Εκτός από τη διαφορά στα επιτόκια των ομολόγων υπάρχει και ένα άλλο spread που μακροπρόθεσμα ίσως αποδειχθεί πιο σημαντικό για την ευημερία των πολιτών στο ανταγωνιστικό περιβάλλον του 21ου αιώνα. Είναι το «ψηφιακό spread», η απόσταση που χωρίζει την Ελλάδα από την υπόλοιπη Ευρώπη στο παγκόσμιο πρωτάθλημα του δικτυωμένου πλανήτη. Και στο ψηφιακό spread η κατάσταση φαίνεται να είναι χειρότερη απ΄ ό,τι στα ομόλογα…
Τα στοιχεία αποκαλύπτουν ότι είμαστε πρακτικώς αναλφάβητοι. Ναι, αναλφάβητοι! Γιατί την ίδια σημασία που είχε τον προηγούμενο αιώνα η γνώση γραφής και ανάγνωσης, έχει σήμερα η ικανότητα επικοινωνίας και χρήσης των καινούργιων μέσων του γραπτού λόγου.
Σύμφωνα με τις μελέτες του Παρατηρητηρίου για την Κοινωνία της Πληροφορίας, η χώρα μας συνεχίζει να βρίσκεται στις τελευταίες θέσεις της Ευρωπαϊκής Ενωσης όσον αφορά τις δεξιότητες στη χρήση του Διαδικτύου. Μόνο το 18% των ελλήνων πολιτών μπορεί να αξιοποιεί σε ικανοποιητικό βαθμό τα σύγχρονα ψηφιακά εργαλεία και τις δυνατότητες που προσφέρει η νέα κοινωνία της γνώσης.
Συγκριτικά ο μέσος όρος στην Ευρώπη ξεπερνά το 30%, ενώ το επίπεδο στις πιο ανεπτυγμένες χώρες είναι τρεις φορές καλύτερο από της Ελλάδας.
Το χειρότερο όμως είναι ότι δεν φαίνεται να έχουμε αίσθηση αυτών των διαφορών. Αυτοϊκανοποιούμαστε για την ανάπτυξη του γρήγορου Ιnternet στην Ελλάδα και πανηγυρίζουμε μεταξύ μας για την αύξηση του αριθμού των επισκεπτών στους δικτυακούς τόπους της ελληνικής ψηφιακής επικράτειας. Δυστυχώς το πανηγύρι τελειώνει απότομα μόλις εμφανιστεί και η παραμικρή σύγκριση με την πορεία και τους ρυθμούς ανάπτυξης των άλλων χωρών της Ευρώπης.
Πώς θα καταφέρουμε να μειώσουμε γρήγορα το ψηφιακό μας spread; Πώς μπορούν να επιμορφωθούν ταχύτατα τα πιο καθυστερημένα- ψηφιακάτμήματα της ελληνικής κοινωνίας; Πώς μπορεί κάθε σπίτι να αποκτήσει τον δικό του άνθρωπο στην κυβερνοχώρα; Ενας τρόπος υπάρχει: φέρνοντας στο προσκήνιο το πιο δυναμικό κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας, τους νέους. Τους εικοσάρηδες, δεκαοκτάρηδες, δεκαεξάρηδες, αλλά και τους μικρότερους, τους μαθητές Γυμνασίου, αυτούς που ήδη εξερευνούν τον θαυμαστό καινούργιο κόσμο. Και όχι μόνο χρησιμοποιούν συστηματικά το Ιnternet, αλλά πολλές φορές παίζουν και τον ρόλο του δασκάλου περί τα «ψηφιακά» για τους γονείς και τους μεγαλύτερους σε ηλικία συγγενείς τους.
Είναι εδώ. Και θέλουν και μπορούν, αρκεί να τους δοθεί η δυνατότητα.
Ο έγκριτος αρθρογράφος ξεχειλίζει από αισιοδοξία. Μάλλον δεν έχει δοκιμάσει τις χάρες της διδασκαλίας από ένα 16χρονο. Ο οποίος μπορεί να παίζει στα δάχτυλα τις διαδρομές στα έγκατα του PC αλλά από μεταδοτικότητα και υπομονή δε σκίζει. Αφήστε τα ανταλλάγματα που θα ζητήσει. Πιο φτηνά θα μας έρθει πανεπιστημιακός παρά μαθητής.
Στο Βήμα διαβάζουμε: ” 4.000 δάσκαλοι δηλώνουν σήμερα στην Ελλάδα ότι υποφέρουν από ψυχολογικά προβλήματα και ως εκ τούτου απομακρύνονται από τις σχολικές τάξεις. Ο αστρονομικός αυτός αριθμός καταγράφεται σε μια χώρα όπου υπάρχουν ακόμη κενά στη μέση της σχολικής χρονιάς, σε αίθουσες δημοτικών σχολείων και σε κρίσιμες ειδικότητες. Επίσης σε έναν κλάδο του οποίου οι πτυχιούχοι δεν επαρκούν για να καλύψουν τις ανάγκες των σχολείων! Γι΄ αυτό μάλλον φταίει και το ότι 10.000 είναι οι αποσπασμένοι δάσκαλοι σε υπηρεσίες άσχετες με την εκπαίδευση, ενώ 1.600-1.700 άτομα βρίσκονται σε εκπαιδευτική άδεια. Ενα ολόκληρο σύμπαν ασήμαντων θέσεων, γραφείων, υπηρεσιών, φτιαγμένων για να εξυπηρετούν εκπαιδευτικούς οι οποίοι έχουν προσληφθεί, μονιμοποιηθεί, πληρώνονται, αλλά δεν διδάσκουν.
Οι δάσκαλοι είναι οι αγαπημένοι των βουλευτών. «Εχουν καλήεκπαίδευση και ικανότητα στη γραφή και στον λόγο, είναι μεγάληομάδα και είναι πολύ πιο εύκολονα αποσπαστούν από ό,τι οι φιλόλογοι της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης» δηλώνει. «Αποτελούν τη βασικότερη πηγή άντλησης προσωπικού για κάθε ευσυνείδητοπολιτικό» συνεχίζει.
Τελευταία ολοένα και πληθαίνουν τα δημοσιεύματα για το ανορθολογικό σύστημα αποσπάσεων. Και οι τίτλοι πιασάρικοι. Κοπάνες, γυμναστές που κάααθονται… Προλειαίνεται το έδαφος… αλλά οι εκπαιδευτικές άδειες γιατί να μπαίνουν στο ίδιο τσουβάλι; δεν κρίνονται αναγκαίες και συμφέρουσες για την υπηρεσία; μήπως υπάρχει ένα σύστημα διαρκούς επιμόρφωσης και ανανέωσης των διδακτικών μεθόδων του προσωπικού και μας διέφυγε;
Απλώς, κάθονται! Σ’ ένα μόνο σχολείο της Κοζάνης βρέθηκαν 19 υπεράριθμοι γυμναστές! Ο νομός Κοζάνης, όπως δείχνουν τα στοιχεία του υπουργείου Παιδείας, έχει… ειδίκευση στην αργομισθία των γυμναστών αφού, συνολικά στα σχολεία του υπάρχουν 33 υπεράριθμοι γυμναστές, ενώ ακόμη 10 υπηρετούν στη Διεύθυνση Φυσικής Αγωγής. «Δώσαμε σαφείς εντολές στους περιφερειακούς διευθυντές να καταγράψουν, στο μέτρο του δυνατού, τα πραγματικά κενά, ώστε να υπάρξει εξορθολογισμός του συστήματος», δήλωσε χθες στην «Κ» η υπουργός κ. Αννα Διαμαντοπούλου. Σύμφωνα με έρευνα του Παν. Iωαννίνων, κατά μέσο όρο οι καθηγητές εργάζονται περί τις 10 ώρες εβδομαδιαίως, ενώ εκ του νόμου οι ελάχιστες ώρες είναι 16 έως 23 εβδομαδιαίως (εξαρτάται από την προϋπηρεσία του καθηγητή). «Ο δημόσιος τομέας έχει διογκωθεί υπερβολικά. Το ίδιο συμβαίνει και στην εκπαίδευση», ανέφερε στην «Κ» ο επιστημονικός υπεύθυνος της έρευνας κ. Γεώργιος Δήμου. Την ίδια στιγμή, σύμφωνα με τα στοιχεία της Εθνικής Στατιστικής Υπηρεσίας, ενώ οι μαθητές στη δημόσια δευτεροβάθμια εκπαίδευση μειώθηκαν (από 634.519 το 2008 σε 633.162 το 2009), ο αριθμός των καθηγητών αυξήθηκε (από 74.445 το 2008 σε 77.476 το 2009).
Ειδικότερα, τα πρώτα αποτελέσματα των ελέγχων που η κεντρική υπηρεσία του υπ. Παιδείας ζήτησε να γίνουν από τις περιφερειακές διευθύνσεις επιβεβαιώνουν το γνωστό: από τη μια, υπεραριθμίες σε σχολεία και αποσπασμένοι σε υπηρεσίες σε «περιζήτητες» περιοχές (όπως τα σχολεία της κάθε πρωτεύουσας νομού και από την άλλη, μεγάλα κενά σε άλλες «χαμηλής ζήτησης» περιοχές (επαρχιακά σχολεία κ.ά.). Μία από τις περιπτώσεις που προκάλεσε έκπληξη στα στελέχη του υπουργείου, ήταν οι υπεράριθμοι γυμναστές του νομού Κοζάνης, οι οποίοι δεν έκαναν πλήρες ωράριο διδασκαλίας. Υπεραριθμία εκπαιδευτικών προκαλούν, επίσης, οι αποσπάσεις σε κεντρικές υπηρεσίες, με αποτέλεσμα να υπάρχουν κενά σε σχολεία. Ενδεικτική είναι η περίπτωση της Σάμου, όπου τον Νοέμβριο υπήρχαν ακόμη ελλείψεις καθηγητών. Ομως, σε 14 γυμνάσια και λύκεια του νομού είχαν τοποθετηθεί 516 εκπαιδευτικοί. Από αυτούς, σε σχολεία υπηρετούσαν 291. Οι υπόλοιποι ήταν αποσπασμένοι. Αλλά και οι 291 είχαν περίσσευμα 1.291 ωρών εβδομαδιαίως.Για την αντιμετώπιση του προβλήματος, το υπουργείο θα προωθήσει έως τα μέσα Μαρτίου προς ψήφιση στη Βουλή νομοσχέδιο για αλλαγή του συστήματος προσλήψεων και εξορθολογισμό στην αξιοποίηση του προσωπικού. Θα αποδειχθεί εξαγγελία που θα μείνει στα χαρτιά (όπως έγινε με ανάλογες διακηρύξεις την τελευταία δεκαετία) ή αυτή τη φορά θα υπάρξουν αποτελέσματα;
Κι όμως οι συνάδελφοι θα μπορούσαν να αποδειχθούν πολύτιμοι. Εκτός από Personal training που έχουμε ανάγκη οι περισσότεροι από τις ατέλειωτες ώρες καθισιού στα γραφεία μας, υπάρχουν και πολλά προγράμματα στους δήμους που χρειάζονται στελέχωση. Λίγο ευελιξία χρειαζόμαστε και να σταματήσει λίγο το μαγαζάκι των αποσπάσεων με τα μπιλιετάκια βουλευτών…
Οταν όμως η πραγματικότης υπερβαίνει τη γελοιογραφία, τότε βάζουν τα γέλια και οι θεοί…
Θλιβερότερος απ’ την υπερβολή μιας καρικατούρας, ο κ. Χριστοδουλάκης επιχειρούσε, λένε, την τιτλοποίηση του Παρθενώνα(!) -εκποιούσε δηλαδή έναντι πινακίου δανείων
ο τσιφ αυτός απόγονος του Περικλή (και της Ασπασίας) τις εισπράξεις από τα εισιτήρια για την Ακρόπολη κι άλλους αρχαιολογικούς χώρους!
………………………………..
Να κόβει δηλαδή τις φλέβες του ακόμα και ο Καραγκιόζης, διότι ούτε ο Χατζατζάρης θα διενοείτο ποτέ την τιτλοποίηση της Ακρόπολης -τα «μάρμαρα για τα οποία πολεμήσαμε», καθώς έλεγε ο Μακρυγιάννης
όπως επίσης και εκείνοι οι αγωνιστές που έδιναν οι ίδιοι μολύβι στους Τούρκους να κάνουν βόλια και να τους σκοτώνουν, κατά την πολιορκία της Ακρόπολης, προκειμένου να μη χαλούν τους κίονες για να εξάγουν τους μολυβένιους συνδέσμους…
Θέλετε να μάθετε μια ξένη γλώσσα αλλά το καθημερινό σας πρόγραμμα είναι πολύ γεμάτο για να παρακολουθήσετε μαθήματα σε κάποια σχολή; Δεν χρειάζεται να ανησυχείτε αφού το Διαδίκτυο σας δίνει τη δυνατότητα να μάθετε μία ή και περισσότερες ξένες γλώσσες και μάλιστα σε αρκετά προχωρημένο επίπεδο χωρίς να χρειαστεί να βγείτε από το δωμάτιό σας.Με την επέκταση των ευρυζωνικών δικτύων και του γρήγορου Ιnternet πολλές εταιρείες προσφέρουν μια γκάμα προϊόντων για εκμάθηση ξένων γλωσσών, άλλα δωρεάν και άλλα έναντι αντιτίμου, που επιτρέπουν στους χρήστες να επικοινωνούν σε πραγματικό χρόνο με καθηγητές σε άλλες χώρες και να έρχονται σε επαφή με άλλους χρήστες που μαθαίνουν την ίδια γλώσσα.
Οπως τονίζουν οι ειδικοί, το να μάθεις μια ξένη γλώσσα είναι όσο δύσκολο είναι να κάνεις μια δίαιτα: έπειτα από λίγο καιρό βαριέσαι. Η λύση είναι να βρει κανείς έναν τρόπο να αντιμετωπίσει την ανία που καταλαμβάνει τους μαθητές μετά τους πρώτους μήνες. Για να λύσουν το πρόβλημα αυτό τα προγράμματα εκμάθησης ξένων γλωσσών online προσφέρουν σταυρόλεξα, διαδραστικά βίντεο και άλλα παιχνίδια, καθώς και τη συμμετοχή σε διαδικτυακές κοινότητες για να κρατήσουν αμείωτο το ενδιαφέρον των μαθητών.
Το πλέον δημοφιλές ηλεκτρονικό πρόγραμμα εκμάθησης ξένων γλωσσών, η RosettaStone, προσφέρει ένα πακέτο 1.000 δολαρίων στο οποίο περιλαμβάνεται το RosettaCourse, το κλασικό πρόγραμμα εκμάθησης, καθώς επίσης και το RosettaStudio, που δίνει τη δυνατότητα στους χρήστες να επικοινωνούν μέσω video chat με ανθρώπους των οποίων η μητρική γλώσσα είναι η γλώσσα που μαθαίνουν, και το RosettaWorld, μια online κοινότητα όπου μπορεί να συμμετέχει κανείς σε γλωσσικά παιχνίδια.
Ενα επίσης δημοφιλές πρόγραμμα είναι το ΤellΜeΜore, το λογισμικό του οποίου όχι μόνο διδάσκει λέξεις και φράσεις αλλά διαθέτει και μια εφαρμογή αναγνώρισης της φωνής η οποία αναλύει την προφορά και τα λάθη στην εκφορά των λέξεων και δίνει συμβουλές για το πώς μπορείτε να βελτιωθείτε. Επίσης με τη βοήθεια βίντεο μαθαίνουν τους μαθητές πώς να τοποθετούν τη γλώσσα και τα χείλη προκειμένου να προφέρουν δύσκολους ήχους σε μια ξένη γλώσσα. Η ιστοσελίδα χρεώνει 899 δολάρια τον χρόνο για παροχή πρόσβασης στο διαδικτυακό «σχολείο».
Στην ιστοσελίδα Livemocha, που έκανε την εμφάνισή της πριν από δύο χρόνια, μπορεί κανείς να βρει βασικά μαθήματα για 30 γλώσσες δωρεάν. Αν οι χρήστες αποφασίσουν να περάσουν σε υψηλότερο επίπεδο, χρειάζεται να πληρώσουν κάποιο αντίτιμο σε εξαμηνιαία ή ετήσια βάση. Ολοι οι σπουδαστές, είτε παρακολουθούν τα βασικά μαθήματα
ή πιο προχωρημένα, έχουν τη δυνατότητα να συμμετέχουν σε ομάδες χρηστών που έχουν κοινό ενδιαφέρον την εκμάθηση μιας συγκεκριμένης γλώσσας. Οι διαχειριστές της ιστοσελίδας αναφέρουν ότι είναι η μεγαλύτερη διαδικτυακή κοινότητα εκμάθησης ξένων γλωσσών.
Μερικώς χρηματοδοτούμενη από την Ευρωπαϊκή Ενωση, η ιστοσελίδα Βabble προσφέρει μαθήματα στα αγγλικά, γαλλικά, γερμανικά, ιταλικά και ισπανικά έναντι 12 δολαρίων τον μήνα σε εξαμηνιαία βάση.
Οσοι ενδιαφέρονται για εντελώς δωρεάν μαθήματα θα πρέπει να έχουν υπόψη ότι το ΒΒC στην ιστοσελίδα του δίνει τη δυνατότητα εκμάθησης 36 γλωσσών, σε διάφορα επίπεδα, με ήχο, βίντεο και δυνατότητα μετάφρασης.
Oι «Ανταποκριτές» (ΝΕΤ), με τους δημοσιογράφους Κώστα Αργυρό, Οντίν Λιναρδάτου, Φίλιο Στάγκο, δεν είναι απλώς μια καλή εκπομπή, αλλά ένα καλό παράδειγμα δημιουργικής αξιοποίησης του έμψυχου δυναμικού και των δυνατοτήτων της κρατικής τηλεόρασης. Ιδίως σε μια εποχή περικοπών, κανένα ελληνικό ιδιωτικό κανάλι δεν έχει την πολυτέλεια να διατηρεί μόνιμους ανταποκριτές σε πολλές ευρωπαϊκές πρωτεύουσες και σε άλλες περιοχές του κόσμου, ενώ ακόμα και μεγάλα αμερικανικά δίκτυα αναγκάζονται να αποσύρουν τους ανταποκριτές τους από το Ιράκ ή το Αφγανιστάν.
Το θαυμαστό νέο ψηφιακό σύμπαν και οι ηθικές, πολιτικές και νομικές διαστάσεις του ήταν το κύριο θέμα των «Ανταποκριτών» την προπερασμένη Τρίτη. Kαλεσμένοι στο στούντιο ήταν δύο άνθρωποι που γνωρίζουν καλά κάποιες περιοχές αυτού του αχανούς σύμπαντος, η πανεπιστημιακός Λίλιαν Μήτρου και ο Μιχάλης Καρυότογλου, αντιπρόεδρος της Singular Logic. Τη συζήτηση δεν την τροφοδοτούσαν μόνον οι ερωτήσεις των παρουσιαστών, αλλά και τα βίντεο, που προβάλλονταν ενδιάμεσα και είχαν ετοιμαστεί ειδικά για την εκπομπή, προσεγγίζοντας αρκετές πτυχές του θέματος. Π.χ., οι συνέπειες των νέων τεχνολογιών στη δημοσιογραφία και στον κινηματογράφο (βλ. «Αvatar»), ο κυβερνοπόλεμος, οι νέοι κοινωνικοί κώδικες που εισάγονται από το Facebook και τις άλλες μορφές κοινωνικής δικτύωσης, η προστασία των πνευματικών δικαιωμάτων, η λογοκρισία, η δυνατότητα ή η αδυναμία επιβολής κανόνων σε τοπικό, περιφερειακό επίπεδο, αφού, όπως ειπώθηκε, «το Διαδίκτυο δεν έχει πατρίδα».
Καθένα από αυτά τα υπο-θέματα έχει πολλές διαστάσεις και θα μπορούσε να ήταν από μόνο του το κύριο θέμα μιας ξεχωριστής εκπομπής. Η εξέτασή τους δεν θα μπορούσε να ήταν εξαντλητική, ωστόσο έδινε στον τηλεθεατή μια γενική εικόνα των ερωτημάτων που γεννούν οι τεράστιες αλλαγές οι οποίες συντελούνται στον μεγάλο κόσμο και στον καθημερινό μας μικρόκοσμο. Πρόκειται για ερωτήματα με οικονομικό, εργασιακό, φιλοσοφικό αλλά και παιδαγωγικό, εκπαιδευτικό και υπαρξιακό χαρακτήρα, ερωτήματα που έχουν σχέση και με την ίδια τη δημοκρατία. Κανείς δεν μπορεί μόνος του να δώσει απαντήσεις, όμως ταυτόχρονα κανείς δεν μπορεί να τα αγνοεί.
Καλό θα ήταν η εκπομπή να είχε συμπεριλάβει και κάποιες αναφορές στην ελληνική πραγματικότητα, καθώς και κάποιες πιο «αιρετικές», πιο τολμηρές απόψεις και πληροφορίες, π.χ., για τις θέσεις του σουηδικού Κόμματος των Πειρατών ή για τις μορφές κοινωνικού αναλφαβητισμού και αλλοτρίωσης που διευκολύνονται από το Διαδίκτυο χωρίς βέβαια να οφείλονται αποκλειστικά σε αυτό.
Στην τηλεόραση, οι νέες τεχνολογίες εκπροσωπούνται κυρίως από τις διαφημίσεις υπηρεσιών και προϊόντων, που υπόσχονται τον ψηφιακό ουρανό με τα άστρα, και πολύ λίγο από τις εκπομπές έρευνας και λόγου που προσφέρουν στον τηλεθεατή πληροφορίες αλλά και αφορμές για στοχασμό. Μια από τις λίγες φωτεινές εξαιρέσεις ήταν αυτή η εκπομπή των «Ανταποκριτών».
Tης Σαντυς Τσαντακη
Μετά το Facebook, το Twitter είναι η νέα μεγάλη ανακάλυψη, το καινούργιο παιχνίδι των χρηστών του Ιντερνετ. Εκατομμυρίων ανθρώπων που τιτιβίζουν κάθε στιγμή της ζωής τους. Μοιράζονται με γνωστούς και αγνώστους πράγματα που θα έλεγαν μέχρι πρότινος στον καλύτερό τους φίλο ή έστω σε κάποιον συγγενή.
Κάπως έτσι μάθαμε για τις σκοτεινές στιγμές του Βρετανού σχεδιαστή μόδας, Αλεξάντερ ΜακΚουίν που αυτοκτόνησε την περασμένη εβδομάδα. Κάπως έτσι διαβάζουμε τώρα πως τον αποχαιρετούν «φίλοι» μέσα από 140 χαρακτήρες που είναι το όριο, είτε πρόκειται για εξομολόγηση είτε για αποκάλυψη ή επικήδειο. Μετά τον θάνατο του Μάικλ Τζάκσον, είχε «πέσει» το σύστημα.
Εκατόν σαράντα χαρακτήρες, όλοι κι όλοι, μία με δύο φράσεις. Δεν είναι τηλεγράφημα, δεν είναι χαϊκού, ούτε ημερολόγιο, είναι ένα νέο μάλλον είδος ποίησης που παρασύρει ανθρώπους που δεν θα φανταζόμασταν ότι έχουν αυτήν τη ρομαντική διάθεση. Ή λογοτεχνία της κλειδαρότρυπας.
Το περιοδικό Time δημοσίευσε πρόσφατα τις 500 δημοφιλέστερες λέξεις στο Twitter. Κυκλοφορούν, όμως, και λίστες με όσους συγκεντρώνουν τους περισσότερους θαυμαστές καθημερινά… Στην πρώτη θέση είναι ο ηθοποιός Αστον Κούτσερ με 3,4 εκατ. αναγνώστες. Ακολουθεί η Ελεν ΝτεΤζενέρις (3 εκατ.), η Μπρίτνεϊ Σπίαρς (3 εκατ.), η Οπρα Γουίνφρεϊ (2 εκατ.), ο Μπαράκ Ομπάμα (2 εκατ.), ο Σακίλ Ο’ Νιλ (2 εκατ.), η Ντέμι Μουρ (1,8 εκατ.), ο Λανς Αρμστρονγκ (1,8 εκατ.), αν και αυτά ακόμη τα στοιχεία ανατρέπονται διαρκώς.
Και αναρωτιέται κανείς: μα καλά, είναι δυνατόν ο πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής να έχει χρόνο να… τιτιβίζει; Ή μήπως του τα γράφουν άλλοι τα μηνύματα (σαν ghost writers, όπως είναι ο επίσημος όρος στη λογοτεχνία) κι εκείνος απλώς τα υπαγορεύει;
Οπως και να ’χει, το Twitter αποτελεί ένα νέο φαινόμενο. Κανείς δεν μπορεί να προβλέψει πόσο θα διαρκέσει, τα ξένα έντυπα όμως μιλούν για το «tsunami Twitter». Τσουνάμι επικοινωνίας ή ψευδούς έστω ανταλλαγής απόψεων. Αν και μάλλον για μονόλογο πρόκειται.
Αν διαθέτει κανείς πάντως χρόνο για χάσιμο, έχει ενδιαφέρον να παρακολουθήσει κάθε μέρα τι γράφει η Μάργκαρετ Ατγουντ, τι λέει για τα εγγόνια της και τις ταινίες που παρακολούθησε πρόσφατα η Λορίν Μπακόλ, τι σκέφτεται αυτές τις ημέρες ο Κέβιν Σπέισι, τι δηλώνουν ο Αλ Γκορ ή ο Αρνολντ Σβαρτσενέγκερ.
«Γίνεσαι ο δημοσιογράφος του εαυτού σου», λένε όσοι το έχουν δοκιμάσει. Είναι ένα πολυμέσο επικοινωνίας, ένα μπλογκ δημοσίων σχέσεων, που προκάλεσε νέους χρήστες να γράψουν από ένα στίχο για τη Βασιλική Οπερα του Λονδίνου και φιλόδοξους συγγραφείς να φτιάξουν ένα πολυσυλλεκτικό βιβλίο. Μπορούμε να προτείνουμε τον τίτλο του. Ο Τουίτι και η παρέα του… Η γυναίκα του διευθυντή της ιστοσελίδας, Εβαν Γουίλιαμς, ανακοίνωσε τη γέννηση του παιδιού τους μέσω Twitter. Τους ευχόμαστε χαρούμενα τιτιβίσματα.
Πρόσβαση στην ιστορία της Ελλάδας, με μία μόνο κίνηση στον υπολογιστή τους, από το σπίτι ή το γραφείο τους, αποκτούν όλοι οι πολίτες μέσω της νέας Ψηφιακής Βιβλιοθήκης της Βουλής των Ελλήνων.
Η Βιβλιοθήκη της Βουλής, που περιλαμβάνει μια από τις μεγαλύτερες συλλογές έντυπου υλικού στη χώρα μας, εκσυγχρονίζεται και υιοθετεί τη σύγχρονη τεχνολογία.
Μέσα από την ηλεκτρονική διεύθυνση http://catalog.parliament.gr, οι επισκέπτες έχουν τη δυνατότητα να κάνουν απλές και συνδυαστικές αναζητήσεις στις συλλογές εντύπων και μικροταινιών, να εντοπίσουν τη βιβλιογραφία που χρειάζονται και να ενημερωθούν για την κυκλοφορία των νέων ελληνικών τίτλων και των ξενόγλωσσων εκδόσεων που διαθέτει η Βουλή των Ελλήνων.
Στην παρούσα φάση, έχει τεθεί στη διάθεση του κοινού το περιεχόμενο 3.000 τίτλων εφημερίδων και περιοδικών του 19ου και 20ου αιώνα, ενώ παρέχεται η δυνατότητα στους χρήστες να διαβάσουν σελίδες εντύπων που εκδίδονταν έως το 1940. Πρόκειται για εφημερίδες υψηλής κυκλοφορίας των μεγάλων αστικών κέντρων, αλλά και εφημερίδες τοπικές, μικρότερης εμβέλειας, που αποτυπώνουν, όμως, όψεις των κοινωνιών της Ελλάδας και της ομογένειας. Από τα αναρτημένα φύλλα, ενδεικτικά αναφέρονται: ο Αιών, η Αθηνά, το ‘στυ, η Παλιγγενεσία, η Πανδώρα (του 19ου αιώνα), και η Ακρόπολη, η Ελευθερία, το Ελεύθερο Βήμα (του 20ου αιώνα).
Στο ψηφιακό υλικό από το 1940 και μετά οι ενδιαφερόμενοι μπορούν, προς το παρόν, να έχουν πρόσβαση επισκεπτόμενοι τον χώρο της Βιβλιοθήκης της Βουλής.
ΔΥΝΑΜΙΚΗ ΕΙΣΟΔΟ κάνουν τα φλασάκια, τα USΒ memory sticks, στην καθημερινότητα των Γάλλων με τη χρήση τους να ξεκινά από τα μέσα μεταφοράς και να φτάνει έως τα αρτοποιεία και τα περίπτερα. Από χθες οι κάτοικοι του Μονπελιέ στη Νότια Γαλλία χρησιμοποιούν τη μικροσκοπική συσκευή αποθήκευσης δεδομένων ως εισιτήριο στο τραμ και τα λεωφορεία. Το πρόγραμμα πρόκειται να υιοθετήσουν σύντομα ο δήμος της Γκρενόμπλ και η περιφέρεια του Παρισιού, ενώ οι κρατικοί σιδηρόδρομοι πρόκειται να εφαρμόσουν ένα πρόγραμμα ιαπωνικής προέλευσης το οποίο επιτρέπει στους ταξιδιώτες να «κατεβάζουν» και να πληρώνουν εικονικά εισιτήρια από το κινητό τους τηλέφωνο.
Η γαλλική κυβέρνηση θεωρεί ότι το USΒ θα γίνει σύντομα ένα είδος ηλεκτρονικής ταυτότητας. Τον περασμένο μήνα άρχισε η εφαρμογή ενός προγράμματος, το οποίο περιέχει όλους τους κωδικούς πρόσβασης σε ένα φλασάκι με στόχο την απλοποίηση των τραπεζικών συναλλαγών αλλά και των πληρωμών στα ψώνια. Προβλέπεται ότι στο μέλλον το USΒ θα λειτουργεί ως πιστωτική κάρτα, κινητό τηλέφωνο και ταυτότητα ή διαβατήριο. Οι δήμοι του Μπορντό και της Τουλόν δείχνουν ήδη τον δρόμο: στις δύο πόλεις εφαρμόζεται πιλοτικά ένα πρόγραμμα με το οποίο οι καταναλωτές χρησιμοποιούν memory sticks για την αγορά αγαθών όπως το ψωμί, η εφημερίδα και τα τσιγάρα.
Μια νέα εφαρμογή του iPhone, το AcneApp, φέρεται να βοηθάει στη θεραπεία της ακμής. Η αρχή λειτουργίας του βασίζεται σε μη ορατή ακτινοβολία, η οποία χρησιμοποιείται από ειδικά μηχανήματα δερματολόγων.
Η εφαρμογή δημιουργήθηκε από τον αμερικανό δερματολόγο Γρεγκ Πίρσον και χρησιμοποιεί κόκκινο φως 550 νανόμετρων, που βοηθούν στο να σκοτωθούν τα βακτήρια και ταυτόχρονα να ενισχυθεί η παραγωγή κολλαγόνου στο δέρμα.
«Υπάρχει ένα μηχάνημα που δρα βακτηριοστατικά με τη χρήση υπέρυθρης ακτινοβολίας, δηλαδή συχνότητα μεγαλύτερης από το ορατό φως (το κόκκινο δηλαδή). Άρα εάν η εφαρμογή εκπέμπει το κόκκινο θα μπορούσε να βοηθήσει. Επειδή όμως η ακμή είναι πολυπαραγοντική νόσος δεν μπορείς να πεις ότι θεραπεύει μόνο η χρήση φωτός» εξηγεί η δερματολόγος δρ Κατερίνα Λαμπρινοπούλου, διδάκτορ Πανεπιστημίου Αθηνών.
Η εφαρμογή κοστίζει 1,59 ευρώ, «δουλεύει» στο δέρμα του προσώπου την ώρα που ο χρήστης μιλάει.
Όπως είπε ο δερματολόγο Γρεγκ Πίρσον, σύμφωνα με τους «Τάιμς της Νέας Υόρκης», η εφαρμογή θα πρέπει να τεθεί σε κλινικές δοκιμές για να καταδειχτεί ο βαθμός αποτελεσματικότητάς της, όμως δήλωσε «γοητευμένος από την προοπτική οι χρήστες να μπορούν δυνητικά να θεραπεύουν την ακμή τους, ενώ μιλάνε στο τηλέφωνο.
Πάντως, ακόμη και η Appleκατά την πώληση του προϊόντος από το appstore διευκρινίζει πως «η εφαρμογή παρέχεται μόνο για ψυχαγωγία και δεν προτείνεται για θεραπεία οποιασδήποτε νόσου».
Ανθρωποδύναμη. Προαυλισμός. Τηλεδίκη. Φοροκλίμακα. Ακόμη: Εxit poll. Βackup. Demo. Ρlacebo… Λέξεις που χρησιμοποιούνται καθημερινά στον προφορικό ή στον γραπτό λόγο θεωρούνται κατανοητές από τους περισσοτέρους, πλην όμως βρίσκονται ακόμη στην… παρανομία. Με άλλα λόγια, δεν είναι ενταγμένες στα μεγάλα λεξικά της ελληνικής γλώσσας ώστε να λάβουν τη σφραγίδα της εγκυρότητας. Οσον αφορά μάλιστα τις ξένες λέξεις των οποίων η χρήση είναι συχνότατη στην καθομιλουμένη, κινούνται και εδραιώνονται ανεξέλεγκτα, παρά τις προτάσεις των γλωσσολόγων για την απόδοσή τους στην ελληνική. Αυτές τις δύο μεγάλες κατηγορίες, τους ελληνικούς νεολογισμούς και τους ξενόγλωσσους, έβαλε κάτω από το μικροσκόπιο το Κέντρο Ερεύνης Επιστημονικών Ορων και Νεολογισμών της Ακαδημίας Αθηνών. Η διαδικασία ήταν η εξής: καταγραφή, μελέτη και τώρα η πρόταση δημοσιευμένη σε έναν τόμο, το «Δελτίο Επιστημονικής Ορολογίας και Νεολογισμών».
Περί τις 500 νέες λέξεις προτείνει το Κέντρο να ενταχθούν στα λεξικά- άλλωστε μερικές από αυτές είναι συχνότατης χρήσης. Σε αυτές προστίθενται οι ελληνικές αποδόσεις για ξενόγλωσσους νεολογισμούς- για πρώτη φορά μάλιστα αναφορικά με το ειδικό λεξιλόγιο της Πληροφορικής, της Τεχνολογίας και της Οικονομίας-, ενώ δημοσιεύεται και ορολογία της Ενεργειακής Τεχνολογίας.
Για την έρευνα σημαντικός ήταν ο ρόλος του ημερήσιου και εβδομαδιαίου Τύπου καθώς αποτέλεσε τη δεξαμενή αλίευσης των νεολογισμών. Γιατί, όπως αναφέρει η διευθύντρια του Κέντρου και επιμελήτρια της έκδοσης κυρία ΑναστασίαΧριστοφίδου, «τα είδη λόγου που εμφανίζονται στον Τύποαντανακλούν πιστά και με πολυμέρειατον λόγοπου χρησιμοποιείταιεν πολλοίς από την ελληνικήγλωσσική κοινότητα». Ετσι, για το σώμα των νεολογισμών που εμφανίζεται στον τόμο χρησιμοποιήθηκαν συστηματικά τρεις εβδομαδιαίες και ισάριθμες ημερήσιες εφημερίδες (ανάμεσά τους «Το Βήμα», «Τα Νέα» και «Το Βήμα της Κυριακής») για το διάστημα από το 2005 ως το 2008.
Πρώτο κριτήριο επιλογής αθησαύριστων λέξεων υπήρξε, ως εκ τούτου, η εμφάνισή τους στον Τύπο. Δεύτερο κριτήριο ήταν το περιεχόμενο του νεολογισμού το οποίο πρέπει να σηματοδοτεί μια ευρύτερη και μονιμότερη έννοια. Το τρίτο ήταν ποσοτικό, αφού για να καταγραφεί μία λέξη ως νεολογισμός πρέπει, σύμφωνα με την ομάδα εργασίας, να παρουσιάζει τουλάχιστον 50 εμφανίσεις στη μηχανή αναζήτησης Google. Τελευταίο και αποφασιστικό ήταν η απουσία των νεολογισμών από έγκυρα λεξικά της ελληνικής.
Πέραν αυτών, το Κέντρο Ερεύνης Επιστημονικών Ορων και Νεολογισμών, επιβεβαιώνοντας για μία ακόμη φορά ότι η ελληνική γλώσσα είναι δύσκολη- όταν δεν διδάσκεται σωστά-, επισημαίνει λάθη που γίνονται συχνά στη γραμματική, στη μορφολογία, στο συντακτικό ή και στο λεξιλόγιο. Αραγε θα συνετιστούμε μετά από όλα αυτά; Δύσκολο. Γιατί η γλώσσα διαμορφώνεται μέσα από την καθημερινή ζωή, τρέχει γρηγορότερα από τα βιβλία, προς κατευθύνσεις συχνά απρόβλεπτες, ενώ οι όποιες μελέτες είναι εκείνες που απλώς τρέχουν πίσω της.
«Μα εγώ τα κάνω όλα για να μη λείψει τίποτα από το παιδί μου», λένε πολλοί γονείς βρίσκοντας άλλοθι για τα εξαντλητικά εργασιακά ωράρια που ακολουθούν ή προσπαθώντας να δικαιολογήσουν για ποιο λόγο ανέχονται στην εργασία τους καταστάσεις και συνθήκες που μόνο ευχάριστες δεν είναι. «Θέλω το παιδί μου να τα έχει όλα», απαντούν και δεν διστάζουν να περάσουν βράδια και Σαββατοκύριακα στα γραφεία, ευελπιστώντας ότι έτσι θα διασφαλίσουν περισσότερα χρήματα και θα μπορέσουν να προσφέρουν μεγαλύτερο μέρος του καταναλωτικού παραδείσου στους συνεχιστές των γονιδίων τους. Μπορεί να επιστρέφουν στο σπίτι ψυχικά και σωματικά κουρέλια, έτοιμα να εκραγούν στην πρώτη αφορμή, αλλά το κάνουν για «καλό σκοπό».
Ωστόσο, τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά. Σύμφωνα με πρόσφατη μελέτη του τμήματος εκπαίδευσης της Φινλανδικής Ακαδημίας, οι γονείς που σκοτώνονται στη δουλειά για να εξασφαλίσουν το καλύτερο για τα παιδιά τους δεν φέρνουν στο σπίτι μόνον όσα το παιδί χρειάζεται ή επιθυμεί (καλύτερα έμαθε να επιθυμεί), αλλά πράγματα που δυναμιτίζουν την οικιακή ειρήνη. Μεταφέρουν το δικό τους εργασιακό στρες, εξανεμίζοντας τις πιθανότητες του παιδιού να έχει καλές σχολικές επιδόσεις. Η υπερβολική κόπωση και η απογοήτευση που φέρνει στο σπίτι ένας γονιός που δουλεύει υπερβολικά σκληρά είναι μεταδοτική. Οι μικροί μαθητές που ζουν βουτηγμένοι στο καθημερινό στρες της εργασίας των γονιών τους τελικά παύουν να ενδιαφέρονται για το σχολείο. Νιώθουν απογοήτευση από τα μαθήματά τους, υπερβολική κούραση, άγχος, αλλά και αδυναμία να ανταγωνιστούν τους συμμαθητές τους.
Μια δεύτερη μελέτη που πραγματοποιήθηκε στη Βρετανία είναι ακόμη πιο ανησυχητική. Αυτή πραγματοποιήθηκε σε 148.000 παιδιά και οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι το 10% των ανηλίκων δηλώνει δυστυχισμένο. Κι αυτό διότι ακόμη κι αν έχουν όλα τα απαραίτητα υλικά αγαθά -από την τελευταία Μπάρμπι μέχρι το πιο σύγχρονο ηλεκτρονικό παιχνίδι- οι μικροκαβγάδες στο σπίτι, πολύ συχνά αποτέλεσμα του εργασιακού άγχους των γονιών και της μεταφοράς έντασης από το σπίτι στο γραφείο, διαλύουν τον κόσμο τους.
Ισως η γονεϊκή προσπάθεια για την εξασφάλιση της ευτυχίας των παιδιών να πρέπει να είναι διαφορετική. Ισως οι γονείς να πρέπει να προσεγγίσουν με περισσότερες επιφυλάξεις την κοινωνία του υπερκαταναλωτισμού. Πιθανώς να πρέπει να αντιληφθούν ότι τα ταξίδια στην Ντίσνεϊλαντ μπορεί να ευχαριστούν για λίγο, αλλά δεν μπορούν να γεφυρώσουν τη γονεϊκή έλλειψη από το σπίτι τις υπόλοιπες 360 ημέρες του χρόνου. Ολα τα παιχνίδια, όσο φανταχτερά κι αν είναι, παλιώνουν και σπάνε.
Αν καταλάβουμε ότι αυτά που μας κάνουν εμάς δυστυχείς, η έλλειψη ελεύθερου χρόνου, η έλλειψη ψυχικής ηρεμίας, τελικά τραυματίζουν τα παιδιά μας, τότε θα κατανοήσουμε ότι όσα κι αν κάνουμε, δεν αρκούν. Ισως κάποια στιγμή να μπορέσουμε να δούμε ότι όλα αυτά τα υλικά αγαθά με τα οποία φορτώνουμε τα παιδιά μας τελικά τους στερούν το πιο σημαντικό απ’ όλα, τη γονεϊκή παρουσία. Μόνον τότε θα βάλουμε τις σωστές προτεραιότητες στη ζωή μας.
«Χρειαζόμαστε δημιουργούς και όχι καταναλωτές καινοτομίας» δήλωσε την Τρίτη η Αννα Διαμαντοπούλου στην εκδήλωση «Ημέρα Καινοτομίας» που διοργάνωσε για τέταρτη συνεχή χρονιά η Microsoft Ελλάς, αυτή τη φορά με θέμα την αξιοποίηση της καινοτομίας στην εκπαίδευση.
Η υπουργός Παιδείας και Δια Βίου Μάθησης, κεντρική ομιλήτρια στην ημερίδα του Κέντρου Καινοτομίας της Microsoft, έδωσε το στίγμα όσον αφορά στη στάση της Πολιτείας για με την ένταξη της καινοτομίας στα ελληνικά σχολεία και πανεπιστήμια: «Το σύνθημα “Χρειαζόμαστε δημιουργούς και όχι καταναλωτές καινοτομίας” νομίζω, ότι μπορεί με τον καλύτερο τρόπο να αποδώσει την αλλαγή που χρειαζόμαστε στην κοινωνία μας και στο αναπτυξιακό μοντέλο μας. Η σημασία της καινοτομίας, η ικανότητα δημιουργίας, διάδοσης και αξιοποίησης της γνώσης αναγνωρίζεται, πλέον, σήμερα, ως η βασική προϋπόθεση απόκτησης ανταγωνιστικού πλεονεκτήματος» ανέφερε.
Οι δηλώσεις αποκτούν ιδιαίτερη σημασία δεδομένου ότι η Ελλάδα κινείται κάτω από το μέσο όρο των 27 χωρών-μελών της ΕΕ, σύμφωνα με τον «Ελληνικό Χάρτη Καινοτομίας», μιας επιστημονικής έρευνας που πραγματοποιήθηκε υπό την εποπτεία του Δρ. Δημήτρη Δενιόζου από το Κέντρο Καινοτομίας και επιχειρεί να καταγράψει την πορεία την ανάπτυξη και αξιοποίηση της καινοτομίας στην Ελλάδα.
Καμιά φορά -σπάνια είναι αλήθεια- στο ηλεκτρονικό μου ταχυδρομείο φτάνουν κι ευχάριστες ειδήσεις. Οπως αυτή για το Γυμνάσιο Κάτω Νευροκοπίου που φαίνεται ότι έχει κέφια στο μάθημα της λογοτεχνίας και δε φοβάται να το δείξει. Οι μαθητές αξιοποιούν τις σύγχρονες τεχνολογίες για να ταξιδέψουν στην ποίηση. Θα τους βρείτε στο facebook να συζητούν για τις δημιουργίες τους… Ισως κάπου εδώ ήταν η αρχή των…
Μια άκρως αποκαλυπτική έρευνα που πραγματοποίησε το ινστιτούτο PewThe New York Times
Ενιωσα μεγάλη έκπληξη όταν η μόλις δύο ετών κόρη μου έδειξε το Kindle μου και είπε «το βιβλίο του μπαμπά». Ενα παιδί, που μόλις άρχισε να μιλάει, αποκάλυψε το πελώριο χάσμα που μας χωρίζει από τους νεότερους. Αναγνώρισε το Kindle ως το μέσο που θα αντικαταστήσει τα έντυπα. Η ηλεκτρονική συσκευή είναι δική μου, αλλά ακόμα δεν έχω εξοικειωθεί με την ιδέα. Η ζωή μας, ποιος μπορεί να το αρνηθεί αυτό, θα διαμορφωθεί από τις νέες τεχνολογίες, όπως το Kindle, ο νέος υπολογιστής της Apple, και τα υπερ-έξυπνα κινητά τηλέφωνα. Το παιδί μου θα γνωρίσει τον κόσμο από τα ηλεκτρονικά βιβλία, τις βιντεοδιασκέψεις μέσω Skype και τα παιχνίδια που μπορεί ακόμα και σήμερα να παίξει στο iphone. Σίγουρα θα δει τον κόσμο πολύ διαφορετικά από τους γονείς της.
Τα δεκάχρονα
Ομως, ακόμα και για δεκάχρονα παιδιά αυτή η τεχνολογία είναι καινούργια. Πιστεύω ότι η γενιά της κόρης μου θα διαφέρει ακόμα και από αυτούς που την περνούν μόλις λίγα χρόνια. Και οι ερευνητές υποστηρίζουν πως η τεχνολογία, που εξελίσσεται με ταχύτατους ρυθμούς, θα δημιουργήσει μικροχάσματα γενεών. Κάθε ηλικιακή ομάδα επηρεάζεται διαφορετικά από τα νέα τεχνολογικά εργαλεία στα οποία έχει πρόσβαση τα πιο κρίσιμα χρόνια της ανάπτυξής της. Οι νεότεροι θα έχουν παράξενες προσδοκίες από τον κόσμο. Το τρίχρονο παιδί είναι τόσο εξοικειωμένο με την οθόνη αφής του iphone, ώστε όποτε πλησιάζει φορητό κομπιούτερ, θα προσπαθεί να το θέσει σε λειτουργία ακουμπώντας τα δάκτυλά του πάνω στη οθόνη. Από την άλλη, όταν η τετράχρονη ανιψιά μου έλαβε ως δώρο Xριστουγέννων ένα Zhou Zhou χάμστερ, προσπάθησα να της εξηγήσω ότι είναι ένα ρομπότ με ικανότητες αποφυγής εμποδίων. «Οχι», μου απάντησε με βεβαιότητα, «είναι ζωάκι». Αυτές οι μικροδιαφορές ανάμεσα στις γενιές είναι πιο ορατές στην επικοινωνία και στις επιλογές διασκέδασης των διαφόρων ηλικιακών ομάδων. Σύμφωνα με έρευνα που πραγματοποίησε πέρυσι το ινστιτούτο Pew, οι έφηβοι στέλνουν περισσότερα μηνύματα από τους 20άρηδες (68% έναντι 59%) και παίζουν περισσότερο παιχνίδια στο Ιντερνετ (78% έναντι 50%).
Ο δρ Μιζούκο Ιτο του Ινστιτούτου Ανθρωπιστικών Μελετών υποστηρίζει ότι παιδιά που παίζουν περισσότερες ώρες ιντερνετικά παιχνίδια, όπως π. χ. το Club Penguiκαι το Moshi Monsters, δυσκολεύονται να ξεχωρίσουν ανάμεσα στους φίλους του Διαδικτύου και τους πραγματικούς τους. Η κοινωνική επαφή μέσω του Ιντερνετ είναι γι’ αυτά εξίσου ευχάριστη με την πραγματική. Γενικά συμμετέχουν ενεργά σε δραστηριότητες που τα διασκεδάζουν.
Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι τα παιδιά είναι πιο δημιουργικά από τις παλιότερες γενιές και ότι δεν γίνονται εύκολα στόχοι των διάφορων διαφημιστικών εκστρατειών.
Μια ακόμα σημαντική διαφορά είναι ότι τα μικρότερα παιδιά μπορούν να κάνουν πολλά πράγματα ταυτόχρονα.
Μελέτες που πραγματοποιήθηκαν από τον δόκτορα Ρόζεν δείχνουν ότι παιδιά ηλικίας από 16 έως 18 ετών μπορούν να κάνουν ακόμα και επτά διαφορετικά πράγματα την ίδια στιγμή. Eίναι πολύ αμφίβολο εάν η νεότερη γενιά θα καταφέρει να εστιάσει το ενδιαφέρον της σε ένα μόνον πράγμα, όπως π. χ. στα μαθήματα…
Η «γενιά του Διαδικτύου» και η «γενιά i»
Ο καθηγητής Ψυχολογίας του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνιας Λάρι Ρόζεν, συγγραφέας του βιβλίου «Κατανοώντας τη γενιά i και τον τρόπο με τον οποίο μαθαίνει», υποστηρίζει ότι υπάρχουν διαφορές ανάμεσα σε αυτή που αποκαλεί «γενιά του Διαδικτύου» (που γεννήθηκε τη δεκαετία του 1980) και τη «γενιά i», που γεννήθηκε μετά το 1990.
Η γενιά του Διαδικτύου, που σήμερα είναι 20 ετών, δαπανά τουλάχιστον δύο ώρες την ημέρα να μιλάει στο τηλέφωνο και εξακολουθεί να χρησιμοποιεί κατά κόρον το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο.
Αντίθετα, η «γενιά i» (τα μικρότερα αδέλφια όσων ανήκουν στη γενιά του Διαδικτύου) δαπανά περισσότερο χρόνο στέλνοντας μηνύματα, αντί να μιλάει στο τηλέφωνο, δεν παρακολουθεί τηλεόραση και επικοινωνεί μέσω των δικτύων instant messenger.
O δρ Ρόζεν πιστεύει ότι οι νεότερες γενιές, σε αντίθεση με τους παλιότερους, είναι πολύ πιο ανυπόμονες και περιμένουν να λάβουν άμεση απάντηση σε οποιοδήποτε αίτημά τους. «Αυτά τα παιδιά θέλουν να λάβουν άμεσα απαντήσεις από τους δασκάλους και τους καθηγητές τους, επειδή ακριβώς αυτή την εμπειρία έχουν όσο μεγαλώνουν. Επρεπε να μοιάζουν με τα μεγαλύτερα αδέλφια τους, αλλά τελικά είναι διαφορετικοί άνθρωποι».
Χρησιμοποιούμε cookies για να σας προσφέρουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία στη σελίδα μας. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε τη σελίδα, θα υποθέσουμε πως είστε ικανοποιημένοι με αυτό.
Εκτός από τη διαφορά στα επιτόκια των ομολόγων υπάρχει και ένα άλλο spread που μακροπρόθεσμα ίσως αποδειχθεί πιο σημαντικό για την ευημερία των πολιτών στο ανταγωνιστικό περιβάλλον του 21ου αιώνα. Είναι το «ψηφιακό spread», η απόσταση που χωρίζει την Ελλάδα από την υπόλοιπη Ευρώπη στο παγκόσμιο πρωτάθλημα του δικτυωμένου πλανήτη. Και στο ψηφιακό spread η κατάσταση φαίνεται να είναι χειρότερη απ΄ ό,τι στα ομόλογα…
Άρθρα (RSS)