Η Yahoo είναι έτοιμη να διαθέσει στους χρήστες το Search Pad, ένα εργαλείο λήψης και συγκέντρωσης σημειώσεων, ενσωματωμένο στη μηχανή αναζήτησης. Αν και η πρώτη επίδειξη του προϊόντος έγινε τον περασμένο Φεβρουάριο, το Search Pad θα διατεθεί από τις 8 Ιουλίου.
Η νέα υπηρεσία είναι παρόμοια με άλλες αντίστοιχες που κυκλοφορούν στο Διαδίκτυο, με πιο διαδεδομένη το Google Notebook. Η σημαντικότερη διαφορά του Search Pad, και το σημείο καινοτομίας του, είναι ότι η εφαρμογή επιχειρεί να βοηθήσει τον χρήστη στη σύνταξη και τη συγκέντρωση των σημειώσεων. Για παράδειγμα, όταν ο χρήστης πραγματοποιήσει αρκετές αναζητήσεις σχετικά με ένα μοντέλο αυτοκινήτου, η μηχανή θα εισέλθει σε «κατάσταση έρευνας» και θα ρωτήσει τον χρήστη αν θέλει να χρησιμοποιήσει το Search Pad. Εφόσον συμφωνήσει, η μηχανή θα συμπεριλάβει στη λίστα σημειώσεων όλες τις πρόσφατες σχετικές αναζητήσεις του χρήστη.
Οι αρχές κατέβαλαν κάθε προσπάθεια ώστε να μην διαρρεύσει τίποτα από την πόλη Ουρούμτσι της επαρχίας Σιντζιάνγκ. Γι’αυτό και ανέστειλαν τη λειτουργία του Ίντερνετ στην συγκεκριμένη επαρχία επί 48 ώρες, επιρρίπτοντας την ευθύνη για τις ταραχές και την αιματοχυσία στους εξόριστους μουσουλμάνους Ουιγούρους.
Ωστόσο, η ιστοσελίδα Fanfou.com, ανταγωνιστής του Twitter στην Κίνα, ήταν ακόμη προσβάσιμη στην περιοχή. Και, παρά τις προσπάθειες της κυβέρνησης, η νέα γενιά της Κίνας, απόλυτα ενημερωμένη για τη σύγχρονη τεχνολογία της επικοινωνίας, βρήκε τον τρόπο να μεταδώσει πληροφορίες μέσω της συγκεκριμένης ιστοσελίδας. «Η κατάσταση έχει ηρεμήσει σε μεγάλο βαθμό αλλά στρατιωτικά οχήματα βρίσκονταν στην πόλη σήμερα το πρωί», επισήμανε ένας χρήστης του Fanfou.com, ο οποίος υποστήριξε ότι βρισκόταν στο Ουρούμτσι.
Επίσης η αναζήτηση στα διεθνή πρακτορεία για εικόνες από τα επεισόδια έδινε φωτογραφίες με τη σημείωση ότι κάποιες από αυτές δημοσιεύτηκαν στο Twitter-μία από αυτές είναι και η φωτογραφία με τον διαδηλωτή που είναι πεσμένος στο έδαφος.
Σε γενικές γραμμές πάντως, η κινεζική λογοκρισία κινείται γρήγορα απομακρύνοντας από το Ίντερνετ ό,τι μπορεί να χρησιμοποιηθεί κατά των κινεζικών αρχών.
Η λατρεία…
… πλανητικών ειδώλων είναι μια νέα μορφή θρησκευτικότητας που μοιάζει με την ειδωλολατρία. Το φαινόμενο δεν είναι νέο. Ο θάνατος του Ροδόλφου Βαλεντίνο (1926) είχε συγκινήσει τα πλήθη στην Αμερική και την Ευρώπη. Ο θάνατος της πριγκίπισσας Νταϊάνας (1997) είχε κάνει να κλάψουν εκατομμύρια. Και ο θάνατος του Μάικλ Τζάκσον έγινε πρωτοσέλιδος στις εφημερίδες σχεδόν όλων των χωρών του κόσμου. Ελλείψει αγίων, τα πλήθη περιέβαλαν τον βασιλιά της ποπ με τον χιτώνα οσιομάρτυρα. Ο ίδιος είχε ήδη δωρίσει εν ζωή το σώμα του στην αισθητική χειρουργική, την ψυχή του στην ψυχιατρική και τη φαρμακευτική, το ταλέντο του στη μουσική βιομηχανία και την ιδιωτική του ζωή στη δημοσιογραφία. Δεν ανήκε πια στον εαυτό του. Και φαίνεται πως αυτό ήταν αρκετό για να προσηλυτίζει τα πλήθη, που διψούν για συλλογικά σύμβολα σε μια εποχή με ελάχιστη πίστη.
Αν ο φιλόσοφος Τόμας Χομπς ζούσε σήμερα, θα μπορούσε να υποστηρίξει ότι η ιντερνετική ζωή ενός ανθρώπου είναι σκληρή, βάρβαρη και, αν δεν προσέξεις, σύντομη. Ο κόσμος του κυβερνοεγκλήματος, της κυβερνοτρομοκρατίας και του κυβερνοπολέμου είναι πράγματι ένας άγριος, ανεξέλεγκτος και ακυβέρνητος τόπος.
Το 2008 η αμερικανική κυβέρνηση ανέφερε σχεδόν 5.500 επιθέσεις και διεισδύσεις στα συστήματά της- οι αριθμοί του 2009 θα είναι μεγαλύτεροι. Η Εσθονία και η Γεωργία υπέφεραν από κεραυνοβόλα ψηφιακά «blitzkrieg». Στον ιδιωτικό τομέα, οι ζημιές από διαδικτυακές επιθέσεις εκτιμώνται παγκοσμίως σε 1 τρισ. δολάρια, σύμφωνα με την εταιρεία λογισμικού ασφαλείας ΜcΑfee.
Κοντολογίς, διεξάγεται ήδη ένας ψηφιακός πόλεμος χαρακωμάτων. Κυβερνήσεις και επιχειρήσεις αγωνίζονται να χτίσουν τεχνολογικές οχυρώσεις ενάντια σε αναρχικούς, κοινούς εγκληματίες, ανταγωνιστές, κατασκόπους και τρομοκράτες. Επιπροσθέτως, οι επιτιθέμενοι συχνά κρύβουν τα ίχνη τους «περνώντας» από τα δίκτυα πολλών άλλων χωρών προτού πλήξουν τον στόχο τους, με αποτέλεσμα οι παραδοσιακές διακρίσεις μεταξύ «εγχώριου» και «διεθνούς» εγκλήματος να έχουν χάσει τη σημασία τους. Πολλοί υποστηρίζουν πως βρισκόμαστε ήδη σε έναν παγκόσμιο κυβερνοπόλεμο.
Ο σημερινός κυβερνοχώρος θυμίζει τη μεσαιωνική Ευρώπη. Δεν ανταποδίδουμε τα πλήγματα- κι έτσι δεν επιβάλλουμε άμεσο κόστος σε αυτούς που πιστεύουμε πως μας επιτίθενται. Αντ΄ αυτού, συζητάμε επ΄ αόριστον για τις πιθανές παράπλευρες απώλειες και την παραβίαση διεθνών συνθηκών με αμφίβολη εφαρμογή στον κυβερνοχώρο. Η αναγνώριση του δικαιώματος στην κυβερνοαυτοάμυνα ίσως είναι το πρώτο βήμα για να μπει σε τάξη αυτός ο θαυμαστός καινούργιος κόσμος. Θα επιβάλει την ανάληψη δράσης και θα βοηθήσει στον ακριβή καθορισμό των διαστάσεων του προβλήματος. Τα κράτη αλλά και οι πάροχοι δικτυακών υπηρεσιών θα μπορέσουν να βελτιώσουν την άμυνα των δικτύων τους. Οι αθώοι χρήστες που θα βρεθούν στη μέση της μάχης θα μπορούν να ανακτήσουν τον έλεγχο των συστημάτων τους με καλύτερο λογισμικό προστασίας. Και οι κυβερνήσεις θα ανακαλύψουν τους πραγματικούς κινδύνους που κρύβονται πίσω από την υποστήριξη ή έστω την ανοχή παράνομων ιντερνετικών δραστηριοτήτων που ξεκινούν από το έδαφός τους.
Ο καθηγητήςκ Γ. Μπαμπινιώτης εντοπίζει ορισμένες έκηλες αδυναμίες της εκπαίδευσής μας σε άρθρο του στο Βήμα:
1. Εχουμε ένα εκπαιδευτικό σύστημα που δεν αξιολογείται! Δεν γνωρίζουμε δηλαδή με υπεύθυνο, επιστημονικό, συστηματικό και επαναλαμβανόμενο τρόπο τις αδυναμίες και τις δυνάμεις τού συστήματος με το οποίο μορφώνουμε τα παιδιά μας. Ετσι δεν μπορούμε να παρεμβαίνουμε διορθωτικά και να το βελτιώνουμε. Λειτουργούμε, κατά κανόνα, εμπειρικά. Το εκπαιδευτικό μας σύστημα βαδίζει από χρόνια σχεδόν με αυτόματο πιλότο!
2. Εχουμε τους εκπαιδευτικούς μας ανεπαρκώς καταρτιζομένους στα Πανεπιστήμιά μας και σπανίως επιμορφούμενους στην Εκπαίδευση. Δεν τους ετοιμάζουμε δηλαδή όσο και όπως πρέπει για εκπαιδευτικούς στα πανεπιστήμιά μας κι αφού μπουν στην Εκπαίδευση δεν υπάρχει τακτική, περιοδική, υποχρεωτική επιμόρφωση, κατάλληλα οργανωμένη και με παροχή κινήτρων. Ακατάρτιστος και ανεπιμόρφωτος εκπαιδευτικός (σε συνδυασμό με τις αδυναμίες τού εκπαιδευτικού μας συστήματος) δεν εγγυάται καμιά ποιότητα στην Παιδεία μας…
3. Εχουμε μια Τεχνική- Επαγγελματική Εκπαίδευση εκπαιδευτικά και κοινωνικά απαξιωμένη. Φαίνεται σαν να τη θεωρούμε κατάλληλη μόνο για παιδιά ενός κατώτερου Θεού! Αποτέλεσμα: η συσσώρευση υποψηφίων για σπουδές στα Πανεπιστήμια και, κατ΄ επέκταση, οι στρατιές ανέργων, υποαπασχολουμένων και υπαμειβομένων πτυχιούχων.
4. Εχουμε «πετύχει» μια γενικότερη κοινωνική απαξίωση τού δασκάλου. Η ελληνική κοινωνία δεν εμπιστεύεται τον δάσκαλο, όπως άλλωστε δεν εμπιστεύεται τον δικαστή, τον παπά, τον γιατρό, τον δημόσιο υπάλληλο κ.ά. Η αναξιοπιστία αυτή οδηγεί στην αναζήτηση όλο και περισσότερων δικλίδων ασφαλείας. Ετσι φτάσαμε σ΄ ένα αδιάβλητο μεν αλλά αναξιόπιστο και απάνθρωπο σύστημα εξετάσεων για τα πανεπιστήμια που από τη μια υπονόμευσε την έγκυρη φυσική αξιολόγηση τού μαθητή από τους δασκάλους του μέσα στο σχολείο κι από την άλλη μετέτρεψε το Λύκειο σε φροντιστήριο, χωρίς μάλιστα να εμπιστεύεται τη δουλειά που γίνεται σ΄ αυτό.
5. Εχουμε το φροντιστήριο να παίζει τον ρόλο τού Λυκείου και, στην πράξη, να υποκαθιστά το Σχολείο σε βαρύτητα, αξιοπιστία και φοίτηση. Από τη στιγμή που μια καίρια αυτοτελή μορφωτική βαθμίδα που ήταν το Λύκειο τη μετατρέψαμε σε προπαρασκευαστικό για τα Πανεπιστήμια σχολείο (χωρίς όμως να μετράει η φοίτηση και η επίδοση των μαθητών σ΄ αυτό!..), στρέψαμε τους μαθητές σ΄ ένα άλλο προπαρασκευαστικό «σχολείο», το φροντιστήριο, το οποίο- με όρους ιδιωτικής οικονομίας- λειτουργεί καλύτερα από το δημόσιο σχολείο και κατάφερε μάλιστα να γίνει και θεσμός!
6. Εχουμε ένα ξεπερασμένο εκπαιδευτικό σύστημα σχολείου, το οποίο απωθεί τους μαθητές (σχετική έρευνα έχει δείξει ότι οι μαθητές μας αισθάνονται αδιαφορία, καταπίεση, πλήξη έως απογοήτευση από το σχολείο!). Δεν αγαπούν οι μαθητές μας το σχολείο ούτε θέλουν να βρίσκονται σ΄ αυτό, γιατί πιστεύουν ότι όπως λειτουργεί δεν τους προσφέρει τίποτε ενδιαφέρον και σημαντικό για τη ζωή τους.
7. Εχουμεμεγάλες εκπαιδευτικές ανισότητες στη σχολική μας εκπαίδευση. Σχολεία χωρίς ή με εναλλασσόμενους δασκάλους, με εξαιρετικά ανόμοιες και αβοήθητες μαθητικές ομάδες, σχολεία διοικητικώς ανοργάνωτα και εκπαιδευτικώς ανυποστήρικτα. Σχολεία στο έλεος τού Θεού που λειτουργούν με τον πατριωτισμό κάποιων δασκάλων.
8. Εχουμε μια Πολιτεία που διαχρονικά στην Παιδεία και στον πολιτισμό δεν δίνει καμιά προτεραιότητα, όπως φαίνεται και από τα οικονομικά μεγέθη που διαθέτει στον Προϋπολογισμό. Παιδεία και πολιτισμός όχι μόνο έχουν διαχωρισθεί στη συνείδησή μας, αλλά έχουν υποβαθμισθεί θεσμικά, οικονομικά και κοινωνικά, με αποτέλεσμα να έχουν συσσωρευθεί με τον καιρό όγκοι προβλημάτων, τα οποία έχουν τελικά καταστεί και δυσεπίλυτα.
9. Εχουμε μια Παιδεία που, σε πολιτικό-κομματικό επίπεδο, είναι «πεδίο συγκρούσεων» αντί να αποτελεί «πεδίο συγκλίσεων». Σε όλες τις προηγμένες χώρες, αν υπάρχει ένα πεδίο που προχωρεί με σύγκλιση απόψεων, με συμπληρωματικότητα και με αμοιβαίες υποχωρήσεις, είναι η Παιδεία. Στη χώρα μας αποτελεί αντιθέτως πεδίο τεχνητού και αδικαιολόγητου κομματικού ανταγωνισμού, με ανυπολόγιστο κόστος για την ανάπτυξη τού τόπου σε όλα τα επίπεδα (κοινωνικό, οικονομικό, εθνικό).
Οι στρεβλώσεις, που πολύ αδρομερώς περιέγραψα, έχουν τόσο εδραιωθεί στη συνείδηση τού κόσμου, ώστε όταν μιλάς για μια δραστική συνολική αντιμετώπισή τους, σε κοιτούν ανήσυχα, ενίοτε τρομαγμένα, άλλοτε δύσπιστα, συχνά συγκαταβατικά, συμφωνώντας ωστόσο όλοι ανεξαιρέτως- να το πούμε κι αυτό- ότι είναι ανάγκη να γίνουν. Ενοχλεί ίσως όλους μας το ξεβόλεμα… Αλλά έχουμε άλλη διέξοδο ή άλλα περιθώρια;
Συνέχεια λαμβάνω τέτοιου είδους μηνύματα. Αυτά τα κλεφτρόνια δεν μπορούν να χρησιμοποιήσουν τουλάχιστον ένα αυτόματο μεταφραστή της προκοπής; Ποιος θα τους πιστέψει; Οχι πείτε μου…
Ο Ανδρέας Ρουμελιώτης διηγείται τις περιπέτειές του στο facebook.
Εγινα κι εγώ ο καθυστερημένος facebookάκιας, τώρα στα γεράματα.
Του στιλ: μάθε, ηλεκτρονικά αναλφάβητε, γέρο γράμματα. Με παρακίνησαν οι, άγνωστοι εις εμέ, νεανίες που έφτιαξαν δύο γκρουπάκια για να με υποστηρίξουν πανάθεμά με· το «Andreas Roumeliotis fans» και… «ΟΙ ΑΝΑΠΟΔΟΙ».
Στο πρώτο ιδρυτής είναι ένας φοιτητής απ’ το Οσλο της Νορβηγίας και στο άλλο κάποιος με καλυμμένο το πρόσωπο φτυστός ο Μάρκος των Ζαπατίστας που φέρει το ψευδώνυμο Δογματιστής.
ΕΝΑ βράδυ λοιπόν σε κάποιο μπαράκι με πλησίασε ένα υπέροχο κορίτσι σαν τα κρύα τα νερά, 20 κάτι, και με ρώτησε με παράπονο γιατί δεν φτιάχνω προφίλ για να την κάνω φίλη μου. Ενώ εκείνη έχει προσκαλέσει όλη την παρέα της να μπει σε κάποιο fan club μου. Ετσι έμαθα πως έχω ήδη εκατοντάδες ηλεκτρονικές φίλες και φίλους, που μέχρι τότε αγνοούσα.
ΜΠΗΚΑ να δω ποιοι είναι. Φρεσκαδούρα, πιτσιρικαρία. Ουδεμίαν σχέσιν με τις συνταξιούχες -πλέον- φιλολόγους που αναγιγνώσκουν καθημερινώς τις τρεις τελευταίες δεκαετίες αυτή ταύτην την στήλην, περιμένοντας να κάνω κάποιο λάθος για να με κατατροπώσουνε… Αυτά τα παιδιά με διαβάζουν και μ’ ακούνε μόνο στο Διαδίκτυο, στις περισσότερες περιπτώσεις από σπόντα. Είναι άλλο κοινό… Ουχί το παραδοσιακό. Σε κάποιον άρεσε ένα κείμενο, το επέλεξε και το ανάρτησε κάπου αλλού. Κι εκεί το διάβασαν και το σχολίασαν άλλοι πολλοί. Κάπως έτσι πρέπει να ‘φτιαξαν τα γκρουπ υποστήριξής μου στο facebook. Με νέους ηλεκτρονικούς μου φίλους, παιδιά που δεν είχαν γεννηθεί όταν ξεκίνησα να γράφω στην «Ε» τούτη δω τη στήλη.
ΕΤΣΙ απέκτησα κι εγώ, ο καθυστερημένος, προφίλ. Σε δύο-τρεις εβδομάδες έκανα καμιά 500αριά νέους εικονικούς φίλους. Ανάμεσά τους και κάποιοι γερόλυκοι που ‘χα να τους δω – να τους ακούσω απ’ τα χρόνια τα φοιτητικά κι έμαθα νέα τους. Εχει φάση! Τα βράδια είναι όλοι κλεισμένοι σπίτια τους και συνομιλούν. Γράφουν τι νιώθουν, τι τους ζορίζει, ενίοτε φλερτάρουν· σαν να βρισκόμαστε σ’ ένα εικονικό στέκι μια παρέα. Που στην πραγματικότητα όμως δεν έχει συναντηθεί ποτέ…
ΕΧΕΙ φάση το facebook. Σου στέλνουν προσκλήσεις για εκδηλώσεις, δημιουργούνται συνεχώς πολυάριθμες ομάδες-κινήματα, μεταδίδονται σε χρόνο dt ειδήσεις και πληροφορίες. Δεν είμαι σίγουρος πως αυτή είναι η μόνη εικονική πραγματικότητα και όχι οι άλλες που διαμορφώνουν η TV, η κυρίαρχη κουλτούρα, η επίσημη κοινωνική ζωή και η πολιτική. Σ’ αυτό το ηλεκτρονικό παιχνίδι της επικοινωνίας διαδραματίζονται ανεπίσημες ιστορίες που είναι ίσως πιο αυθεντικές και ενδιαφέρουσες. Κι αυτό που τώρα, έστω και αργοπορημένα, καταλαβαίνω είναι ότι μπορούν να δημιουργήσουν απρόβλεπτα και απροσδόκητα γεγονότα στην πραγματική επι-κοινωνία και στη ζωή. Συνέχεια »
Με την πρώτη ματιά, ο κόσμος του Twitter δεν μοιάζει τόσο μαγικός όσο των ανταγωνιστικών MySpace και Facebook. Περισσότερο φαντάζει σαν μια ακόμα ιντερνετική φούσκα που κι αυτή αποξενώνει από την καθημερινότητα ή την κοινωνική επαφή και αναζητά το μερίδιό της στον κοινωνικό θόρυβο που δημιουργούν τα προαναφερθέντα και πιο εξελιγμένα εργαλεία.
Ωστόσο, οι χρήστες του Twitter αυξάνονται με απίστευτη ταχύτητα, προσθέτοντας είτε ψηφιακό θόρυβο είτε αξία στην επικοινωνία όλων, με αποτέλεσμα τα περιοδικά να αφιερώνουν μελάνι στην απόλυτη ψηφιακή υστερία των τελευταίων μηνών, ενώ ακόμα και τα τηλεοπτικά κανάλια, χάρη σε κάποια μεμονωμένα γεγονότα, το ενσωμάτωσαν εύκολα στην καθημερινή τους γλώσσα.
Το Twitter, βέβαια, έχει κι αυτό τα δικά του χαρακτηριστικά που το κάνουν να ξεχωρίζει ως κάτι νέο. Ετσι, αν υπάρχει κάτι που αρχικά μπορεί να θυμίζει, αυτό είναι ένα ζωντανό πάρτι από SMS μηνύματα, σαν κι εκείνα που κάποια στιγμή έτρεχαν σε διάφορα τηλεοπτικά κανάλια και μέσω του οποίου δημοσιοποιείς τις πιο πρόσφατες λεπτομέρειες από τη ζωή σου, πράγματα που παρακολουθείς ή διάβασες ή άκουσες ή τέλος πάντων θέλεις να μάθουν οι άνθρωποι του κύκλου σου.
Πίσω από αυτή την ιδέα του Twitter κρύβεται ο Aμερικανός Evan Williams, o οποίος ξεκίνησε την επαγγελματική του πορεία στο διαδίκτυο δημιουργώντας το Blogger.com. το οποίο στην πορεία αγοράστηκε από την Google. Ο Γουίλιαμς – που πήγαινε πακέτο – δεν άντεξε για πολύ το στενό κλοιό της πολυεθνικής και αποφάσισε να αποχωρήσει από την εταιρεία, παίρνοντας, όμως, μαζί του έναν ακόμα εργαζόμενο της Google, τον Biz Stone με τον οποίο αρχίζουν να σκέφτονται τις πρώτες ιδέες για μια πλατφόρμα, η οποία ενώ θα περιορίζει το χρήστη σε μια σειρά από προτάσεις, στην ουσία θα είναι πιο άμεση και συγκεκριμένη από οτιδήποτε άλλο «παίζει» στα μεγάλα γήπεδα των υπόλοιπων εργαλείων.
Ο συνέταιρός του Stone, ακούει τις ιδέες του Williams και βαφτίζει το νέο πρόγραμμα Twitter και τα μηνύματα ”tweets”, συγκρίνοντας έτσι τον μικρό όγκο πληροφορίας που θα ανταλλάσσεται μέσω των μηνυμάτων με το κελάηδημα των πουλιών και παράλληλα δείχνοντας ότι οι ήχοι από πολλά εισερχόμενα μηνύματα θα ακούγονται σαν τιτιβίσματα πουλιών.
Τι είναι εκείνο, όμως, που έκανε το Twitter πραγματικά διάσημο; Βασικά, η απλή μηχανική του. Οι χρήστες στέλνουν μηνύματα – δεν ξεπερνούν τους 140 χαρακτήρες – είτε από κάποιο PC είτε από το κινητό τους, και αυτή η προσθήκη του κινητού στην επικοινωνία μέσω Internet. Το τελευταίο ήταν και η πρωτοπορία που έκανε τη διαφορά.
Δημιουργώντας έναν λογαριασμό στο Twitter, αυτόματα δίνεις το δικαίωμα σε κάποιους να σε ακολουθούν. Αν εσύ παρακολουθείς άλλους είκοσι, τότε αυτό που εμφανίζεται στην οθόνη σου είναι ένα μείγμα από ηλεκτρονικά τιτιβίσματα φίλων, γνωστών, εταιρειών που λανσάρουν νέα προϊόντα ή celebrities, τα οποία, σε αντίθετα χρονολογική ροή, πλουτίζουν την ενημέρωσή σου: τι πρωινό έφαγε κάποιος, ποιο blog διαβάζει, τι μουσική σου προτείνει να ακούσεις ο κολλητός σου, ποιο είναι το μέλλον της παιδείας έτσι όπως το συζητάει μια ομάδα ανθρώπων (μαζί με το απαραίτητο link), ποιες καινούργιες λέξεις έμαθε κάποιος δημοσιογράφος στο πρόσφατο ταξίδι του στην Κρήτη, ή πώς ο βραδινός εφιάλτης κάποιου στην κουζίνα, έγινε και ο πρωινός εφιάλτης στο γραφείο του.
Με αυτό τον τρόπο κατάφερε για πρώτη φορά, να συνδυάσει τρία σημαντικά στοιχεία σε ένα απλό εργαλείο: κοινωνική δικτύωση, ζωντανή αναζήτηση και ανεξάντλητο μοίρασμα ιστοσελίδων.
Eνα απλό παράδειγμα για να καταλάβετε την επιτυχία του νέου αυτού εργαλείου αλλά και της αμεσότητας της πληροφορίας που διαθέτει: αν κάποιος ψάχνει ιστοσελίδες για τους Depeche Mode σίγουρα θα ξεκινήσει από το Google, αλλά αν ψάχνει για ενδιαφέροντα σχόλια που αφορούν τη βραδιά της ακύρωσης της συναυλίας τους, τότε καλύτερα να τρέξει κατευθείαν στο Twitter.
Ακόμα και στην Αμερική όπου επικρατεί παροξυσμός γύρω από το όνομά του, το Twitter έχει συχνά χαρακτηριστεί ως ένα ακραία ναρκισσιστικό εργαλείο, κι όχι άδικα, αφού τελικά εκείνοι που χρησιμοποιούν το περισσότερο το Twiiter είναι οι διασημότητες.
Διαβάζω ότι το ΥΠΕΠΘ σκέφτεται να προχωρήσει σε απευθείας αναμετάδοση των μαθημάτων των σχολείων μέσω διαδικτύου στα σπίτια των μαθητών που θα απουσιάζουν από μία έως μερικές ημέρες λόγω ιώσεων. Πώς ακριβώς θα πιστοποιείται ότι ο μαθητής δε βαρέθηκε απλά και γύρισε από την άλλη πλευρά να συνεχίσει την τρυφερή του σχέση με το Μορφέα; Θα προστεθεί άλλο ένα καθήκον στις στιβαρές μας πλάτες; Εννοείται χωρίς επιπλέον αποζημίωση, βρε κουτά. Μήπως ετοιμαζόμαστε για την εξ αποστάσεως εκπαίδευση λόγω της πανδημίας γρίπης;
Βέβαια για τους κατ’οίκον διδαχθέντες ίσως είναι μία οικονομική λύση. Για τους λουφάζοντες όμως;
Να δω εγώ όλους τους πιστοποιημένους συναδέλφους να συνδέονται μέσω webcam με το κρεβάτι του πόνου του μαθητή τους…
Φαίνεται ότι το εξ αποστάσεως προτιμάται από τη νέα ηγεσία του ΥΠΕΠΘ. Εχει προταθεί ως εναλλακτική πρόταση και για την επιμόρφωση στο νέο ΕΣΠΑ… Κανείς δε θα μείνει χωρίς επιμόρφωση. Τρέμετε εσείς στην Τήλο. Οι εξ αποστάσεως επιμορφωτές επελαύνουν.
Η τελευταία γνωμοδότηση του εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, κ. Γιώργου Σανιδά, μία ημέρα πριν αποχωρήσει από τη θέση του, ανοίγει τον δρόμο για ένα αυστηρότερο νομοθετικό πλαίσιο που θα ρυθμίζει τα ζητήματα της ανωνυμίας στο Διαδίκτυο. Σύμφωνα με το πολυσέλιδo εισαγγελικό έγγραφο, είναι εφικτό να εντοπίζονται και να οδηγούνται στη Δικαιοσύνη ανώνυμοι μπλόγκερ, εφόσον έχουν τελέσει οποιοδήποτε έγκλημα, ακόμη και για το πλημμέλημα της συκοφαντικής δυσφήμησης, που διαπράττεται μέσω του Διαδικτύου. Τα στοιχεία τους θα γνωστοποιούνται στις εισαγγελικές, ανακριτικές και προανακριτικές αρχές από τον ΟΤΕ και τις εταιρείες κινητής τηλεφωνίας, ενώ δεν θα απαιτείται προηγούμενως άδεια από την Αρχή Διασφάλισης του Απορρήτου των Επικοινωνιών.
Ο ΣΚΑΪ βάζει το κοινό του να αναρωτηθεί “Τι είναι η πατρίδα μας;”
Το πείραμα με τους Μεγάλους ‘Ελληνες πέτυχε (συζητήθηκε πολύ, έκανε συμπαθητικές τηλεθεάσεις, έφερε στην τηλεόραση πρόσωπα στα οποία συνήθως δεν δίνεται τηλεοπτικός χρόνος, αποτέλεσε κερδοφόρο προϊόν). Τώρα ο Σκάι καλεί τους τηλεθεατές σε νέα ψηφοφορία.
Ποιο χωριό, πόλη, νησί, βουνό (κ.ο.κ.) είναι το αγαπημένο σας σημείο στην Ελλάδα; Αυτό είναι το θέμα της νέας ψηφοφορίας στην οποία βάζει τους τηλεθεατές του ο ΣΚΑΙ από τη Δευτέρα και ως τις 31 Ιουλίου, ενώ η προβολή της παραγωγής θα αρχίσει από τον Σεπτέμβριο.
Η ψηφοφορία γίνεται μέσω του site του σταθμού, με sms και τηλεφωνήματα. Μια πιο light ψηφοφορία, πάντα ελληνοκεντρική, που προβλέπεται να ξεσηκώσει χωριά και νομάρχες.
Το Video Bay κατά τα πρότυπα των φίλων Σουηδών του PirateBay είναι πλέον γεγονός, στέλνοντας έτσι ένα σαφές μήνυμα σε κάθε κατεύθυνση. Το Video Bay είναι μια υπηρεσία στα πρότυπα του YouTube όπου μπορεί ο καθένας να ανεβάσει videos. Με μια διαφορά: δεν υπάρχει κανένας περιορισμός για το υλικό. Έτσι, μπορεί ο καθένας να ανεβάσει μουσική, ταινίες κλπ και να είναι ήσυχος ότι κανείς δε θα τα πειράξει λόγω δικαιωμάτων. Η ποιότητα των videos φαίνεται ανώτερη από το YouTube, καθώς το Video Bay χρησιμοποιεί HTML 5 tags που εγγυώνται άριστη απόδοση. Η υπηρεσία αναμένεται να περάσει σύντομα στην τελική έκδοση, καθώς είναι ακόμη σε στάδιο beta.
Συγγραφέας, πολυ-εκδότης και χρονογράφος της hipster ψηφιακής γενιάς και σταυροφόρος του έντυπου λόγου -και της πολύτιμης αισθητικά έντυπης σελίδας- ο Eggers απέστειλε πριν λίγες μέρες e- mail προς κάθε ενδιαφερόμενο, όχι για να κρούσει τον κώδωνα κινδύνου αλλά να καθησυχάσει όλους όσοι ανησυχούν για την επιβίωση της έντυπης δημοσιογραφίας, ανακοινώνοντας παράλληλα την προσεχή έκδοση εφημερίδας που θα κοστίζει ένα δολάριο και θα είναι άψογη αισθητικά και έγκυρη δημοσιογραφικά. Γράφει λοιπόν, μεταξύ άλλων, σ’ αυτή την επιστολή ελπίδας ο Eggers:
«… Αν προτείνουμε ένα πραγματικά ανανεωμένο μοντέλο εφημερίδας, αυτή όχι μόνο θα επιβιώσει, αλλά μπορεί πραγματικά να θριαμβεύσει. Είμαστε πεπεισμένοι ότι ο καλύτερος τρόπος για να διασφαλιστεί το μέλλον της εφημερίδας είναι η δημιουργία ενός λειτουργικού μοντέλου, σύμφωνα με το οποίο οι δημοσιογράφοι αμείβονται ικανοποιητικά για το ρεπορτάζ που κάνουν τόσο στο εσωτερικό όσο και το εξωτερικό. Αλλά αυτό δεν μπορεί να γίνει, φυσικά, αν δεν πληρώνει ο κόσμος για ν’ αγοράσει την εφημερίδα ως χειροπιαστό έντυπο. Και για να γίνει αυτό, το κοινό δεν πρέπει να απομακρύνεται αλλά να αγκαλιάζει όλες τις αισθητικές δυνατότητες που μπορεί να έχει η έντυπη έκδοση. Αν αξιοποιηθεί αυτό το μέσο στο έπακρο, αν δοθεί αρκετός χώρος στην ερευνητική δημοσιογραφία, στο φωτορεπορτάζ, στους γραφίστες και στους γελοιογράφους, αν πραγματικά προσφέρουμε στους αναγνώστες μια εμπειρία που δεν γίνεται να επαναληφθεί στην οθόνη, θα πληρώσουν ευχαρίστως ένα δολάριο, ας πούμε, για ένα αντίτυπο. Και αυτό το ένα δολάριο συν τα όποια διαφημιστικά έσοδα είναι αρκετά για να παραμείνει το έντυπο στην επιφάνεια. Όσο οι εφημερίδες προσφέρουν όλο και λιγότερα κάθε μέρα -λιγότερες ειδήσεις, λιγότερο καλογραμμένα κείμενα, λιγότερες γραφιστικές ιδέες, λιγότερες πρωτότυπες φωτογραφίες- οι αναγνώστες έχουν όλο και λιγότερους λόγους να τις αγοράσουν. Το ζητούμενο είναι να μοιάζει το προϊόν τόσο ελκυστικό που να φαίνεται ευκαιρία. Η ηλεκτρονική έκδοση έχει σαφέστατο πλεονέκτημα στις “έκτακτες ειδήσεις”, αλλά και η έντυπη έκδοση μπορεί να έχει τα πλεονεκτήματά της. Η ομολογουμένως ανορθόδοξη γνώμη μας είναι ότι μπορούν και πρέπει να συνυπάρχουν και οι δύο. Αρκεί να κάνουν διαφορετικά πράγματα, να καλύπτουν διαφορετικές ανάγκες. Οι «υλικές», χειροπιαστές φόρμες του γραπτού λόγου πρέπει να προσφέρουν μια διαφορετική, πιο «καθαρή» εμπειρία από αυτή του Δικτύου. Τώρα είναι ο καιρός να διατρανώσουμε την ομορφιά της έντυπης σελίδας. Αν προσφέρεις κάτι στους ανθρώπους για το οποίο αξίζει να αγωνιστούν, θα αγωνιστούν. Αν προσφέρεις κάτι για το οποίο αξίζει να πληρώσουν, θα πληρώσουν…».
Ας συστηθούμε λοιπόν, για να ξέρετε με ποιές έχετε να κάνετε! Θα μας βλέπετε όμως, όποτε έχουμε “κάτι” να πούμε, για κάτι να γκρινιάξουμε, κάτι να παραπονεθούμε, κάτι να χαρούμε… Δεν θα συμφωνούμε πάντα, αλλά θα είμαστε … κυρίες! Τα σχόλιά σας καλοδεχούμενα πάντα, γιατί η εκπαίδευση δεν θέλει μόνο τρόπο, έχει και … κόπο.
Επειδή το φιλοθεάμον κοινό είχε απορίες και άγνωστες λέξεις, να διευκρινίσουμε ότι τα λήμματα “φλαούνα” και “μπεντουβίνα” απαντώνται στη συριανή διάλεκτο και αναφέρονται στους καθολικούς του νησιού.
Και για να μην έχετε αγωνία για τη συνέχεια, τοποθετείται γύρω στο δεκαπενταύγουστο που οι “συνεταίραι” θα συναντηθούν εκ νέου ανανεώνοντας τους δεσμούς άσπονδης φιλίας τους.
Χρησιμοποιούμε cookies για να σας προσφέρουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία στη σελίδα μας. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε τη σελίδα, θα υποθέσουμε πως είστε ικανοποιημένοι με αυτό.
Άρθρα (RSS)