«Και εσύ λαέ βασανισμένε…» ξέχνα τα επί πιστώσει φάρμακα: από σήμερα οι ασφαλισμένοι του Δημοσίου ακόμα και αν έχουν συνταγή θα πληρώνουν τα φάρμακά τους και θα παίρνουν απόδειξη λιανικής πώλησης. Με αυτή την απόδειξη θα διεκδικούν το ποσό που τους αντιστοιχεί από το Ταμείο τους.

Να προσέχετε και να μην αρρωσταίνετε. Δεν είναι καιρός για τέτοιες πολυτέλειες.

Ενας μαγικός κόσμος γεμάτος από εκατομμύρια βιβλία σε περισσότερες από 25 γλώσσες ανοίγεται στις οθόνες των διαδικτυακών βιβλιοφάγων, δωρεάν με ένα απλό κλικ. Μέσα από ειδικές ιστοσελίδες που λειτουργούν ως online βιβλιοθήκες, εκατομμύρια τίτλοι ελεύθεροι από πνευματικά δικαιώματα γίνονται διαθέσιμοι για download χωρίς κόστος, επιτρέποντας σε ανθρώπους απ΄ όλες τις γωνιές του πλανήτη να έρθουν σε επαφή με σπάνια «διαμάντια» της παγκόσμιας πεζογραφίας και ποίησης, από τον Σοφοκλή ως τον Τσαρλς Ντίκενς και από τον Γιόχαν Βόλφγκανγκ φον Γκαίτε ως την Τζέιν Οστιν.

Η εν λόγω διαδικασία είναι καθ΄ όλα νόμιμη, καθώς τα έργα αυτά είναι ελεύθερα από πνευματικά δικαιώματα διότι έχουν περάσει 70 χρόνια από τον θάνατο του δημιουργού τους ή από τον θάνατο του μεταφραστή, αν το έργο διατίθεται σε μετάφραση. Την ίδια στιγμή, οι ιστοσελίδες αυτές λειτουργούν και ως πλατφόρμα για όλους τους συγγραφείς που επιθυμούν να διαθέσουν δωρεάν το έργο τους, καθώς και για όλους τους πρωτοεμφανιζόμενους (ή και… πειραματιζόμενους) συγγραφείς που αναζητούν ένα μέσο για παρουσίαση κειμένων που δεν γίνονται εύκολα αποδεκτά από συμβατικούς εκδοτικούς οίκους.

ΓΙΑ ΒΙΒΛΙΟΦΑΓΟΥΣ

www.gutenberg.org

Συλλογή 30.000 βιβλίων σε όλες τις γλώσσες

www.scribd.com

Δωρεάν πλατφόρμα «αυτοέκδοσης», με χιλιάδες βιβλία

www.perseus.tufts.edu

Η ψηφιακή βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου Tufts

www.audiobooksforfree.com

Αρχεία ήχου με αναγνώσεις βιβλίων, για άτομα με ειδικές ανάγκες

www.archive.org/details/texts

Πάνω από 1 εκατομμύριο βιβλία

www.wattpad.com

Χιλιάδες κείμενα και βιβλία από πρωτοεμφανιζόμενους συγγραφείς

www.tovima.gr

Το Μουσείο Μπενάκη σίγουρα το ξέρετε. Πέρα από το διάσημο παράρτημα της οδού Πειραιώς με το μοντέρνο κτίριο και εκθέσεις, στη συλλογή του προσέθεσε πριν από λίγα χρόνια και ένα ακόμα διαμάντι, πιο άσημο αυτή τη φορά: Το Μουσείο Ισλαμική Τέχνης. Καταχωνιασμένο στον Κεραμεικό,  είναι από τις μεγάλες εκπλήξεις του κέντρου. Το πραγματικό μυστικό όμως βρίσκεται στην οροφή. Μια ταράτσα με συγκλονιστική θέα στεγάζει ένα κρυμμένο κυλικείο από άλλη εποχή, φοβερή επιλογή για ένα Κυριακάτικο καλοκαιρινό πρωινό με εφημερίδες.

Φήμες φέρουν ότι κάνει εξαιρετικό ελληνικό καφέ…

Μουσείο Ισλαμικής Τέχνης Αγ. Ασωμάτων 22 & Διπύλου 12. τηλ. 210 3251311 

ΚΙΝΔΥΝΕΥΕΙ το ευρώ; Πότε θα βγούμε από την οικονομική κρίση; Εχετε επισκεφθεί το νέο μουσείο Ακρόπολης; Να επιστρέψουν τα γλυπτά του Παρθενώνα στην Ελλάδα; Χωράει νέο κόμμα στο πολιτικό σκηνικό της χώρας μας; Ποια η γνώμη σας για το iPad; Αυτές και ένα σωρό ακόμα ερωτήσεις θα βρείτε συγκεντρωμένες στο www.galop.gr. Το site είναι αφιερωμένο στις σφυγμομετρήσεις κάθε είδους, πάνω σε κάθε πιθανό και απίθανο θέμα και όσοι από εσάς αγαπάτε τους αριθμούς και τις μετρήσεις, ο ιστότοπος θα σας αρέσει στα σίγουρα. Οι υπόλοιποι μπορείτε απλά να ρίξετε μια ματιά και αν θέλετε να συμμετάσχετε σε κάποια από τα γκάλοπ.

www της Μ. Μυστακίδου στην Ελευθεροτυπία

Η Ελενα Ακρίτα θυμάται τη μέρα πένθους:

«ΠΗΡΑΝ ΤΗΝ ΠΟΛΗ πήραν την, πήραν τη Σαλονίκη, πήραν και την Αγια-Σοφιά, το Μέγα Μοναστήρι»…

29 Μαΐου 1453… Η «αποφράς ημέρα»… Η επέτειος της Πτώσης… (Σαν σχήμα οξύμωρο: «Η επέτειος μιας πτώσης»). Η πολιορκία άρχισε από τις 7 του Απρίλη… Κι ενώ το Βυζάντιο ψυχορραγούσε, ο σουλτάνος Μωάμεθ Β΄ «πάτησε» την ΑγιαΣοφιά… Τίτλοι τέλους σε μαύρο φόντο…

Πέντε αιώνες αργότερα… 11 Οκτωβρίου 1922… Μικρασιατική Καταστροφή… Αρπαγές και λεηλασίες, αίμα και βία, βασανισμοί και μαρτυρικοί θάνατοι, γκρέμισμα σχολειών και εκκλησιών, νεκροί κι αιχμάλωτοι, σφαγές, θηριωδίες, «τάγματα εργασίας» που χάθηκαν για πάντα, πόνος, δάκρυ, οδύνη, φρίκη…

1.500.000 πρόσφυγες ξεβράζουν τα σαπιοκάραβα στις αφιλόξενες ελληνικές ακτές… Οικογένειες χωρίζονται για πάντα, παιδιά χάνονται, μανάδες ψάχνουν στο πουθενά και στο τίποτα… Οι ραδιοφωνικές εκπομπές του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού στη δεκαετία του ΄60- 40 χρόνια αργότερα- επιμένουν χωρίς αποτέλεσμα:

«Αναζητείται… εξηφανίσθη… τον αναζητούν οι οικείοι του». Και τα χρόνια πέρναγαν… Και οι «οικείοι» έφευγαν απ΄ τη ζωή… Και δεν τον αναζητούσε πια κανείς… Ποτέ κανείς…

Απόγονος Μικρασιατών κι εγώ…

Μεγαλωμένη με τα παραμύθια, τους ήχους και τις μυρωδιές μιας σπαραγμένης Πόλης…

Ο παππούς και η γιαγιά φύγανε, σχεδόν παιδιά, στα 20 τους χρόνια πρόσφυγες στη Θεσσαλονίκη. Μέσα από τα μάτια τους, ξεδιπλώνονταν οι μνήμες… Μνήμες από μετάξια και βελούδα, ζαφείρια και μπριλάντια, μπαχάρια μεθυστικά, χαλιά περσικά, ασήμια σκαλισμένα… Φωτογραφίες στο χρώμα της σέπιας:

Αρχόντισσες σφιγμένες στους κορσέδες, ταφταδένιες πτυχές να αγκαλιάζουν το τορνευτό σώμα… Και μακριές πέρλες στον λαιμό…

μαργαριτάρια που γίναν δάκρυα… Και δεν στεγνώσανε ποτέ…

ΠΩΣ ΑΓΑΠΟΥΣΑ πάντα αυτό το ποίημα του Κωστή Παλαμά…

«Γιαννιώτικα, σμυρνιώτικα, πολίτικα, μακρόσυρτα τραγούδια ανατολίτικα, λυπητερά Πως η ψυχή μου σέρνεται μαζί σας Είναι χυμένη απ΄ τη μουσική σας Και πάει με τα δικά σας τα φτερά…» Κι όσο κι αν τους ξέβραζε μια άγρια θάλασσα, απελπισμένους, τρομαγμένους, ρακένδυτους σε ξένες πολιτείες, εκείνοι είχαν ραμμένη στη φόδρα του μεσοφοριού την αρχοντιά τους. Κι ας τους κορόιδευαν οι «γηγενείς» που μιλούσαν αλλιώτικα, παράξενα:

– Γιαβρί μου, τζιέρι μου, να σε κάμω κιοφτεδάκια;

– Ναι για!

Κι αυτές οι μνήμες οι ακριβές, οι χρυσοποίκιλτες, οι περίτεχνες, πέρασαν από μάνα σε παιδί. Από γενιά σε γενιά. Τρύπωσαν βαθιά στο DΝΑ μας, έγιναν αποσκευή ζωής… Κι έτσι προχωρήσαμε όλοι εμείς… Εμείς οι απόγονοι των Μικρασιατών… Η Λουκία, η Σύλβα, η Ελενα… Η γιαγιά, η μάνα, η εγγονή…

«Μακρόσυρτα τραγούδια ανατολίτικα λυπητερά…» Η Λουκία, η Σύλβα, η Ελενα…

«Σας γέννησε και μέσα σας μιλάει Και βογγάει και βαριά μοσκοβολάει Η λαγγεμένη Ανατολή» Η γιαγιά, η μάνα, η εγγονή…

«Και μια φυλή ζει μέσα σας και λιώνει Και μια ζωή δεμένη σπαρταρά Γιαννιώτικα, σμυρνιώτικα, πολίτικα, Μακρόσυρτα τραγούδια, ανατολίτικα, Λυπητερά…» Οι ρίζες μας βαθιές… Οι μνήμες πεισματικές… Ενάντια στην ιστορική λήθη θα εμμένουμε και θα επιμένουμε… Θα θυμόμαστε και θα θυμίζουμε…

ΧΑΜΕΝΕΣ ΠΑΤΡΙΔΕΣ; Ποτέ! Καμιά πατρίδα δεν είναι χαμένη όταν την κουβαλάς μες στην ψυχή σου… Οταν ζει στης καρδιάς σου την καρδιά- ακούς τον παλμό της… Κι όσο η Μικρασία έχει παλμό, είναι μια ζωντανή πατρίδα…

Και όλοι εμείς της τραγουδάμε σιγανά, τρυφερά, σαν νανούρισμα τις νύχτες… «Σ΄ αγαπώ… Σ΄ αγαπώ γιατί είσ΄ ωραία… Σ΄ αγαπώ γιατί είσαι συ»!

Λόγω οικονομικής κρίσης καμία νέα άδεια υπηρεσιακής εκπαίδευσης εκπαιδευτικών Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης για το σχολικό έτος 2010-2011.

Μα μας έχετε κακομάθει πια. Ολο ωραία νέα που προάγουν τη δια βίου εκπαίδευση…

Σε αυτήν την περίπτωση  ίσως οι συνδικαλιστικές κεφαλές μας θα έπρεπε να αξιώσουν κάποια ανταποδοτικά μέτρα. Οπως διευκόλυνση των συναδέλφων που θέλουν να ανανεώσουν τις γνώσεις τους με ειδικές άδειες την περίοδο των εξετάσεων, κάποιες ελαφρύνσεις από τις διοικητικές εργασίες εφόσον προσκομίσουν βεβαιώσεις εγγραφής σε μεταπτυχιακά προγράμματα.Αλλά προς τι; μήπως έτσι θα εξυπηρετηθεί το πελατειακό μας σύστημα;

Ωραία τα συνθήματα “πρώτα ο μαθητής” αλλά όταν συνοδεύονται από επιταγές τύπου “τελευταίος ο εκπαιδευτικός” μάλλον αυτοακυρώνονται.

Αλλα αλιεύματα: “με τα χρήματα που ο ΟΣΚ κατασκευάζει επτά σχολεία, οι δήμοι κατασκευάζουν πέντε”

Ακόμη: στο 90% των δημοπρατήσεων από τον Οργανισμό το κόστος δεν ξεπερνά τον αρχικό προϋπολογισμό, ενώ αντίθετα, στην περίπτωση των δήμων παρατηρούνται πολύ μεγάλες υπερβάσεις. «Υπάρχει σχολείο στην Αττική που έφθασε στο 181% του αρχικού προϋπολογισμού»

Οταν το κράτος κλέβει τον εαυτό του και υποθηκεύει το μέλλον των παιδιών του…

«Όταν οι Τούρκοι μπαίνουν στην πόλη και βλέπουν τα λίγα πτώματα δεν πιστεύουν, ότι τόσο λίγοι αντιμετώπισαν τόσους πολλούς. Και όταν ψάχνουν να βρουν τους άλλους, λένε ότι οι δούλοι έδειχναν στους Οθωμανούς , που ήταν κρυμμένοι οι θησαυροί των κυρίων τους. Αν είχαν δώσει αυτά τα χρήματα σε μισθοφόρους για να υπερασπιστούν την πόλη, δεν θα σωζόταν η Κωνσταντινούπολη;»

Απόσπασμα από τη συνέντευξη της καθηγήτριας Βυζαντινολογίας Ελένης Γλύκατζη Αρβελέρ

Αναμφίβολα, η πολιτεία θα εξακολουθήσει να κρατά για τον εαυτό της την κύρωση των πτυχίων ως δυνατότητα άσκησης επαγγέλματος, μέσω του ΑΣΕΠ, χωρίς «μεταβατικά» να αγνοεί τις «συμβάσεις» εκείνες που μπορούν «ρουσφετολογικά» να το υπερφαλαγγίζουν. Η δημόσια εκπαίδευση και οι ποικίλες μορφές της ιδιωτικής θα συνεχίσουν να λειτουργούν ως προνομιακός χώρος απορρόφησης των πτυχιούχων των «Φιλοσοφικών Σχολών». Εστω κι αν έχουν περιορισθεί αυτές οι δυνατότητες, οι εργασιακές τους συνθήκες παραμένουν ελκτικές. Κι αφού ο αριθμός των εισακτέων τους δεν αναμένεται να μειωθεί (ξεπερνάει τους 1.700 ανά έτος), θα ήταν μάλλον οργανωτική προχειρότητα η απεμπόληση ενός τέτοιου δικαιώματος εργασίας.

Επιπλέον, αφού στο προσεχές μέλλον δεν διαφαίνεται μάλλον ριζική αναδιάρθρωση των «φιλολογικών» ειδικοτήτων στη Μέση Εκπαίδευση και η περιστολή ή η κατάτμηση των δραστηριοτήτων του «παμφιλόλογου», είναι διπλά ακατανόητη μια τέτοια εκχώρηση. Ισως θα μπορούσε να προκριθεί από τώρα ο έλεγχος της καταλληλότητας των αποφοίτων ως υποψηφίων εκπαιδευτικών εντός των Τμημάτων ή της «Παιδαγωγικής Σχολής» εντός του Πανεπιστημίου και πάντως όχι έξω από αυτό. Μόνο που η προετοιμασία αυτή δεν αποτελεί μια μαθηματοκεντρική υπόθεση. Αντίθετα, αφορά πρωτίστως ζητήματα μεθόδου, εννοιολογικών αρμών και οικείας θεωρίας, τρόπους διατύπωσης προβλημάτων και εκδίπλωσης επιχειρημάτων σε έναν υπαρκτό και όχι παρωχημένο κόσμο. Για τούτο η τυχόν «εγγραμματοσύνη» ή «επάρκεια» σημαίνει πριν από όλα ιστορική και πολιτική νοημοσύνη και όχι τεχνικές απομνημόνευσης και πνεύμα τυπολατρίας.

Για την ώρα η κοινή «επετηρίδα» (ΠΕ2) των πτυχιούχων των τριών Τμημάτων των «Φιλοσοφικών Σχολών», ανεξάρτητα ή και σε συναλληλία με τη ρύθμιση της προηγούμενης παραγράφου, θα μπορούσε να κατοχυρωθεί ευκρινέστερα. Γιατί τάχα; Τώρα που μας φοβερίζει το Δικαστήριο Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (με την απόφαση της 23ης Οκτωβρίου 2008) και η ελληνική κυβέρνηση ενδίδει, απαιτείται- πέρα από την ευκταία πανευρωπαϊκή κινηματική πρακτική αμυντική θωράκιση. Απλούστερα, αν αφήσεις χαλαρό ως διάτρητο το πεδίο των επαγγελματικών δικαιωμάτων των αποφοίτων, τότε ευκολότερα θα διεισδύει ο κάθε «κολεγιόπαις» και θα τους παραγκωνίζει.

Διαβάστε περισσότερα στο άρθρο του Π. Νούτσου: www.tovima.gr

Τα χρόνια της παιδικής μου ζωής πέρασαν ακούγοντας, σαν από χαλασμένο μεγάφωνο, από τις γιαγιάδες, τους παππούδες, τη μάνα και τον πατέρα τη ρήση –προτροπή– ευχή και κατάρα «να μη ζήσετε ποτέ τη φρίκη που ζήσαμε εμείς».

Ο αναστεναγμός ανακούφισης που έβγαινε όταν το έλεγαν, σαν επιθανάτιος ρόγχος από τα σωθικά τους, ανατρίχιαζε, όπως η παρουσία ενός φαντάσματος, την επιδερμίδα μου, αλλά κυρίως στοιχειώθηκε για πάντα το μυαλό μου με τις «εξωφρενικές» ιστορίες που άκουγα (ή τότε έκανα πως άκουγα, για να είμαι συνεπής με την επαναστατική γενιά μου). Όμως, άκουσα και ήξερα. Για να ακριβολογώ, αναστατώθηκε η ύπαρξή μου με αυτές τις «άγριες ιστορίες» από τα παλιά. Για εκείνους ήταν τα παραμύθια που μου έλεγαν σε σκοτεινές βεράντες τα βράδια του Αυγούστου, ανακατεμένα με μυρωδιές νυχτολούλουδου και παιδικού γάλακτος, αλλά στην ουσία ήταν οι εκμυστηρεύσεις – ψυχαναλύσεις των γέρων που «παραδίδουν» στους νέους, όπως οι παλαίμαχοι στους άρτι προσληφθέντες. Γενιές γενεών οι δικοί μου τυραννήθηκαν και αισθάνονταν ανακούφιση (αλλά σίγουρα και μια μικρή δόση χαιρεκακίας και απαξίωσης, τυλιγμένης σε σύννεφα αγάπης) όταν κατέληγαν στη μαγική τους φράση: «Μακάρι να μη ζήσετε στη χώρα αυτή ό,τι ζήσαμε εμείς».

Όλα άρχιζαν από τη Μικρά Ασία και τη σφαγή των μακρινών παππούδων μου και κατέληγαν στην Κατοχή, με μαυραγορίτες, εκτελέσεις και πείνα. Σφαγές ολόκληρων χωριών, ομαδικές εκτελέσεις, γειτονιές που καίγονταν, αντάρτες που μες στη νύχτα έσπαζαν τα παράθυρα και πέταγαν στουπιά βενζίνης στο πατρικό σπίτι, παιδιά οι γονείς μου να πηδούν από τα παράθυρα για να σωθούν και, μετά, σεισμοί, χαλάσματα, οικονομικές καταστροφές, αναγέννηση, Αθήνα, ’60s και ’70s σουρεαλισμός και γενιά του ’80, η γενιά μου. 

Η προνομιούχος γενιά μου σουλατσάριζε αμέριμνη στα βρόμικα και πυρακτωμένα τσιμεντένια καταφύγια της Αθήνας, αποκομμένη βίαια από φύση, ουρανό και θάλασσα, έζησε ένα Πολυτεχνείο και μια παρωδία επιστράτευσης αμέσως μετά, για να καταλήξει στα ανέμελα ’80s, μ’ όλους τους άντρες να θέλουν να μοιάσουν στον Γαρδέλη, με ασπρόμαυρη μαρινιέρα και κιθάρα μετά μοτοσικλέτας, και τα κορίτσια σε ολίγον Τέτα Ντούζου και Σοφία Αλιμπέρτη, με ξεχειλωμένες μπλούζες, πλαστικούς φλούο κρίκους, σκουλαρίκια και μυτερές λευκές γόβες. Ερωτευτήκαμε παράφορα και αγνά, τηρούσαμε τις αρχές μας, αφού η ελευθεριότητα κι η ξιπασιά ήταν ακόμη για το περιθώριο – φάγαμε και το χαστούκι του AIDS και μας φρονίμεψε έτσι κι αλλιώς…

Πασχίζαμε, οι περισσότεροι, για καριέρες και χειραφέτηση, οι ώμοι στα σακάκια μας κάποια στιγμή ξεπέρασαν τον τετραγωνισμό του ίδιου μας του συντρόφου, μπερδεύτηκαν οι όροι, οι ώρες, τα φύλα. Γίναμε, με τη σειρά μας, γονείς και πάψαμε να είμαστε παιδιά, όχι μόνο για το είδωλο που βλέπαμε στον καθρέφτη μας, αλλά και για κανέναν που δεν απέμεινε στη ζωή να μας ξαναπεί «παιδί μου».

Όλα αυτά τα πολλά χρόνια (που κράτησαν όσο μια ταινία του Αγγελόπουλου, από εκείνες τις αργόσυρτες αλλά δίωρες στην ουσία) ήταν ευλογημένα και τυχερά, καλότυχα, όπως μας τα είχαν ευχηθεί οι παππούδες και οι γονείς. Τόσο καλότυχα που είχαμε προλάβει να ξεχάσουμε πως, πίσω από την ευχή σίγουρα θα υπήρχε και μια κρυμμένη «προφητεία», πως αθόρυβα και χωρίς τυμπανοκρουσίες επανάστασης, όλα θα όδευαν σε μια άλλη καταστροφή. Όχι με πτώματα, εκτελέσεις και χαλάσματα με μαύρους καπνούς, αλλά με καταρρακωμένα ήθη κι αξίες και καμένες συνειδήσεις.

Το DNA γενεών και γενεών Ελλήνων, διαβρωμένο από τα τετρακόσια χρόνια της Τουρκοκρατίας και της πρόσμειξής μας με έναν τόσο διαφορετικό λαό, που μας συνέθλιψε για τόσους αιώνες, ταξίδευε στο αίμα αυτού του λαού, διαβρώθηκε μέσα στο χρόνο και από τους νομοθέτες και τους φιλοσόφους προγόνους μας φτάσαμε στους ραγιάδες, πονηρούς και κολπατζήδες γείτονες από την Ασία. Η κουλτούρα μας άλλαξε, όπως και η ιδεολογία μας, η εξωτερική μας εμφάνιση, η ράτσα μας ξερά. Άλλαξε και η μέτρια πια ψυχή μας, ό,τι μας είχε απομείνει από τις βαναυσότητες των άγριων καιρών, με αποτέλεσμα οι μέτριοι να γίνουν κακοί, οι κακοί χειρότεροι και οι κάκιστοι αχρείοι. Και όλοι αυτοί γέννησαν παιδιά που τα μεγάλωσαν όπως μπόρεσαν κι όπως ήξεραν, τα δασκάλεψαν δάσκαλοι μέτριοι ως επί το πλείστον κι έγιναν οι Νεοέλληνες, για να φτάσαμε στο τώρα, στο σήμερα και στο «δεν πάει άλλο».

Στην αρχή, ξεχώριζες τους Νεοέλληνες από τις –τόσο απλές στην καθημερινότητα– κακές τους συνήθειες: Παιδιά που ποτέ δεν πετούσαν τσίκλα ή σκουπίδι στον κάδο, αντιγράφοντας το γονιό τους, ο οποίος άνοιγε το παράθυρο του αυτοκινήτου και τακτοποιούσε το σκουπίδι καταλλήλως, όπως και το τσιγάρο άλλωστε, που το άρχιζαν στα δώδεκα, ως σημάδι ανδρισμού. Στη συνέχεια, αναγνώριζες το Νεοέλληνα από τους κακούς τρόπους, από την οχλαγωγία και τη βία, διότι έμαθε πως η επιβολή του νόμου στο σπίτι του γίνεται με χαστούκι, σπρώξιμο και βρίσιμο. «Όπου δεν πίπτει λόγος, πίπτει ράβδος», του έμαθαν και στο σχολείο άλλωστε, τόσα και τόσα χρόνια. Και μετά, έμαθε να πληρώνει παράνομα για οτιδήποτε έπρεπε να γίνει νόμιμο. Από τις κλήσεις για τα STOP που παραβίαζε (αφού πάντα έβλεπε τον πατέρα του να γκαζώνει βρίζοντας), μέχρι τις κλήσεις για το παράνομο παρκάρισμα και τις πινακίδες που εξαφανίστηκαν. Όλα επέστρεφαν και σβήνονταν ως διά μαγείας, με ένα «δώρο» στον αστυφύλακα που ήταν γαμπρός του μπατζανάκη β’, στον τελωνειακό – ξάδελφο γαμπρού και τον εφοριακό (νταβατζή φυσικά, αλλά καλό παιδί στην ουσία, γιατί θα μπορούσε να μας πάρει και πιο πολλά για να κλείσει αυτή η μικρή παρανομία στη βιοτεχνία του πατέρα σου) και ούτω καθεξής.

Τα καλά παιδιά, εμείς οι Έλληνες, οι ρωμαλέοι νικητές στις μάχες, οι ανδρείοι της ιστορίας, οι αιώνια αδικημένοι στις συμμαχίες, οι Έλληνες που πολέμησαν σαν λιοντάρια, οι εξέχοντες δάσκαλοι, οι καλλιτέχνες, οι πνευματικοί, οι πολιτικοί, μακρινοί – απόμακροι απόγονοι του Περικλή, του Πραξιτέλη, του Σόλωνα και του Πυθαγόρα, γίναμε μεταλλαγμένοι Νεοέλληνες (διεφθαρμένοι Νεοκολομβιανοί καλύτερα), βουτηγμένοι άλλοι λιγότερο και άλλοι περισσότερο σε μια ιδιόμορφη μαφία κι ορκισμένοι σε μια «ομερτά» διαφθοράς που μόνο εμείς γνωρίζουμε τους όρους.

Τι σημασία έχει αν δεν έζησα φωτιές, σεισμούς και πολέμους όπως οι πρόγονοί μας, όταν παραδίδω στα παιδιά μου αυτό το «σήμερα», με έναν πολιτισμό στον οποίο βασιλεύει το τάλεντ «ζώου», με όλους να ξελαρυγγιάζονται και να ξεγυμνώνονται για να γίνουν Βανδή στη θέση της Βανδή, με τις καλλονές (αν είναι έξυπνες) να γίνονται πορνοστάρ;

Κι ύστερα, πρέπει να αποδείξω πως δεν είμαι ελέφαντας, δημιουργώ περιοδικά (άρα πρότυπα) και κυρίως μεγαλώνω τους νέους Έλληνες… Το τι λέω στα παιδιά μου για την ξεφτίλα των ημερών είναι άλλη συζήτηση, αλλά δεν έχω ούτε εγώ πλέον δικαιολογίες, γιατί κι εγώ φταίω κι έχω το μερίδιο της συμμετοχής στην «ομερτά».

Μέσα στη δυσοσμία του πτώματος αυτής της πανέμορφης χώρας, υπάρχει μια αναλαμπή. Αφού είμαστε λαός που μας χρειάζεται σωφρονιστικό σύστημα, επιτήρηση και οικονομικός διευθυντής, καλά θα κάνουμε να λειτουργήσουμε ως σωστοί εργάτες που οφείλουν να κάνουν, επιτέλους, τη δουλειά τους. Διότι, όταν έρχεται, στην προκειμένη, η στιγμή των περικοπών, ανασκουμπώνεσαι με συνοπτικές διαδικασίες και μαθαίνεις να διυλίζεις τον κώνωπα και να βρίσκεις λύσεις εκεί που κάποτε έλεγες πως όλα θα φτιάξουν μόνα τους. Και μαθαίνεις να δουλεύεις πιο αποδοτικά, γίνεσαι πιο χρήσιμος και πιο παραγωγικός. Δεν περιμένεις να σου φέρουν ένα ποτήρι νερό για να σβήσεις τη φωτιά, αλλά ρίχνεις μόνος σου με κουβάδες.

Αποχαιρέτησα την Ελλάδα που ήξερα για πάντα. Το ίδιο εύχομαι και δι’ υμάς. «Ψηλά το ηθικό», λέω σε όλους τους δικούς μου –το λέω στα παιδιά μου κυρίως– γιατί από τον πόλεμο αυτής της γενιάς θα αναγεννηθούν οι Νέοι Έλληνες και όχι οι Ελληνάρες που κάποιοι μας «επέβαλαν» ως πρότυπο εθνικής μαγκιάς και εξυπνάδας. Οι νέοι Έλληνες θα συνεχίσουν όταν όλοι εμείς θα έχουμε παραδώσει σώμα και πνεύμα. Κι οι Νέοι Έλληνες, ιδιοκτήτες του αυθαίρετου της Ελλάδας, θα πρέπει να «σκοτώσουν» το κατεστραμμένο στοιχείο στο DNA τους, καθαρίζοντας τα χαλάσματα των προηγούμενων και κυρίως χωρίς θυμό. Γιατί ο θυμωμένος άνθρωπος –ασχέτως δίκιου ή άδικου– έχει πάντα το ακαταλόγιστο.

«The show must go on». Ή, επί το ελληνικότερον, «ας κρατήσουν οι χοροί».

via

Μείωση της διδακτέας ύλης από την πέμπτη τάξη του Δημοτικού ως την πρώτη τάξη του Λυκείου ανακοίνωσε σήμερα η  υπουργός Παιδείας. Η μείωση της ύλης θα γίνει από τον ερχόμενο Σεπτέμβριο σε Μαθηματικά, Φυσική, Χημεία, Βιολογία, Γεωγραφία, Πληροφορική και Τεχνολογία. Ετσι την επόμενη σχολική χρονιά δεν θα διδαχθούν στις σχολικές τάξεις κομμάτια της ύλης που αλληλοκαλύπτονται μεταξύ διαφορετικών μαθημάτων ή τα οποία είναι δυσνόητα και δημιουργούν προβλήματα στους μαθητές.

www.tovima.gr

πώς λέμε pecha Kucha στην εκπαίδευση;

μαθήματα δε βλέπω να κόβονται… πρώτα οι συντεχνίες κι όχι πρώτα ο μαθητής; επίσης τα δυσνόητα απλά τα απαλείφουμε; γιατί να μην προσπαθήσουμε να τα εξομαλύνουμε; παιδεία της ευκολίας;

Σχετικά με τις ανακοινωθείσες περικοπές της σχολικής ύλης ο κ. Σαράντης Βώρος, ιστορικός, συγγραφέας σχολικών βιβλίων, δήλωσε: «Πριν κόψουμε τα σχολικά βιβλία, μήπως είναι πιο φρόνιμο να μελετήσουμε τη χρονική διάσταση του σχολικού έτους; Το σχολικό έτος θεωρητικά εκτείνεται από τα μέσα Σεπτεμβρίου ως τα μέσα Ιουνίου. Πραγματικές εργάσιμες ημέρες:180. Ο διδακτικός χρόνος όμως σήμερα είναι ζήτημα να αγγίζει τις 100, όπως προκύπτει από το βιβλίο εγγραφής πραγματοποιούμενων ωρών διδασκαλίας που τηρείται σε κάθεσχολείο. Εικάζω ότι οι αλλαγές που ανακοινώθηκαν αποτελούν το αποτέλεσμα εισηγήσεων ανθρώπων που έχουν περισσότερα χρόνια αποσπάσεων παρά διδασκαλίας. Εχουν αλήθεια οι άνθρωποι αυτοί εμπειρία από την “Αγία Εδρα” της σχολικής αίθουσας;».

BHMA