Η Μαριάννα Τζιαντζή σχολιάζει στην Καθημερινή: σ’ αυτήν την αγέλαστη εποχή, πληθαίνουν οι «ευτυχιολόγοι» και τα περί ευτυχίας λόγια. Μέσα σ’ ένα μόνο μήνα, τον Μάιο, δημοσιοποιήθηκαν ή σχολιάστηκαν τρεις έρευνες με θέμα την ευτυχία. Σύμφωνα με μια έρευνα ενός βρετανικού ινστιτούτου, του BSC, η χρήση του Διαδικτύου μάς κάνει πιο ευτυχισμένους, καθώς ενισχύει το αίσθημα της ατομικής ελευθερίας και της άσκησης επιρροής. Ομως την ευτυχία φέρνουν και οι κοινωνικοί αγώνες, όπως διαπίστωσαν δύο πανεπιστημιακοί, ένας Γερμανός κι ένας Αμερικανός, που δημοσίευσαν τα πορίσματα της έρευνάς τους σ’ ένα επιστημονικό περιοδικό. Η συμμετοχή στα κοινά, λένε, δίνει νόημα στη ζωή μας και ικανοποιεί βασικές ψυχολογικές ανάγκες. Μάλιστα, κάνουν διάκριση ανάμεσα στον «παραδοσιακό ακτιβισμό» (συλλογή υπογραφών, πορείες διαμαρτυρίας) και τον «ακτιβισμό υψηλού ρίσκου» (μολότοφ, καδρόνια κ.λπ.), εξαίροντας τις ευεργετικές ιδιότητες του πρώτου και αμφισβητώντας εκείνες του δεύτερου.Σύμφωνα με μια άλλη αμερικανική έρευνα, που διεξήχθη στις Ηνωμένες Πολιτείες, ο πενηντάρης δεν είναι απλώς ο κατά Ζαμπέτα «γόης της εποχής», αλλά ο πιο ευτυχής ανάμεσα στους θνητούς: μακριά από την παραφορά της νεότητας, διαχειρίζεται κι ελέγχει καλύτερα τα συναισθήματά του.
Αν υποθέσουμε ότι και οι τρεις έρευνες έχουν δίκιο και αν τις συσχετίσουμε με τον παγκόσμιο άτλαντα της ευδαίμονος ανθρωπότητας, τότε οι πιο ζηλευτοί άνθρωποι είναι οι πολιτικοποιημένοι πενηντάρηδες που σερφάρουν μετά μανίας και κατοικούν, κατά προτίμηση, στη Βενεζουέλα ή τη Νιγηρία, αλλά όχι στα κράτη της Βαλτικής ή τη Μολδαβία, αφού σύμφωνα με τη «στατιστική του λαϊφστάιλ» (lifestyle statistics), η ευτυχία προσδιορίζεται και γεωγραφικά. Ετσι, πλάι στο ΑΕΠ, υπάρχει και ο δείκτης της Ακαθάριστης Εθνικής Ευτυχίας, ο οποίος προκύπτει από τη σύνθεση αρκετών αντικειμενικών δεικτών.
Αναρωτιέται κανείς πόσο ευτυχισμένος είναι στην Ελλάδα σήμερα ένας άνεργος ή υπό απόλυση μεσήλικας που πρέπει να εργασθεί άλλα 15-20 χρόνια μέχρι να συνταξιοδοτηθεί, που δεν σερφάρει συστηματικά και ούτε συμμετέχει στα κοινά, που πρέπει να πληρώνει φροντιστήρια ή γηροκόμους για τους ηλικιωμένους γονείς και που δεν έχει σπίτι ή κάποια βάση στο χωριό ώστε να επιστρέψει στη Μητέρα Φύση και να κάνει μια νέα αρχή. Ας μη μιλήσουμε για τους νέους ή τους ηλικιωμένους ή τις γυναίκες που βλέπουν τη μητρότητα σαν οικονομικό εφιάλτη και όχι σαν ευλογία.
Απιαστη, άυλη και στιγμιαία είναι η ευτυχία και, όπως είχε πει ένας φιλόσοφος του 19ου αιώνα, από τη στιγμή που σκεφτόμαστε αν είμαστε ευτυχισμένοι, παύουμε να είμαστε. Ωστόσο, μετρήσιμοι και ανατριχιαστικά ορατοί και υλικοί είναι οι στοιχειώδεις όροι που απομακρύνουν ή δυναμώνουν την Ακαθάριστη Εθνική Δυστυχία.
Το νέο φιλόδοξο άλμπουμ της Natalie Merchant Leave Your Sleep, βασίζεται σε στίχους αμερικανών και βρετανών ποιητών – βικτοριανών και σύγχρονων, σε νανουρίσματα και παιδικά τραγούδια. Το project ξεκίνησε σαν δίσκος με νανουρίσματα κι εξελίχθηκε σ’ ένα φόρο τιμής στην παιδική ηλικία. Οι στίχοιείναι εξαιρετικής ποιότητας, γεμάτοι χρώματα και μυρωδιές άλλων εποχών.
Μήπως στα πλαίσια ενός καλύτερου προγραμματισμού το ΥΠΕΠΘ πρέπει να δώσει το καλό παράδειγμα και να σπάσει την παράδοση τόσων ετών, της ανακοίνωσης δηλ. της ύλης των πανελλαδικών εξετάσεων τον Οκτώβριο; Γιατί πώς κάποιος ευσυνείδητος διδάσκων που επιθυμεί να ανατρέξει σε βιβλιογραφία θα προετοιμαστεί έγκαιρα; δεν θα ήταν καλό να γνωρίζει το αντικείμενό του πριν αρχίσει η σχολική χρονιά; Οχι μόνο να ζητάμε προγραμματισμούς από τους διδάσκοντες…και μετά να τους ξεχνάμε. Ας προγραμματίσει λίγο και το υπουργείο – Π.Ι. τις εκκρεμότητές του.
Στο μικροσκόπιο της έρευνας έχουν μπει οι «δίδυμοι» κορινθιακοί Κούροι που κατασχέθηκαν στα χέρια αρχαιοκάπηλων στο χωριό Κλένια (κοντά στο Χιλιομόδι). Τα ερωτήματα που έχουν τεθεί είναι πολλά. Και οι πλέον ειδικοί στην αρχαιοελληνική πλαστική, όπως ο καθηγητής Γεώργιος Δεσπίνης, είναι πολύ επιφυλακτικοί.
Είναι ο πρώτος που κλήθηκε να τους εξετάσει. Θεωρεί περίεργο και εξαιρετικά ενδιαφέρον το ότι είναι τόσο όμοιοι, όπως λέει. Γιατί δεν υπάρχουν άλλα δίδυμα αρχαϊκά αγάλματα, εκτός από τον Κλέοβι και τον Βίτωνα (Μουσείο Δελφών) με την τραγική ιστορία. Τα δύο παλικάρια από το Αργος τα φαρμάκωσε η ίδια η μητέρα τους, η Κυδίππη, ιέρεια της Ηρας, όταν της ανακοίνωσαν ότι φεύγουν από την (ερωτική) αγκαλιά της για να βρουν την τύχη τους σε πυγμαχικους αγώνες στην Αθήνα. Τους ζήτησε ως τελευταία χάρη να ζευτούν στην άμαξά της και να τη μεταφέρουν στο Ηραίο, πράγμα που έκαναν. Ο νέοι κατάκοποι αποκοιμήθηκαν κι η μάνα τούς έσταξε φαρμάκι στα χείλη. Οι Αργείοι σε ανάμνηση έστησαν τα αγάλματά τους στο ιερό των Δελφών.
Τα αδέλφια αυτά έχουν ταυτότητα, κάτι που λείπει από τα δίδυμα κορινθιακά αγάλματα. Πιθανολογείται ότι προέρχονται από την αρχαία Τενέα, μια πόλη που δεν έχει ακόμη ανασκαφικά εντοπιστεί.
Ο Παυσανίας είχε περιγράψει τη θέση της: «Από τον Ακροκόρινθο αν πάρουμε τον ορεινό δρόμο (σ.σ. σήμερα λέγεται Κλεισούρα και οδηγεί στο Αργος) θα βρούμε την Τενεατική Πύλη και το ιερό της Ειλειθυίας. Εξήντα τόσα στάδια απέχει η Τενέα (σ.σ. στη θέση αυτή είναι σήμερα το χωριό Κλένια, νότια του Χιλιομοδίου). Οι κάτοικοί της λένε πως είναι Τρώες, αιχμάλωτοι που έφεραν οι Ελληνες από την Τένεδο και που τους δόθηκε από τον Αγαμέμνονα ο τόπος για να εγκατασταθούν, γι’ αυτό και τιμούν τον Απόλλωνα πιο πολύ από τους άλλους θεούς».
Από την Τενέα γνωρίζαμε ότι προέρχεται ένας και μοναδικός Κούρος. Βρέθηκε το 1846 κοντά στην Κόρινθο και εκτίθεται από το 1854 στη Γλυπτοθήκη του Μονάχου. Είναι σαφώς παλαιότερος από τους νεοαποκαλυφθέντες «δίδυμους» Κορινθιακούς -έχει χρονολογηθεί τέλη 7ου-αρχές 6ου αιώνα π.Χ., ενώ αυτοί περί το 530-520 π.Χ.
Ο Στάθης πάντα καίριος: …Ουδέποτε άλλοτε στην ιστορία της ανθρωπότητας, από τη βιομηχανική επανάσταση κι ύστερα, οι αντιθέσεις μέσα στις κοινωνίες κι ανάμεσα στα κράτη υπήρξαν πιο έντονες και χαοτικές.
Ιδιώτες που έχουν περιουσίες μεγαλύτερες από προϋπολογισμούς μεγάλων κρατών, εξαθλίωση της εργασίας στον αναπτυγμένο κόσμο, ενδημία της φτώχειας και της πείνας στον υπανάπτυκτο, υποδούλωση των τεχνών στις εξουσίες, υποβάθμιση της καθημερινής ζωής των ανθρώπων, ολοκληρωτικός έλεγχος του δημόσιου και ιδιωτικού βίου, καταστολή, εξάπλωση του πολέμου, λεηλασία του πλανήτη. Οι κρίσεις, η μία μετά την άλλη, χειρότερες κάθε φορά απ’ τις προηγούμενες.
Απόγνωση.
(Οπως και η ίδια η γλώσσα θα ήθελε να μας θυμίσει πως συμβαίνει, όταν αποσυνδέεται ο άνθρωπος από τους τρόπους που η ίδια η γνώση προσφέρει).
Σε μια εποχή που η τεχνολογία, όχι μόνον θα επέτρεπε λίγη δουλειά και καλή ψυχαγωγία, αλλά προσέτι θα μπορούσε να έχει εξαφανίσει την ανεργία και να εξασφαλίσει την κοινωνική αλληλεγγύη, συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο: οι άνθρωποι δουλεύουν σαν τρελοί (όσοι δεν είναι άνεργοι), σαν σκλάβοι, χρεωμένοι ώς τον λαιμό, ανδράποδα των κερδών για τους ελάχιστους, μιας ελίτ των Εταιρειών, που βυθίζει όλο και πιο πολύ, όλο και πιο βίαια την ανθρωπότητα σε έναν τοξικό βίο, βλακώδη, απάνθρωπο, γελοίον.
Η εκπαιδευτική πολιτική της νέας κυβέρνησης βασίζεται σε μια σαγηνευτική ιδέα: να δοθεί στα σχολεία περισσότερη ελευθερία.
Οι υπουργοί θέλουν να επιτρέψουν στα δημόσια σχολεία να γίνουν ανεξάρτητες ακαδημίες, απελευθερωμένες από τον έλεγχο των τοπικών συμβουλίων. Προτίθενται επίσης να ενθαρρύνουν γονείς, αναδόχους και φιλανθρωπικές οργανώσεις να φτιάξουν τα δικά τους σχολεία και να λειτουργούν με τον τρόπο που θεωρούν ότι είναι ο κατάλληλος. Η φιλελευθεροποίηση της παροχής εκπαίδευσης είναι μια ελκυστική όσο και απλή ιδέα.[…]
Υπάρχουν όμως προβλήματα με αυτή την απλή ιδέα της κυβέρνησης, τα οποία και δεν αντιμετωπίζονται ικανοποιητικά. […] Αν τα νέα «ελεύθερα» σχολεία χρηματοδοτούνται με δημόσιο χρήμα, θα πρέπει να υπάρχει μια επίβλεψη ώστε να διασφαλίζεται ότι τα χρήματα των φορολογουμένων επενδύονται σωστά και οι σπουδαστές έχουν μια καλή εκπαίδευση. Ομως ποιος θα αναλάβει τον ρόλο της αστυνόμευσης;[…]
Υπάρχουν και περαιτέρω εντάσεις. Ο υπουργός Παιδείας, Μάικλ Γκόουβ, πιστεύει στις παραδοσιακές εκπαιδευτικές αξίες.[…] Αν όμως δοθεί περισσότερη αυτονομία στα σχολεία, θα μπορεί ο κύριος Γκόουβ και οι μελλοντικοί υπουργοί Παιδείας να επιβάλλουν αυτές τις αξίες από το κέντρο; […]
Η ελευθερία είναι πάντοτε καλοδεχούμενη αλλά είναι σημαντικό να αναγνωρίζουμε ότι οδηγεί συχνά σε ανισότητες. […]
Υπάρχουν αξιέπαινες διαστάσεις στο σχέδιο της κυβέρνησης για απελευθέρωση του εκπαιδευτικού τομέα. Ομως γι’ αυτή την απλή ιδέα απαιτείται σοβαρή δουλειά.
Εδώ και μήνες, όλες οι ειδήσεις που ακούμε, είναι κακές ειδήσεις. Οι Ειδήσεις προαναγγέλλουν συμφορές. Κι όμως, υπάρχει μια Ελλάδα που αντιστέκεται στην μιζέρια και επιμένει δημιουργικά. Χτες στην εκπομπή του Π. Τσίμα “Ερευνα” είχαμε την ευκαιρία να δούμε μεταπτυχιακούς φοιτητές ελληνικών πανεπιστημίων που δημιουργούν πρωτότυπα λογισμικά προγράμματα και βραβεύονται σε διεθνείς διαγωνισμούς.
Οπως το project oramA που δημιουργήθηκε ως η πρώτη σουίτα λογισμικού για παιδιά με νοητική υστέρηση. Στόχος ήταν να φέρουν τους υπολογιστές στα παιδιά με νοητική υστέρηση, καθώς κάθε άνθρωπος θα πρέπει να έχει αυτή τη δυνατότητα/ελευθερία. Αποτελείται από ψυχαγωγικές και εκπαιδευτικές εφαρμογές που σχεδιάστηκαν υπό την καθοδήγηση ειδικών επιστημόνων και ανθρώπων που βρίσκονται συνεχώς δίπλα στα παιδιά. Επιπλέον, δίνεται η δυνατότητα στους εργοθεραπευτές να το προσαρμόσουν στις ανάγκες του κάθε παιδιού και να παρακολουθούν την πρόοδό του μέσα από τα διάφορα παιχνίδια.
Οι συγκεκριμένοι φοιτητές διεκδίκησαν το βραβείο σχεδιασμού λογισμικού του Imagine Cup. Το imagine cup είναι ένας διαγωνισμός καινοτομίας στον τομέα επιστημών πληροφορικής, που διοργανώνεται από τη Μicrosoft σε ετήσια βάση από το 2003.
Ενας 25χρονος είναι ο 13ος εργάτης του εργοστασίου της ταϊβανέζικης Foxconn στη Σεντσέν της Νότιας Κίνας που αποπειράθηκε φέτος να βάλει τέλος στη ζωή του. Αραγε, αξίζει να πεθάνεις για το iΡad; ρωτάει στην πρώτη σελίδα του ο βρετανικός «Ιντιπέντεντ» αναφερόµενος στο νέο γκάτζετ της Αpple που κυκλοφορεί σήµερα παγκοσµίως και κατασκευάζεται στο εν λόγω εργοστάσιο.
Η αστυνοµία ανακοίνωσε ότι ο 25χρονος Τσεν έκοψε τις φλέβες του µέσα στον κοιτώνα του, όµως επέζησε. Είχε µεταναστεύσει στη Σεντσέν από την Κεντρική Κίνα και άρχισε να εργάζεται στη Foxconn πριν από δύο µήνες. Αποπειράθηκε να αυτοκτονήσει λίγες µόνον ώρες µετά την αυτοκτονία ενός 23χρονου, ο οποίος είχε πηδήξει από το µπαλκόνι του κοιτώνα του λίγες µόνον ώρες αφότου ο πρόεδρος και ιδρυτής της Foxconn Τέρι Γκου είχε ζητήσει δηµόσια συγγνώµη για το κύµα των αυτοκτονιών και είχε υποσχεθεί ότι θα κάνει ό,τι µπορεί για να το σταµατήσει.
Στο εργοστάσιο της Foxconn στη Σεντσέν κατασκευάζονται συσκευές της Αpple, της Dell, της ΗewlettΡackard, της Νokia, της Αcer, της Sony. Πρόκειται για ένα κάτεργο που καταπατά τις προσωπικές αξίες των εργατών για χάρη της απόδοσης, είχε δηλώσει πρόσφατα ο Λι Τσιανγκ, διευθυντής του Παρατηρητηρίου Εργασίας στην Κίνα, που έχει την έδρα του στη Νέα Υόρκη. Ολες οι απόπειρες αφορούν εργάτες κάτω των 25 ετών, που είχαν προφανώς καταβληθεί από τις πολύωρες βάρδιες και την αυστηρή πειθαρχία. Οι οµιλίες και η µουσική απαγορεύονται αυστηρά στη διάρκεια της βάρδιας, που µπορεί να διαρκέσει 10 ώρες. Η επίβλεψη από τους προϊσταµένους είναι στρατιωτική. «Η διαχείριση της Foxconn είναι εντελώς απάνθρωπη», είπε στο Ρώυτερ ένας εργάτης. «Δεν αντιµετωπίζουν τους εργάτες σαν ανθρώπους», συµπλήρωσε ένας άλλος.
Σκαµνί από την Αpple
Μάλιστα, επειδή η Αpple απαιτεί από τους προµηθευτές της ένα ορισµένο επίπεδο εργατικών δικαιωµάτων και ασφάλειας το οποίο ορίζει η ίδια, µόνον όσοι εργάτες της Foxconn εργάζονται για τις συσκευές της Αpple (iΡod, iΡhone, iΡad…) δικαιούνται από ένα σκαµνί για να κάθονται ενώ εργάζονται. Ολοι οι άλλοι πρέπει να στέκονται όρθιοι όσο διαρκεί η βάρδιά τους…
Ντοκιμαντέρ του History channel για την Μάχη των Θερμοπυλών. Όλο το ιστορικό της μάχης, σε μια εκπληκτική αναπαράσταση μέσω Η/Υ. Όλες οι κινήσεις των Σπαρτιατών και των Περσών σε αναπαράσταση του περιβάλλοντα χώρου μέσα από τα μάτια εκείνων που έζησαν την εποχή αυτή. Σχολιάζουν διάσημoι ιστορικοί και ο συγγραφέας του γνωστού βιβλίου “Οι Πύλες της Φωτιάς”, Στήβεν Πρέσφιλντ.
Μια πρωτοποριακή ιδέα είχε ο Βρετανός Dr. Mark Gasson, ο οποίος θέλοντας να προβάλει την επικινδυνότητα των ιών υπολογιστών σε ανθρώπους…
Μόλυνε ένα RFID-chip και ακολούθως το εμφύτευσε στο σώμα του!
Ο Dr. Mark Gasson του Πανεπιστημίου του Reading, ενσωμάτωσε κώδικα σε ένα RFID-chip ώστε να το μετατρέψει σε κάρτα διαπίστευσης για την πρόσβαση του σε διάφορους χώρους του πανεπιστημίου, αλλά και για την ενεργοποίηση του κινητού του τηλεφώνου.
Ακολούθως μόλυνε το chip με έναν αυτο-πολλαπλασιαζόμενο ιό, ο οποίος είχε σαν σκοπό να μεταδίδεται και σε άλλα RFID-chips. Εμφύτευσε το chip στο σώμα του και ξεκίνησε το πείραμα.
Στο πείραμα που διενήργησε, περνούσε από τις συσκευές ελέγχου πρόσβασης, ο ιός μόλυνε τα συστήματα αυτά και ακολούθως τα RFID-chips άλλων μελών της ομάδας, τα οποία διαπιστεύονταν μέσω του ίδιου συστήματος.
Με αυτό τον τρόπο, απέδειξε πως είναι δυνατό ένας ιός υπολογιστή να αποβεί ολέθριος για ανθρώπους που χρησιμοποιούν προχωρημένα τεχνητά μέλη, όπως καρδιακούς και εγκεφαλικούς βηματοδότες ή ηλεκτρονικά βοηθήματα ακοής.
«Μια επίθεση DoS σε βηματοδότη, εάν αυτό ήταν δυνατό, θα μπορούσε να αποβεί μοιραία» δήλωσε ο καθηγητής.
Λοιπόν έχουμε και λέμε: 300.000 ευρώ για το Ινστιτούτο Ορθόδοξης Θεολογίας στην Ελβετία, 200.000 για κουρτίνες του ΥΠΕΠΘ, 195.000 για υπερωρίες 55 διοικητικών υπαλλήλων αλλά δεν περισσεύει μία για τις εκπαιδευτικές άδειες…
Ξαφνικά σα να εξαφανίστηκε από τον τίτλο του υπουργείου μας το “δια βίου μάθησης”. Εμεινε μόνο το Θρησκευμάτων. Γιατί δεν ακούσαμε ούτε ένα αντισταθμιστικό μέτρο. Αν έλεγε για παράδειγμα θα ενεργοποιήσω εκ νέου τα σχολαρχεία. Για ένα χρόνο όσοι συμπληρώνουν 20 χρόνια εκπαίδευσης και εφόσον το επιθυμούν θα έχουν το δικαίωμα να ανανεώσουν τις γνώσεις τους…
Αδιανόητο δεν είναι να τσαμπουνάμε στην τάξη για σαράντα χρόνια όσα μάθαμε στα έδρανα τον περασμένο αιώνα;
Σύμφωνα με ευρωπαϊκές έρευνες, ο δείκτης απόδοσης των εκπαιδευτικών, ως προς την διδακτική πράξη, ακολουθεί πτωτική πορεία (πίπτει) μετά την ηλικία (μ.ό.) των 56 ετών.
Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι παρατηρείται μια επιβάρυνσή τους λόγω κόπωσης, συνθηκών εργασίας και δημιουργίας, ενίοτε, ψυχολογικών προβλημάτων. Επισημαίνουμε ότι, σύμφωνα με επιστημονικές έρευνες που έχουν πραγματοποιηθεί τόσο στην Ελλάδα όσο και διεθνώς, οι εκπαιδευτικοί, υπόκεινται περισσότερο από άλλες επαγγελματικές ομάδες στον κίνδυνο της επαγγελματικής εξάντλησης/εξουθένωσης (professional burn out), με αποτέλεσμα να μειώνεται η απόδοση πολλών εκπαιδευτικών με την πάροδο του χρόνου. Σύμφωνα με τη σχετική βιβλιογραφία, οι κυριότεροι παράγοντες που διακρίνουν την επαγγελματική εξουθένωση είναι η συναισθηματική εξάντληση, που εκδηλώνεται με μια αίσθηση ψυχικής κόπωσης, η αποπροσωποποίηση, που εκφράζεται με την απομάκρυνσή τους από τα παιδιά, και η έλλειψη προσωπικών επιτευγμάτων, που εκδηλώνεται με τη μείωση της απόδοσής τους.
Σχολεία με παππούδες και γιαγιάδες βλέπω στο μέλλον… Και dracoulis lift δε βλέπω να εγκαθιστούν στα νέα κτίρια του ΟΣΚ. Ωσπου να ανέβουμε στις αίθουσες θα είναι ώρα να κατέβουμε…Αν ακούμε βέβαια το κουδούνι… γιατί και η ακοή είναι από τις πρώτες αισθήσεις που μας εγκαταλείπουν…
Πενθήμερο αφιέρωμα στον ποιητή Νίκο Καββαδία (φωτογραφία) παρουσιάζει το Β΄ Πρόγραμμα 103,7 σε συνεργασία με το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου καθημερινώς ως τις 4 Ιουνίου από τις 19.00 ως τις 22.00. Για τον «ιδανικό εραστή των μακρυσμένων ταξιδιών και των γαλάζιων πόντων» μιλούν άνθρωποι που τον γνώρισαν, μελετητές του έργου του και συνθέτες που μελοποίησαν ποιήματά του. Από τις συλλογές του «Μαραμπού», «Πούσι» και «Τραβέρσο» διαβάζει ποιήματα ο ηθοποιός ΓιώργοςΚιμούλης,ενώ γνωστοί ερμηνευτές μάς εισάγουν στην εξωτική ατμόσφαιρα των θαλάσσιων ταξιδιών που αναπτύσσονται οι ιστορίες του Καββαδία.
Χθες, πρώτη ημέρα του αφιερώματος, ακούστηκαν ο μελετητής Γ. Ζεβελάκης και ο ποιητής Α. Φωστιέρης, ενώ μελοποιημένα ποιήματά του ερμήνευσαν οι Γ.Ανδρέου, Χρ.Θηβαίος και Ελένη Τσαλιγοπούλου.
Για τις επόμενες ημέρες το πρόγραμμα έχει ως εξής:
Χρησιμοποιούμε cookies για να σας προσφέρουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία στη σελίδα μας. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε τη σελίδα, θα υποθέσουμε πως είστε ικανοποιημένοι με αυτό.
Η Μαριάννα Τζιαντζή σχολιάζει στην Καθημερινή: σ’ αυτήν την αγέλαστη εποχή, πληθαίνουν οι «ευτυχιολόγοι» και τα περί ευτυχίας λόγια. Μέσα σ’ ένα μόνο μήνα, τον Μάιο, δημοσιοποιήθηκαν ή σχολιάστηκαν τρεις έρευνες με θέμα την ευτυχία. Σύμφωνα με μια έρευνα ενός βρετανικού ινστιτούτου, του BSC, η χρήση του Διαδικτύου μάς κάνει πιο ευτυχισμένους, καθώς ενισχύει το αίσθημα της ατομικής ελευθερίας και της άσκησης επιρροής. Ομως την ευτυχία φέρνουν και οι κοινωνικοί αγώνες, όπως διαπίστωσαν δύο πανεπιστημιακοί, ένας Γερμανός κι ένας Αμερικανός, που δημοσίευσαν τα πορίσματα της έρευνάς τους σ’ ένα επιστημονικό περιοδικό. Η συμμετοχή στα κοινά, λένε, δίνει νόημα στη ζωή μας και ικανοποιεί βασικές ψυχολογικές ανάγκες. Μάλιστα, κάνουν διάκριση ανάμεσα στον «παραδοσιακό ακτιβισμό» (συλλογή υπογραφών, πορείες διαμαρτυρίας) και τον «ακτιβισμό υψηλού ρίσκου» (μολότοφ, καδρόνια κ.λπ.), εξαίροντας τις ευεργετικές ιδιότητες του πρώτου και αμφισβητώντας εκείνες του δεύτερου.Σύμφωνα με μια άλλη αμερικανική έρευνα, που διεξήχθη στις Ηνωμένες Πολιτείες, ο πενηντάρης δεν είναι απλώς ο κατά Ζαμπέτα «γόης της εποχής», αλλά ο πιο ευτυχής ανάμεσα στους θνητούς: μακριά από την παραφορά της νεότητας, διαχειρίζεται κι ελέγχει καλύτερα τα συναισθήματά του.
Άρθρα (RSS)