Κάθε φορά που οι εκπαιδευτικοί δείκτες επιχειρούν να αποτυπώσουν το φαινόμενο της πρόωρης σχολικής εγκατάλειψης, επανέρχεται στο προσκήνιο η ανεκπλήρωτη υπόσχεση της νεωτερικής παράδοσης για εκπαίδευση σε όλους τους πολίτες ανεξαιρέτως.
Παρ’ όλο, λοιπόν, που οι δυτικές κοινωνίες έχουν κατορθώσει να νομοθετήσουν την τυπική ισότητα ευκαιριών στην πρόσβαση στις βαθμίδες της εκπαίδευσης, ένα βαθύ χάσμα ανοίγεται ανάμεσα σε αυτούς που διαβαίνουν επιτυχώς τα σκαλοπάτια της εκπαιδευτικής σταδιοδρομίας και εκείνους για τους οποίους οι πόρτες του εκπαιδευτικού συστήματος κλείνουν οριστικά. Την ίδια στιγμή, ενώ όλοι μιλούν για την ποιότητα, την εκπαιδευτική αποτελεσματικότητα, τις καινοτομίες, την κουλτούρα και τον πολιτισμό του ψηφιακού μέλλοντος, κάποιες χιλιάδες παιδιά και έφηβοι αποχωρούν αθόρυβα από τις αίθουσες και τα σχολικά προαύλια, ακολουθώντας σιωπηλά μια νομοτελειακή πορεία υποταγής σε ένα σκληρό κοινωνικό πεπρωμένο: την πρόωρη απομάκρυνσή τους από το προστατευμένο περιβάλλον του σχολείου.
Οι δείκτες της πρόωρης σχολικής εγκατάλειψης στην Ευρώπη
Ο ευρωπαϊκός μέσος όρος της πρόωρης σχολικής εγκατάλειψης βρίσκεται στο 14,8%. Οι χώρες οι οποίες τον υπερβαίνουν κατά πολύ είναι η Τουρκία (47,6%), η Μάλτα (37,6%), η Πορτογαλία (36,3), η Ισπανία (31%) και η Ισλανδία (29,8%). Στις χαμηλότερες θέσεις με ποσοστά αισθητά κάτω από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο βρίσκονται χώρες όπως η Σλοβενία (4,3%), η Πολωνία (5%), η Τσεχία (5,5%), η Σλοβακία (7,2%), η Φινλανδία (7,9%). Να σημειωθεί επίσης ότι χώρες με ισχυρά εκπαιδευτικά συστήματα, όπως η Γερμανία, η Γαλλία, η Σουηδία, η Δανία και το Ηνωμένο Βασίλειο, την επταετία 2000-2007 δείχνουν να σταθεροποιούνται ανάμεσα στο 12% και 13%. Παρ’ όλα αυτά, η Ε.Ε δεν κρύβει την ανησυχία της για την πρόωρη απομάκρυνση των νέων από την εκπαίδευση και την κατάρτιση, αφού όλο το μεταρρυθμιστικό σχέδιο της Συνθήκης της Λισαβόνας θεμελιώνεται στην ανάδειξη της ανταγωνιστικότητας μέσω της κοινωνίας της γνώσης. Ηδη τον Απρίλιο του 2008, στο πλαίσιο συνεδρίασης της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για τους δείκτες και τους στατιστικούς στόχους της Ευρωπαϊκής Ενωσης (SCIB), συζητήθηκε εκτενώς το ζήτημα της αποτύπωσης ενός φαινομένου που αφορά τη διεύρυνση μιας κατηγορίας εφήβων που βρίσκονται «εκτός» θεσμικού πλαισίου εκπαίδευσης, κατάρτισης ή απασχόλησης.
«Neets» ή αλλιώς οι νέοι outsiders
Πρόκειται για το φαινόμενο των Neets (Young People – Not in Education, Employment or Training, δηλαδή Νέοι εκτός Εκπαίδευσης, Απασχόλησης ή Κατάρτισης) αφού μόνο στην Αγγλία υπολογίζεται ότι πάνω από 200.000 έφηβοι ηλικίας 16-18 ετών βρίσκονται εκτός επίσημου συστήματος εκπαίδευσης, κατάρτισης ή απασχόλησης. Πρόκειται ουσιαστικά για τους σύγχρονους outsiders της ζωής, αφού οι νέοι αυτοί εμφανίζονται ως «απόντες» από αυτές τις θεμελιακές θεσμικές περιοχές.
Και για να είμαστε πιο ακριβείς στην ερμηνεία μας, η απουσία αυτή δεν αποτελεί μια προσωπική «επιλογή» που συνιστά τη συγκρότηση ενός συνειδητοποιημένου κινήματος νέων, το οποίο απαρνιέται την εκπαίδευση και την κατάρτιση για να χαρεί «το δικαίωμα στην τεμπελιά». Αντίθετα, η «επιλογή» των νέων αυτών να μείνουν εκτός θεσμών στην ηλικία των 15 ερμηνεύεται ως αδυναμία και αποτυχία του κυρίαρχου συστήματος αξιών να συγκρατήσει, να εμπνεύσει και να νοηματοδοτήσει την κοινωνική τους διαδρομή, δείχνοντάς τους πρόωρα και βιαστικά την έξοδο προς τη σκληρή αρένα της πραγματικότητας. Ομως με τι ηθικά, γνωστικά και αξιακά εργαλεία θα μπορέσουν τα παιδιά αυτά να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις της ζωής, όταν δεν έχει ολοκληρωθεί η ενηλικίωσή τους μέσα στο ασφαλές πολιτισμικό περιβάλλον του σχολείου; Αναμφίβολα, η ευπαθής αυτή κοινωνική ομάδα αποτελεί την πλέον κατάλληλη «πρώτη ύλη» για τη απώθησή της σε ένα σύγχρονο κοινωνικό περιθώριο, δίπλα στις άλλες ομάδες των κοινωνικά αποκλεισμένων, που οι κοινωνικές, οικονομικές και πολιτισμικές ανισότητες δημιουργούν διαχρονικά σε καθημερινή βάση.
Διαβάζω ότι σύμφωνα με μια πανευρωπαϊκή έρευνα για τα ΜΜΕ οι αναγνώστες και οι θεατές αγαπούν περισσότερο τις αρνητικές ειδήσεις και τις ιστορίες βίας και καταστροφής. Αναρωτιέμαι γιατί μια είδηση για κάποιον που βοηθά τον διπλανό του να ζήσει αξίζει λιγότερα από μια είδηση για κάποιον που στέλνει κάποιον άλλον στον άλλο κόσμο. Πολύ απλά, απαντούν τα «ιερά βιβλία» της δημοσιογραφίας: οι ειδήσεις είναι εξαιρετικά γεγονότα. Η γνωστή θεωρία για την κυρία που δαγκώνει τον σκύλο. Ο δημοσιογράφος είναι σαν τον γιατρό. Απευθύνεσαι σε αυτόν για να του πεις τι δεν πάει καλά. Μόνο που συχνά αυτός ο γιατρός δεν νοιάζεται για τη θεραπεία της νόσου. Οι δυνατοί και η εξουσία επιθυμούν να υπάρχουν μόνο καλές ειδήσεις. Έζησα σε ένα καθεστώς όπου απαγορεύονταν οι κακές ειδήσεις, ενώ η δυστυχία κυριαρχούσε στην πραγματική ζωή. Τώρα, στις δημοκρατίες όπου ζούμε, φαίνεται πως συμβαίνει το αντίθετο. Το καλό σπάνια βρίσκει χώρο. Και όταν βρίσκει μετατρέπεται σε δακρύβρεχτη ιστοριούλα. Ένα πράγμα είναι σίγουρο, πάντως, τουλάχιστον για εμάς που κυκλοφορούμε στην πόλη με λεωφορεία: μερικές φορές η πραγματικότητα είναι καλύτερη από αυτή που περιγράφουν τα μίντια, άλλες φορές χειρότερη.
Υπάρχουν λιγότεροι δολοφόνοι και ληστές στους δρόμους της πόλης από ό,τι περιγράφεται σε ένα δελτίο ειδήσεων. Υπάρχουν περισσότερες σκοτεινές περιοχές, ειδικά στον κόσμο του χρήματος, από αυτό που φωτίζουν οι «δάδες της ενημέρωσης». Το κακό είναι ότι, ως δημοσιογράφος, νιώθω πως είμαστε όλο και λιγότερο ικανοί να αφηγούμαστε το καλό και το κακό. «Πουλάμε» αγωνία σε «μαστουρωμένους», που απαιτούν όλο και μεγαλύτερη δόση. Η πλειονότητα του κοινού, νομίζω, έχει εθιστεί τόσο ώστε δεν είναι καν σε θέση να εκτιμήσει την καλή ενημέρωση. Είναι δύσκολο πλέον να βρεις ποιος άρχισε πρώτος και γιατί. Είμαστε μαριονέτες και πλάστες μαριονετών ταυτόχρονα. Διαβάζοντας, π.χ., τα σχόλια των αναγνωστών στην εφημερίδα στην οποία γράφω, μερικές φορές με σοκάρει ο κυνισμός που συναντώ. Καθρέφτης, ίσως, μιας αναγνωστικής νοοτροπίας που μιμείται με τον χειρότερο τρόπο την κυριαρχούσα μιντιακή νοοτροπία. Παρ΄ όλα αυτά, καλές και κακές ειδήσεις δεν υπάρχουν. Υπάρχει ο τρόπος προσέγγισης. Γιατί η δημοσιογραφία είναι προπαντός τέχνη. Γιατί όμως κάθησα και τα έγραψα όλα αυτά; Ίσως επειδή τις προάλλες έλαβα ένα μήνυμα από φίλο μου στην Αμερική, που με ρωτάει πανικόβλητος τι γίνεται στην Ελλάδα. Η εικόνα που μεταδίδουν τα μίντια για την πραγματικότητα όπου ζω, είναι τόσο ζοφερή ώστε τρομάζει κάποιον που ζει στην Αμερική. Τι να του γράψω; Του γράφω πως τα πράγματα είναι δύσκολα, αλλά σήμερα, Καθαρά Δευτέρα, τα παιδάκια πέταξαν χαρταετούς. Όταν βγήκα από το σπίτι μου για να τρέξω στο άλσος, είδα δυο ερωτευμένους να φιλιούνται στη γωνία, κάτω από τις κρεμασμένες εφημερίδες που μιλούν για ενδεχόμενη χρεοκοπία. Του γράφω ότι θα την παλέψουμε και ελπίζω πως στην κακή στιγμή οι Έλληνες θα βγάλουν τον καλύτερο εαυτό τους. Το πείσμα και την ελπίδα, άλλωστε, για μια κακή μέρα τα χρειαζόμαστε. Του γράφω ότι η πραγματικότητα είναι πάντα πιο γενναιόδωρη και απρόβλεπτη από τις ειδήσεις και τις προβλέψεις των ΜΜΕ…
Στα πλαίσια του προγράμματος επιμόρφωσης Β΄επιπέδου παράγεται υλικό υποστηρικτικό της διδασκαλίας. Αυτό μάλιστα αξιολογείται κατά τη διάρκεια της πιστοποίησης. Από την άλλη φαίνεται ότι έχουμε μία ένδεια σε υλικό στην Εκπαιδευτική Πύλη. Δεν είναι απλό να καταλήγει όλο αυτό το υλικό -το αξιολογημένο- στην Πύλη του ΥΠΕΠΘ ώστε να αξιοποιείται από όλους τους διδάσκοντες; Οπως φαίνεται δεν είναι, γιατί διάγουμε ήδη την τρίτη περίοδο της επιμόρφωσης κι ακόμα συζητάμε τρόπους οργάνωσης του υλικού σε ειδικό χώρο του δικτυακού τόπου της επιμόρφωσης Β΄επιπέδου. Οταν όμως κάποτε λήξει αυτό το πρόγραμμα όλες αυτές οι εργασίες θα πέσουν στη μαύρη τρύπα των ελληνικών προγραμμάτων ΤΠΕ. Που είναι σήμερα οι εργασίες που είχαν παραχθεί στα πλαίσια της Οδύσσειας; Θα μου πείτε είναι ξεπερασμένες κι ως εκ τούτου μη αξιοποιήσιμες. Κι όμως για ερευνητικούς λόγους είναι κρίμα όλα αυτά να χάνονται.
«Κοίτα να δεις», σκεφτόμαστε ανακαλύπτοντας παλιές φωτογραφίες των γονιών μας καταχωνιασμένες συνήθως σε κάποιο συρτάρι. «Κοίτα να δεις…» Η «ανακάλυψη» αυτή δεν είναι απλή υπόθεση, είναι ξεβόλεμα. Ποιος θέλει να ξέρει ότι ήταν κάποτε και οι γονείς του το ίδιο νέοι και τρελοί με αυτόν; Με ανησυχίες, μύχιες σκέψεις, προσωπικά όνειρα, απογοητεύσεις; Να ξέρει, με λίγα λόγια, ότι… υπήρχαν και πριν από αυτόν; Ως γονείς τούς μάθαμε, ως γονείς τούς εμπιστευόμαστε! Γι’ αυτό, η θέση αυτών των φωτογραφιών είναι πίσω στο συρτάρι!
Ευτυχώς, δεν σκέφτονται όλοι έτσι. Ο Αμερικανός Ελιοτ Γκλέιζερ είδε κάτι ανακουφιστικό σε αυτές τις φωτογραφίες. Ανακάλυψε ότι «πριν από τα τσαντάκια στη μέση και τις συναυλίες του Αντρέα Μποτσέλι, οι γονείς μας υπήρξαν κάποτε ανέμελοι, μοδάτοι και υπέροχοι». Ανέβασε, λοιπόν, τις φωτογραφίες των δικών του σε ένα μπλογκ με τίτλο «Οι γονείς μου ήταν υπέροχοι» (myparentswereawesome. tumblr. com) και κάλεσε όλους εμάς να συνεισφέρουμε με το δικό μας «υλικό». Μέχρι σήμερα έχουν συγκεντρωθεί εκατοντάδες φωτογραφίες από κάθε γωνιά του κόσμου από «γονείς» σε νεαρή ηλικία – λες και γλίστρησαν από μια ρωγμή σε ένα τεράστιο, παγκόσμιο συρτάρι.
«Οταν έπεσα κατά τύχη πάνω σε αυτό το blog», λέει στην «Κ» ο 37χρονος Νατ Κυριάκης, «το βρήκα συναρπαστικό. Αυτές οι φωτογραφίες μάς υπενθυμίζουν πως οι γονείς μας ζούσαν μια πολύ διαφορετική ζωή προτού γεννηθούμε. Ηταν νέοι με όνειρα, με σχέδια για το μέλλον, ίσως μάλιστα και με μια δόση τρέλας και ανεμελιάς, που σήμερα μας φαίνεται αδιανόητη. Σε αρκετές από αυτές τις παλιές φωτογραφίες, μάλιστα, είναι πολύ πιθανό να μην υπήρχαμε ούτε καν ως σκέψη. Αυτές οι φωτογραφίες μάς υπενθυμίζουν ότι μπορούμε και πρέπει να πετάξουμε τα βάρη και το “παθητικό” που συνήθως κουβαλάμε στις σχέσεις με τους γονείς μας. Πρέπει να ξεπεράσουμε την κακή συνήθεια να αντιμετωπίζουμε τους γονείς μας αποκλειστικά μέσα από την ενδοοικογενειακή σχέση μας. Είναι πρώτα απ’ όλα άνθρωποι σαν κι εμάς και μετά γονείς. Ολα αυτά έχουν και μία ψυχοθεραπευτική ιδιότητα αν το καλοσκεφτούμε».
Οι γονείς των σημερινών 30άρηδων ήταν φυσικά εκπρόσωποι της περήφανης γενιάς των παιδιών των λουλουδιών, των baby boomers – ζούσαν έτσι κι αλλιώς σε συναρπαστικές εποχές. «Ανθρωποι που σήμερα μας εκνευρίζουν μερικές φορές με τη συντηρητικότητά τους ή την απάθειά τους απέναντι στα προβλήματα, ήταν κάποτε πολύ πιο μπροστά απ’ όσο μπορούμε να φανταστούμε. Ως “baby boomers”, η γενιά των γονιών μας είχε πρωταγωνιστικό ρόλο, τις δεκαετίες του ’60 και του ’70, σε μια εποχή έντονων κοινωνικών ανατροπών κι ενός γενικότερου προβληματισμού. Αρα τελικά, αυτός ο μεγάλος θαυμασμός που νιώθαμε για τους γονείς μας όταν ήμαστε μικρά παιδιά δεν έπρεπε ποτέ να χαθεί…».
Και όμως, υπάρχει μια χώρα στην οποία τα σχολεία δουλεύουν ακατάπαυστα. Οι μαθητές δεν σταματούν ούτε στιγμή, οι εκπαιδευτικοί ασχολούνται συνεχώς μαζί τους, είτε διδάσκοντας, είτε απασχολούμενοι στα γραφεία των σχολείων. Αργίες; Διακοπές Χριστουγέννων ή Πάσχα; Αγνωστες λέξεις! Για απώλεια μαθημάτων λόγω καταλήψεων, ούτε λόγος…
Αυτή η χώρα που αποτελείται από μαθητές και εκπαιδευτικούς-μυρμήγκια, δεν είναι άλλη από την Ελλάδα του σχολικού έτους 2005-2006, όπως την παρουσίασε η τότε ηγεσία του υπουργείου Παιδείας στο Διεθνές Δίκτυο Εκπαιδευτικών Δεικτών του ΟΟΣΑ.
Σύμφωνα με τα στοιχεία που επεξεργάστηκε το υπουργείο Παιδείας και έχει στα χέρια της η «Κ.Ε.», έγιναν «λάθη» στον υπολογισμό των εκπαιδευτικών-διδακτικών εβδομάδων, στον αριθμό των ωρών υποχρεωτικής παραμονής των εκπαιδευτικών στα σχολεία, στον αριθμό των διδακτικών ωρών ενός εκπαιδευτικού ημερησίως κ.λπ. Με άλλα λόγια, «greek statistics» και στην… παιδεία.
Οι διαφορές προέκυψαν όταν φέτος το υπουργείο, για να στείλει τα στοιχεία στον ΟΟΣΑ του σχολικού έτους 2007-2008 (σύμφωνα με τις υποδείξεις και τα έντυπα του Οργανισμού και βάσει νόμων, διατάξεων, εγκυκλίων και των Προεδρικών Διαταγμάτων που ισχύουν στη χώρα), έκανε συγκρίσεις με την τελευταία φορά (κατά τη σχολική χρονιά 2005-2006) που είχαμε ξαναστείλει στοιχεία στον διεθνή οργανισμό. Παρατηρήθηκαν μεγάλες αποκλίσεις, οι οποίες δύσκολα μπορούν να δικαιολογηθούν.
Ως διά μαγείας, όλοι οι δείκτες δείχνουν ότι στη χώρα μας, όχι μόνο τα σχολεία λειτουργούν συνεχώς, αλλά έχει εξαφανιστεί και το φαινόμενο της μαθητικής διαρροής που μαστίζει τη βασική εκπαίδευσή μας, αφού εμφανίζεται ότι όλα τα Ελληνόπουλα από επτά έως δεκαπέντε ετών φοιτούν στα σχολεία, σε ποσοστό σχεδόν 100%.
Και ο στόχος; Σύμφωνα με στελέχη του υπουργείου Παιδείας πρόκειται για επικοινωνιακό τρικ: Τα στοιχεία αυτά δημοσιεύονται κάθε Σεπτέμβριο ή Οκτώβριο από τον διεθνή οργανισμό και τυγχάνουν μεγάλης απήχησης εγχώριο και ξένο τύπο.
Φυσικά κανείς υπεύθυνος συλλογής στοιχείων που υπέβαλε αυτά τα στοιχεία στον υπουργό για έγκριση δεν μετακινήθηκε από τη θέση του. Το αντίθετο θα ήταν είδηση.
Ας υποθέσουμε ότι ο πλανήτης πλήττεται από μια καταστροφή η οποία δεν είναι τόσο κατακλυσμιαία ώστε να τον καταστρέψει ολοσχερώς. Πολλά κτίρια παραμένουν ανέπαφα και αρκετοί άνθρωποι επιζούν για να ανοικοδομήσουν τον πολιτισμό ύστερα από μερικές δεκαετίες ή αιώνες. Ας πούμε, για παράδειγμα, ότι το παγκόσμιο οικονομικό σύστημα καταρρέει ή ότι ένας καινούργιος ιός σκοτώνει το μεγαλύτερο μέρος του παγκόσμιου πληθυσμού ή ότι μια ηλιακή καταιγίδα καταστρέφει το δίκτυο ηλεκτροδότησης της Βόρειας Αμερικής. Ή ας υποθέσουμε ότι επέρχεται μια αργή παρακμή εξαιτίας της ανόδου του κόστους της ενέργειας και των περιβαλλοντικών καταστροφών. Η αυξανόμενη πολυπλοκότητα και αλληλεξάρτηση της κοινωνίας καθιστά τον πολιτισμό μας όλο και πιο ευάλωτο απέναντι σε τέτοιου είδους γεγονότα.
Οποια και αν είναι η αιτία, αν κοβόταν το ρεύμα που τροφοδοτεί τις τράπεζες και τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές όπου αποθηκεύεται μεγάλο μέρος της ανθρώπινης γνώσης και οι άνθρωποι σταματούσαν να συντηρούν αυτά τα μηχανήματα και τα κτίρια που τα στεγάζουν ενώ τα εργοστάσια έπαυαν να παράγουν καινούργια τσιπς και δίσκους, για πόσο καιρό θα επιζούσε η γνώση μας; Πόση από αυτήν θα μπορούσαν να ανασύρουν οι επιζήσαντες των καταστροφών τις επόμενες δεκαετίες ή αιώνες;
Το φιάσκο Fogbank
Ακόμη και χωρίς μια μεγάλη καταστροφή, η απώλεια της γνώσης αποτελεί ήδη πρόβλημα. Παράγουμε περισσότερες πληροφορίες από ποτέ και τις αποθηκεύουμε σε όλο και πιο βραχύβια μέσα. Μεγάλο μέρος αυτών που χάνονται δεν είναι ουσιώδη- οι μελλοντικές γενιές μάλλον θα τα καταφέρουν και χωρίς τις οικογενειακές φωτογραφίες και τα βίντεο που χάσατε όταν «πέθανε» ο σκληρός δίσκος σας-, κάποια όμως είναι. Το 2008, για παράδειγμα, μαθεύτηκε ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες είχαν «ξεχάσει» πώς να κατασκευάζουν ένα μυστικό συστατικό για κάποιες πυρηνικές κεφαλές ονόματι Fogbank. Αρχεία δεν είχαν κρατηθεί και το προσωπικό που είχε αναμειχθεί είχε συνταξιοδοτηθεί ή είχε φύγει από την αρμόδια υπηρεσία. Το φιάσκο κατέληξε στην αύξηση του κόστους ενός προγράμματος εκσυγχρονισμού των πυρηνικών κεφαλών κατά 69 εκατ. δολάρια (50,33 εκατ. ευρώ).
Αν το ρεύμα κοπεί για παρατεταμένη περίοδο, η κληρονομιά της ανθρωπότητας θα εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τον σκληρό δίσκο, την τεχνολογία που αυτή τη στιγμή επιτελεί τον ρόλο της ηλεκτρονικής μνήμης της κοινωνίας μας. Τα πάντα, από τις τελευταίες σαρώσεις γονιδιωμάτων ως τα κυβερνητικά και τραπεζικά αρχεία ή τις προσωπικές μας πληροφορίες, είναι αποθηκευμένα σε σκληρούς δίσκους, οι περισσότεροι εκ των οποίων βρίσκονται σε αίθουσες γεμάτες με ηλεκτρονικούς υπολογιστές γνωστές ως κέντρα δεδομένων.
Οχι τόσο σκληρός για να πεθάνει…
Οι σκληροί δίσκοι δεν προορίζονταν ποτέ για μακροχρόνια αποθήκευση εφόσον δεν έχουν υποβληθεί σε τεστ για την εκτίμηση της διάρκειας ζωής τους όπως τα CD. Κανένας δεν μπορεί να ξέρει πόσο θα κρατήσουν. ΟΚέβιν Μιούρελ, μέλος της διοίκησης του Εθνικού Μουσείου Πληροφορικής της Βρετανίας, άνοιξε πρόσφατα ξανά έναν σκληρό δίσκο των 456 megabyte ο οποίος είχε τεθεί εκτός λειτουργίας στις αρχές της δεκαετίας του 1980.«Δεν δυσκολευτήκαμε καθόλου να πάρουμε τα δεδομένα» λέει.
Οι σύγχρονοι σκληροί δίσκοι όμως μπορεί να μην έχουν τόσο καλές επιδόσεις. Η πυκνότητα αποθήκευσης σε αυτούς είναι σήμερα μεγαλύτερη των 200 gigabits ανά τετραγωνική ίντσα και αυξάνεται ταχέως. Αν και διαθέτουν εξελιγμένα συστήματα για να αντισταθμίζουν την κατάρρευση μικρών τμημάτων τους, σε γενικές γραμμές όσο περισσότερα bits δεδομένων στριμώχνει κανείς σε ένα υλικό τόσο περισσότερα θα χάσει αν ένα τμήμα του φθαρεί ή καταστραφεί. Επιπλέον μια διαδικασία φθοράς η οποία δεν θα επηρέαζε ιδιαίτερα ένα μεγάλης κλίμακας τμήμα μπορεί να καταστρέψει ολοσχερώς ορισμένα τμήματα μικρότερης κλίμακας.«Ολα είναι ανοιχτά με τους σύγχρονους δίσκους. Δεν θα ξέρουμε προτού περάσουν 20 χρόνια»λέει ο κ. Μιούρελ.
Τα πιο σημαντικά δεδομένα αποθηκεύονται σε εφεδρικά αντίγραφα σε μέσα όπως οι μαγνητοταινίες ή οι οπτικοί δίσκοι. Δυστυχώς πολλά από αυτά τα μέσα δεν μπορούν να διαρκέσουν ούτε πέντε χρόνια, λέει οΤζο Ιράσι, ο οποίος μελετά την αξιοπιστία των ψηφιακών μέσων στο Καναδικό Ινστιτούτο Συντήρησης της Οτάβα. Τα τεστ «ταχείας γήρανσης» που διενεργεί δείχνουν ότι οι πιο σταθεροί οπτικοί δίσκοι είναι τα εγγράψιμα CD με μια στρώση χρυσού και μια στρώση βαφής φθαλοκυανίνης.«Αν προτιμήσετε αυτόν τον δίσκο και τον γράψετε καλά,νομίζω ότι μπορεί να κρατήσει 100 χρόνια»λέει.«Αν προτιμήσετε κάτι άλλο,υπολογίστε πέντε ως δέκα χρόνια».
Φλασάκια μιας χρήσεως
Τα όλο και πιο διαδεδομένα «φλασάκια» μνήμης είναι ακόμη λιγότερο ανθεκτικά. Το πόσο μπορούν να διατηρήσουν τα δεδομένα δεν είναι βέβαιο, εφόσον δεν έχουν γίνει ανεξάρτητα τεστ, ένας κατασκευαστής όμως προειδοποιεί τους χρήστες να μην τα εμπιστεύονται για περισσότερο από δέκα χρόνια. Αν και μερικές νέες τεχνολογίες μνήμης μπορούν να είναι πιο σταθερές από τα φλας, το ενδιαφέρον εστιάζεται περισσότερο στην ενίσχυση της ταχύτητας και της χωρητικότητας παρά στη σταθερότητα. Βεβαίως οι συνθήκες αποθήκευσης των μέσων μπορεί να αποβούν πιο σημαντικές από τη σταθερότητά τους: οι δίσκοι που διατηρούνται σε ξηρό και δροσερό περιβάλλον αντέχουν πολύ περισσότερο από εκείνους που εκτίθενται στη ζέστη και στην υγρασία. Λίγα κέντρα δεδομένων έχουν όμως σχεδιαστεί ώστε να διατηρή σουν αυτές τις συνθήκες για πολύ καιρό αν το ρεύμα κοπεί. Πολλά βρίσκονται σε συμβατικά κτίρια, σε περιοχές ευάλωτες στις πλημμύρες ή στους σεισμούς. Και αν ο πολιτισμός καταρρεύσει, ποιος ξέρει τι χρήσεις θα βρουν οι στερημένοι από πόρους επιζήσαντες για τους παλιούς σκληρούς δίσκους;
Oι ημέρες που η τηλεόραση, οι εφημερίδες, τα περιοδικά και το ραδιόφωνο κυριαρχούσαν στο τοπίο της ενημέρωσης έχουν περάσει. Τα τελευταία χρόνια το Ιnternet αποτελεί όλο και περισσότερο τον πρωταρχικό προορισμό για όσους θέλουν να ενημερωθούν για την επικαιρότητα και να πληροφορηθούν όσα συμβαίνουν στον κόσμο, κυρίως ανάμεσα στους νέους.
Οι αλλαγές που έχει επιφέρει στο τοπίο της ενημέρωσης το Ιnternet είναι κοσμογονικές. Οι δυνατότητες που παρέχει στους χρήστες για πληρέστερη πληροφόρηση από διαφορετικές πηγές, για συμμετοχή στην τελική διαμόρφωση της είδησης και για συνεχή επαφή με την επικαιρότητα, κάνουν την ενημέρωση μέσω αυτού μια διαδικασία ιδιαίτερα ελκυστική για τη νεότερη γενιά.
Με την τεχνολογική «συνάντηση» του Ιnternet και των κινητών τηλεφώνων τρίτης γενιάς, οποιοσδήποτε διαθέτει iΡhone κρατά στην παλάμη του ένα «μιντιακό περιβάλλον» προσαρμοσμένο στις προσωπικές του προτιμήσεις, με «αγαπημένους» προορισμούς που μπορεί να περιλαμβάνουν ειδησεογραφικά πρακτορεία, ηλεκτρονικές εκδόσεις εφημερίδων και περιοδικών, συναθροιστές ειδήσεων, τηλεοπτικούς και ραδιοφωνικούς σταθμούς, αλλά και ιστολόγια, φόρουμ και ιστοσελίδες κοινωνικής δικτύωσης. Με το «περιβάλλον» αυτό οι χρήστες είναι εν δυνάμει «σε επαφή» επί 24ώρου βάσεως.
Υπάρχει έρωτας με την πρώτη ματιά; Ποιος θα κάνει το πρώτο βήμα; Πώς αντιμετωπίζουμε την απόρριψη; Πού είναι το καλύτερο στέκι για να γνωρίσεις ενδιαφέροντες ανθρώπους; Με τις ερωτικές σχέσεις να κινδυνεύουν να γίνουν είδος πολυτελείας και όχι πρώτης ανάγκης, το Διαδίκτυο μοιάζει να έχει τη λύση για όλα τα παραπάνω φλέγοντα ερωτήματα και για ακόμη περισσότερα. Πολλές είναι οι ηλεκτρονικές διευθύνσεις στις οποίες κάθε μοναχική ψυχή μπορεί να καταφύγει προκειμένου να βρει το άλλο της μισό. Αλλά η μητέρα όλων είναι το Facebook. «Το πιο επικίνδυνο ναρκωτικό του 21ου αιώνα» όπως το αποκάλεσε σε ανύποπτο χρόνο ο μέγας σημειολόγος Ουμπέρτο Εκο, βλέποντας τους χρήστες να πληθαίνουν και να καταφεύγουν σε αυτό για τέσσερις βασικούς λόγους: φιλία (friendship), ερωτικά ραντεβού (dating), μία ερωτική σχέση (a relationship) και δικτύωση (networking).
Αυτές οι εναλλακτικές σού ανοίγονται στην ερώτηση «τι ψάχνεις» που σου υποβάλλει το facebook λίγο προτού ανοίξει διάπλατα τις πύλες του και σε καλωσορίσει. Μπορείς να επιλέξεις ένα ή κανένα από τα τέσσερα ή και τα τέσσερα μαζί. Και όσο περιπλανιέσαι μέσα σε αυτό ξεκλειδώνοντας κωδικούς, κάνοντας «φίλους», βρίσκοντας ή χάνοντας τον έρωτα της ζωής σου, έχεις όλο και περισσότερο την αίσθηση ότι μια ολόκληρη βιομηχανία έχει δημιουργηθεί για να σε αποκαταστήσει. Από την εποχή που η Γεωργία Βασιλειάδου έριχνε κανάτες από το μπαλκόνι για να παντρέψει τις ανιψιές της ως τα γραφεία συνοικεσίων στα οποία απευθυνόσουν απηυδισμένος από τις ατυχείς γνωριμίες, τώρα πλέον παίρνεις την κατάσταση στα χέρια σου και γίνεσαι εσύ προξενήτρα του εαυτού σου. Ή τουλάχιστον έτσι νομίζεις…
Επάνω στη σημασία και στην εκφορά των λέξεων έχουν καταγραφεί κομμάτια από την ιστορία της ανθρωπότηταςΤου Χρ. Γ. Ντουμα
Η πιεστική ανάγκη του ανθρώπου να μεταδώσει πληρoφoρίες συνέβαλε στην ανάπτυξη των φωνητικών του οργάνων κατά τρόπο ώστε να μπορέσει να εκφράζεται με έναρθρο λόγο. Από τη μελέτη σκελετικών απολιθωμάτων προκύπτει ότι το απαραίτητο για την ομιλία υοειδές οστούν είχε διαμορφωθεί στον ανθρώπινο λάρυγγα τουλάχιστον από την εποχή του Νεάντερταλ. Η ανάπτυξη δε των δυνατοτήτων ομιλίας είχε ως επακόλουθο την ταχεία αύξηση τόσο του όγκου όσο και των πολύπλοκων δυνατοτήτων του ανθρώπινου μυαλού. Ετσι, ανάλογα με τις προκλήσεις που δεχόταν, ο άνθρωπος μπορούσε πλέον να κατασκευάζει λέξεις/ονόματα που συμβόλιζαν πραγματικά αντικείμενα. Αρκούσε, επομένως, η εκφορά ενός τέτοιου συμβόλου/ονόματος για να αναπλαστεί και να μεταδοθεί η εικόνα του αντίστοιχου αντικειμένου, εφ’ όσον βεβαίως ο δέκτης του μηνύματος ήταν ή είναι μέλος της κοινότητας που χρησιμοποιεί τον ίδιο λεκτικό κώδικα επικοινωνίας, την ίδια γλώσσα. Για παράδειγμα, η εκφορά της λέξης «δέντρο» αρκεί για να κατανοήσει κάποιος που μιλάει την ελληνική γλώσσα ότι πρόκειται για πολυετές φυτό μεγάλων διαστάσεων. Κάθε λέξη/όνομα στην αρχική διαμόρφωσή της έχει κατά κανόνα σημασία περιγραφική, η οποία όμως μπορεί να μεταβληθεί με τη χρήση και ανάλογα με τις εκάστοτε συνθήκες. Ετσι τα ονόματα αποκτούν μια σημασιολογική στρωματογραφία, από τη μελέτη της οποίας μπορεί κανείς να αναχθεί στην αρχή και να αναζητήσει τους λόγους δημιουργίας τους. Αυτό μάλιστα μπορεί να γίνει συσχετίζοντας το αρχικό όνομα με την πολιτισμική φάση κατά την οποία εντοπίζεται αρχαιολογικά η αρχική εμφάνιση ή χρήση του σημαινόμενου πράγματος.
«Ξέρουμε με πόση μανιακή επιμονή το αισθανότανε το Εθνος ο Καβάφης. “Δεν είμαι Ελλην, είμαι Ελληνικός”, συνήθιζε να λέει», έγραφε το 1946 ο Γιώργος Σεφέρης και, σε υποσημείωσή του παρέπεμπε στον Τίμο Μαλάνο: «Ο Καβάφης, ερωτώμενος, λέγει ότι δεν είναι πατριώτης αλλά φυλετικός. Εννοεί δε λέγοντας φυλετισμό μια πλήρη αποκατάσταση της Ελληνικής φυλής» – τι ακριβώς σημαίνει αυτή η «πλήρης αποκατάσταση» πάντως δεν είμαστε σίγουροι. Νωρίτερα, το 1932, ο Νικόλας Κάλας διερευνούσε επίσης τη σχέση του Καβάφη με τον πατριωτισμό και σημείωνε: «Το μεγάλο ιστορικό γεγονός που ενέπνευσε τον Καβάφη είναι ο ελληνισμός. Κανείς δεν ήταν καταλληλότερος από αυτόν για να αναλάβει αυτό το έργο. […] Οταν λέγω όμως πως ο Καβάφης είναι ποιητής του ελληνισμού, δεν σημαίνει πως πρέπει να θεωρηθεί πατριωτικός ποιητής. Ο πατριωτισμός είναι μια αισιόδοξη στάση στη ζωή, προϋποθέτει πίστη στην πνευματική και πολιτική ανάπτυξη και εξέλιξη ορισμένου λαού. Αυτό όμως λείπει στον Καβάφη – είναι απαισιόδοξος, δεν μεταδίδει πίστη, εμπνέει απογοήτευση, δεν υμνεί, το άσμα του είναι κύκνειο, και η ιδέα του τάφου τον κατατρέχει, και επανέρχεται συχνά στην ποίησή του. […] Το ότι ο Καβάφης δεν μπορεί να θεωρηθεί πατριωτικός ποιητής, ίσως λυπήσει μερικούς, ίσως τους ενοχλεί [που] δεν βρίσκουν στην ποίησή του ποιο είναι “το χρέος προς την πατρίδα, κι άλλα ηχηρά παρόμοια”».
Διαβάστε τη συνέχεια στο άρθρο του Π. Μπουκαλά στην Καθημερινή
Eνα φαινόμενο των τελευταίων χρόνων είναι και η «κυβερνοπόλωση» (cyberpolarization), δηλαδή η διάδοση και η παγίωση πολιτικών ψεμάτων μέσω του κυβερνοχώρου. Πατέρας του όρου είναι ένας Αμερικανός νομομαθής, ο Κας Σανστέιν, που υποστηρίζει ότι το Διαδίκτυο διευκολύνει τη μετατροπή ενός ψέματος σε «γεγονός», σε αυτονόητη αλήθεια, κυρίως ανάμεσα στους ομοϊδεάτες, οι οποίοι αναζητούν εκείνες τις απόψεις που συντηρούν και κολακεύουν τις διαμορφωμένες αντιλήψεις και τα στερεότυπά τους.
Το ατομικό φιλτράρισμα δεν είναι ούτε εύκολο ούτε αρκετό στην εποχή του καταιγισμού των πληροφοριών αλλά και της παραπλάνησης, καθώς ένα ψέμα παγιώνεται όχι μόνο από το πλήθος των επαναλήψεών του, αλλά και από το πλήθος των ψηφιακών πηγών και των ηλεκτρονικών Μέσων που επιχειρούν να το τεκμηριώσουν. Το Διαδίκτυο μπορεί να είναι ένα πολύτιμο εργαλείο για τη δημοκρατία, ταυτόχρονα όμως η κυβερνοπόλωση εύκολα εξελίσσεται σε κυβερνοχάος, ιδίως όταν και στον κυβερνοχώρο και στις κυβερνήσεις συχνά κυριαρχούν η οίηση της ημιμάθειας και η αυταπάτη της παντοδυναμίας.
Το GoodMorning είναι ένα εργαλείο οπτικοποίησης του Twitter που απεικονίζει κάπου 11,000 “καλημέρες” που ταξίδεψαν σαν tweets μία αυγουστιάτικη ημέρα. Είναι ένα μικρό δείγμα της δραστηριότητας του Twitter. Ολα τα τιτιβίσματα είναι κωδικοποιημένα χρωματικά: τα πράσινα είναι τα πολύ εωθινά, τα πορτοκαλί σκάνε γύρω στις 9.00 και τα κόκκινα είναι μαχμουρλίδικα. Τα μαύρα είναι παράωρα. Κάποια ώρα ξύπνησαν κι αυτοί.
Επιμορφωτικά σεμινάρια για 120.000 εκπαιδευτικούςΧωρίς την προώθηση της μαζικής επιμόρφωσης των χιλιάδων εκπαιδευτικών που καθημερινά μπαίνουν στις τάξεις δεν μπορεί να σταθεί και να προχωρήσει καμιά μεταρρύθμιση στο σχολείο. Στόχος είναι να έχουν περάσει και οι 120.000 υπηρετούντες εκπαιδευτικοί, μέσα σε μία τριετία, από τα σεμινάρια «εκσυγχρονισμού της γνώσης». Θα υπάρξει ένας φορέας επιμόρφωσης, ο ΟΕΠΕΚ, που θα διαμορφώνει τα επιμορφωτικά προγράμματα και θα παρακολουθεί την πρόοδό τους.
Θα συνεργάζεται με τα πανεπιστήμια που θα τον τροφοδοτούν με το υλικό της επιμόρφωσης, αλλά και με επιμορφωτές (έχει υπολογιστεί ότι θα χρειαστούν τουλάχιστον 25.000 επιμορφωτές για την ανάπτυξη των προγραμμάτων). Προτείνεται μάλιστα για τον λόγο αυτό και η συγκρότηση σώματος επιμορφωτών με πιστοποίηση, όπως επίσης η ίδρυση ειδικού φορέα (Σχολής επιμορφωτών).
Η επιμόρφωση θα διακρίνεται στην α) εισαγωγική (διάρκεια ενός έτους) με δημιουργία του θεσμού του μέντορα, β) περιοδική (ενδοσχολική, εντός και εκτός Ελλάδας, με χορήγηση αδειών στους εκπαιδευτικούς), καθώς και την εξ αποστάσεως παρακολούθηση μαθημάτων.
ΣΤΟΧΟΣ 8 προσόντα θα έχουν οι αυριανοί μαθητές
Τα καινούργια προγράμματα στοχεύουν στην ανάπτυξη οκτώ βασικών προσόντων:
Σωστή ικανότητα επικοινωνίας στη μητρική γλώσσα.
Ικανότητα επικοινωνίας σε ξένες γλώσσες [η αξιοποίηση τόσο ποσοτικών όσο και ποιοτικών μεθόδων αξιολόγησης (π.χ. φάκελος-portfolio μαθητή, ευρωπαϊκό portfolio γλωσσών) που λειτουργούν ανατροφοδοτικά σε σχέση με την επίτευξη μαθησιακών διδακτικών στόχων και τη βελτίωση της εκπαιδευτικής πράξης].
Μαθηματική ικανότητα και βασικές ικανότητες στην επιστήμη και την τεχνολογία.
Ψηφιακή ικανότητα.
Ανεπτυγμένη αντίληψη ώστε ο μαθητής να γνωρίζει μόνος του πού θα βρίσκει και πώς τη μάθηση [η δημιουργία συνθηκών που παρέχουν σε κάθε άτομο τη δυνατότητα της διά βίου μάθησης («μαθαίνω πώς να μαθαίνω», αυτοκατευθυνόμενη μάθηση, επίλυση προβλημάτων)].
Ικανότητα του ενεργού και υπεύθυνου πολίτη.
Ανάπτυξη της ικανότητας για την ανάληψη πρωτοβουλιών σε όλους τους τομείς.
Ανάπτυξη πολιτισμικής συνείδησης (η διατήρηση της εθνικής και πολιτισμικής μας ταυτότητας, αλλά και προετοιμασία του νέου ανθρώπου για την κοινωνία του Ευρωπαίου πολίτη).
Α. Διαμαντοπούλου
«Στο τέλος της επόμενης χρονιάς θα έχουμε ένα από τα ισχυρότερα δίκτυα υποδομών στην υπηρεσία των Ελλήνων μαθητών. Η Ελλάδα είναι 25η στις είκοσι επτά χώρες όσον αφορά τη χρήση της τεχνολογίας στο μάθημα και στην εκπαιδευτική διαδικασία. Η ψηφιακή τάξη που προωθούμε δεν σημαίνει να βάλουμε κομπιούτερ στα σχολεία. Σημαίνει μια αλλαγή της προσέγγισης, όπου τα νέα εργαλεία, η νέα τεχνολογία χρησιμοποιείται οριζόντια, για να διδαχθούν όλα τα μαθήματα».
25.000 επιμορφωτές, ουάου! μήπως να τους δείξουμε τα στατιστικά της επιμόρφωσης Β΄; εδώ κυνηγάμε τους πελάτες (συγγνώμη επιμορφούμενους) με το ντουφέκι… Αυτό επίσης με την πιστοποίηση, λίγο με ταράζει. Γιατί ως γνωστόν μόλις αλλάζει επίπλωση το ΥΠΕΠΘ προκηρύσσει και μία πιστοποίηση…Φαίνεται πάμε για επιμόρφωση Γάμα!
Την Ελλάδα «αλωνίζει» κάθε εβδομάδα ο Γιώργος Ζωγόπουλος για να ικανοποιεί τις ανάγκες των Ελλήνων φοιτητών και των… μαμάδων τους. «Είναι μεγάλη απόφαση το παιδί να μείνει μόνο. Τι θα τρώει;» λέει στην «Κ» η Αθηναία Σοφία Λινάρδου, μιλώντας για τη φοιτήτρια κόρη της. Ετσι, με λίγες λέξεις, εξηγεί τον λόγο της επιτυχίας του κ. Ζωγόπουλου. Ο 48χρονος από το Αγρίνιο έχει εταιρεία με σύνθημα «μεταφέρουμε για φοιτητές», ή αλλιώς Student’s Transport Services, όπως είναι ο τίτλος. «Μεταφέρουμε δέματα σε φοιτητές που σπουδάζουν μακριά από το σπίτι, και αντίστροφα, όσα τα παιδιά στέλνουν στους γονείς, συνήθως τα άπλυτα ρούχα. Κάνουμε δύο διαδρομές σε πόλεις με τμήματα ΑΕΙ. Η πρώτη γίνεται από την Αθήνα μέχρι τα Γιάννενα με ενδιάμεσες στάσεις. Η δεύτερη διαδρομή είναι Γιάννενα – Αγρίνιο – Πάτρα – Λαμία – Βόλος – Λάρισα – Θεσσαλονίκη – Καβάλα – Ξάνθη – Κομοτηνή – Αλεξανδρούπολη» ανέφερε στην «Κ». Σύμφωνα με τον κ. Ζωγόπουλο, το 10% των δεμάτων περιέχουν ρούχα και άλλα αντικείμενα, κυρίως είδη σούπερ μάρκετ. Τα υπόλοιπα έχουν μαγειρεμένα φαγητά, και βασικός λόγος δεν είναι μόνο ο υπερπροστατευτισμός των γονιών. Πολύ συχνά φοιτητές παραπονιούνται ότι το φαγητό στις πανεπιστημιακές λέσχες δεν… τρώγεται. Μάλιστα, ο ίδιος καταρρίπτει τον μύθο ότι περισσότερο τα αγόρια δεν θέλουν να ξεβολευτούν από τη μητρική φροντίδα. «Θα περιμέναμε οι περισσότεροι παραλήπτες να είναι αγόρια. Ομως συμβαίνει το αντίθετο» τονίζει. Τα νωπά και τα μαγειρεμένα προϊόντα μεταφέρονται σε ειδικά κιβώτια – ψυγεία. Και παρότι φροντίζει ώστε να μην αλλοιώνονται τα τρόφιμα, ο κ. Ζωγόπουλος διηγήθηκε στην «Κ» ένα από τα πολλά παράδοξα που μπορεί να απαιτήσει η γραφειοκρατία: Για την έκδοση άδειας για την επιχείρηση, οι αρμόδιοι του ζήτησαν τα μεταφερόμενα προϊόντα να είναι από εταιρείες πιστοποιημένες με ISO. «Μα, μεταφέρουμε μαγειρεμένα φαγητά από μαμάδες!» απάντησε έκπληκτος.
Τα τάπερ της μαμάς ταξιδεύουν, λοιπόν, σε όλη τη χώρα. Γι’ αυτό, βέβαια, δεν φταίει μόνο ο υπερπροστατευτισμός των γονιών. Σχετίζεται και με την ίδρυση νέων ΑΕΙ ακόμη και σε κωμοπόλεις χωρίς επαρκείς δομές φοιτητικής μέριμνας, μόνο και μόνο για να ενισχυθεί οικονομικά η περιφέρεια…
Ο καθένας μπορεί πλέον να ταξιδέψει στην αχανή ρωσική τάιγκα, στα βαθιά μπλε νερά της τεράστιας λίμνης Βαϊκάλης και στις στέπες της Σιβηρίας – χωρίς να σηκωθεί καν από τον καναπέ του – χάρη σε ένα νέο site που δημιούργησαν από κοινού η Google και οι Ρωσικοί Σιδηρόδρομοι. Δίνει τη δυνατότητα στους «ταξιδιώτες της πολυθρόνας» να παρακολουθήσουν με την άνεσή τους όλο το μήκος της διαδρομής μέσω web-κάμερας.
«Δεν χρειάζεστε παρά μια απλή σύνδεση στο διαδίκτυο και μπορείτε να ταξιδέψετε…σε επτά χρονικές ζώνες, σε 12 περιοχές, σε 87 χωριά.
Δείτε τα πιο όμορφα τοπία στη Ρωσία από το παράθυρο του τρένου, που διασχίζει 9.000 χιλιόμετρα, χάρη σε 150 ώρες βίντεο», αναφέρει ανακοίνωση των Ρωσικών Σιδηροδρόμων, σύμφωνα με τα ξένα πρακτορεία.
Η διαδρομή του Υπερσιβηρικού από τη Μόσχα μέχρι την πόλη του Βλαδιβοστόκ, στην ακτή της Ανατολικής Ρωσίας στον Ειρηνικό ωκεανό, παρουσιάζεται τόσο με χάρτες όσο και με βίντεο του YouTube στη διεύθυνση www.google.ru/transsib. ENET
Την προτελευταία θέση μεταξύ 25 ανεπτυγμένων χωρών σε όλο τον κόσμο ως προς την αξιοποίηση νέων τεχνολογιών πληροφορικής και επικοινωνίας, καταλαμβάνει η χώρα μας σύμφωνα με πίνακα που συντάχθηκε στο London Business School για λογαριασμό της Nokia Siemens Networks.
Στον Πίνακα Επιδόσεων Συνδεσιμότητας ο οποίος καταρτίστηκε από την ομάδα του καθηγητή Λίοναρντ Ουέιβερμαν, συνυπολογίζονται δεκάδες παραμέτροι μεταξύ των οποίων: οι τεχνολογικές δεξιότητες και η χρήση της τεχνολογίας επικοινωνιών και περιλαμβάνει δύο ξεχωριστές λίστες για 25 ανεπτυγμένες και 25 αναπτυσσόμενες χώρες.
Στην πρώτη πεντάδα στην κατάταξη των ανεπτυγμένων χωρών βρίσκονται οι ΗΠΑ (7,71), η Σουηδία (7,47), η Δανία (7,18), η Ολλανδία (6,75) και η Νορβηγία (6,51), ενώ στην έκτη θέση η Βρετανία (6,44) ενώ τις τελευταίες θέσεις καταλαμβάνουν η Ισπανία (δείκτης συνδεσιμότητας 3,49), η Πορτογαλία (3,02), η Ουγγαρία (2.72), η Ελλάδα (2,62) και η Πολωνία (2,49).
Στην αντίστοιχη λίστα των αναπτυσσόμενων χωρών, την πρώτη θέση καταλαμβάνει η Μαλαισία χάρη στην καλή συνεργασία του δημόσιου και του ιδιωτικού τομέα. Την πρώτη τριάδα συμπληρώνουν η Νότιος Αφρική και τη Χιλή, ενώ στις τελευταίες θέσεις βρίσκονται το Μπαγκλαντές, το Πακιστάν και η Νιγηρία.
Χρησιμοποιούμε cookies για να σας προσφέρουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία στη σελίδα μας. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε τη σελίδα, θα υποθέσουμε πως είστε ικανοποιημένοι με αυτό.
Κάθε φορά που οι εκπαιδευτικοί δείκτες επιχειρούν να αποτυπώσουν το φαινόμενο της πρόωρης σχολικής εγκατάλειψης, επανέρχεται στο προσκήνιο η ανεκπλήρωτη υπόσχεση της νεωτερικής παράδοσης για εκπαίδευση σε όλους τους πολίτες ανεξαιρέτως. 
Άρθρα (RSS)