτισσά τους Μαριάν Σατραπί, που ζει εξόριστη στο Παρίσι, να τους δανείσει τους χαρακτήρες του διάσημου γκράφικ νόβελ της, «Περσέπολις». Να θυμίσουμε ότι η κινηματογραφική μεταφορά του από τον Βενσάν Παρονό απέσπασε το 2007 το βραβείο της Κριτικής του Φεστιβάλ των Κανών και μια υποψηφιότητα για Οσκαρ. Οι δύο νεαροί δημιούργησαν την ιστοσελίδα «Persepolis 2.0» στην ηλεκτρονική διεύθυνση Spreadpersepolis.com και αφηγούνται μέσω των κόμικς ηρώων της Σατραπί το χρονικό των μετεκλογικών εξεγέρσεων.
Στη δική τους εκδοχή καταγράφονται μέρα με την ημέρα, από τις 15 μέχρι και τις 21 Ιουνίου, όλα τα γεγονότα της πρόσφατης αιματηρής εξέργεσης. Σε κάποια καρέ παρουσιάζονται οι χιλιάδες Ιρανοί ψηφοφόροι του μεταρρυθμιστή Μιρ Χοσεΐν Μουσαβί, που βγήκαν στους δρόμους να φωνάξουν «Πού πήγαν οι ψήφοι μας;», και η Τεχεράνη αφημένη στη βία και στις φλόγες. Το κόμικς τελειώνει με τη δολοφονία της 26χρονης διαδηλώτριας Νέντα Αγκα Σολτάν, που είναι ήδη σύμβολο της νέας εξέγερσης. Μέχρι στιγμής το σάιτ Persepolis 2.0 έχει δεχτεί περισσότερους από 100.000 επισκέπτες από δεκάδες χώρες του κόσμου. «Περάσαμε από την ελπίδα στο θυμό κι από κει στη λύπη. Είμαστε εντυπωσιασμένοι από το θάρρος του λαού μας και εξαγριωμένοι με την κυβέρνηση και τα δικολαβικά κουραφέξαλά της», δηλώνουν στη «Le Monde» οι δύο Ιρανοί.
Τον ρόλο των δασκάλων προσχολικής ηλικίας δεν αποκλείεται να κατακτήσουν σε λίγα χρόνια τα υπερσύγχρονα ανθρωποειδή, σύμφωνα με νέα μελέτη των ειδικών των πανεπιστημίων της Καλιφόρνια και της Ουάσιγκτον.
Οπως προβλέπει ο κ. Αντριου Μέλτζοφ, ψυχολόγος από το ερευνητικό κέντρο Life του Πανεπιστημίου της Ουάσιγκτον, μελλοντικά τα ρομπότ θα χρησιμοποιούνται για την εκμάθηση ξένων γλωσσών σε μικρά παιδιά σε βρεφονηπιακούς σταθμούς ή ακόμη και σε ενήλικες. Οι ρομποτικοί «δάσκαλοι», εξηγεί ο ερευνητής, σε αντίθεση με τους πραγματικούς θα προσφέρουν τις υπηρεσίες τους αντί ενός πολύ πιο οικονομικού πακέτου.
Από την άλλη, ο κ. Τέρανς Σεϊνόβσκι από το κέντρο ΤDLC (Τemporal Dynamics of Learning Center) του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνιας υποστηρίζει: «Αναπτύσσοντας ένα υπερεκλεπτυσμένο υπολογιστικό μοντέλο του εγκεφάλου ενός παιδιού, θα μπορούσαμε να βοηθήσουμε στη βελτίωση των επιδόσεών του».
Τι είναι αυτό όμως αυτό που θα μπορούσε να αποτελέσει το «κλειδί» για τη δημιουργία του ιδανικού ρομποτικού δασκάλου; «Το μυστικό είναι να βρούμε τον τρόπο να συνδυάσουμε το πάθος και την περιέργεια για μάθηση που έχουν τα παιδιά σε αυτές τις ηλικίες με τον τρόπο διδασκαλίας που συναντάμε στο σχολείο» αναφέρει ο κ. Μέλτζοφ.
«Αν καταφέρουμε να συλλάβουμε τη μαγεία της κοινωνικής και της παιδαγωγικής αλληλεπίδρασης, ως ένα “όχημα” μάθησης, τότε ίσως θα μπορέσουμε να περάσουμε κάποια από αυτά τα τρυκ σε μηχανές όπως οι ηλεκτρονικοί υπολογιστές ή τα ρομπότ» συμπληρώνει, επιβεβαιώνοντας ότι ο δρόμος ως την υλοποίηση του συγκεκριμένου οράματος προμηνύεται μακρός.
Η ελευθερία του λόγου, η ασυδοσία των ολίγων και οι απόψεις των ειδικών στο Βήμα:
Τα τελευταία χρόνια έχουν κάνει την εμφάνισή τους ορισμένα ιστολόγια τα οποία εκμεταλλευόμενα τον μανδύα της ανωνυμίας που προσφέρει το Διαδίκτυο έχουν μετατρέψει τον χώρο των ελληνικών blogs σε ένα άναρχο τοπίο, όπου επικρατούν οι φημολογίες, οι συκοφαντικοί
χαρακτηρισμοί, οι ψευδο-ειδήσεις και ψευδο-αποκαλύψεις. Η κατάσταση αυτή έχει αναγκάσει αρκετούς οι οποίοι έπεσαν θύματα δήθεν αποκαλύψεων να στραφούν στη Δικαιοσύνη προκειμένου να προστατευθούν. Ταυτόχρονα έχει επηρεάσει με αλγεινό τρόπο την άποψη που έχουν οι πολίτες στη χώρα μας για τα blogs, η συντριπτική πλειοψηφία
των οποίων δεν έχει καμία σχέση με την όλη υπόθεση. Αποτέλεσμα όλων αυτών είναι να επανέρχεται στη δημόσια συζήτηση το ζήτημα της ανωνυμίας των blogs και το κατά πόσον αυτή προστατεύει την ελεύθερη έκφραση ή γίνεται αιτία για να μπορούν ορισμένοι να παραβαίνουν τους κανόνες χωρίς καμία επίπτωση.
Μια ενδιαφέρουσα έρευνα για τον πολιτικό διάλογο μέσω των blogs έγινε πριν από λίγο καιρό στις ΗΠΑ. Εξετάστηκαν 1.400 ηλεκτρονικά ημερολόγια που έχουν ως βασικό τους θέμα την πολιτική και ελέχθησαν οι σύνδεσμοι που αυτά παρέπεμπαν. Το αποτέλεσμα ήταν εκπληκτικό: 91% των συνδέσμων παρέπεμπαν σε δικτυακούς τόπους που είχαν τις ίδιες πολιτικές απόψεις. Μόνο 9% παρέπεμπαν σε sites με αντίθετες πολιτικές απόψεις.
Αυτή είναι η καλύτερη ίσως επιβεβαίωση ενός βιβλίου που γράφτηκε το 2001 και προφήτευε ότι το Διαδίκτυο δημιουργεί πληροφοριακά κουκούλια για τους χρήστες, ότι σε αντίθεση με τα κλασικά ΜΜΕ οι αντίθετες απόψεις δεν ακούγονται, όχι επειδή κάποιος τις απαγορεύει, αλλά επειδή οι ίδιοι οι χρήστες θα τις φιλτράρουν και δεν θα θέλουν να τις ακούσουν. Αυτό δημιουργεί ένα φαινόμενο «ηχωισμού»: δεν γίνονται συζητήσεις όπου αντιπαρατίθενται επιχειρήματα, αλλά κάθε χρήστης ακούει την ηχώ των απόψεών του. Διαβάζει μόνο τις απόψεις που ταιριάζουν με τις δικές του κι αυτό δημιουργεί φανατικούς καταναλωτές ειδήσεων, όχι πολίτες με κρίση.
Γράφαμε τότε, με αφορμή την έκδοση του βιβλίου: λέχθηκε και γράφτηκε πολλάκις, το πόσο ευεργετικό για τη Δημοκρατία είναι το Διαδίκτυο. Επισημάνθηκε ότι τέλειωσε η τυραννία των Μαζικών Μέσων, όχι μόνο ενημέρωσης, αλλά και πολιτικής. Το όνειρο του Νίκολας Νεγροπόντε για την προσωπική εφημερίδα κάθε πολίτη γίνεται πραγματικότητα: κάθε χρήστης του Διαδικτύου μπορεί να παίρνει πια από τα portals την επιθυμητή εκδοχή της πραγματικότητας, μπορεί να έχει καθημερινά την εφημερίδα με τα νέα της αρεσκείας του.
Πολλοί ισχυρίζονται ότι αυτή η μορφή σερβιρίσματος των ειδήσεων αυξάνει την προσωπική ελευθερία και εξοικονομεί πολύτιμο χρόνο. Οχι όμως κι ο καθηγητής της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου του Σικάγο Cass R. Sunstein. Στο βιβλίο του «Republic. com» ισχυρίζεται ότι το Internet, και ειδικά οι υπηρεσίες κατά παραγγελία ειδήσεων, συρρικνώνει την αντίληψη των χρηστών του Διαδικτύου.
«Για να λειτουργήσει η Δημοκρατία απαιτεί τουλάχιστον δύο πράγματα: κοινούς χώρους όπου οι άνθρωποι να μοιράζονται τις εμπειρίες τους και έκθεση των ανθρώπων σε αναπάντεχες και μη προεπιλεγμένες ιδέες από συνανθρώπους τους.»
Το AthensBook μία από τις πιο δημοφιλείς ελληνικές εφαρμογές στο AppStore της Apple, που αξιοποιεί τη λειτουργία εντοπισμού θέσης του iPhone για να σε βοηθήσει να βρεις σημεία ενδιαφέροντος στην περιοχή που βρίσκεσαι εκείνη τη στιγμή.Καθόλου συμπτωματικά, σε χρόνο ρεκόρ ακολούθησε και η αντίστοιχη έκδοση για την πόλη της Θεσσαλονίκης, το ThessBook.
Πίσω από την εφαρμογή βρίσκονται δύο νέοι Ελληνες επιστήμονες, ο 35χρονος μηχανικός υπολογιστών του ΕΜΠ και διδάκτωρ του Stanford Γιώργος Πάντζαρης και ο 29χρονος προγραμματιστής του Imperial College Δημοσθένης Καπώνης. Με σπουδές, διδακτορικά και έρευνα στο εξωτερικό, οι δύο φίλοι γνωρίστηκαν μέσα από την τότε πολύ περιορισμένη κοινότητα των πρώτων μπλόγκερ στην Ελλάδα. Κάτοχοι υψηλής και εξειδικευμένης παιδείας και οι δύο, μοιράζονται την κουλτούρα του επιχειρηματικού start up, και αποφασίζουν να στρέψουν την ενέργειά τους στη δημόσια σφαίρα διαθέτοντας το νέο τους προϊόν εντελώς δωρεάν. Χωρίς διαμεσολαβητές, κατ’ ευθείαν στην κοινωνία. Η Apple τους παρείχε τα εργαλεία και αυτό που έκαναν ήταν να δουλέψουν εντατικά για τέσσερις μήνες. Δεν τους απορρόφησε μια μεγάλη εταιρεία λογισμικού, όπως πιθανότατα θα είχε συμβεί αν μεγάλωναν στις αρχές τις δεκαετίας του ’90. Τα δύο αυτά νέα παιδιά μας θυμίζουν αυτό που ήδη συμβαίνει εκτός Ελλάδας: η συσσώρευση παιδείας και μόρφωσης φτιάχνει ένα νέο είδος επιχειρηματικότητας, ανεξάρτητης, αδιαμεσολάβητης και κοινωνικά συνειδητής.
Νέο ήθος
«Ναι, υπάρχει ένα διαφορετικό ήθος στον συγκεκριμένο τύπο επιχειρείν», λέει έπειτα από πολλούς δισταγμούς ο Γιώργος Πάντζαρης. «Ενα ήθος, επηρεασμένο πιθανότατα από ιδέες όπως οι κοινότητες λογισμικού ανοιχτού κώδικα ή project όπως η Wikipedia, και από τη διαδεδομένη αντίληψη ότι η πρόσβαση στην πληροφορία πρέπει να είναι δωρεάν για τον τελικό χρήστη. Και αρχίζεις να λειτουργείς με έναν τρόπο που δεν θα λειτουργούσε ένας επιχειρηματίας του software τη δεκαετία του ’80. Αρχίζεις και σκέφτεσαι έννοιες όπως προσβασιμότητα, συμβατότητα. Σε ό,τι αφορά την Ελλάδα αυτό που συμβαίνει είναι απότοκο της παγκοσμιοποίησης, ό,τι γινόταν στη δεκαετία του ’90 στη Silicon Valley και έμοιαζε πολύ μακριά, τώρα είναι πιο κοντά. Και δεν χρειάζεται να είσαι στο Silicon Valley για να κάνεις κάτι. Και κοινότητες όπως αυτή του OpenCoffee (σ.σ. δικτύωση προσώπων με κοινά ενδιαφέροντα για την καλλιέργεια της κουλτούρας της καινοτομίας και του επιχειρείν, τη διάδοση των νέων τεχνολογιών, κ.λπ. μέσα από ανοιχτές, περιοδικές συναντήσεις) που έχει μεγαλώσει πολύ στην Ελλάδα τα τελευταία δύο χρόνια έχει σπρώξει ακόμα περισσότερο αυτή την ιδέα ότι μπορεί να είσαι στην Ελλάδα, μπορεί να φτιάξεις κάτι δικό σου και αξίζει να το προσπαθήσεις».
Πάνε περισσότερα από 120 χρόνια από τότε που ο Πολ Λαφάργκ έγραψε το «Δικαίωμα στην τεμπελιά». Από τότε που ο γαμπρός του Μαρξ υποστήριξε ότι η δουλειά είναι μια παρεξηγημένη τρέλα που διακατέχει τις εργατικές τάξεις των καπιταλιστικών χωρών. Η επανάσταση -διακήρυττε- πρέπει να αρχίσει με τη διεκδίκηση του δικαιώματος στην τεμπελιά.
Εκτοτε, διατυπώθηκαν πολλές θεωρίες για την έννοια του χρόνου, του ελεύθερου χρόνου, ο 20ός αιώνας σφραγίστηκε από αιματηρές διεκδικήσεις για ανθρώπινους όρους εργασίας, για τη μετάβαση του τόνου στη λέξη «δουλειά» από την παραλήγουσα στη λήγουσα. Και να ’μαστε τώρα, με το πόδι να ακροπατά στον 21ο αιώνα, να πρέπει να διαχειριστούμε ύφεση, ανεργία, υποαπασχόληση, ένα μέλλον απειλητικό, στενάχωρο, που εντείνει τον ανταγωνισμό, την καχυποψία, τον φόβο, τη μνησικακία και εκδικητικότητα, παράγωγα της κοινωνικής ταπείνωσης.
Δέκα, δεκαπέντε, είκοσι -στις καλύτερες περιπτώσεις- συνεχείς ημέρες καλοκαιρινών διακοπών. Για να ξεκουραστούμε, για να σκεφτούμε, για να συναναστραφούμε ή να απομονωθούμε, να αναδιατάξουμε σκέψεις και συναισθήματα. Για να βρεθούμε αντιμέτωποι εν ηρεμία με τα μικρά ή μεγάλα (δικά μας και κοινά) προβλήματα, να τα μετρήσουμε, να τα ενσωματώσουμε ή να τα αγνοήσουμε. «Σιγά τώρα», θα χλευάσετε, μη «μετατρέψουμε το ελάχιστο δικαίωμα – απόλαυση που μας απομένει, σε κόλαση εσωτερικών διαδικασιών και μεταρρυθμίσεων». Αρχές του 21ου αιώνα, οι διακοπές είναι ευλογία και κατάρα. Ο κενός χώρος που διεκδικούμε με πάθος όλο τον χρόνο και μόλις τον εξασφαλίσουμε μας καταλαμβάνει πανικός. Σπεύδουμε τότε να τον γεμίσουμε ασφυκτικά με δραστηριότητες, θόρυβο και υποχρεώσεις.
Στις διακοπές, ο κόσμος γύρω μας πυκνώνει και ανασυντίθεται. Μικρές ψηφίδες συμπεριφορών και αντιδράσεων, μιας κοινωνίας που τους καλοκαιρινούς μήνες παραδίδεται στην «αξιοποίηση» του ελεύθερου χρόνου της. Και εδώ αρχίζει το στρίμωγμα ή η παραίτηση. Οι συνήθειες που μεταφέρονται από τα διαμερίσματα στις παραλίες, με στοιχειώδη ρουχισμό και διογκωμένη νοσηρότητα. Οι απαιτήσεις που κορυφώνονται, τα «εγώ» που παραδίδονται στη μέθη της κυριαρχίας (επί του διπλανού τους τουλάχιστον) και το «εμείς» που ενταφιάζεται σε υπερχειλισμένους κάδους απορριμμάτων, όγκους διασκορπισμένων σκουπιδιών, τόσο σε πολυσύχναστες αμμουδιές όσο και σε εγκαταλελειμμένες διαδρομές. Ζευγάρια σε ομερτά σιωπής, παιδιά με διαρκείς απαιτήσεις, κινητά σε χρήση (ίσως λίγο πιο περιορισμένη από προηγούμενες χρονιές), συμπεριφορές επιθετικές που καλύπτονται πίσω από την ένδειξη: διακοπές ίσον (δήθεν) απελευθέρωση, ίσον κάνω ό, τι (μου υπαγορεύουν να) θέλω. Μέλη της ίδιας κοινωνίας των διακοπών είναι, ασφαλώς, και όσοι προσπαθούν να συγκεντρωθούν σε κάποιο ανάγνωσμα, να διεκδικήσουν μια συνύπαρξη πιο αρμονική, κυρίως με τον εαυτό τους.
Ας δούμε αυτήν την τελευταία κατηγορία. Που παραδίδεται στο χάζεμα χωρίς ενοχές, χωρίς τη νεύρωση ή τον «τρόμο του κενού» που οδηγεί μοιραία στην ένταση της υπεραπασχόλησης. Είναι όσοι παραμένουν ανοιχτοί σε ερεθίσματα, όσοι ατενίζουν το εντός τους με την προσήλωση που κοιτούν τη θάλασσα, που καρφώνουν το βλέμμα στον ορίζοντα, που σιωπούν όχι γιατί δεν έχουν τι να πουν, αλλά γιατί συνωθούνται στην έξοδο οι λέξεις και οι σκέψεις.
Η λησμονημένη χαρά της απραξίας. Αυτός ο νεκρός και συνάμα τόσο ζωντανός χρόνος. Το «τίποτα» που δεν διεκδικεί να γίνει «κάτι». Ενας ύμνος στο μάταιο, σε οτιδήποτε δεν είναι χρηστικό, άμεσα εξαργυρώσιμο. Η τόσο αναγκαία επιστροφή στην αδιόρατη μελαγχολία και -γιατί όχι- στην ήρεμη πλήξη. Σε ό, τι γίνεται ερέθισμα, κίνητρο, απόδραση από τη ρουτίνα.
Ο 19ος αιώνας, εξάλλου, μας παρέδωσε αισθητικοποιημένες (μήπως και απενοχοποιημένες;) τη μελαγχολία και την πλήξη (ennui). Η κινητήρια δύναμη για τους ήρωες του Φλομπέρ, για τον Φρεντερίκ της «Αισθηματικής αγωγής» και τους Μπουβάρ και Πεκισέ, δεν είναι μόνο μια εκκεντρική και εκλεπτυσμένη αδιαφορία, αλλά και η έκφραση μιας θλίψης για ό, τι συγκροτεί τον κόσμο που τους περιβάλλει.
Dolce far niente. Δύο αιώνες μετά το αίτημα επιστρέφει απαιτητικό και οι διακοπές είναι μια πρώτης τάξεως ευκαιρία. Για λίγες μέρες, για λίγες ώρες. Να αποφύγουμε το προγραμματισμένο, μηχανικό και προβλέψιμο, να σταθούμε και να «δούμε». Να αφηγηθούμε ιστορίες που δεν θα πάρουν ποτέ θέση στην ειδησεογραφία. Γιατί ό, τι μας λείπει δεν είναι η ενημέρωση, αλλά η δέσμευση σε έναν χρόνο εσωτερικό. Αμείλικτο όσο και γόνιμο.
Χρησιμοποιούμε cookies για να σας προσφέρουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία στη σελίδα μας. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε τη σελίδα, θα υποθέσουμε πως είστε ικανοποιημένοι με αυτό.
Άρθρα (RSS)