Οι ψυχολογικές επιπτώσεις της παιδικής παχυσαρκίας είναι εξίσου καταστροφικές. Τα υπέρβαρα παιδιά συχνά γίνονται αντικείμενο σκληρών αστείων από τους συνομηλίκους τους και όταν γίνουν ενήλικες είναι πολύ πιθανόν να αντιμετωπίσουν περισσότερες δυσκολίες στην κοινωνική αποδοχή τους.
Δυστυχώς, τα σχόλια κατά των υπέρβαρων συνανθρώπων μας είναι πολύ συνηθισμένο φαινόμενο στην κοινωνία μας. Στην πορεία προς την ενηλικίωση, τα υπέρβαρα παιδιά είναι αναγκασμένα να υποστούν τόνους ψυχολογικής βίας και κοινωνικών διακρίσεων.
Κάθε κοινωνική περίσταση γίνεται πηγή αμηχανίας. Η εμφάνιση στο γυμναστήριο, στην πισίνα ή στην παραλία, όπου το παιδί αποκαλύπτει το πρόβλημα της παχυσαρκίας του, είναι μία δοκιμασία. Οσα παιδιά επιλέγουν τα ομαδικά αθλήματα υφίστανται τον ταπεινωτικό αποκλεισμό όταν ο προπονητής καλείται να συγκροτήσει ομάδα. Στο σχολείο, τα υπέρβαρα παιδιά έχουν κατά μέσο όρο χαμηλότερη απόδοση από τους συμμαθητές τους με κανονικό βάρος και αυτό οφείλεται αποκλειστικά σε ψυχολογικούς παράγοντες. Στη μεταεφηβική ηλικία, έχουν μεγαλύτερη δυσκολία στις ερωτικές τους σχέσεις, καθώς και στην εξασφάλιση μιας θέσης εργασίας, ιδίως όταν απαιτείται interview.
Δεν αποτελεί καμία παραδοξότητα, συνεπώς, ότι όλες αυτές οι εμπειρίες από μία παιδική ηλικία στο περιθώριο οδηγούν σε χαμηλή αυτοεκτίμηση και περιορισμένη ή ευάλωτη αυτοπεποίθηση.
Οι περισσότεροι γονείς έχουν την τάση να αναζητούν την αιτία για την παχυσαρκία των παιδιών τους σε παράγοντες που δεν έχουν σχέση με τον τρόπο ζωής της οικογένειας, όπως σε παθογενείς καταστάσεις (π.χ. θυρεοειδής, κ.ά). Η αλήθεια είναι ότι λιγότερο από το 1% των παχύσαρκων παιδιών πάσχει από πραγματική ορμονική διαταραχή ή άλλη παθολογική αιτία. Στις ΗΠΑ, υπάρχουν περισσότερα από 12 εκατομμύρια παχύσαρκα παιδιά (και η Ελλάδα έχει ανεπίτρεπτα υψηλά ποσοστά στην Ευρώπη). Πολλοί ειδικοί συμφωνούν ότι σπανίως ένας και μόνο παράγων ευθύνεται για την παιδική παχυσαρκία, αλλά αυτή είναι πολλές φορές το αποτέλεσμα ενός πλέγματος προβληματικών καταστάσεων. Η προδιάθεση (τα γονίδια), η κακής ποιότητος διατροφή, οι κακές διατροφικές συνήθειες και η έλλειψη άσκησης δημιουργούν έναν επικίνδυνο συνδυασμό.
Οι γονείς που διαπιστώνουν ότι το παιδί τους αντιμετωπίζει πρόβλημα βάρους, πρέπει αρχικά να απευθυνθούν σε έναν παιδίατρο, ώστε να διαγνωστεί η σοβαρότητα ή όχι της κατάστασης. Ενδεχομένως, μια απλή βελτίωση της διατροφής του παιδιού αρκεί, αλλά αν το πρόβλημα είναι προχωρημένο και το παιδί έχει πολλά παραπανίσια κιλά, θα χρειαστεί να υποβληθεί σε αιματολογικές εξετάσεις, ώστε ο ειδικός να υποδείξει την ενδεδειγμένη διατροφή.
Βρίσκομαι πάνω από 20 χρόνια στον χώρο της υγείας και της φυσικής άσκησης και σήμερα είμαι πατέρας πέντε παιδιών. Οταν ήμουν ο ίδιος παιδί είχα πρόβλημα παχυσαρκίας, γι’ αυτό θέλω τα δικά μου παιδιά να μην αντιμετωπίσουν ποτέ όσα υποφέρει ένα υπέρβαρο παιδί. Οπως όλοι γνωρίζουμε, τα παιδιά μπορούν να είναι πολύ σκληρά το ένα με το άλλο, βγάζουν υποτιμητικά παρατσούκλια και αποξενώνουν τα παχύσαρκα παιδιά από ομαδικές δραστηριότητες όπως τα σπορ.
Μην περιμένετε έως ότου το παιδί σας εμφανίσει το πρόβλημα. Επιδιώξτε να του περάσετε σε πολύ μικρή ηλικία τη σημασία της φυσικής δραστηριότητας. Ολα τα παιδιά κοιτούν τη μαμά και τον μπαμπά ως υπερήρωες, γι’ αυτό πρέπει να αποτελέσετε πρότυπο για τα παιδιά σας, δείχνοντάς τους ότι η άσκηση και η υγιεινή διατροφή είναι κομμάτι του τρόπου ζωής σας. Η κύρια αιτία που ένα παιδί έχει προβλήματα βάρους είναι πολύ απλή. Καταναλώνει πολύ περισσότερες θερμίδες από όσες μπορεί να κάψει. Τα παιδιά μας σήμερα παίζουν ένα βίντεο γκέιμ παρά να παίξουν ένα πραγματικό άθλημα. Λένε, «γιατί να βγούμε έξω και να ιδρώσουμε όταν μπορούμε να μείνουμε σπίτι και να δούμε τον Ροναλντίνιο ή τον Λέμπρον Τζέιμς στην τηλεόραση, αναπαυτικά στον καναπέ, με τσιπς και αναψυκτικά;».
Υψηλοί κίνδυνοι
Πρόκειται για μία κρίση υγείας που ξεδιπλώνεται μπροστά στα μάτια μας, την οποία επιτρέπουμε παρακολουθώντας παθητικά χωρίς να παρεμβαίνουμε. Τα παιδιά μας αντιμετωπίζουν υψηλό κίνδυνο να αναπτύξουν προβλήματα υγείας που μπορούν να πλήξουν την υγεία τους σήμερα, αύριο καθώς και τη γενική ποιότητα της ζωής τους.
Υψηλή πίεση, υψηλή χοληστερόλη, αφύσικα επίπεδα λιπιδίων στο αίμα, διαβήτης τύπου 2, προβλήματα στις αρθρώσεις και κλειδώσεις λόγω πολύ μεγάλης πίεσης στον σκελετό καθώς και κατάθλιψη είναι μερικά μόνο από τα προβλήματα που μπορούν να εμφανίσουν τα παιδιά μας αν δεν αναλάβουμε δράση τώρα.
Το αρχαιότερο συγκροτημένο επικοινωνιακό σύστημα στον ευρωπαϊκό χώρο, ενδεχομένως και στον κόσμο, είναι οι μινωικές φρυκτωρίες (1900 π.Χ. – 1700 π.Χ.), οι λεγόμενοι σωροί στη λαϊκή γλώσσα.
Ηταν ένα τεράστιο πλέγμα μετάδοσης σημάτων σε μακρινές και κοντινές αποστάσεις με πολύ μεγάλη πυκνότητα σε υψηλά σημεία, αλλά και σε αρχαία μονοπάτια, που κάλυπτε όλη την Κρήτη. Μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα μπορούσαν να μεταδώσουν, κυρίως με βάση τα φωτεινά σήματα τη νύχτα και με καπνούς ή χειρονομίες την ημέρα, τα μηνύματα που ήθελαν οι αρχαίοι Κρήτες.
Στην ευρύτερη γεωγραφική ενότητα της πεδιάδας Ηρακλείου εντοπίστηκαν 140 μινωικές φρυκτωρίες, μοναδικά ντοκουμέντα ενός πολυσχιδούς πολιτισμού. Είναι γνωστή η αναφορά στον Αισχύλο, στο έργο του «Αγαμέμνων», για τη μετάδοση μέσω των φρυκτωριών της είδησης για την άλωση της Τροίας, μέσα σε μια νύχτα, από την Τροία στις Μυκήνες. Στην περίπτωση των Μινωιτών έχουμε ένα έργο μοναδικό σε σύλληψη και εκτέλεση, ταυτόχρονα σύστημα παρατήρησης αλλά και άμυνας, που συναγωνίζεται, από πλευράς μεγέθους και κατασκευής, τα μεγάλα ανακτορικά συγκροτήματα. Ετσι υποστηρίζει ο αρχαιολόγος Νίκος Παναγιωτάκης, που έκανε αυτή την πολυσήμαντη ανακάλυψη.
Μια μινωική φρυκτωρία είχε το σχήμα κόλουρου κώνου με διάμετρο βάσης 15 έως 47 μέτρα και ύψος 3 έως 8. Αποτελούνταν από χώμα και ημικυκλικά τοιχάρια ανά 70 πόντους
Σε κοινή δράση με αφορμή την τελευταία καταστροφική πυρκαγιά στη βορειοανατολική Αττική καλούνται οι bloggers και όλοι οι ενεργοί πολίτες την Παρασκευή 28 Αυγούστου στις 7 το απόγευμα στην πλατεία Συντάγματος. Απαραίτητη ενδυμασία για τη συγκέντρωση διαμαρτυρίας τα μαύρα ρούχα.
Η πρόσκληση κάνει το γύρο του Διαδικτύου μέσω blogs και e-mails, αλλά η κινητοποίηση διευρύνεται και με sms.
Όπως συνέβη και στις καταστροφικές πυρκαγιές του Αυγούστου του 2007, όταν εκατοντάδες σιωπηλοί διαδηλωτές με μαύρα ρούχα είχαν κατακλύσει την πλατεία Συντάγματος, έτσι και φέτος προγραμματίζεται μια αντίστοιχη διαμαρτυρία, αποδεικνύοντας το Διαδίκτυο, εκτός των άλλων, είναι και μέσο συντονισμού και διαμαρτυρίας.
Σύμφωνα με τους ανώνυμους συντάκτες της πρόσκλησης, την Παρασκευή «θα κατατεθούν στο προεδρείο της Βουλής καμένα δέντρα σαν απάντηση της φύσης και των ενεργών πολιτών στις πολιτικές που τα έκαψαν» και θα απαιτηθεί να κηρύσσονται αυτόματα αναδασωτέα όλα τα καμένα των τελευταίων δέκα ετών.
Παράλληλα, οι χρήστες του Διαδικτύου απαιτούν να καταδικάζονται για κακουργήματα οι ιδιοκτήτες, οι εργολάβοι και οι υπεύθυνοι που έδωσαν άδεια σε οποιοδήποτε κτίσμα ανεγέρθηκε σε δασικές ή αναδασωτέες εκτάσεις.
Αναρωτιέμαι όμως, μήπως τελικά μόνο για κάτι τέτοια είμαστε εμείς οι Νεοέλληνες. Λόγια πολλά και πράξεις τίποτα.
Οπότε συνειδητοποιημένοι μπλογκεράδες και μπλογκερούδες ξεθάψτε τα μαύρα τι-σερτ για να διαδηλώσετε. Θα αισθανθείτε ότι είστε ενεργοί πολίτες το δίχως άλλο.
Στοιχηματίζω επίσης ότι κάποιος έξυπνος θα σκεφτεί να βγάλει και μαύρα σορτσάκια, καπελάκια κλπ…θα έχει πολλή δουλειά στο μέλλον…Μακεδονία, Θράκη, Ήπειρος…έχουν ξυλεία για κάψιμο…
Ο Δημήτρης Ρηγόπουλος από τις σελίδες της Καθημερινής σε άρθρο του της 26ης Αυγούστου φαίνεται ότι συμφωνεί:
Το «πρόβλημα» αρχίζει όταν αυτού του είδους οι πρωτοβουλίες παίρνουν πολύ σοβαρά τον εαυτό τους και αυτοσυστήνονται ως αντίδραση των ενεργών πολιτών χρησιμοποιώντας πολλές φορές κακοφορμισμένους συμβολισμούς, όπως τα καμένα δέντρα. Αν ο πολίτης γίνεται «ενεργός» επειδή βάζει το μαύρο του μπλουζάκι με κάθε νέα συμφορά και κατεβαίνει στο Σύνταγμα, ζήτω που καήκαμε. Αν όσοι μαζευτήκαμε τις προηγούμενες φορές στο κέντρο της Αθήνας είχαμε κάνει κάτι περισσότερο (από εθελοντές πυροσβέστες μέχρι βάρδιες στα περιαστικά δάση, «χόμπι» κάποιων ελάχιστων «βαρεμένων», την ώρα που εμείς οι «ενεργοί» τα πίνουμε σε κάποιο μπαρ) δεν θα καιγόταν κάθε χρόνο το σύμπαν. Τα γράφει πολύ εύστοχα ο κ. Παναγής Παναγιωτόπουλος στο facebook. «Η κουλτούρα του πένθους, η γενική βύθιση στη νεκροφιλία, ο ρητορικός αποτροπιασμός και ο κομφορμιστικός σκανδαλισμός συνιστούν ακριβώς το υπόστρωμα πάνω στο οποίο η ατομική ευθύνη του καθενός εξατμίζεται στον ελαφρύ αέρα της γενικευμένης ανομίας και η πολιτική πράξη και τοποθέτηση γίνονται ακρισία και ναρκισσιστικό παιχνίδι για μαυροφορεμένους».
Επομένως θα ήταν λίγο πιο χρήσιμο αν την Παρασκευή στην πλατεία Συντάγματος υπήρχαν τραπεζάκια με αιτήσεις εθελοντικών οργανώσεων για πυροπροστασία, συμμετοχή σε προγράμματα αναδάσωσης κ. λπ. Διαφορετικά θα μιλάμε για μια ακόμα σεμνή τελετή υποτιθέμενης κοινωνικής ευαισθησίας, που θα συνεχιστεί μεγαλοπρεπώς σε ταβερνάκια, εστιατόρια της μόδας και μπαράκια της ευρύτερης περιοχής.
Η προαιώνια ανακωχή ανάμεσα στους ανθρώπους και τη φωτιά έχει σπάσει- αυτό είναι πια φανερό. Όμως, η αιτία δεν είναι το ίδιο φανερή. Άδικα την αναζητούμε αποκλειστικά στο κλίμα. Οι μαζικές πυρκαγιές δεν μοιάζουν πια με φυσική καταστροφή, αλλά με συντριβή του χρηματιστηρίου. Γιατί η παγκόσμια οικονομία συμβάλλει σε αυτές όπως και το κλίμα. Ο καύσωνας και η ξηρασία είναι απλώς μερικές από τις αναγκαίες προϋποθέσεις για την εκδήλωσή τους. Η χρήση της γης είναι όμως μια βασική αιτία.
Η λεκάνη…
,,, της Μεσογείου είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα, έγραφε πριν από δύο χρόνια στο περιοδικό «Αμέρικαν Σκόλαρ», όταν καιγόταν η άλλη μισή Ελλάδα, ο Στίβεν Πάιν, καθηγητής των Επιστημών της ζωής στο Πανεπιστήμιο της Αριζόνας. Το κύμα φυγής των ανθρώπων από την ύπαιθρο στα αστικά κέντρα άφησε πίσω του στο έλεος της φωτιάς τεράστιες εκτάσεις, που μονάχα η απασχόληση των ανθρώπων στη γεωργία μπορούσε και την κρατούσε σβηστή. Μετά την είσοδό τους στην Ευρωπαϊκή Ένωση και την προγραμματισμένη περιστολή της γεωργίας, παραδοσιακές αγροτικές χώρες όπως η Ισπανία, η Πορτογαλία και η Ελλάδα βρέθηκαν αντιμέτωπες με μαζικές πυρκαγιές. «Στο παρελθόν, τέτοιες φωτιές ξεσπούσαν σε περιοχές που είχαν χάσει τον πληθυσμό τους από πολέμους ή επιδημίες», γράφει ο καθηγητής Πάιν. «Σήμερα, οι φωτιές ακολουθούν τις αλλαγές στην οικονομία: υπάρχει περισσότερο υλικό που μπορεί να καεί, λιγότεροι άνθρωποι που μπορούν να σβήσουν τη φωτιά και περισσότερες φωτιές που γίνονται ανεξέλεγκτες».
Η αστυφιλία…
… προκάλεσε ένα αντίθετο μεταναστευτικό κύμα αστών προς την ύπαιθρο, σε εξοχικές κατοικίες. Αυτό το κύμα άλλαξε ριζικά και το καθεστώς της δασικής πυροπροστασίας. Μπορεί να μην υπάρχουν διαθέσιμες μπουλντόζες για να σταματήσουν τις φλόγες, αλλά εμφανίζονται στη στιγμή όταν πρόκειται να ισοπεδώσουν τις ακόμη αχνιστές στάχτες για να ρίξουν τα μπετά. Το ίδιο συμβαίνει σε όλον τον ανεπτυγμένο κόσμο, από την Ευρώπη μέχρι την Αμερική και την Αυστραλία, γράφει ο καθηγητής Πάιν, καθώς η αγροτική οικονομία εκτοπίζεται γοργά από τη σύγχρονη οικονομία των υπηρεσιών και η αγροτική γη εποικίζεται από αστούς. Οι μαζικές πυρκαγιές ακολουθούν τις μαζικές αλλαγές στη χρήση της γης. Κι ας στέλνουν οι κυβερνήσεις φανταχτερές πτητικές μηχανές που θυμίζουν τον «Πόλεμο των κόσμων». Η χρησιμότητά τους είναι πιο πολύ ψυχολογική. Γιατί, όπως σε κάθε πόλεμο, έτσι και στον πόλεμο της φωτιάς είναι γνωστό πως η τελική έκβαση κρίνεται από τις χερσαίες δυνάμεις. Όμως, τα κίνητρα για να ανάψει μια φωτιά έχουν αυξηθεί, ενώ οι δυνατότητες για να αναχαιτιστεί έχουν περιοριστεί. Γιατί οι πολιτικοί έχουν να κερδίσουν πολύ περισσότερες ψήφους από την αστείρευτη δεξαμενή των αστών παρά από τους φθίνοντες πληθυσμούς της υπαίθρου. Η αιτία…
… των μαζικών πυρκαγιών είμαστε λοιπόν εμείς. Δεν ανακαλύψαμε τη φωτιά, την υφαρπάξαμε από τη φύση. Και περιφέρουμε τις φλόγες της από την πόλη στην εξοχή ανάλογα με τις «ανάγκες» μας.
Καταναλώνουμε για να ορίσουμε την ταυτότητά μας, να κερδίσουμε τον σεβασμό και την εκτίμηση των άλλων, να διασφαλίσουμε το κοινωνικό μας status. Τα καταναλωτικά αγαθά είναι ο βασικός τρόπος μέσω του οποίου αναγνωρίζουμε τον εαυτό μας και τους άλλους και επηρεάζουν άμεσα όλες τις πτυχές της ύπαρξής μας και της γνώσης μας για τον κόσμο.Ενα βιομηχανικό – καταναλωτικό σύμπλεγμα σχεδιαστών, διαφημιστών, ψυχολόγων και πωλητών εργάζεται άοκνα για τη δημιουργία νέων αναγκών και επιθυμιών. Εξαιτίας αυτού του συμπλέγματος υπάρχουν περισσότερα κινητά και πιστωτικές κάρτες στις δυτικές χώρες από κατοίκους.
Η κατάσταση αυτή δεν επιβαρύνει μόνο το περιβάλλον, αλλά και την ίδια μας την ψυχοσύνθεση, αφού εξοντωνόμαστε καθημερινά στη δουλειά για να αποκτήσουμε Prada. Πάντοτε μένουμε ανικανοποίητοι και θέλουμε να αγοράζουμε κι άλλα, κι άλλα… η πιο επικίνδυνη συνέπεια αυτής της κατάστασης είναι ότι εξαφανίζονται σταδιακά οι εναλλακτικοί τρόποι διαβίωσης. Στις μέρες μας, τα όνειρα για μια καλή ζωή εξαντλούνται στα έγχρωμα διαφημιστικά έντυπα για καινούργιες κουζίνες και αμάξια. Νιώθουμε την ανάγκη να συμμετέχουμε σε αυτόν τον μύλο, αφού αν απέχουμε θα θεωρηθούμε αφύσικοι ή περιθωριακοί: αποτυχημένοι καταναλωτές. Εχουμε έτσι καταλήξει στο συμπέρασμα ότι δεν μπορεί να υπάρξει καλύτερη κοινωνία, γιατί η μόνη κοινωνία είναι η καταναλωτική κοινωνία.
Είναι πραγματικά τρομακτικό ότι βρισκόμαστε ακόμη στην κορυφή του παγόβουνου της «καταναλωτικοποίησης» του κόσμου μας. Οι μηχανές αναζήτησης που χρησιμοποιούμε κάθε μέρα στο Διαδίκτυο συγκεντρώνουν έναν τεράστιο όγκο πληροφοριών για εμάς και τις προτιμήσεις μας, ώστε να μας στέλνουν στοχευμένες διαφημίσεις σε αναδυόμενα παράθυρα. Οι επιστήμονες εργάζονται για την τροποποίηση των τροφών ώστε να δίνουν σήματα στον εγκέφαλό μας ότι πεινάμε κι άλλο. Οι νευρολόγοι προσπαθούν να ανακαλύψουν το κουμπί «αγόρασε» στο κεφάλι μας.
Ο ολοκληρωτισμός, η κοινωνία δηλαδή όπου οι εναλλακτικοί τρόποι ζωής έχουν εξαφανιστεί, επρόκειτο υποτίθεται να ξεπηδήσει από τις ιδεολογίες της κομμουνιστικής αριστεράς ή της φασιστικής δεξιάς. Ο ολοκληρωτισμός όμως είναι ήδη εδώ και μας χαμογελάει παροτρύνοντάς μας να ψωνίσουμε κάτι ακόμη. Η μπότα του έχει το χρώμα και το στυλ που θα φορεθεί αυτή τη σεζόν. Οι ζωές μας παρακολουθούνται, καταγράφονται και οργανώνονται, όχι με βάση τις πολιτικές μας πεποιθήσεις, αλλά τις καταναλωτικές μας συνήθειες. Τα Gucci πήραν τη θέση του γκούλαγκ.
Εχουμε άραγε φτάσει στο σημείο δίχως επιστροφή; Οχι! Εκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον ανεπτυγμένο κόσμο έχουν αποφασίσει να αγοράζουν με ηθικά κριτήρια και να αγοράζουν λιγότερο. Ανταλλάσσουν χρήμα με χρόνο, αγγαρεία με δημιουργικότητα και την ελευθερία να διαλέγεις προϊόντα με την ελευθερία να διαλέγεις ζωή. Οι άνθρωποι αυτοί όμως δεν αντιπροσωπεύονται πολιτικά. Δεν υπάρχει κόμμα που να μιλάει για την ανάγκη να χρησιμοποιηθούν με σύνεση και φειδώ οι περιορισμένες πηγές του πλανήτη μας.
Όσοι επιθυμούν να επικοινωνήσουν με το Μεγαλοδύναμο, μπορούν πλέον να το πράξουν μέσω του… twitter. Ένας αυτόκλητος αγγελιοφόρος του Θεού, ο ισραηλινός φοιτητής Αλόν Νιρ, που ζει στο Τελ Αβίβ, ανέλαβε την υποχρέωση να λαμβάνει τις προσευχές των πιστών, να τις εκτυπώνει και να τις τοιχοκολλεί στο Δυτικό Τείχος της Ιερουσαλήμ, ιερό χώρο για τους Εβραίους.
Σύμφωνα με τους πιστούς, οι προσευχές που γίνονται πλησίον του τείχους, αλλά και εκείνες που γράφονται σε χαρτί και τοποθετούνται πάνω σε αυτό, εισακούγονται από το Θεό. Ο νεαρός ισραηλινός υπόσχεται να παραδώσει όλες τις προσευχές που θα λάβει, υπό την προϋπόθεση ότι τηρούν τους κανόνες των μηνυμάτων του twitter, δηλαδή δεν είναι μεγαλύτερες σε έκταση από 144 χαρακτήρες. Ο Νιρ έχει ήδη τοποθετήσει στο τείχος περισσότερα από 1.000 μηνύματα προς τον Κύριο και δηλώνει υποχρεωμένος να συνεχίσει το θεάρεστο έργο του, επειδή -όπως λέει- οι άνθρωποι του εμπιστεύονται τις κρυφές τους σκέψεις και αισθήματα. Προσευχές φτάνουν, πάντως, στο Δυτικό Τείχος και μέσω fax, e-mail, αλλά και του παραδοσιακού ταχυδρομείου.
Στην κλινική αποκατάστασης ατόμων με κινητικά προβλήματα του νοσοκομείου Herrin στο Ιλινόι, το πρόγραμμα φυσικοθεραπείας δεν περιλαμβάνει μόνο τις συμβατικές σωματικές ασκήσεις, αλλά και συχνές συνεδρίες όπου οι ασθενείς κυριολεκτικά παίζουν βιντεοπαιχνίδια. Οχι, βέβαια, με τα κλασικά χειριστήρια, όπου ο χρήστης χρησιμοποιεί μόνο τα δάχτυλά του για να πατήσει μία σειρά από κουμπιά και να κατευθύνει τον ψηφιακό του «κλώνο» μέσα στο παιχνίδι. Εδώ, οι ασθενείς χρησιμοποιούν κονσόλες όπως η Wii της Nintendo, το τηλεχειριστήριο Wii remote της οποίας «μεταμορφώνεται» ανάλογα με το παιχνίδι σε ρακέτα, μπαστούνι του γκολφ ή του μπέιζμπολ, αντιγράφοντας με ακρίβεια μέσα στο εικονικό περιβάλλον τις κινήσεις του χεριού του παίκτη-ασθενούς. Ή χρησιμοποιούν εξαρτήματα σαν στατικά ποδήλατα και όργανα step, τα οποία μπορούν να συνδεθούν με τις κονσόλες Xbox και PlayStation ώστε ο χρήστης τους να «κινείται» μέσα στο videogame με την ίδια ταχύτητα με την οποία κάποιος θα μπορούσε να ποδηλατεί ή να ανεβοκατεβάζει τα πόδια του.
Στις περισσότερες περιπτώσεις, αυτές οι κινήσεις των χεριών ή των ποδιών δεν απέχουν πολύ από όσα υπαγορεύουν οι γυμναστικές ασκήσεις. Με τη διαφορά ότι το περιβάλλον των βιντεοπαιχνιδιών δεν δημιουργεί την αίσθηση μονοτονίας από τις συνεχείς επαναλήψεις της ίδιας άσκησης. Ετσι, η αποθεραπεία γίνεται γρηγορότερα και πιο ευχάριστα, όπως διαβεβαιώνει ο επικεφαλής της κλινικής, δρ James Osborn. Αυτό εξηγεί σε μεγάλο βαθμό γιατί, τουλάχιστον στις ΗΠΑ, την τελευταία διετία έχει υιοθετηθεί σε δεκάδες νοσοκομεία η χρήση των παιχνιδομηχανών για τη σωματική άσκηση ανθρώπων οι οποίοι αναρρώνουν από ορθοπεδικές εγχειρήσεις ή εγκεφαλικά επεισόδια.
Ο κ. Γεράσιμος Βώκος καθηγητής της Φιλοσοφίας στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης μας θυμίζει σε άρθρο του στο Βήμα τα γεγονότα της Γαλλικής επανάστασης.
Ο χρόνος μετρά αντίστροφα, άνθρωποι πεθαίνουν και η πανδημία σαρώνει την υφήλιο. Δεν πρόκειται για μελλοντικό σενάριο εξέλιξης της γρίπης Α, αλλά για την υπόθεση ενός νέου online παιχνιδιού για υπολογιστές, σχεδιασμένο να παρέχει εναλλακτικές αντιδράσεις σε περίπτωση παγκόσμιας πανδημίας.
Στο παιχνίδι «Η Μεγάλη Γρίπη», οι παίκτες έχουν να επιλέξουν κατά πόσο θα επενδύσουν σε αποθέματα αντιβιοτικών φαρμάκων και την αποστολή ερευνητικών επιστημονικών κλιμακίων στην περιοχές ταχείας εξάπλωσης του ιού, την ώρα που ο αριθμός των κρουσμάτων και των θανάτων αυξάνεται.
Οι παίκτες έρχονται αντιμέτωποι με δύσκολες επιλογές και περιορισμένους πόρους, ενώ δραστικές λύσεις, όπως το κλείσιμο αεροδρομίων έχουν σημαντικές οικονομικές επιπτώσεις. Οι δημιουργοί του στο Ιατρικό Κέντρο Erasmus στο Ρότερνταμ αναφέρουν ότι το παιχνίδι είναι ακόμη μια λεωφόρος πληροφόρησης για τους ιούς και δεν θα πρέπει να θεωρηθεί υποκατάστατο των ιατρικών συμβουλών.
Σε σοβαρή κατάσταση νοσηλεύεται ένα 14χρονο αγόρι το οποίο ξυλοκοπήθηκε αγρίως σε ένα στρατιωτικά οργανωμένο «κέντρο απεξάρτησης από το Διαδίκτυο» στην Κίνα. Ο μικρός Που Λιανγκ δέχθηκε δεκάδες χτυπήματα από τον διευθυντή του κέντρου στην πόλη Τσενγκντού αλλά και από άλλους τροφίμους. Επιπλέον η μητέρα του κατήγγειλε ότι για τη «θεραπεία» του γιου της είχε πληρώσει 517 ευρώ. Πριν από λίγες ημέρες ένα 15χρονο αγόρι ξυλοκοπήθηκε μέχρι θανάτου σε άλλο κέντρο τέτοιας απεξάρτησης.
Στο γειτονικό μπλογκ του φίλου Σωτήρη Ars Longa Vita Brevis πληροφορήθηκα τα σχετικά με τη διερευνητική χρήση του Twitter ως παιδαγωγικού εργαλείου. Καθημερινά ο συγγραφέας του CryForByzantium ανεβάζει 4 μηνύματα που δραματοποιούν τη βυζαντινή ιστορία… Εχει ξεκινήσει από την ενθρόνιση του Μεγάλου Κωνσταντίνου και θα συνεχίσει ως την πτώση της Κωνσταντινούπολης.
Τέσσερα μηνύματα 140 χαρακτήρων την ημέρα. Αν μιλάμε για πύκνωση… Αν θέλετε περισσότερα συντηρεί και υποστηρικτικό blog.
Mήνες μετά την κήρυξη του πολέμου κατά της ναζιστικής Γερμανίας το 1939, η Βρετανία ζούσε στους ρυθμούς του «βαρετού πολέμου», όπως περιπαιχτικά ονομάστηκε η πρώτη περίοδος του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου στη Γηραιά Αλβιώνα. Οι περισσότεροι Βρετανοί ήταν βέβαιοι ότι ο πόλεμος θα ήταν σύντομος και ότι στο τέλος θα έβγαιναν νικητές.Αυτή την περίοδο εξετάζει έκθεση που εγκαινιάζεται στο Βρετανικό Πολεμικό Μουσείο σήμερα υπό τον τίτλο «Ξέσπασμα Πολέμου 1939». Θα διαρκέσει έως τις 5 Σεπτεμβρίου 2010 και οργανώθηκε επ’ ευκαιρία της συμπλήρωσης 70 χρόνων από τη ραδιοφωνική αναγγελία του πολέμου που έκανε ο τότε πρωθυπουργός Νέβιλ Τσάμπερλεϊν στις 3 Σεπτεμβρίου του 1939.
Ανάμεσα στα εκθέματα που φιλοξενούνται στην έκθεση περιλαμβάνεται το ημερολόγιο τσέπης του τότε πρωθυπουργού. Στη σελίδα της 3ης Σεπτεμβρίου έχει απλώς σημειώσει «Κηρύχθηκε ο πόλεμος». Επίσης, οι επισκέπτες μπορούν να δουν και να διαβάσουν επιστολή που απέστειλε ο τότε Βρετανός πρωθυπουργός στην αδελφή του μια εβδομάδα αργότερα. Μέσα από τις κιτρινισμένες σελίδες της διαφαίνεται ακριβώς το κλίμα της αισιοδοξίας που διέπνεε τους Βρετανούς.
“Το Lorem Ipsum είναι απλά ένα κείμενο χωρίς νόημα για τους επαγγελματίες της τυπογραφίας και στοιχειοθεσίας. Το Lorem Ipsum είναι το επαγγελματικό πρότυπο όσον αφορά το κείμενο χωρίς νόημα, από τον 15ο αιώνα, όταν ένας ανώνυμος τυπογράφος πήρε ένα δοκίμιο και ανακάτεψε τις λέξεις για να δημιουργήσει ένα δείγμα βιβλίου. Όχι μόνο επιβίωσε πέντε αιώνες, αλλά κυριάρχησε στην ηλεκτρονική στοιχειοθεσία, παραμένοντας με κάθε τρόπο αναλλοίωτο. Έγινε δημοφιλές τη δεκαετία του ’60 με την έκδοση των δειγμάτων της Letraset όπου περιελάμβαναν αποσπάσματα του Lorem Ipsum, και πιο πρόσφατα με το λογισμικό ηλεκτρονικής σελιδοποίησης όπως το Aldus PageMaker που περιείχαν εκδοχές του Lorem Ipsum.” Γιατί το χρησιμοποιούμε.
“Είναι πλέον κοινά παραδεκτό ότι ένας αναγνώστης αποσπάται από το περιεχόμενο που διαβάζει, όταν εξετάζει τη διαμόρφωση μίας σελίδας. Η ουσία της χρήσης του Lorem Ipsum είναι ότι έχει λίγο-πολύ μία ομαλή κατανομή γραμμάτων, αντίθετα με το να βάλει κανείς κείμενο όπως ‘Εδώ θα μπει κείμενο, εδώ θα μπει κείμενο’, κάνοντάς το να φαίνεται σαν κανονικό κείμενο. Πολλά λογισμικά πακέτα ηλεκτρονικής σελιδοποίησης και επεξεργαστές ιστότοπων πλέον χρησιμοποιούν το Lorem Ipsum σαν προκαθορισμένο δείγμα κειμένου, και η αναζήτηση για τις λέξεις ‘lorem ipsum’ στο διαδίκτυο θα αποκαλύψει πολλά web site που βρίσκονται στο στάδιο της δημιουργίας. Διάφορες εκδοχές έχουν προκύψει με το πέρασμα των χρόνων, άλλες φορές κατά λάθος, άλλες φορές σκόπιμα (με σκοπό το χιούμορ και άλλα συναφή).”
Στην ιστοσελίδα της Εθνικής Επιτροπής Τηλεπικοινωνιών και Ταχυδρομείων (Ε.Ε.Τ.Τ.) μπορείτε να βρείτε ένα εικονογραφημένο λεξικό πληροφορικής και ευρυζωνικότητας. Το λεξικό αυτό θα σας βοηθήσει να βρείτε οποιαδήποτε λέξη σχετική με τους υπολογιστές και το ευρυζωνικό διαδίκτυο. Ιδανικό για μικρές ηλικίες που ξεκινάν να εξερευνούν τον χώρο της πληροφορικής. Παρακάτω βλέπετε μερικές από τις σελίδες του εικονογραφημένου λεξικού.
Έφαγα φρίκη, είμαι ερείπιο, καλά ρε, είσαι καμένος, αυτός είναι παλαίουρας, με πάει μία- μία, τι παλτό ψωνίσαμε πάλι, σφύρα το ρε κοράκι… Μπορεί η ελληνική γλώσσα να είναι εξαιρετικά πλούσια, το ίδιο πλούσια όμως αποδεικνύεται και η αργκό της, το ιδιαίτερο λεξιλόγιο που χρησιμοποιούν κυρίως οι νέοι, οι φανατικοί του αθλητισμού και τα… φαντάρια.
«Η αργκό είναι ένας ιδιαίτερος γλωσσικός κώδικας επικοινωνίας ανάμεσα σε ανθρώπους- μέλη ορισμένης κοινωνικής ή επαγγελματικής ομάδας. Δημιουργείται από την ανάγκη να επικοινωνήσουν μεταξύ τους χωρίς να γίνονται κατανοητοί από τους άλλους, γι΄ αυτό και η αργκό είναι συνήθως συνθηματικός- κρυπτικός κώδικας. Χαρακτηριστικές περιπτώσεις είναι η αργκό των φυλακισμένων και των τοξικομανών», αναφέρει στα «ΝΕΑ» η καθηγήτρια Γλωσσολογίας στο Παιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης του Πανεπιστημίου Πατρών κ. Άννα Ιορδανίδου. Η γλωσσολόγος επισημαίνει παράλληλα ότι από την αργκό εμπλουτίζεται σημαντικά το γενικό λεξιλόγιο και δίνεται μια ανατρεπτική- χιουμοριστική διάσταση στην καθημερινή επικοινωνία. «Οι λέξεις- εκφράσεις της αργκό δεν είναι κατάλληλες για επίσημο ύφος, γι΄ αυτό πιθανότατα πολλοί άνθρωποι τις αξιολογούν ως κατώτερες. Για παράδειγμα, η χαρακτηριστική φράση τα πήρα στο κρανίο, που έχει ενταχθεί στο γενικό λεξιλόγιο, εμφανίζεται σε καθημερινό προφορικό διάλογο αλλά δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε επίσημη περίσταση ομιλίας.
Για να καταγραφούν οι συνηθισμένες εκφράσεις στην αργκό των νέων χρειάζεται συστηματική έρευνα. Στο Παιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης του Πανεπιστημίου Πατρών, έχουμε καταρτίσει ένα Λεξικό της Γλώσσας των Νέων σε ηλεκτρονική μορφή το οποίο εμπλουτίζεται κάθε χρόνο με νέες εγγραφές από φοιτητικές εργασίες. Υπολογίζονται σε 3.000 περίπου οι λέξεις/εκφράσεις που έχουν καταγραφεί στη διάρκεια των τελευταίων 15 χρόνων», σημειώνει η κ. Ιορδανίδου.
Μαυροντυμένοι απόψε φίλοι ωχροί
ελάτε στο δικό μου περιβόλι
μ’ ένα παλμό το βράδυ το βαρύ
για να το ζήσουμε όλοι
Τ’ αστέρια τρεμουλιάζουνε καθώς το μάτι ανοιγοκλείνει προτού δακρύσει
ο κόσμος των δενδρώνε ρεύει ορθός, κλαίει παρακάτου η βρύση
Από τα σπίτια που ‘ναι σαν βουβά κι ας μίλησαν τη γλώσσα του θανάτου
με φρίκη το φεγγάρι αποτραβά τ’ ασημοδάχτυλά του
Είναι το βράδυ απόψε θλιβερό
και ‘μείς θα το γλεντήσουμε το βράδυ
όσοι έχουμε το μάτι μας υγρό
και μέσα μας τον Άδη
Οι πάγκοι μας προσμένουν κι όταν βγει το πρώτο ρόδο στ’ ουρανού την άκρή
όταν θα σκύψει απάνου μας η αυγή στο μαύρο μας το δάκρυ
θα καθρεφτίσει τ’ απαλό το φως γιομάτοι δέος ορθοί θα σηκωθούμε
τον πόνο του θα πει κάθε αδερφός κι όλοι σκυφτοί θ’ ακούμε
Κι όπως θα λέω για κάτι ωραίο και αυρό
που σκυθρωποί το τριγυρίζουν πόθοι
τη λέξη τη λυπητερή θα βρω που ακόμα δεν ειπώθη
Χρησιμοποιούμε cookies για να σας προσφέρουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία στη σελίδα μας. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε τη σελίδα, θα υποθέσουμε πως είστε ικανοποιημένοι με αυτό.
Οι ψυχολογικές επιπτώσεις της παιδικής παχυσαρκίας είναι εξίσου καταστροφικές. Τα υπέρβαρα παιδιά συχνά γίνονται αντικείμενο σκληρών αστείων από τους συνομηλίκους τους και όταν γίνουν ενήλικες είναι πολύ πιθανόν να αντιμετωπίσουν περισσότερες δυσκολίες στην κοινωνική αποδοχή τους.
Άρθρα (RSS)