Το προηγούμενο Σαββατοκύριακο πήγα για πρώτη φορά στη ζωή μου στην Κω. Όπως είδα με τα ίδια μου τα μάτια, η Κως δεν έχει μόνο φοίνικες, αστεράτες αμμουδερές παραλίες και ορδές τουριστών που σε λίγο θα γίνουν ανώνυμοι αλκοολικοί (προς το παρόν είναι σκέτοι αλκοολικοί με μαζικές τάσεις προς έμετο κατά τις 6 το πρωί). Έχει και μια λέσχη ανάγνωσης που σπάει κόκκαλα! Όταν πριν λίγα χρόνια κάναμε με το ΕΚΕΒΙ την καμπάνια για την εξάπλωση των λεσχών ανάγνωσης, ενός θεσμού τρομερά αγαπημένου σε όλες τις δυτικές χώρες, ούτε στα πιο τρελά όνειρά μου δεν πίστευα πως θα ξεφύτρωναν σ’ όλη την νεόπλουτη Ελλαδίτσα μας τόσοι αναγνωστικοί πυρήνες με τόση (πυρηνική) ενέργεια!
Κυριολεκτικά με στείλατε αδιάβαστη, αγαπητοί αναγνώστες. Αντιπροσωπεία της περί ης ο λόγος Λέσχης πέταξε -με την βοήθεια του ΕΚΕΒΙ- από την Κω στο φεστιβάλ βιβλίου της Θεσσαλονίκης τον Μάϊο, άκουσε τις παρουσιάσεις των συγγραφέων, συνομίλησε με τις άλλες λέσχες, διάβασε ή ξεφύλλισε τα νέα βιβλία κι έκανε τις επιλογές της. Μετά γύρισε πίσω κι ανασκουμπώθηκε. Τα μέλη της διάβασαν, μίλησαν, ανέλυσαν, διαφώνησαν, τα βρήκαν. Όταν με κάλεσαν ήξεραν ακριβώς τι ήθελαν από μένα και όταν το πήραν μου έκαναν ένα αναπάντεχο αντίδωρο: είχαν κινητοποιήσει τη θεατρική τους ομάδα να δώσει σάρκα και οστά στο πρώτο διήγημα που έγραψα ποτέ, το ΣΗΜΑΔΙ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ. Γυναίκες οι περισσότερες φυσικά (οι παροικούντες την λογοτεχνική Ιερουσαλήμ ξέρουν καλά ότι γυναίκες κυρίως διαβάζουν, όπως και γυναίκες κρατάνε στη ζωή το θέατρο. Η πλειονότης των ανδρών δηλώνει πως διαβάζει «μόνον δοκίμια», πράγμα που σημαίνει τις περισσότερες φορές ότι εντρυφούν στις αναλύσεις του Φίλαθλου για το μέλλον του Παναθηναϊκού).
Το ενδιαφέρον είναι ότι οι κυρίες αυτές δεν είναι από την Κω, είναι ξένες, «πομαζώματα» στην ντόπια διάλεκτο: πρωτοδιορισμένες καθηγήτριες από όλη την Ελλάδα που κυκλοφορούν παντού με ποδήλατα, μια ιταλίδα μεταφράστρια, μια αλβανίδα υπάλληλος γραφείου κλπ. Οι ντόπιες είναι λίγες (αλλά λέαινες!) Πράγμα που σημαίνει αγαπητοί μου πως η ανησυχία θρέφει το μυαλό όσο η ρουτίνα και η βολή το ακυρώνει. Θυμόσαστε τον εαυτό σας όταν σπουδάζατε στο εξωτερικό; Όταν χρειάστηκε να λείψετε από την εστία σας; Έπρεπε να επανεφεύρετε τον εαυτό σας από την αρχή, να δείτε μια άγνωστη πόλη με άλλα μάτια, να ξυπνήσετε τις αισθήσεις σας να προσλάβουν τις καινούριες παραστάσεις. Πίσω στο σπίτι είναι ζεστά κι αποκοιμιέσαι. Αγαπάτε λοιπόν τους «ανέστιους» γιατί συχνά αυτοί είναι που κάνουν τη διαφορά, αυτοί κατεβάζουν τις πιο καινοτόμες ιδέες. Η Λέσχη ανάγνωσης της Κω φερ’ ειπείν σκέφτηκε το εξής: Τα περασμένα Χριστούγεννα και το καλοκαίρι κάλεσε με πόστερ και ανακοινώσεις όλους τους φιλαναγνώστες να ανταλλάξουν τα διαβασμένα τους βιβλία με άλλα αδιάβαστα! Έστησαν που λέτε έναν πάγκο και περίμεναν. Όποιος έφερνε 3 βιβλία έπαιρνε σε αντάλλαγμα άλλα τρία που δεν είχε διαβάσει. Με διαβεβαίωσαν πως και τις δύο φορές που έκαναν τη γιορτή της ανταλλαγής δεν έμεινε ούτε ένα βιβλίο στον πάγκο –να φανταστείτε μαζεύτηκαν και τα πιτσιρίκια για να ανταλλάξουν τα παλιά τους παραμύθια και κόμικς με άλλα!
Ηθικό δίδαγμα: Κινητοποιηθείτε! Κατεβάστε ιδέες! Δεν έχει νόημα να γκρινιάζουμε ότι τα βιβλία είναι ακριβά και ότι θα ζήσουμε μαύρο χειμώνα. Ένα χαμόγελο έρχεται αεροπορικώς από την Κω!
Ένας μικρός Σεπτέμβρης βάζει τα κλάμματα
που στο σχολειό τον πάνε να μάθει γράμματα
θέλει να παίξει ακόμα με τ’άστρα τ’ ουρανού
πριν έρθουν πρωτοβρόχια και συννεφιές στο νου
πρωτάκι, σχολιαρούδι, του κλέβουν το τραγούδι,
του κλέβουν το τραγούδι…
Ένας γλυκός Σεπτέμβρης στάζει το μέλι του
σωστό παλικαράκι τρυγάει τ’ αμπέλι του
στα Σπάτα λινοβάτης, στο Κορωπί γαμπρός
να τρέμουν τα κορίτσια στα βλέφαρά του μπρος
φυσάει ο απηλιώτης, ο ζέφυρος της νιότης
φυσάει ο απηλιώτης…
Ένας παλιός Σεπτέμβρης φίλος αχώριστος
καθώς περνούν τα χρόνια γίνεται αγνώριστος
το κόκκινο ραγίζει στα μήλα της Ροδιάς
κίτρινα πέφτουν φύλλα στον κήπο της καρδιάς
Η νύχτα μεγαλώνει, δίχτυα στο φως απλώνει,
η νύχτα μεγαλώνει..
Τον ορισμό της φιλίας έχει επαναπροσδιορίσει το Facebook, από τη στιγμή που έγινε δημοφιλές και πέτυχε ευρύτατη διείσδυση σε όλες τις ηλικίες που χρησιμοποιούν υπολογιστή ή κινητό τηλέφωνο νέας γενιάς. Φίλοι ή «φίλοι», όμως; Πόσο πραγματική είναι η φιλία με κάποιον που πατάει ένα κλικ κάνοντας «Like» σε ένα σου σχόλιο, που σε βομβαρδίζει με μηνύματα, παροτρύνοντάς σε να δηλώσεις την προτίμησή σου στις επαγγελματικές του ασχολίες, τα μουσικά και κινηματογραφικά του γούστα ή τη συναίνεσή σου σε ομάδες του τύπου «Να μαζευτούμε ένα εκατομμύριο άτομα που μας αρέσει ο Μιχάλης Χατζηγιάννης»;
Πόσο πραγματικά φίλος είναι εκείνος που δεν έχεις το τηλέφωνό του, που δεν κάνετε παρέα, που είναι φίλος ενός φίλου κάποιου φίλου σου, σε γνωρίζει από την επαγγελματική σου ιδιότητα ή απλώς έχει δει τη φωτογραφία σου και του άρεσες; Αυτή η νέα έννοια της φιλίας, εντός ή εκτός εισαγωγικών, είναι το βασικό θέμα γύρω από το Facebook, τη διασημότερη και πολυπληθέστερη σελίδα κοινωνικής δικτύωσης.
Η φιλία είναι και το βασικό θέμα γύρω από την ταινία «The social network», που αφηγείται την ιστορία της δημιουργίας του Facebook, μέσα από μια φιλία που διαλύθηκε με πολύ θόρυβο. Το «The social network», που σκηνοθετεί ο Ντέιβιντ Φίντσερ, έχει προγραμματιστεί να βγει στις αίθουσες στις αρχές Νοεμβρίου και αναμένεται να είναι ίσως η πιο ενδιαφέρουσα ταινία του πρώτου μισού της φετινής κινηματογραφικής σεζόν. Κυρίως επειδή πρόκειται για ένα θέμα μέσα στην επικαιρότητά του, πολύ φρέσκο, με τους κεντρικούς χαρακτήρες ακόμη ενεργούς. Το Facebook ιδρύθηκε μόλις το 2004 και μέσα σ’ αυτά τα έξι τελευταία χρόνια έχει ξεπεράσει τα 500 εκατομμύρια χρήστες. Ομως, όπως λέει και το διαφημιστικό σλόγκαν στην αφίσα της ταινίας, «δεν μπορείς να κάνεις 500 εκατομμύρια φίλους χωρίς να κάνεις και μερικούς εχθρούς».
Αρκετούς έκανε ο Μαρκ Ζούκερμπεργκ, ένας από τους ιδρυτές του Facebook και κεντρικός χαρακτήρας της ταινίας. Ο Ζούκερμπεργκ, που γεννήθηκε το 1984, είναι ο άνθρωπος που είχε την ιδέα να δώσει στην έννοια της κοινωνικής δικτύωσης τη μορφή μιας ιστοσελίδας. Πολλοί ακολούθησαν, με πιο εξειδικευμένες ιδέες, κυρίως στην κατεύθυνση της διευκόλυνσης γνωριμιών. Το Facebook, ωστόσο, παραμένει η πιο ανοιχτή σε κάθε λειτουργία σελίδα, γι’ αυτό και η πιο επιτυχημένη. Ο Ζούκερμπεργκ ίδρυσε το Facebook μαζί με τους συμφοιτητές του Ντάστιν Μόσκοβιτς, Εντουάρντο Σάβεριν και Κρις Χιουζ, ενώ όλοι τους βρίσκονταν για σπουδές στο Χάρβαρντ. Και σήμερα παραμένει ο νεότερος δισεκατομμυριούχος στον κόσμο. Χάρις στο 24% του Facebook που του ανήκει, η περιουσία του φτάνει τα τέσσερα δισεκατομμύρια δολάρια.
Από το 2004 έως σήμερα, ο Ζούκερμπεργκ έχει περάσει από μια σειρά δικαστικών δοκιμασιών, οι περισσότερες από τις οποίες έχουν να κάνουν με τη μοιρασιά των δικαιωμάτων του Facebook. Η σελίδα άρχισε να λειτουργεί στις 4 Φεβρουαρίου του 2004, σαν μια σελίδα κοινωνικής δικτύωσης των φοιτητών του Χάρβαρντ. Ομως, ο Ζούκερμπεργκ σύντομα αποφάσισε να επεκτείνει τις δραστηριότητές του και σε άλλες σχολές, αρχίζοντας από το Στάνφορντ και συνεχίζοντας στο Ντάρτμουθ, το Κολούμπια, το NYU, το Κορνέλ, το Μπράουν και το Γέιλ. Επειτα από την επιτυχία της σελίδας, η κεντρική ομάδα του Facebook μετακόμισε στην Καλιφόρνια και έμεινε εκεί, παρά τα σχέδιά τους να επιστρέψουν στο Χάρβαρντ. Μια ομάδα άλλων φοιτητών του Χάρβαρντ μήνυσε τον Ζούκερμπεργκ, με την κατηγορία ότι τους έκανε να πιστέψουν πως θα τους βοηθούσε να στήσουν μια άλλη σελίδα δικτύωσης μέσα στο Χάρβαρντ. Η μήνυση πέρασε από πολλά στάδια, αποσύρθηκε για τεχνικούς λόγους, κατατέθηκε ξανά σε ομοσπονδιακό δικαστήριο και τελικά οι δύο πλευρές κατέληξαν σε συμβιβασμό. Η αντίπαλη πλευρά θα έπαιρνε 1,2 εκατ. μετοχές του Facebook και είκοσι εκατομμύρια δολάρια. Ομως, αργότερα, ο Ζούκερμπεργκ κατηγορήθηκε και πάλι ότι έκανε τους αντιδίκους να πιστέψουν πως οι μετοχές θα είχαν μεγαλύτερη αξία από εκείνη που είχαν πραγματικά και ότι το ποσό του συμβιβασμού έπεφτε στο 50% της αρχικής συμφωνίας.
Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου του Π. Παναγόπουλου στην Καθημερινή
Εχω συναντήσει πολλούς αγνούς δασκάλους, αφοσιωμένους μαχητές, ανιδιοτελώς δοσμένους στη διδασκαλία. Σύγχρονοι άνθρωποι, με λίγες υλικές ανάγκες. Πάντα τους θαυμάζω. Είναι βέβαιο ότι σε καμία Αγία Ευθυμία, σε καμία Παροικιά του μέλλοντος δεν θα ανεγερθεί η προτομή τους, γιατί η δική μας εποχή τους αφανείς ήρωες τους καταπίνει. Αλλά, ας είναι παρηγοριά ότι όσοι σύγχρονοι δάσκαλοι συνεχίζουν σε μία πορεία ανιδοτέλειας και πνευματικότητας, να είναι βέβαιοι ότι θα αφήσουν το ίχνος τους σε κάποια αγνή ψυχή. Μαθητές και μαθήτριες που θα τους θυμούνται ώς το τέλος της ζωής τους.
Συζητήσεις με φίλους και γνωστούς για το θέμα των «δασκάλων» έφεραν στο φως αναρίθμητες ιστορίες φωτισμένων παιδαγωγών, οι περισσότεροι όχι πλέον στη ζωή. Σε μικρά χωριά, σε μακρινές από αστικά κέντρα περιοχές, σε εποχές χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα και λουτρό στο σπίτι, δάσκαλοι και δασκάλες δούλευαν αφοσιωμένοι. Σκέφτεται κανείς ότι αυτή η εξιδανίκευση, με όλους τους κινδύνους της εξ αποστάσεως υπερβολής, αποκρύπτει μία τεράστια ανάγκη ηθικών προτύπων.
Τώρα που ανοίγουν τα σχολεία, ας θυμηθούμε εκείνους τους δασκάλους που μας σημάδεψαν. Ανάμεσά μας υπάρχουν και πολλοί νέοι. Αυτοί είναι οι ήρωές μου.
Διαβάστε όλο το άρθρο του Νίκου Βατόπουλου στην Καθημερινή
Τη Δευτέρα 13 Σεπτεμβρίου, ημέρα που ανοίγουν τα σχολεία, ανοίγει επίσημα τις «σελίδες» του και ο Μικρός Αναγνώστης (www.mikrosanagnostis.gr/), ο πρώτος κόμβος για παιδιά και εφήβους που δημιούργησε το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου (ΕΚΕΒΙ) δίνοντας προτεραιότητα στον κόσμο του βιβλίου και τη χαρά της ανάγνωσης!
Η προσβασιμότητα των μικρότερων ηλικιών στον κόσμο του Διαδικτύου είναι ευρύτατα διαδεδομένη. Σύμφωνα με την Στατιστική Υπηρεσία στην Ελλάδα («Έρευνα χρήσης τεχνολογιών και πληροφόρησης και επικοινωνίας –Παιδιά και Νέες Τεχνολογίες» 2008): Για τους νέους κι εφήβους, το 94,1% των νέων ηλικίας 16-19 ετών και το 88,2% των εφήβων ηλικίας 12-15 ετών έχουν πρόσβαση στο διαδίκτυο.
Για τις πιο μικρές ηλικίες δεν υπάρχουν επίσημα στατιστικά στοιχεία -ωστόσο, το ποσοστό γνωριμίας-επαφής-χρήσης της ψηφιακής τεχνολογίας είναι υψηλό, δεδομένης της ύπαρξης ηλεκτρονικού υπολογιστή σε όλο και περισσότερα νοικοκυριά.
Η εμφανής απουσία ιστοσελίδων και διαδικτυακών κόμβων που θα καλύπτουν τα ενδιαφέροντα αυτών ηλικιών γύρω από τον κόσμο του βιβλίου, δημιουργεί τεράστιο κενό που έρχεται να καλύψει το ΕΚΕΒΙ με τον Μικρό Αναγνώστη.
Ο σκοπός του ΕΚΕΒΙ είναι να ξυπνήσει τη διάθεση των παιδιών για διάβασμα μιλώντας στη γλώσσα που τα γοητεύει -την ηλεκτρονική- και να διαλύσει την παγιωμένη αντίληψη που επικρατεί σε γονείς και παιδιά ότι το βιβλίο είναι μόνον διδακτικό εργαλείο και συνεπώς ένα είδος εξαναγκασμού. Επίσης, να δείξει ότι το διάβασμα εκτός σχολείου και εργασίας είναι καταρχήν ψυχαγωγία και διασκέδαση.
Ο Μικρός Αναγνώστης, πέραν της ψυχαγωγικής και επιμορφωτικής του διάστασης για όσα παιδιά έχουν πρόσβαση και άνεση στη χρήση νέων τεχνολογιών από το σπίτι, μπορεί να αποτελέσει ταυτόχρονα ένα χρήσιμο εργαλείο για τους δασκάλους ως συμπληρωματικό μέσο για την προώθηση της φιλαναγνωσίας, καθώς και για τους γονείς που αποζητούν τρόπους να μυήσουν τα παιδιά τους σε μια πιο μόνιμη, πολύπλευρη και εποικοδομητική σχέση με το βιβλίο εκτός σχολικής αίθουσας.
Πώς θα σας φαινόταν αν θέτατε στη μηχανή αναζήτησης που χρησιμοποιείτε την ερώτηση «Είναι ελεύθερη η Τζένιφερ Λόπεζ;» και η απάντηση ήταν απλά ένα «ΝΑΙ», αντί των εκατοντάδων αποτελεσμάτων, που οδηγούν σε άρθρα του 2004 ή σε ιστοσελίδες που δεν έχουν καμία σχέση με αυτό που επιθυμείτε;
Ο Νίκος Κωνσταντίνου, Διδάκτορας ΕΜΠ και ερευνητής στο Athens Information Technology (AIT), και οι Υποψήφιοι Διδάκτορες Δημήτριος – Εμμανουήλ Σπανός και Περικλής Σταύρου, μέλη της ερευνητικής ομάδας Επικοινωνιών Πολυμέσων και Τεχνολογιών Παγκόσμιου Ιστού της Σχολής Ηλεκτρολόγων Μηχανικών και Μηχανικών Υπολογιστών του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου, με υπεύθυνο τον καθηγητή Νικόλαο Μήτρου, μελέτησαν τους λόγους για τους οποίους ενώ η σχετική τεχνολογία έχει ωριμάσει ο Σημασιολογικός Ιστός δεν χρησιμοποιείται στην πράξη.
Όπως αναφέρει σε συνέντευξή του στο kathimerini.gr ο Δρ. Νίκος Κωνσταντίνου: «Οι μηχανές αναζήτησης δε λαμβάνουν υπόψη σημασιολογικά εμπλουτισμένη πληροφορία και επομένως μια εταιρεία ή ένας χρήστης δεν έχει κίνητρο να δημοσιεύσει σημασιολογικά εμπλουτισμένη πληροφορία». Γι’ αυτό το λόγο προτείνουν στην μελέτη τους τρόπους μέσω των οποίων οι τεχνολογίες του Σημασιολογικού Ιστού θα γίνουν μέρος της καθημερινής εμπειρίας χρήσης του Διαδικτύου. Σύμφωνα με το όραμα του Σημασιολογικού Ιστού, «η προσθήκη σημασίας στην πληροφορία του Διαδικτύου θα απελευθερώσει πλήθος δυνατοτήτων για την πιο ευφυή εκμετάλλευση της πληροφορίας αυτής».
Άρα η αναζήτηση στο Διαδίκτυο δεν χρειάζεται να φέρνει στατικά αποτελέσματα. Με την χρήση του Σημασιολογικού Ιστού, το Διαδίκτυο θα γίνεται πιο έξυπνο, θα δίνει μία ολοκληρωμένη απάντηση και δεν θα παραπέμπει απλώς σε λύσεις και πληροφορίες άλλων πηγών.
Οι τέσσερις Έλληνες επιστήμονες προτείνουν τη γενίκευση της χρήσης του Σημασιολογικού Ιστού μέσω της εξέλιξης των μηχανών αναζήτησης. Όχι όμως αντικαθιστώντας την παρούσα τεχνολογία, αλλά απλά συμπληρώνοντάς την. Η τεχνική δυνατότητα υπάρχει ουσιαστικά εδώ και αρκετό καιρό, λείπουν ωστόσο πρακτικές εφαρμογές της, που θα βελτιώνουν την καθημερινή εμπειρία του χρήστη στο Διαδίκτυο.
Η ελληνική πρόταση προκάλεσε το ενδιαφέρον του ξένου Τύπου, αναδημοσιεύοντας τη μελέτη και κάνοντας συνέντευξη με τους ερευνητές.
Στη συνέντευξη του ο Δρ. Ν. Κωνσταντίνου εξηγεί για τους αναγνώστες του kathimerini.gr τι είναι το Semantic Web – σημασιολογικός ιστός, καθώς και την πρόταση της επιστημονικής ομάδας.
Τι είναι το Semantic Web;
Το Semantic Web, ή Σημασιολογικός Ιστός αναφέρεται σε ένα σύνολο τεχνολογιών και μεθόδων μέσω των οποίων οι υπολογιστές είναι σε θέση να αντιλαμβάνονται τη σημασία της πληροφορίας που διαχειρίζονται. Σύμφωνα με το όραμα των εμπνευστών του Σημασιολογικού Ιστού, η προσθήκη σημασίας στην πληροφορία του Διαδικτύου θα απελευθερώσει πλήθος δυνατοτήτων για την πιο ευφυή εκμετάλλευση της πληροφορίας αυτής. Ένας χρήστης του Διαδικτύου θα μπορεί, για παράδειγμα, μεταξύ άλλων δυνατοτήτων, να πραγματοποιεί ευφυείς αναζητήσεις, να λαμβάνει δηλαδή από μια μηχανή αναζήτησης αποτελέσματα τα οποία να είναι πιο σχετικά με αυτό που πραγματικά αναζητά.
Με τις υπάρχουσες τεχνολογίες, η αναζήτηση «is Jennifer Lopez single?» θα επιστρέψει μια λίστα με τα singles της καλλιτέχνιδας ενώ αυτό που ζητάει ο χρήστης είναι μια απάντηση ναι/όχι (το παράδειγμα ανήκει στο http://www.trueknowledge.com/). Αυτό γίνεται γιατί οι μηχανές αναζήτησης αντιμετωπίζουν τα ερωτήματά μας ως απλές λέξεις-κλειδιά, αγνοώντας τη σημασία που πιθανόν εμπεριέχουν. Στον κόσμο του Σημασιολογικού Ιστού, το σύστημα θα ήταν σε θέση να απαντήσει σωστά το ερώτημα αυτό αλλά και πιο σύνθετα.
Επιπλέον, ένα πληροφοριακό σύστημα που βασίζεται σε τεχνολογίες Σημασιολογικού Ιστού είναι σε θέση να εξάγει πληροφορία από την ήδη υπάρχουσα. Αν το σύστημά μας γνωρίζει για παράδειγμα ότι «ο Σωκράτης είναι άνθρωπος» και ότι «όλοι οι άνθρωποι είναι θνητοί», θα μπορέσει να συμπεράνει ότι «ο Σωκράτης είναι θνητός» χωρίς να χρειάζεται να το έχουμε δηλώσει ρητά. Το παράδειγμα αυτό της επαγωγής φανερώνει μια από τις πολλές δυνατότητες των τεχνολογιών του Σημασιολογικού Ιστού. Γενικότερα, δηλώνοντας μόνο μερικά γεγονότα στο πληροφοριακό σύστημα, αυτό θα είναι σε θέση να συμπεράνει περισσότερα, αξιοποιώντας τη σημασιολογία τους.
Το Delivery είναι μία ταινία μικρού μήκους του Till Nowak. Η ιστορία ενός ηλικιωμένου και ενός μυστηριώδους κουτιού έχει προβληθεί σε περισσότερα από 150 φεστιβάλ κι έχει διακριθεί 30 φορές.
Αμα ο άνθρωπος τραβάει το πρόβλημα, το πρόβλημα θα τον βρίσκει συνέχεια. Μιλάμε για τον Μισέλ Ουελμπέκ, ο οποίος έμπλεξε πάλι: το νέο του μυθιστόρημα, «Ο χάρτης και η περιοχή», από τα φαβορί για το φετινό, πολυπόθητο Γκονκούρ, βρέθηκε στο στόχαστρο ορισμένων. Αυτή τη φορά, ο Ουελμπέκ δεν κατηγορείται ως ρατσιστής και σεξιστής, αλλά ως λογοκλόπος.
Συγκεκριμένα, ο ιστότοπος Slate. fr τον κατηγορεί ότι ξεπατίκωσε στο βιβλίο του ολόκληρες παραγράφους από την επίσημη ιστοσελίδα του γαλλικού υπουργείου Eσωτερικών, από την ιστοσελίδα ενός ξενοδοχείου, καθώς και από τη γαλλική έκδοση της Wikipedia.
Ο Γάλλος συγγραφέας εμφανίστηκε σε βίντεο που αναρτήθηκε στην ιστοσελίδα του περιοδικού Le Nouvel Observateur, ισχυριζόμενος ότι οι κατηγορίες αυτές είναι «γελοίες». Ωστόσο, τόνισε ότι όπως και στις κατηγορίες περί ρατσισμού και σεξισμού, έτσι και σε αυτήν περί λογοκλοπής, «χρησιμοποιούνται βαριές έννοιες που ακόμα κι αν είναι γελοίες ως κατηγορίες, το στίγμα μένει». Ο Ουελμπέκ πρόσθεσε ότι «Αν ο κόσμος πιστεύει κάτι τέτοιο, τότε απλούστατα δεν έχουν ιδέα περί λογοτεχνίας. Ολο αυτό είναι μέρος της μεθόδου που ακολουθώ».
Το κακό είναι ότι μπορεί η υπόθεση αυτή να στερήσει από τον Ουελμπέκ το Γκονκούρ – το οποίο δεν έχει κερδίσει ποτέ έως σήμερα. Φέτος, μάλιστα, δύο από τους βασικούς ανταγωνιστές του είναι η Αμελί Νοτόμπ και ο δικός μας Βασίλης Αλεξάκης.
Οι αυτοκτονίες και η κατάθλιψη των Ιαπώνων πολιτών –οι οποίοι έπαψαν για ποικίλους λόγους να βρίσκουν ενδιαφέρον στη ζωή– κόστισαν πέρυσι στην ιαπωνική οικονομία ποσό ύψους 32 δισεκατομμυρίων δολαρίων, σύμφωνα με ανακοίνωση της ιαπωνικής κυβέρνησης, που για πρώτη φορά προέβη χθες σε μια τέτοια εκτίμηση.
Οι υπηρεσίες του κοινωνικού κράτους και των νοσοκομείων προς τους πάσχοντες από κατάθλιψη, οι απώλειες των εισοδημάτων όσων κατέρρευσαν ψυχικά, περιλαμβανομένων εκείνων που τελικά αυτοκτόνησαν, καθώς και διάφοροι άλλοι παράγοντες, έφθασαν στη διάρκεια του περσινού έτους το αστρονομικό ποσό των 2,68 τρισ. γιεν (31,8 δισ. δολαρίων), διαπίστωσε η κυβέρνηση. «Εάν είχαν επιλέξει να ζήσουν και να εργαστούν για έναν ακόμη χρόνο, οι περίπου 26.500 Ιάπωνες, ηλικίας 15 έως 69 ετών, οι οποίοι τερμάτισαν τη ζωή τους μέσα στο 2009, θα είχαν παράξει εισοδήματα ύψους 1,9 τρισ. γιεν»…
Η Ιαπωνία, μια χώρα 127 εκατομμυρίων κατοίκων, εμφανίζει ένα από τα πλέον υψηλά ποσοστά αυτοκτονιών στον κόσμο και σύμφωνα με τα στοιχεία της Παγκόσμιας Οργάνωσης Υγείας, το 2010 ήταν η δωδέκατη χρονιά που ο αριθμός των αυτοχείρων έφθασε ή ξεπέρασε τις 30.000. Συνολικά, τα άτομα τα οποία παραιτήθηκαν από τη ζωή στη διάρκεια του περσινού έτους στην Ιαπωνία είναι 32.845. Κατά μέσο όρο αυτοκτονούν 24 άτομα ανά 100.000, ενώ στις ΗΠΑ, επί παραδείγματι, αυτοκτονούν οι 11 από τους 100.000 και στη Βρετανία μόνο οι δέκα… Υπάρχουν, ωστόσο, χώρες με πολύ πιο απελπιστικό περιβάλλον, όπως αποδεικνύουν οι πράξεις απόγνωσης των πολιτών τους. Υψηλότερο ποσοστό αυτοκτονιών, σε σχέση με αυτό της Ιαπωνίας, έχουν άλλες επτά χώρες, περιλαμβανομένης της Λευκορωσίας, όπου οι 63 ανά 100.000 άνδρες εγκαταλείπουν κάθε χρόνο τα εγκόσμια με τη θέλησή τους.
Eξέταση του προβλήματος και μέτρα
Το σοκ των αριθμών, όπως δήλωσε ο Ιάπωνας πρωθυπουργός Ναότο Καν, υποχρεώνει την κυβέρνηση να εξετάσει σε βάθος το πρόβλημα και να καταπολεμήσει τα αίτια που οδηγούν τους πολίτες σε αυτήν την ακραία πράξη. «Αν μειώσουμε τα αίτια, θα μπορέσουμε να χτίσουμε μια κοινωνία με λιγότερη δυστυχία», δεσμεύθηκε, αναφερόμενος σε ένα από τα φημισμένα πολιτικά του συνθήματα. Η ανακοίνωση έγινε εν όψει της 10ης Σεπτεμβρίου, που είναι η Παγκόσμια Ημέρα Πρόληψης των Αυτοκτονιών. Ο πρωθυπουργός φαίνεται ότι άδραξε την ευκαιρία για να θίξει ένα μεγάλο κοινωνικό πρόβλημα, εν μέσω της διαμάχης του με τον πολιτικό του αντίπαλο Ιχίρο Οζάουα, ο οποίος διεκδικεί την ηγεσία του κυβερνώντος Δημοκρατικού Κόμματος.
Οταν πριν χρόνια είχα επισκεφθεί την Ιαπωνία έμαθα με έκπληξη ότι περισσότεροι από 120.000 μαθητές οι αποκαλούμενοι hikikomori βρίσκονταν σε μία ιδιότυπη κατάσταση κατ΄οίκον περιορισμού. Είχαν ζητήσει μάλιστα και από το ΥΠΕΠΘ τη συμβουλή μας για την αντιμετώπιση του προβλήματος. Μα δεν διδάσκονται από το φωτεινό παράδειγμα των μαθητών μας; Ρόδα, τσάντα και κοπάνα και εξασφαλισμένη είσοδος στην τριτοβάθμια με το ζηλευτό βαθμό του 1,6. Εκεί στην μακρινή ανατολή βλέπετε, γεύονται την εντατικοποίηση από τα γεννοφάσκια τους. Αυτά συμβαίνουν όταν λείπει το μέτρο.
Διαβάζω στα Νέα: “Οπως παραδέχθηκαν τα στελέχη του υπουργείου Παιδείας, ο θεσμός της Πρόσθετης Διδακτικής Στήριξης, το περίφημο «κρατικό φροντιστήριο», εφέτος θα περιοριστεί σημαντικά καθώς τα προηγούμενα χρόνια δεν υλοποιήθηκε αποτελεσματικά, ενώ ακόμα οφείλονται τα δεδουλευμένα στους καθηγητές που εργάστηκαν. Ετσι εφέτος θα εφαρμοστεί κυρίως σε απομακρυσμένες περιοχές και μικρά σχολεία, στα πλαίσια των Ζωνών Εκπαιδευτικής Προτεραιότητας, ενώ για άλλα σχολεία που ενδεχομένως εκδηλώσουν ενδιαφέρον, θα χρησιμοποιηθεί και το διαδίκτυο”.
Αυτό με το διαδίκτυο έχει εξαγγελθεί τουλάχιστον τρεις φορές, ότι μάλιστα το ψηφιακό υλικό θα είναι διαθέσιμο από τον Ιούνιο. Βέβαια δεν διευκρινίστηκε ποιανού έτους του 2010, του 2012, ή μήπως να μιλάμε σε τέρμινα;
Υποθέτω και αυτό το μέτρο εντάσσεται στην ενότητα ¨Πρώτα ο μαθητής”. Ειδικά τώρα που οι οικογενειακοί προυπολογισμοί συμπιέζονται, ήρθε το πλήρωμα του χρόνου για την κατάργησή της ΠΣΔ.
Αλλο ένα επιδοτούμενο πρόγραμμα της Ε.Ε. που μόλις τελείωσε η χρηματοδότησή του από κοινοτικούς πόρους βαίνει προς εξαφάνιση.
Μια νέα υπηρεσία παρουσίασε η Google: το Google Instant εμφανίζει αποτελέσματα πριν καν ο χρήστης ψάξει γι’ αυτά. Μέχρι σήμερα όταν άρχιζες να γράφεις μια λέξη η μηχανή αναζήτησης σου έκανε μερικές προτάσεις ως επιλογή προκειμένου να μην γράψεις όλη τη λέξη.
Μέχρι σήμερα όταν άρχιζες να γράφεις μια λέξη η μηχανή αναζήτησης σου έκανε μερικές προτάσεις ως επιλογή προκειμένου να μην γράψεις όλη τη λέξη.
Σήμερα πηγαίνει ένα βήμα παραπάνω. Εμφανίζει τα αποτελέσματα ενώ γράφεις καθώς σκέφτεται πριν από σένα για σένα. Επίσης δεν χρειάζεται καν να πατήσεις το “enter” ή “search”, για να εμφανιστούν τα αποτελέσματα της αναζήτησης
Η νέα εξελιγμένη μέθοδος εξοικονομεί δύο έως πέντε δευτερόλεπτα για κάθε αναζήτηση στο Διαδίκτυο και η Google ελπίζει ότι το γεγονός αυτό θα προσελκύσει ακόμα περισσότερους χρήστες στην ιστοσελίδα της.
” Είναι ένα κβαντικό άλμα προς το μέλλον για τις αναζητήσεις”, δήλωσε η αντιπρόεδρος της Google Μαρίσα Μάγιερ, κατά την παρουσίαση του νέου προϊόντος στο Σαν Φρανσίσκο.
Η εταιρία υπολογίζει ότι ο μέσος χρήστης χρειάζεται εννέα δευτερόλεπτα για να γράψει αυτό που ψάχνει κι άλλα 15 για να ψάξει τις απαντήσεις. Με δεδομένο ότι η Google δέχεται περίπου 1 δισεκατομμύριο ψαξίματα την ημέρα, θα εξοικονομήσει στους χρήστες όλου του διαδικτύου περίπου 111 χρόνια το 24ωρο!
Ωραία όλα αυτά, αλλά η άποψη της Google ότι το Instant δεν αποτελεί «αναζήτηση την ώρα που πληκτρολογείτε», αλλά «αναζήτηση πριν πληκτρολογήσετε» με κάνει λίγο και τρομάζω. Μήπως μπορώ να έχω το δικαίωμα να σκέφτομαι εγώ, για μένα, διότι δεν μου αρέσει πολύ η ιδέα να το εκχωρήσω σε μια μηχανή αναζήτησης. Ή το έχω ήδη εκχωρήσει;;;
To Google Instant λειτουργεί ήδη στις Ηνωμένες Πολιτείες και σύντομα θα είναι διαθέσιμο στη Γαλλία, τη Βρετανία, τη Γερμανία, την Ισπανία και τη Ρωσία. Επιπλέον, τους προσεχείς μήνες θα κυκλοφορήσει μια έκδοσή του για «έξυπνα» κινητά τηλέφωνα και άλλες φορητές συσκευές.
Κάθε Σεπτέμβριο, εκατομμύρια γονείς καταφεύγουν στη… μαγεία προσπαθώντας να μετατρέψουν τους ξέγνοιαστους μικρούς παραθεριστές σε καλούς μαθητές. Φυσικά, πάντα οι συμβουλές στους φιλόδοξους γονείς είναι οι ίδιες: να βρεθεί ο κατάλληλος χώρος μελέτης, να οργανωθεί το διάβασμα, να μπουν στόχοι και όρια. Φυσικά επιβάλλεται να ελεγχθεί το σχολείο, ώστε οι διδακτικές μέθοδοι να ταιριάζουν και να διευκολύνουν το παιδί.
Η αλήθεια είναι ότι αυτές οι θεωρίες που κατά καιρούς διατυπώνονται δεν καθοδηγούν ουσιαστικά τους γονείς. Τα χαρακτηριστικά κάθε μαθητή και οι μέθοδοι διδασκαλίας βρίσκονται σε μια δυναμική σχέση την οποία κανείς δεν αποκρυπτογράφησε. Τα τελευταία χρόνια οι ψυχολόγοι απέδειξαν ότι διαθέτουν τεχνικές που μπορούν να βοηθήσουν όποιον ενδιαφέρεται να διαπρέψει στα θρανία, είτε πρόκειται για οκτάχρονο μαθητή είτε για συνταξιούχο που προσπαθεί να μάθει μια νέα γλώσσα.
Οι νέες τεχνικές αντιτίθενται στις «συμβατικές». Οι ειδικοί σήμερα λένε ότι ο μαθητής πρέπει να αλλάζει τον τόπο όπου μελετά και να μην επικεντρώνει το ενδιαφέρον του σε ένα μόνο αντικείμενο σε κάθε ώρα μελέτης, αλλά να προσεγγίζει συναφή θέματα. Πείραμα που πραγματοποιήθηκε το 1978 έδειξε ότι φοιτητές που μελετούσαν σε δύο χώρους, σε ένα δωμάτιο χωρίς παράθυρα, γεμάτο αντικείμενα, και σε ένα που είχε θέα την αυλή, κατέκτησαν το αντικείμενο της μελέτης καλύτερα από συναδέλφους τους που περιορίστηκαν στο ίδιο δωμάτιο.
Αναλόγως η ποικιλομορφία του υλικού που μελετάμε κάθε φορά βοηθά στην καλύτερη καταγραφή του από τον εγκέφαλο. Αυτό είναι κάτι που γνωρίζουν οι μουσικοί εδώ και χρόνια, γι’ αυτό όταν μελετούν αναμειγνύουν μουσικά κομμάτια, απλές σκάλες ή ασκήσεις για την τήρηση του ρυθμού. Επίσης μελέτη που δημοσιεύθηκε πρόσφατα στην επιθεώρηση Psychological Science διαπιστώνει ότι δεν υπάρχουν διαφορές στον τρόπο διδασκαλίας και μάθησης.
Oι ψυχολόγοι επισημαίνουν ότι το εξοντωτικό διάβασμα ακόμα και την τελευταία στιγμή πριν από τον διαγωνισμό μπορεί να αποφέρει καρπούς. Αλλά η υπερφόρτωση του εγκεφάλου με πληροφορίες της τελευταίας στιγμής είναι ακριβώς το ίδιο με το να γεμίζουμε μια φτηνή βαλίτσα με πολλά πράγματα. Το φορτίο παραμένει στη θέση του για λίγο και μετά όλα «σβήνουν». Αντίθετα, όταν ο εγκέφαλος «γεμίζει» σταδιακά και συστηματικά η γνώση παραμένει για πολύ μεγαλύτερο διάστημα. Κανείς δεν γνωρίζει γιατί συμβαίνει αυτό. Ισως, όταν ξανάρχεται σε επαφή με υλικό που έχει λησμονήσει, το «ξαναμαθαίνει» προτού προσθέσει τα νέα στοιχεία. Και αυτό ενισχύει το σύνολο της γνώσης.
«Η λήθη είναι φίλη της γνώσης», εξηγεί ο δρ Κορνέλ του Γουίλιαμς Κόλετζ. Οταν ξεχνάς κάτι μπορείς να το ξαναμάθεις καλύτερα όταν το συναντήσεις.
Τέλος, οι επιστήμονες πιστεύουν ότι οι εξετάσεις ή καλύτερα τα τεστ αποτελούν ένα θαυμαστό και αποτελεσματικό εργαλείο εκμάθησης, και αυτό διότι δεν μετρούν απλά τη γνώση· τη μεταβάλλουν, τη σταθεροποιούν και την κάνουν πιο σημαντική.
Επίσης, όσο πιο δύσκολα είναι τα τεστ τόσο καλύτερα, διότι όπως λένε οι ερευνητές όσο δυσκολότερα θυμάσαι κάτι τόσο πιο δύσκολα το ξεχνάς. Σίγουρα, καμιά από αυτές τις τεχνικές δεν θα κάνει ένα μαθητή του μηδέν άριστο. Ομως, όλες δίνουν στους γονείς και τους μαθητές κάτι που δεν είχαν ποτέ έως σήμερα. Ενα σχέδιο μελέτης, βασισμένο σε επιστημονικές αποδείξεις.
Ο Eλληνας τελικά ως φαίνεται έχει το φροντιστήριο στο DNA του! Το λέω αυτό διότι ακόμη και φοιτητές στο Ελληνικό Ανοιχτό Πανεπιστήμιο πηγαίνουν σε φροντιστήριο για να περάσουν τα μαθήματα του ιδρύματος. Το ελληνικό κράτος δίνει τη δυνατότητα σε ανθρώπους άνω των 25 ετών, οι οποίοι έχουν διαμορφώσει εν πολλοίς τους επαγγελματικούς δρόμους που θα ακολουθήσουν, να σπουδάσουν μία επιστήμη που τους ενδιαφέρει. Aλλωστε, ο θεσμός του Ανοιχτού Πανεπιστημίου από τη φύση του έχει ως βασική φιλοσοφία να προσφέρει σε όσους επιθυμούν τη δυνατότητα να σπουδάσουν κάτι το οποίο πάντα ονειρεύονταν, αλλά δεν τα κατάφεραν στην ηλικία μεταξύ 18 και 25. Ουσιαστικά, να κάνουν το μεράκι τους, να πλουτίσουν ως άτομα. Κι όμως, πρόσφατα, 40χρονος φοιτητής του ΕΑΠ μου εκμυστηρεύθηκε ότι εκτός από τα δίδακτρα (περίπου 3.000 ευρώ) που κατέβαλε για να εγγραφεί στις τέσσερις θεματικές ενότητες – μαθήματα της σχολής του, έδωσε άλλα περίπου 2.000 ευρώ για το φροντιστήριο ώστε να είναι πανέτοιμος στις εξετάσεις του ΕΑΠ.
Το ζήτημα έχει δύο όψεις. Από τη μία, είναι το άγχος των φοιτητών, οι οποίοι δεν δείχνουν να εμπιστεύονται τις δυνάμεις τους, αλλά καταφεύγουν στον γνωστό τυφλοσούρτη του φροντιστηρίου για να αντιμετωπίσουν τις εξετάσεις. Αυτό έμαθαν στο γυμνάσιο, στο λύκειο, ακόμη και στο (συμβατικό) πανεπιστήμιο, αυτό αναπαράγουν και σε τούτη την περίπτωση, στην οποία η μελέτη και η πρόσκτηση γνώσης γίνεται από μεράκι. Εκτός κι αν πρόκειται για μία ακόμη περίπτωση καταστρατήγησης ουσιαστικά ενός θεσμού, όπως συμβαίνει συχνά στην Ελλάδα. Πρόκειται για την περίπτωση που οι φοιτητές δεν σπουδάζουν στο ΕΑΠ για το κέφι τους, αλλά έχουν στόχο να αναβαθμίσουν τα ακαδημαϊκά προσόντα τους (π. χ. από την κλίμακα της τεχνολογικής εκπαίδευσης να περάσουν σε εκείνη της πανεπιστημιακής) και να διεκδικήσουν έτσι αύξηση των αποδοχών τους. Η άλλη όψη του ζητήματος αφορά στο ίδιο το ΕΑΠ. Στην περίπτωση αυτή το ερώτημα είναι εάν οι καθηγητές του ιδρύματος έχουν οργανώσει τόσο σύνθετα και συμπυκνωμένα μαθήματα, με αποτέλεσμα πολλοί φοιτητές να μη βλέπουν άλλη λύση για να τα περάσουν παρά να προσφύγουν στο φροντιστήριο. Την εκδοχή αυτή δίνει ο 40χρονος φοιτητής, ο οποίος διαμαρτυρήθηκε στην «Κ» ότι το ίδιο το ίδρυμα ακυρώνει την αποστολή του και μέσω του περιεχομένου των μαθημάτων του αναπαράγει το μοντέλο που βλέπουμε να επικρατεί στο γυμνάσιο, στο λύκειο και στο συμβατικό πανεπιστήμιο. Δηλαδή, ακυρώνει την ίδια του την αποστολή.
Oπως και να έχει, η σπουδή πολλών φοιτητών του ΕΑΠ να πάνε φροντιστήριο για να τα καταφέρουν στις εξετάσεις επιβεβαιώνει εκείνους που υποστηρίζουν ότι το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα δύσκολα θα αλλάξει εάν από το δημοτικό δεν διδάξουμε στα παιδιά πως να μαθαίνουν και να αγαπούν τη γνώση, χωρίς να χρειάζεται να κυνηγούν μόνο το αποτέλεσμα παπαγαλίζοντας βιβλία…
Ενας χαρακτήρας από ένα κυβιστικό έργο που θυμίζει την Γκερνίκα ξεφεύγει από το περιβάλλον του πίνακα κι αναζητά ένα καλύτερο μέλλον στο μουσείο που το φιλοξενεί. Βραβείο Gold Student Academy Award in Animation, δημιουργός Sarah Wickliffe.
To game studio Amanita Design, δημιουργός του Samorost, επιστρέφει με ένα νέο παιχνίδι περιπέτειας που ακούει στο όνομα Machinarium.
Ο τίτλος διαθέτει το γνωστό style που έχει καθιερώσει την εταιρία με τα προηγούμενα παιχνίδια της και λαμβάνει χώρα σε ένα παράξενο μέρος που κατοικείται από robots. Η υπόθεση θέλει τον κεντρικό χαρακτήρα, Josef (προς τιμήν του Josef Capek, που επινόησε την λέξη ‘Robot’), να προσπαθεί να ματαιώσει μια μεγάλη βομβιστική επίθεση και να σώσει την …robot-o-φιλενάδα του.
Σύμφωνα με τους δημιουργούς, το Machinarium είναι πιο πολύπλοκο και μεγαλύτερο σε διάρκεια από το Samorost που μπορείτε να παίξετε εδώ, διαθέτει μέγιστη ανάλυση 1280×1024 και τα γραφικά του είναι σχεδιασμένα στο χέρι.
Δεν θα είναι όμως η πρώτη φορά που οι Amanita Design θα μας καταπλήξουν!
Αντε ότι προλαβαίνετε από παιχνίδι, οι ώρες της σχόλης θα είναι μετρημένες από δω και πέρα. Ναι όσο κι αν το μισώ, κάθε κατεργάρης στον πάγκο του… (όχι κι όλοι βέβαια)
Χρησιμοποιούμε cookies για να σας προσφέρουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία στη σελίδα μας. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε τη σελίδα, θα υποθέσουμε πως είστε ικανοποιημένοι με αυτό.
Το προηγούμενο Σαββατοκύριακο πήγα για πρώτη φορά στη ζωή μου στην Κω. Όπως είδα με τα ίδια μου τα μάτια, η Κως δεν έχει μόνο φοίνικες, αστεράτες αμμουδερές παραλίες και ορδές τουριστών που σε λίγο θα γίνουν ανώνυμοι αλκοολικοί (προς το παρόν είναι σκέτοι αλκοολικοί με μαζικές τάσεις προς έμετο κατά τις 6 το πρωί). Έχει και μια λέσχη ανάγνωσης που σπάει κόκκαλα! Όταν πριν λίγα χρόνια κάναμε με το ΕΚΕΒΙ την καμπάνια για την εξάπλωση των λεσχών ανάγνωσης, ενός θεσμού τρομερά αγαπημένου σε όλες τις δυτικές χώρες, ούτε στα πιο τρελά όνειρά μου δεν πίστευα πως θα ξεφύτρωναν σ’ όλη την νεόπλουτη Ελλαδίτσα μας τόσοι αναγνωστικοί πυρήνες με τόση (πυρηνική) ενέργεια!
Άρθρα (RSS)