Terra Computerata

Με αφορμή την απαγόρευση της κυκλοφορίας των Αλβανών μετά την δύση του ηλίου απ’τον κοινοτάρχη του χωριού Παλαιό Κεραμμύδι, τον Μάρτιο του 1998, ο Σ.Κούλογλου επισκέπτεται τους κατοίκους του χωριού και συμφωνούν σε μια συζήτηση πάνω στο θέμα της μετανάστευσης και του ρατσισμού, μετά την προβολή ενός ντοκιμαντέρ για τους Έλληνες μετανάστες στην Αμερική και την αντιμετώπισή τους. “Βρωμοέλληνες” ήταν το παρατσούκλι που είχαν δώσει οι Αμερικανοί που τους υποδέχθηκαν, μέσα απ’το οποίο επιχειρείται μια σύγκριση των Ελλήνων της Αμερικής, με τους Αλβανούς της Ελλάδας, οι οποίοι με την σειρά τους έχουν επιφορτιστεί με παρόμοιους υποτιμητικούς χαρακτηρισμούς από τον ντόπιο πληθυσμό.

Μέρος 2ο

Μέρος 3ο

Το Εθνικό Θέατρο της Βρετανίας ετοιμάζεται για μια παγκόσμια πρώτη. Μπορεί η «Φαίδρα» του Ρακίνα να έχει ήδη κάνει πρεμιέρα, αλλά στις 25 Ιουνίου πρόκειται να τη δουν ζωντανά, για πρώτη φορά στα θεατρικά χρονικά, 20.000 άνθρωποι σε όλο τον κόσμο ταυτόχρονα.

Με τη βοήθεια της σύγχρονης ψηφιακής τεχνολογίας, η παράσταση θα αναμεταδοθεί από δορυφόρο σε 68 οθόνες στη Βρετανία, 20 στην υπόλοιπη Ευρώπη και 33 κινηματογράφους στην Αμερική.

Αν όλα πάνε καλά, η κίνηση αυτή θα επαναληφθεί και για τις παραγωγές της σεζόν που έρχεται.

Στην Ελλάδα, χάρη στο Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου, η «Φαίδρα» με την Έλεν Μίρεν θα είναι στο θέατρο της Επιδαύρου στις 10 Ιουλίου.

Η είδηση από τον «Economist» μέσω του μπλογκ του Στάθη Χαϊκάλη.

Και τώρα που ο κουρνιαχτός των εγκαινίων κατακαθίζει μπορούμε να συνεχίσουμε με τη γκρίνια μας για την ιστοσελίδα του μουσείου. Το φωτογραφικό υλικό του media kit από το νέο site του μουσείου δεν είναι άμεσα διαθέσιμο. Πρέπει να κάνεις αίτηση για να το πάρεις. Πόσο θα έβλαπτε δηλαδή να ήταν ελεύθερο και να το μοίραζε ο κόσμος κατά το δοκούν;

Οπως επισημαίνει σε σχόλιό του ο Α. Δοξιάδης: Το πρόβλημα με τις εικόνες δεν περιορίζεται στο Μουσείο της Ακρόπολης. Υπάρχει ένα εξαιρετικά περιοριστικό καθεστώς για όλα τα μνημεία και τα εκθέματα Μουσείων: αιτήσεις άδειας από ΚΑΣ, έγκριση συνοδευτικών κειμένων κτλ. Ακόμα και οι ιστοσελίδες πανεπιστημιακών σχολών πρέπει να περάσουν από έγκριση για να χρησιμοποιήσουν οπτικό υλικό. Αν πρόκειται για σελίδες με εμπορικό σκοπό (πχ γραφείο ταξιδιών) υπάρχει και χρέωση από το Ταμείο Αρχαιολογικών Πόρων — €280 ανά εικόνα ανά έτος!!

Είναι προφανές οτι το ΥΠΠΟ δεν έχει καταλάβει τη δύναμη του web ως χώρου προβολής. Εχουν ακόμα τη νοοτροπία των περιοδικών και της μπροσούρας.

Οι πρώην εργαζόμενοι του Ελεύθερου Τύπου, του portal  e-tipos και του city 99.5 έχουν αναρτήσει blog στη διεύθυνση http://ergazomenoieleftherostipos.blogspot.com Εκεί δημοσιεύονται τα τελευταία τους αποχαιρετιστήρια κείμενα… μετά το αιφνιδιαστικό κλείσιμο των επιχειρήσεων.

Ο Κώστας Αργυρός γράφει ένα μικρό απολογισμό:

ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ στις 10 Απριλίου του 1983 από τον Αρη Βουδούρη. Ηταν η δεύτερη ελληνική εφημερίδα που αποφάσισε να δοκιμάσει το σχήμα ταμπλόιντ στην Ελλάδα.ΜΕΤΑΒΙΒΑΣΤΗΚΕ στην οικογένεια Αγγελοπούλου το καλοκαίρι του 2006. ΕΠΑΝΑΣΧΕΔΙΑΣΤΗΚΕ από την ισπανική Innovation και κυκλοφόρησε με την σημερινή του μορφή στις 23 Μαϊου του 2007 ημέρα του τελικού του Τσάμπιονς Λιγκ στην Αθήνα. ΚΛΕΙΝΕΙ σήμερα, 23 Ιουνίου, ημέρα που η Ορθόδοξη εκκλησία τιμά την Κοίμηση Αγίου Μάρκου Ευγενικού.

Ερευνητές του Βρετανικού Μουσείου επιβεβαίωσαν ότι τα γλυπτά του Παρθενώνα ήσαν αρχικά χρωματισμένα με λαμπερά χρώματα. Μια ομάδα επιστημόνων-συντηρητών, χρησιμοποιώντας μια νέα τεχνική, αποκάλυψε αόρατα ίχνη μιας αρχαίας χρωστικής ουσίας, γνωστής ως «Αιγυπτιακό μπλε», πάνω στα γλυπτά.

Σύμφωνα με τους ερευνητές, υπό τον Τζοβάνι Βέρι, είναι η πρώτη πέραν πάσης αμφιβολίας απόδειξη πως δεν ήσαν ολόλευκα, όπως φαίνονται σήμερα, τα ύψους περίπου δύο μέτρων γλυπτά πάνω στα τριγωνικά αετώματα. Η χρωστική ουσία που χρησιμοποιήθηκε από τους αρχαίους Αθηναίους, σύμφωνα με τους Βρετανούς ερευνητές, συνέχιζε να βρίσκεται σε ευρεία χρήση μέχρι περίπου το 800 μΧ.

Σύμφωνα με το New Scientist, οι κύριες χρωστικές ουσίες που χρησιμοποιήθηκαν στον Παρθενώνα, πιθανότατα ήσαν το κόκκινο, το μπλε και το επίχρυσο.

Ελεύθερος Τύπος

Διαβάστε το άρθρο στο New Scientist

Διαβάστε το άρθρο στο Nature

Ένα ψηφιακό “εικονικό βιβλίο”, που θα περιέχει όλες τις μορφές της ζωής στη Γη, ανέλαβαν, για πρώτη φορά, να δημιουργήσουν μια ομάδα συνεργαζομένων αμερικανικών και βρετανικών επιστημονικών φορέων. Το έργο, που θα είναι δωρεάν διαθέσιμο online στο Ίντερνετ, θα αποτελέσει ένα λεπτομερή παγκόσμιο “χάρτη” της χλωρίδας και της πανίδας και θα παρακολουθεί στενά τις διαχρονικές αλλαγές στη βιοποικιλότητα του πλανήτη.

www.eoearth.org/article/Biosphere

Διαβάζω στην Ελευθεροτυπία:

Σε… «καρφιά» επιχειρεί να μετατρέψει τους πολίτες το υπουργείο Οικονομικών. Εχει δημιουργήσει ολοκληρωμένη φόρμα «καταγγελιών», που θα γίνονται από πολίτες για συμπολίτες τους. Η φόρμα έχει ήδη ανέβει στο site της ΥπΕΕ (πρώην ΣΔΟΕ).

Οι πολίτες πρώτοι θα μπορούν να «δίνουν» ονοματεπώνυμο και τηλέφωνο, ΑΦΜ μέχρι και επαγγελματική δραστηριότητα του καταγγελλόμενου. Καλούνται δηλαδή οι πολίτες να υποκαταστήσουν τον ελεγκτικό μηχανισμό του υπουργείου Οικονομικών…

Τέλεια… καλύτερα δε γίνεται…

Διαβάζουμε στην Ελευθεροτυπία:

Επί μία ώρα (μαζί με το χρόνο που χρειάστηκε για τη μετάφραση), τα είπαν χθες το απόγευμα στο Μέγαρο Μαξίμου ο Κ. Καραμανλής με τον Τ. Ερντογάν, ο οποίος ήρθε στην Αθήνα για τα εγκαίνια του νέου Μουσείου της Ακρόπολης. Η υλοποίηση των συμφωνιών για τους μετανάστες και οι παραβιάσεις στο Αιγαίο ήταν δυο από τα βασικά θέματα που μπήκαν στην κουβέντα. Σε τέτοιου είδους συναντήσεις «πιάνεις κλίμα» από τις δηλώσεις που ακολουθούν. Κάτι τέτοιο, όμως, δεν έγινε χθες, αφού δηλώσεις δεν ήταν προγραμματισμένες.

Μόνο που ο Ερντογάν δεν ήρθε ποτέ. Και τα ίδια έγραψε το Βήμα και το Εθνος.

Αυτό θα πει ποιότητα στην ενημέρωση…

Διαβάστε όμως και το σχετικό απόσπασμα από άρθρο του Π. Μπουκάλα στην Καθημερινή:

Πολλές δεκαετίες πριν, όταν τα μέσα ενημέρωσης ήταν λιγοστά και δεν κατακάλυπταν τον ιδιωτικό και τον δημόσιο βίο, ευκολότερο ήταν να διαστρεβλωθεί η πραγματικότητα κατά την έντυπη αναπαράστασή της παρά να διασταυρωθεί μια είδηση. Είναι αρκετά γνωστό, λ.χ., το ψεματάκι που σκαρφίστηκε το 1940 κάποιος δημοσιογράφος αθηναϊκής εφημερίδας που είχε αναλάβει να πάει στην Τήνο για να καλύψει τον Δεκαπενταύγουστο. Παρά να μπει στον μπελά του ταξιδιού, προτίμησε άλλον προορισμό, κοντινότερο και τερπνότερο. Εστειλε ωστόσο στην εφημερίδα του ένα τηλεγράφημα όπου περιέγραφε γλαφυρά τα συμβάντα (όσα υπέθετε ότι είχαν λάβει χώρα), κλείνοντας την «ανταπόκρισή» του με μια θρησκευτικώς ορθή φρασούλα, με την οποία διαβεβαίωνε ότι «έγιναν τα συνήθη θαύματα». Είχε χάσει βέβαια, ως απών, τον τορπιλισμό της «Ελλης» από τους Ιταλούς. Λιγότερο γνωστό είναι ένα εθνικώς ορθό ψεματάκι που είχαν συναποφασίσει να γράφουν στις εφημερίδες τους όσοι συνόδευαν τα παλιά τα χρόνια, προ φαξ, τηλεοράσεως, κινητών και Γιουροσπόρ, την εθνική ομάδα ποδοσφαίρου σε φιλικούς αγώνες στο εξωτερικό. Αδύνατη ήταν τότε η ομάδα μας, λογικό ήταν να πέφτουν βροχή τα γκολ στο τέρμα της· άλλωστε, ο Νίκος Εγγονόπουλος δεν είχε γράψει ακόμα το σχετικό προειδοποιητικό του ποίημα. Για να μην πλήττεται όμως το εθνικό φρόνημα (και με το δεδομένο ότι η διασταύρωση ήταν αδύνατη), οι αθλητικογράφοι δεν ανέφεραν στις ανταποκρίσεις τους το πραγματικό σκορ (10–0, ας πούμε) αλλά ένα πολύ τιμητικότερο, 3–1 λ.χ., προσέχοντας να γράφουν το ίδιο, ώστε να μην αυτοπροδοθούν, και προσθέτοντας επικολυρικές περιγραφές φάσεων που δεν είχαν γίνει καν – τι «υπέροχες κατεβασιές», τι «μελέ μες στη μικρή περιοχή», τι «γρανιτένια άμυνα» και «αίλουροι τερματοφύλακες». Το ξέρουμε κι από τον Οδυσσέα Ελύτη: την αλήθεια τη φτιάχνει κανείς όπως φτιάχνει και το ψέμα. Και ξέρουμε από τους εθνολόγους ότι οι μύθοι ωφελούν, μέχρις ενός σημείου φυσικά, τους λαούς.

Αν πιστεύετε ότι το  συγγραφικό  ταλέντο σας δεν έχει ανακαλυφθεί ακόμα, να σας προτείνουμε ένα online εργαστήρι γραφής για συγγραφείς από όλο τον κόσμο. Προσφέρει feedback στους συγγραφείς όλων των ειδών και κάνει τον έναν να διδάσκεται από τον άλλο. Διαθέτει φόρουμ, συμβουλές γραφής και άλλα εργαλεία, ενώ με μία απλή εγγραφή γίνεστε μέλος. Μπείτε, χαζέψτε, διαβάστε και όταν εκδοθείτε περιμένω αφιέρωση.

Ισως κάπου εδώ ήταν η αρχή των…

www.critiquecircle.com

Προς θεατρόφιλους: το αρχείο του Εθνικού θεάτρου ψηφιοποιήθηκε. Πλέον μπορούμε να ταξιδέψουμε πίσω στο χρόνο από το 1932 έως σήμερα και να βρούμε υλικό από όποια παράσταση θέλουμε.

Συγκινήθηκα όταν μπόρεσα να εντοπίσω την πρώτη μου επαφή με το θέατρο. Ήταν η παράσταση “Γυάλινος κόσμος” του Τενεσή Γουίλιαμς σε σκηνοθεσία Μιχάλη Κακογιάννη, με τη Βάσω Μανωλίδου, το Φάνη Χηνά, τη Ράνια Οικονομίδου και το Δάνη Κατρανίδη.

Το αρχείο περιλαμβάνει το πρόγραμμα της παράστασης, φωτογραφίες και αποκόμματα κριτικών εφημερίδων.

www.nt-archive.gr

Η Μαριάννα Τζιαντζή προσεγγίζει το θέμα

Mια ξεχασμένη αδικία» είναι ο τίτλος ενός ντοκιμαντέρ που η πρώτη προβολή του έγινε τον Απρίλιο στο Σικάγο, στο πλαίσιο ενός «λάτιν» κινηματογραφικού φεστιβάλ. Η ταινία μιλά για μια παλιά ιστορία: την απέλαση από την κυβέρνηση Χούβερ περίπου δύο εκατομμυρίων Μεξικανοαμερικανών στις αρχές του ’30. Οι περισσότεροι είχαν μεταφερθεί στη χώρα στη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, όταν παρουσιάστηκε έλλειψη εργατικών χεριών στα εργοστάσια και στη γεωργία καθώς πολλοί Αμερικανοί υπηρετούσαν τότε στο στρατό. Πάνω από το 60% των εκτοπισθέντων ήταν νέοι που είχαν γεννηθεί ή είχαν μεγαλώσει στην Αμερική. «Οσο υπήρχε μια σχετική ευημερία, η ανοχή ήταν αυτονόητη», παρατηρεί ένας Αμερικανός δημοσιογράφος. «Ομως σε εποχές ισχνών αγελάδων, όταν στις στρατιές των ανέργων πληθαίνουν οι “γνήσιοι Αμερικανοί”, ο φόβος έχει τον πρώτο λόγο» και ο «κοινωνικός πανικός» παραχωρεί τη θέση του στο μίσος. Πρόσφατα η Γερουσία της Πολιτείας της Καλιφόρνιας ζήτησε συγγνώμη γι’ αυτή τη σκοτεινή σελίδα και ενέκρινε τη διδασκαλία της στα δημόσια σχολεία – «σκοτεινή» γιατί οι απελάσεις δεν έγιναν με το γάντι αλλά και με τη χρήση ωμής βίας, με την τρομοκράτηση του μεξικανικού πληθυσμού. Γιατί μόνο τους Μεξικανούς; Γιατί η απέλασή τους, λόγω των κοινών συνόρων κόστιζε λιγότερο…

«…και ο σημαντικότερος βιολιστής του καιρού μας δεν δικαιώνεται αν συνεχίζει να παίζει το βιολί του στην όχθη του ποταμού όταν κάποιος πνίγεται φωνάζοντας βοήθεια», έγραφε το 1958 ο Τζον Μπέρτζερ. Σήμερα η κραυγή για βοήθεια δυναμώνει ή μάλλον έρχεται πιο κοντά στη δική μας όχθη, στα δικά μας αυτιά. Πολλοί πιστεύουν πως αν βοηθήσουμε τους μισοπνιγμένους, κινδυνεύουμε κι εμείς να βυθιστούμε – κι έτσι δεν παίζουν καν βιολί αλλά χτυπούν τα τύμπανα του πολέμου. Εύκολα όμως το σύνθημα «έξω οι ξένοι» μπορεί να γίνει «στον πάτο οι ξένοι» και ας πνιγούν όπου θέλουν (και ήδη πνίγονται είτε στις θάλασσές μας είτε από ασφυξία μες στις νταλίκες).

Διαβάστε όλο το άρθρο στην Καθημερινή

Άδεια μου αγκαλιά (Into my Arms) –
Δίσκος: 1997, Το ξενοδοχείο – Διονύσης Σαββόπουλος
Ελληνική διασκευή στίχων: Διονύσης Σαββόπουλος
Μουσική: Nick Cave
Ερμηνεία: Αλκίνοος Ιωαννίδης

Συνοδεύουν το live κινητά και χάχανα…

Το Ινστιτούτο Μεταναστευτικής Πολιτικής (Ι.ΜΕ.ΠΟ.) διοργάνωσε από τις 19 έως τις 21 Ιουνίου 2009 διεθνή έκθεση αφισών με θέμα τη Μετανάστευση και τίτλο «30 αφίσες για την Μετανάστευση» («30 posters on Migration»). Η έκθεση φιλοξενήθηκε στον πολυχώρο εκδηλώσεων του σταθμού Συντάγματος του Μετρό και μετά τις τρεις μέρες λειτουργίας της εκεί θα μεταφερθεί για ένα χρονικό διάστημα σε άλλο χώρο. Λεπτομέρειες θα ανακοινωθούν σύντομα.

Σήμερα, Κυριακή, η έκθεση θα είναι ανοιχτή έως τις 11 το βράδυ.

Η εικαστική παρέμβαση της Αθηνάς Τσαγκάρη (της ομάδας του Δημήτρη Παπαϊωάννου) από την τελετή εγκαινίων του νέου Μουσείου της Ακρόπολης.

Χρησιμοποιήθηκαν κινούμενοι θεατρικοί προβολείς, λέιζερ και οπτικές ίνες, ενώ η μουσική ήταν πρωτότυπη και ακούστηκε σε ζωντανή εκτέλεση με ένα εξελιγμένο σύστημα ήχου, δημιουργώντας «ένα τέλειο ηχητικό περιβάλλον» παράλληλα με τη χρήση νέων τεχνολογιών.

Βίντεο που προβάλλονταν στους τοίχους πέριξ του Μουσείου έδιναν «ζωή» στις Καρυάτιδες, που φαίνονταν να κουνούν με χάρη τα ωραία κεφάλια τους, ενώ πουλιά, ελάφια και άλογα, σαν να το ΄χαν σκάσει από τα αγγεία, έδωσαν μια σύντομη παράσταση πάνω στους τοίχους για χάρη των σύγχρονων θεατών. 

Διαβάστε σχετικό άρθρο στην Ελευθεροτυπία