Σε εξαγωγέα τεχνολογιών ηλεκτρονικής διακυβέρνησης εξελίσσεται η μικρή αλλά ισχυρή στον χώρο της πληροφορικής Εσθονία. Δημιουργώντας εφαρμογές e-government και παρέχοντας σχετικές υπηρεσίες σε παγκόσμιο επίπεδο, η μικρή χώρα της Βαλτικής με πληθυσμό 1,3 εκατομμύριο κατοίκους έχει ήδη βοηθήσει πρώην κομμουνιστικά κράτη όπως η Αρμενία, η Γεωργία και η Μολδαβία μαζί με 40 ακόμη κράτη. Την περίοδο αυτή μάλιστα οι Εσθονοί ετοιμάζουν τα νέα project τους για την Παλαιστίνη, το Αφγανιστάν και την Αϊτή.
«Είναι σύνηθες εδώ στην Εσθονία», έλεγε πρόσφατα ο πρωθυπουργός της χώρας «να χρησιμοποιούμε διαδικτυακές εφαρμογές σε επίπεδο κεντρικής και τοπικής κυβέρνησης αλλά και στον επιχειρηματικό κλάδο». Ο πρωθυπουργός Andrus Ansip μιλάει για περισσότερη διαφάνεια στη λήψη αποφάσεων την ίδια στιγμή που όλοι οι κάτοικοι της χώρας μπορούν να ψηφίσουν ηλεκτρονικά σε εθνικές και τοπικές εκλογές, να ελέγξουν τον ιατρικό τους φάκελο και το μητρώο τους στην αστυνομία.
Το 92% των Εσθονών φορολογούμενων συμπλήρωσε τις ετήσιες δηλώσεις του από το Ιντερνετ ενώ παράλληλα το 79% πραγματοποιεί διατραπεζικές συναλλαγές τουλάχιστον μια φορά την εβδομάδα.
Έπειτα από πέντε δεκαετίες υπό Σοβιετική κατοχή, το 1991, η Εσθονία επέλεξε να γίνει μια χώρα υψηλών τεχνολογιών κυρίως διότι από πριν διέθετε μια τεχνογωσία την οποία και ανέπτυξε. Το 2002 η κυβέρνηση της χώρας, τα Ηνωμένα Έθνη και άλλες μη κυβερνητικές οργανώσεις εστίασαν στη δημιουργία υποδομών για την ηλεκτρονική διακυβέρνηση και την αυτοχρηματοδότηση σχετικών projects.
Από το 2008 η Εσθονία έχει επενδύσει 320.000 ευρώ στην Παλαιστίνη για εξοπλισμό πληροφορικής σε δημόσιες υπηρεσίες, στην αστυνομία, ακόμη και την εκπαίδευση.
Πρόκειται για μια μεγάλη διαδικτυακή ενέργεια, που στόχο έχει να αλλάξει την εικόνα που έχει σχηματιστεί στο εξωτερικό αλλά και στο εσωτερικό για την Αθήνα (με δυο λέξεις: χάλια μαύρα!), ιδιαίτερα μετά τα αιματηρά επεισόδια του Μαΐου. Το concept απλό: Καλούν τους φίλους της πόλης να βγάλουν μία φωτογραφία που θεωρούν ότι την εκφράζει και να την ανεβάσουν στο www.thisisathens.org. To photostream ήδη κάνει το γύρο του κόσμου.
Θέλετε να «ανεβάσετε» ένα τραγούδι στο YouTube; Πληρώστε 1,6 ευρώ!
Η δημοφιλέστερη ιστοσελίδα βίντεο στον κόσμο αποφάσισε να χρεώνει το μουσικό περιεχόμενο που αναρτούν οι χρήστες της, υπό τις «ασφυκτικές» πιέσεις της μουσικής βιομηχανίας.
Η εφαρμογή της -ήδη ισχύουσας- νομοθεσίας παίρνει από αύριο σάρκα και οστά, με το YouTube να απαγορεύει στους χρήστες του να αναρτούν περιεχόμενο χωρίς προηγουμένως να έχουν πληρώσει γι’ αυτό.
Η κίνηση αυτή, που ήδη έχει προκαλέσει αντιδράσεις μεταξύ των απλών «οικιακών» χρηστών, οι οποίοι δεν χρησιμοποιούν την ιστοσελίδα για εμπορικούς σκοπούς, βασίζεται στην αρχή ότι η χρήση ενός προϊόντος με κατοχυρωμένα πνευματικά δικαιώματα (π.χ. ενός τραγουδιού), προϋποθέτει άδεια από τον δημιουργό του.
Πρακτικά, για να γίνει αυτό, μέχρι τώρα απαιτούνταν μια πολυδαίδαλη και χρονοβόρα διαδικασία. Ο χρήστης θα έπρεπε να βρει σε ποια εταιρεία ανήκει το τραγούδι που έχει επιλέξει, ποιοι άλλοι έχουν κατοχυρωμένα πνευματικά δικαιώματα σε αυτό, έπειτα να επικοινωνήσει μαζί τους, να ζητήσει άδεια και, όταν αυτή του χορηγηθεί, να χρησιμοποιήσει το τραγούδι. Κι όλα αυτά, μόνο και μόνο για να «ανεβάσει» ένα ερασιτεχνικό βίντεο που έφτιαξε, στο οποίο ακούγεται το εν λόγω μουσικό θέμα.
Όμως, το YouTube βρήκε τη λύση (η οποία είναι εξαιρετικά αμφίβολο αν θα αρέσει στους χρήστες). Από αύριο, η εταιρεία Rumblefish, που ασχολείται με την αδειοδότηση προστατευμένης μουσικής, εισάγει μια υπηρεσία πώλησης τραγουδιών που είναι κατοχυρωμένα από πνευματικά δικαιώματα.
Οι χρήστες θα καταβάλλουν 1,99 δολάρια (1,6 ευρώ), προκειμένου να χρησιμοποιήσουν το τραγούδι που έχουν επιλέξει. Πληρώνοντας αυτό το ποσό, θα έχουν στη διάθεσή τους την πλήρη έκδοση του τραγουδιού. Θα μπορούν, μάλιστα, να το επεξεργαστούν κατά το δοκούν: να το μοντάρουν, να το «κόψουν» και να το αναπαράγουν ξανά και ξανά.
Αφήνουν τα θρανία και ανεβαίνουν στη σκηνή όπου θα τραγουδήσουν για τον έρωτα και τις νεανικές ανησυχίες τους. Είναι τα 21 νεανικά συγκροτήµατα που δίνουν ροκ ρυθµό στο Θέατρο Βράχων.
Το σχολείο και το πτυχίο αποτελούν τη πρώτη τους προτεραιότητα, καθώς «τα πράγµατα είναι δύσκολα για τους ροκάδες στην ελληνική µουσική σκηνή», όπως διαπιστώνουν οι ίδιοι. Η ανεργία και τα ναρκωτικά είναι τα ζητήµατα που τους απασχολούν και µε τη µουσική «δραπετεύουν» από το διάβασµα. Είκοσι ένα µαθητικά συγκροτήµατα από όλη την Ελλάδα ταξιδεύουν στην Αθήνα τον Ιούλιο και θα µιλήσουν για τον έρωτα, την κοινωνική αδικία και την οικολογία από τη σκηνή του Θεάτρου Βράχων στον Βύρωνα.
Οι συσκευές ηλεκτρονικής ανάγνωσης (e-readers), όπως το Amazon Kindle, μιμούνται τα πραγματικά βιβλία χάρη στο «ηλεκτρονικό μελάνι» τους. Όμως, οι εφημερίδες και γενικότερα τα έντυπα του μέλλοντος ίσως μιμηθούν ακόμα καλύτερα τις ηλεκτρονικές συσκευές, χάρη σε μια νέα τεχνολογία που επιτρέπει την εκτύπωση (δια ψεκασμού, όπως στους εκτυπωτές ink-jet) ηλεκτρονικών κυκλωμάτων πάνω σε ένα κοινό φύλλο χαρτιού.
Η νέα τεχνική μάλιστα καθιστά δυνατή τη δημιουργία ηλεκτρονικών χαρτιών (e-papers) που μπορούν να αποθηκεύουν ενέργεια! Η ανακάλυψη έγινε από ερευνητές του πανεπιστημίου Στάνφορντ της Καλιφόρνιας και δημοσιεύτηκε στο περιοδικό για εφαρμογές της Φυσικής “Applied Physics Letters”.
Η μέθοδος εκτύπωσης με ψεκασμό μελάνης μπορεί να αξιοποιηθεί για την παραγωγή (εκτύπωση) επίπεδων ηλεκτρονικών συστατικών πάνω σε ένα χαρτί, όπως τρανζίστορ, αισθητήρων και άλλων εξαρτημάτων.
Η νέα τεχνική αποθήκευσης ενέργειας πάνω σε ηλεκτρονικό χαρτί (e-paper) μπορεί να προσφέρει μελλοντικά μια νέα -άμεσης πρόσβασης- ενεργειακή πηγή για διάφορα προϊόντα, όπως π.χ. χάρτινα-ηλεκτρονικά κομπιουτεράκια σε μέγεθος πιστωτικής κάρτας ή μετρητές (αισθητήρες) υγρασίας, πίεσης κ.α.
Ηλεκτρονικό λεξικό με περισσότερα από 50.000 λήμματα της ελληνικής γλώσσας παρουσιάστηκε σε πρόσφατο συνέδριο για τη γλώσσα στην Κομοτηνή. Το επίτευγμα ανήκει στην ελληνική ομάδα του «Nooj», που λειτουργεί υπό την καθοδήγηση της αναπληρώτριας καθηγήτριας του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης, Ζωής Γαβριηλίδου.
To Nooj είναι ένα περιβάλλον γλωσσικών εφαρμογών, το οποίο παρέχει τη δυνατότητα κατασκευής και διαχείρισης ηλεκτρονικών λεξικών και γραμματικών, καθώς και ανάλυσης σωμάτων κειμένων σε πραγματικό χρόνο, με σκοπό την τυποποίηση των φυσικών γλωσσών.
Χρησιμοποιείται σε εφαρμογές της Αυτόματης Επεξεργασίας Φυσικών Γλωσσών (π.χ αυτόματη μετάφραση), όπως επίσης στη Γλωσσολογία Σωμάτων Κειμένων και στη διδασκαλία. Οι χρήστες του απαρτίζουν την ολοένα αυξανόμενη κοινότητα Nooj, η οποία αναπτύσσει συνεχώς νέα γλωσσικά εργαλεία για διάφορες γλώσσες, μεταξύ των οποίων η ελληνική.
Καθοδήγηση Η ελληνική ομάδα του Nooj, η οποία αποτελείται από διδακτορικούς αλλά και προπτυχιακούς φοιτητές υπό την καθοδήγηση της αναπ. καθηγήτριας ΔΠΘ, Ζωής Γαβριηλίδου, έχει εκπονήσει ηλεκτρονικό λεξικό 50.000 λημμάτων, εργαλείο για την αυτόματη αναγνώριση της κλίσης της νέας ελληνικής γλώσσας, καθώς και εξειδικευμένες γραμματικές για την αυτόματη αναγνώριση των παράγωγων ρημάτων της ελληνικής, των παραθετικών των επιθέτων, των υποκοριστικών, των νεολογισμών, των ουσιαστικών και ρημάτων που δηλώνουν συναισθήματα κ.ά. Σκοπεύει δε, όχι μόνο να ενισχύσει τις περιγραφές που διαθέτει για τη Νέα Ελληνική, αλλά να περιγράψει και την Αρχαία Ελληνική, με στόχο να υποστηριχθεί η διδασκαλία της αρχαίων με τη χρήση υπολογιστών.
Οι ενδιαφερόμενοι να γνωρίσουν καλύτερα το «Nooj» και τις δυνατότητές του μπορούν να απευθυνθούν στις ηλεκτρονικές διευθύνσεις: zoegab@otenet.gr, www.nooj4nlp.net.
Νομίζω ότι τα αισθήματα ανακούφισης από τη λήξη των μαθημάτων της επιμόρφωσης Β΄επιπέδου ήταν αμοιβαία. Ηταν μία από τις πιο δύσκολες επιμορφωτικές περιόδους. Οχι λόγω της σύνθεσης της ομάδας. Ισα-ίσα. Μάλλον λόγω της συγκυρίας. Σε αυτό το διάστημα είδαμε την οικονομία μας να καταρρέει. Την καθημερινότητά μας να δυσκολεύει. Φυσικά την είδηση της χρονιάς το “δυστυχώς επτωχεύσαμεν” δεν το ακούσαμε ποτέ με τα αυτιά μας. Φρόντισαν γι’ αυτό τα υψηλού επιπέδου ΜΜΕ μας. Αλλά βιώσαμε διάφορα πράγματα. Τη γνωστή εγκατάλειψη από τους “φορείς” του προγράμματος. Μεσούντος του προγράμματος καταργήθηκε και ο φορέας υλοποίησης ο “οργανισμός επιμόρφωσης εκπαιδευτικών” κι ήρθε κι έδεσε το γλυκό.
Αλλά εμείς εκεί, πείσμα να δείτε. Επρεπε να δαμάσουμε όλη την ύλη των 96+18 ωρών. Οι υποστηρικτικές ποτέ δεν κατάλαβα γιατί μετρούσαν για μία ώρα ενώ καθόμασταν τρεις κτλ. Και δώστου οι θεωρίες μάθησης και οι ζώνες επικείμενης ανάπτυξης και η ορολογία που μας έζωναν ολοένα και πιο σφιχτά. Ενώ τα σχολεία έκλειναν κομματάκι βιαστικά φέτος ήρθαν και τα σενάρια αλλά αυτή την περίοδο ω μα ναι φορέθηκε πιο πολύ ως όρος η “παρέμβαση”. Ο αναστοχασμός είναι βλέπετε so last year.
Σε αυτό το διάστημα του τετραμήνου έγινα πάλι το γνωστό κουτσοκουλόστραβο καθώς η ακινησία μπροστά στην οθόνη φορτώνει και κιλά και όλα τα μυοσκελετικά σύνδρομα που διαθέτω χάρη στην ενασχόλησή μου με το σπορ του PC (β.λ. κύφωση, σκολίωση, οσφυισχιαλγία, αυχενικά). Αυτή τη φορά ήρθε να προστεθεί και η γκρίνια του συντρόφου μου που διανθιζόταν από απειλές εγκατάλειψης όπως και η πρεσβυωπία για να δέσει το κερασάκι. Πάντως άξιζε τον κόπο. Ξέρετε ότι δε σε σκοτώνει σε κάνει πιο δυνατό κτλ κτλ.
Το βίντεο είναι ευγενική προσφορά της Νατάσας και νομίζω ότι δείχνει ακριβώς τα αισθήματα ανακούφισης της τελετής λήξης.
Να ευχαριστήσω όλα τα μέλη της ομάδας για όλα αυτά που μου δίδαξαν, κυρίως για την υπομονή τους και την αντοχή τους στα δύσκολα.
Χτες πολλοί με ρωτούσαν αν θα ξεκινούσε η λειτουργία της σελίδας απογραφής των ΔΥ μετά τα μεσάνυχτα. Φυσικά χαμογέλασα. Μέχρι αυτή την ώρα 2.44 1η ημέρα απογραφής των υπαλλήλων του ΥΠΕΘΟ το μήνυμα από τη σελίδα είναι: “η απογραφή θα ξεκινήσει στη διάρκεια της ημέρας”. Μάλλον της νύκτας εννοεί. Και μας καλεί να μελετήσουμε το έντυπο προετοιμασίας. Το μελετήσαμε… να κάνουμε και κανένα ευχέλαιο μπας λειτουργήσει το ρημάδι;
Μα τι κάνουν οι προγραμματιστές; γράφουν κώδικα ως την τελευταία στιγμή; δεν ξύπνησε ο IT manager να εκκινήσει το σύστημα; κατέρρευσε πριν την εκκίνηση όπως ήταν αναμενόμενο;
Θα πρέπει να τρέχουν οι αδειούχοι στα internet cafe γιατί αιφνιδίως η πολιτεία αποφάσισε να καταμετρήσει τους μισθοδοτούμενους εν μέσω του θέρους;
Ο αυτισμός αποτελεί μια διάχυτη αναπτυξιακή διαταραχή που διαρκεί μια ολόκληρη ζωή και είναι συνήθως παρών από τη γέννηση του παιδιού,σύμφωνα με την Ελληνική Εταιρεία Προστασίας των Αυτιστικών Ατόμων (ΕΕΠΑΑ).Στο πλαίσιο της διαταραχής εμποδίζεται ή δυσκολεύεται η ανάπτυξη ορισμένων ψυχολογικών δεξιοτήτων που είναι ζωτικές για την ψυχοκοινωνική λειτουργία και επάρκεια του ανθρώπου.Στην πλειονότητα των περιπτώσεων υπάρχει και κάποιος βαθμός νοητικής υστέρησης,ενώ ποσοστό 20% των αυτιστικών ατόμων έχουν νοημοσύνη φυσιολογική ή κοντά στο φυσιολογικό.
Ο αυτισμός μπορεί να έχει πολλές και διαφορετικές διαβαθμίσεις· για τον λόγο αυτόν άλλωστε μιλούμε για «αυτιστικό φάσμα».Σε αυτό ανήκει το γνωστό σύνδρομο Αsperger, που αποτελεί την ηπιότερη μορφή αυτισμού και επηρεάζει κυρίως την ικανότητα επικοινωνίας και τις κοινωνικές σχέσεις του ατόμου.
Οι διαταραχές του «αυτιστικού φάσματος» εμφανίζονται πολύ πιο συχνά στα αγόρια,σε αναλογία 3-4 αγόρια προς ένα κορίτσι.Στη χώρα μας, αν και δεν υφίστανται ακριβή στοιχεία για τη συχνότητα εμφάνισης της διαταραχής,εκτιμάται ότι υπάρχουν 40.000-60.000 οικογένειες που έχουν παιδί με διαταραχή του αυτιστικού φάσματος.
ΤΙ ΔΕΙΧΝΟΥΝ ΟΙ ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΜΕΛΕΤΕΣ
Πριν από μερικές ημέρες δημοσιεύθηκε στην έγκριτη επιθεώρηση «Νature» η μεγαλύτερη γενετική μελέτη που έχει διεξαχθεί ως σήμερα σχετικά με τον αυτισμό. Στη μελέτη συμμετείχαν περισσότεροι από 120 ερευνητές, μεταξύ των οποίων και Ελληνες, από 60 διαφορετικά πανεπιστήμια και ερευνητικά ινστιτούτα ανά τον κόσμο που λαμβάνουν μέρος στο μεγάλο πρόγραμμα «Αutism Genome Ρroject».
Τα νέα ευρήματα δημιούργησαν αισιοδοξία σχετικά με τη μελλοντική ανάπτυξη γενετικών τεστ που θα διαγιγνώσκουν σε πρώιμο στάδιο τον αυτισμό αλλά και αποτελεσματικών θεραπειών ενάντια στη διαταραχή. www.tovima.gr
Ο Παντελής Μπουκαλάς μας θύμισε τον Λευκάδιο Χερν: Γεννήθηκε στη Λευκάδα το 1850 από πατέρα Ιρλανδό και μητέρα Ελληνίδα, από σπουδαία οικογένεια των Κυθήρων, έφυγε μικρός από το νησί για να πάει στο Δουβλίνο, βρέθηκε έπειτα στην Αμερική και τις Δυτικές Ινδίες και καταστάλαξε στην Ιαπωνία. Με το καινούργιο του όνομα, Γιάκουμο Κοϊζούμι, (η μετάφραση του ιαπωνικού του ονόματος του είναι ποιητικότατη: Σημαίνει το μέρος όπου γεννιούνται τα σύννεφα) και βουδιστής πια, αναγνωρίστηκε με τα χρόνια ως εθνικός συγγραφέας της μακρινής χώρας. Ιδού λοιπόν ένας πολυτάραχος βίος που θέτει σε πραγματικές βάσεις το ερώτημα αν γεννιέται κανείς Ελληνας (ή Ιρλανδός ή Ιάπωνας κ. ο. κ.) ή αν γίνεται.
Αν ψάχνετε βιβλία για το καλοκαίρι να σας συστήσουμε ένα μυθιστόρημα που πραγματεύεται το θέμα της σχολικής βίας, της εφηβικής απόγνωσης, αλλά και του Κακού, ως σύγκρουσης με τους θεμελιώδεις νόμους της κοινωνίας, σε μια λυσσαλέα αναζήτηση έστω και απόλυτα αρνητικής νοηματοδότησης του κενού.
Ημέρα απολυτήριων εξετάσεων σ’ ένα ιταλικό Λύκειο. Μια τελετή μύησης, το πέρασμα των νέων στην ενηλικίωση. Για τον Βιταλιάνο Κάτσια, μέτριο μαθητή, αλλά πληθωρικό, επηρμένο, γοητευτικό έφηβο, αυτό το πέρασμα εξελίσσεται σε τραγωδία. Ο νεαρός εμφανίζεται στο σχολείο μ’ ένα όπλο στο χέρι και σκοτώνει όλους τους καθηγητές, όλους, εκτός από έναν – τον Αντρέα Μαρεσκάλκι, καθηγητή ιστορίας και φιλοσοφίας.
Ο καθηγητής βασανίζεται από τύψεις – είναι ο μόνος που επέζησε και δεν στάθηκε ικανός να διαγνώσει τα προβλήματα του μαθητή του.
Ταυτοχρόνως όμως, αναζητά τις αιτίες αυτής της πρωτόγνωρης βίας και προσπαθεί να καταλάβει γιατί ο μαθητής του τού χάρισε τη ζωή.
Ο καθηγητής καλείται επίσης να αντιμετωπίσει την αστυνομία -που τον θέτει υπό την προστασία της φοβούμενη ότι ο μαθητής-δολοφόνος μπορεί να ξαναχτυπήσει-, τους δημοσιογράφους,τους συγγενείς των θυμάτων, τους ψυχολόγους…
Σε αυτή την ιστορία, ένας άνθρωπος δοκιμάζει μόνος του να γλιτώσει από την ψύχωση που απειλεί να καταλάβει όλη την πόλη. Εκεί εξελίσσεται το δράμα -σχεδόν ένας πόλεμος- που θέτει αντιμέτωπες δυο γενεές.
Μυθιστόρημα γεμάτο ιδέες και εικόνες, όπου η συναρπαστική αφήγηση, που αντλεί την έμπνευσή της από όλα τα λογοτεχνικά είδη, μπλέκεται με τον βαθύτατο στοχασμό, το βιβλίο του Αντόνιο Σκουράτι απηχεί με εξαιρετική δύναμη το «πνεύμα των καιρών» μας και υποβάλλει καίρια ερωτήματα για τη σχέση μεταξύ ενηλίκων και εφήβων,για την τυφλή βία που κυριαρχεί, μια βία που δεν έχει ούτε κατανοητό κίνητρο ούτε αναγνωρίσιμη αιτία.
«Ο Σκουράτι σκιαγραφεί ένα οξυδερκές πορτρέτο μιας αποπροσανατολισμένης νεολαίας, η οποία απεχθάνεται το κενό και γι’ αυτό δημιουργεί γύρω της κενό, μιας νεολαίας που φέρει το άγχος και την απόγνωση. Απέναντί της η στρατιά των καθηγητών που,συχνά, ενώ αδυνατούν να αναλάβουν το ρόλο τους ως ενηλίκες, επιμένουν να διεξάγουν έναν χαμένο αγώνα».
Fabio Gambaro, Le Monde
ANTONIO SCURATI, Δάσκαλος και μαθητής, μετ.: Δήμητρα Δότση εκδ. Πόλις, σελ. 392
Κοντά μια δεκαετία τώρα, ψυχολόγοι, κοινωνιολόγοι, καλλιτέχνες αναζητούν τις αιτίες που οπλίζουν τα εφηβικά χέρια. Το 1999, οι Burns και Crawford ανήγαγαν το θέμα της σχολικής βίας σε ύψιστο κοινωνικό πρόβλημα, το 2002 ο David Altheide επεξεργάστηκε την ιδέα των εφήβων ως απειλής, το 2002 ο Μάικλ Μουρ δημιούργησε το γνωστό του ψευδο-ντοκυμαντέρ «Bowling for Columbine», συνδέοντας τη σχολική βία με την οπλοκατοχή και τον εκρηκτικό συνδυασμό φόβου, βίας και τιμωρίας που διαπερνά όχι μόνο τη λαϊκή κουλτούρα, αλλά και την αμερικανική ιστορία, ενώ το 2003 ο Γκας Βαν Σαντ παρουσίασε την έξοχη ταινία του «Elephant», ανακαλώντας το μακελειό του Columbine για να αποτυπώσει τη νεανική δίνη. Ομως το φαινόμενο δεν είναι μόνο αμερικανικό και δεν είναι απλώς ανησυχητικό: είναι τόσο πολύπλοκο, ώστε αντιστέκεται στις ερμηνείες, γεννά την έμφοβη αμηχανία και εκτρέπεται σε άκρα εχθρότητα και καχυποψία απέναντι στην εφηβεία και τη νιότη.
Τι είναι λοιπόν οι μαζικές δολοφονίες στο εκπαιδευτικό περιβάλλον; Εκδήλωση νοσηρών προσωπικοτήτων που η παγερή ανάσα τους έχει βαλθεί να εκμηδενίσει τη ζωή; Περιφρόνηση και καταδίκη τού απόλυτα εκπεπτωκότος σχολικού θεσμού; Ανταρσία ενάντια στον κόσμο των ενηλίκων που αντιμετωπίζει τον εγωισμό, την αδιαφορία, την αναισθησία, τους χιλιάδες τρόπους με τους οποίους εκφράζεται η απόλυτη ηγεμονία της ζωτικότητας –γιατί αυτό είναι η νιότη –ως κάτι το ανένδοτα ξένο; Φαινόμενο αποπροσανατολισμού μιας νεολαίας «που απεχθάνεται το κενό και γι’ αυτό δημιουργεί γύρω της κενό»; Και τι ευθύνεται για τέτοια φαινόμενα; Η κατάρρευση των αξιών; Τα ψυχοτρόπα φάρμακα που γνωρίζουν ευρύτατη διάδοση μεταξύ των εφήβων; Το αίσθημα της απομόνωσης και της ακατανοησίας που βιώνει τόσο έντονα η εφηβεία; Η εξοικείωση με τα όπλα από την τρυφερή ηλικία; Η τηλεόραση, που λειτουργεί ως αντηχείο τέτοιων συμβάντων και δημιουργεί μιμητισμό; Τα βίαια βίντεογκέιμς; Η λατρεία της βίας ως έκφρασης ανδρισμού;
Ολα και τίποτα, θα απαντούσε κανείς. Και η λογοτεχνία, πότε αμήχανη, πότε ανησυχητικά διαυγής, επισφραγίζει την ετυμηγορία. Ηδη από το 1993, ένας Ελληνας συγγραφέας, ο Γιώργης Γιατρομανωλάκης, βάσισε το μυθιστόρημά του «Ανωφελές Διήγημα» στο πραγματικό περιστατικό που συγκλόνισε στις αρχές της δεκαετίας του ’90 το πανελλήνιο, όταν ένας μεταπτυχιακός υπότροφος θετικών επιστημών εισέβαλε σε αμφιθέατρο του Ιδρύματος Τεχνολογίας και Ερευνας στο Ηράκλειο Κρήτης και με μια καραμπίνα σκότωσε δύο καθηγητές και τραυμάτισε τρία ακόμη άτομα, για να αυτοκτονήσει αργότερα στις ερημιές των κρητικών βουνών. Το βιβλίο δεν είναι παρά η έκθεση ενός μέλους της πανεπιστημιακής κοινότητας και μάρτυρα του περιστατικού προς τον κοσμήτορα της σχολής, η λεπτό προς λεπτό εξιστόρηση των συμβάντων προκειμένου να ανακαλυφθεί και να αποκαλυφθεί η αλήθεια, δηλαδή η βαθύτερη και ασύλληπτη ουσία των πολλαπλών φονικών και της αυτοχειρίας. Το 2003, ο DBC Pierre απέσπασε το βραβείο Booker με το μυθιστόρημά του «Βέρνον ο μικρός Θεός», μια μαύρη κωμωδία θανάτου, με κεντρικό ήρωα έναν εξεγερμένο έφηβο που θεωρείται –αν και δεν είναι– υπεύθυνος για το μακελειό στο σχολείο του.
Για τα παιδιά η φράση «εξωσχολικό βιβλίο» είναι συνήθως πιο τρομακτική κι απ’ τη φράση «βιβλίο του σχολείου»! Πέρα από τη σταθερή μειονότητα μαθητών που απολαμβάνουν πραγματικά το διάβασμα, οι υπόλοιποι προσπαθούν κάθε καλοκαίρι να το αφήσουν πίσω τους. Και αντιλαμβάνονται εύκολα τα τρικ των εκπαιδευτικών βιβλίων με τίτλους όπως «Φανταστικές Διακοπές» με τις χρήσιμες, μεταμφιεσμένες ασκήσεις.
Κι όμως, ταυτόχρονα, οι μικροί (όπως και οι μεγάλοι) το καλοκαίρι ανακαλύπτουν τη μαγεία της ανάγνωσης περισσότερο από κάθε άλλη εποχή. Αρκεί το διάβασμα να μην παρουσιάζεται ως υποχρέωση, αλλά ως ένα απ’ τα δεκάδες τέλεια πράγματα που μπορείς να κάνεις στις φαινομενικά ατελείωτες μέρες φωτεινής ξεγνοιασιάς.
Ηλεκτρονικά παιχνίδια, τηλεόραση, Ιντερνετ. Ας μη γελιόμαστε: αν ήμασταν τώρα παιδιά, κι εμείς τα ίδια θα κάναμε. Η οθόνη είναι ηδονικά εθιστική, η δύναμη της εικόνας και της αμφίδρομης συμμετοχής νικάει κατά κράτος το διάβασμα – τουλάχιστον σ’ ένα πρώτο επίπεδο. Ο καταιγισμός πληροφοριών (και η απόλαυση που αυτός προσφέρει) αποτρέπει πολλά παιδιά απ’ το να συγκεντρωθούν για ώρα σε κάτι, να δοθούν ολοκληρωτικά στις τυπωμένες σελίδες χαρτιού και να φτιάξουν τις εικόνες μόνα τους, στο μυαλό τους.
Εκεί όμως μπαίνει το καλοκαίρι. Με βιβλία διαλεγμένα ειδικά για την ψυχοσύνθεση του παιδιού, πολλές ώρες ξεκούρασης, πιο χαλαρούς ρυθμούς, γονείς που διαβάζουν και το απολαμβάνουν (κι έτσι δείχνουν και στα παιδιά ότι ένα βιβλίο μπορεί όντως να είναι διασκεδαστικό). Ανάμεσα σε όλα τα άλλα που αρέσουν στα παιδιά, αυτό το καλοκαίρι μπορεί να τρυπώσει κι ένα βιβλίο, έστω και δοκιμαστικά. Χωρίς καμία υποχρέωση, μόνο για απόλαυση. Κάτι που θα τους ταιριάζει, που πιθανώς θα το έχουν διαλέξει ή ζητήσει τα ίδια. Και τότε μπορεί ένας νέος κόσμος να ξετυλιχθεί μπροστά στα μάτια τους: να ταξιδέψουν, να γελάσουν, να συγκινηθούν, να τρομάξουν, να ονειρευτούν, να γνωρίσουν τον εαυτό τους. Και τελικά να δουν τη ζωή τους διαφορετικά ή, ακόμα καλύτερα, να τη δουν όπως είναι: γεμάτη καθημερινή μαγεία.
* Ο Αρης Δημοκίδης είναι συγγραφέας παιδικών βιβλίων και δημοσιογράφος.
Διαβάζοντας τις αποφάσεις αποσπάσεων παρατήρησα ότι περιλαμβάνεται η παρακάτω παρατήρηση:
Όσοι από τους παραπάνω εκπαιδευτικούς είναι τοποθετημένοι οργανικά σε δυσπρόσιτο σχολείο ( Υ.Α. Αρ. 46272/Δ2/02-05-2002, ΦΕΚ 599/Β ) θα παραμείνουν σ’ αυτό μέχρι την αναπλήρωσή τους.
Ερώτημα: αφού προβλεπόταν από την προκήρυξη αποσπάσεων ότι υπάρχει κώλυμα υποβολής αίτησης απόσπασης για όσους διορίστηκαν στα δυσπρόσιτα σχολεία και διανύουν τη διετή υποχρεωτική υπηρεσία στα σχολεία αυτά, κατά τα οριζόμενα στο άρθρο 21 του Ν.3328/2005 (ΦΕΚ 80/1-4-2005 τ.Α’) πώς έγιναν δεκτές και κυρίως πώς ικανοποιήθηκαν τέτοιες αιτήσεις;
Κι άντε επειδή είμαι καλόπιστη να δεχθώ ότι υπήρξαν περιπτώσεις που οι αποσπάσεις επιβάλλονται για λόγους υγείας. Πόσες είναι αυτές; Γιατί αν π.χ. υπερβαίνουν τις εκατό εξαιρέσεις τότε η υπόθεση όζει επικίνδυνα. Άλλωστε προβλέπονται οι ειδικές κατηγορίες αποσπάσεων για τέτοιες περιπτώσεις.
Είναι δυνατόν με απλή προφορική εντολή να καταστρατηγείται ο νόμος; Δεν μπορώ να πιστέψω ότι δεν λειτούργησε το σύστημα και δεν εντοπίστηκαν οι περιπτώσεις που εμφάνιζαν κώλυμα. Ειδικά μετά τις εξαγγελίες της υπουργού για πλήθος αποσπασμένων από δυσπρόσιτα που παραμένουν κενά; Εχουμε άδικο να τραγουδήσουμε τώρα “τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα;”
Πάλι θα έχουμε τα ίδια δημοσιεύματα με τους εκπαιδευτικούς φαντάσματα; Ως πότε θα κοροϊδεύουμε τους εαυτούς μας;
Πριν ακόμη ανοίξει η αυλαία της φετινής έκθεσης ηλεκτρονικών παιχνιδιών Ε3 στο Λος Aντζελες, η Microsoft κέρδισε τα φώτα της δημοσιότητας, παρουσιάζοντας μία ημέρα νωρίτερα το Kinect, μία νέα συσκευή για την παιχνιδομηχανή Xbox 360. Κάθε άλλο παρά τυχαία: το Kinect –ή αλλιώς project Natal όπως το πρωτονόμασε η εταιρεία– ουσιαστικά καταργεί τη χρήση των κλασικών χειριστηρίων. Χάρη σε ένα σύστημα από δύο κάμερες, η συσκευή αναγνωρίζει τα φυσικά αντικείμενα που βρίσκονται μπροστά από την κονσόλα, ξεχωρίζοντας το σώμα του παίκτη από το υπόλοιπο περιβάλλον. Eτσι, μπορεί να παρακολουθεί με ρυθμό 30 «καρέ» το δευτερόλεπτο τις κινήσεις έως και 48 σημείων στα άκρα ή τον κορμό του παίκτη, αντιγράφοντάς τις στις κινήσεις του εικονικού «χαρακτήρα» που αυτός ελέγχει μέσα στο βιντεοπαιχνίδι.
Για πολλούς ειδικούς η μεγαλύτερη επανάσταση που φέρνει η συγκεκριμένη συσκευή δεν αφορά τόσο τις παιχνιδομηχανές όσο τον τρόπο με τον οποίο χειριζόμαστε τους υπολογιστές, προβλέποντας πως η συγκεκριμένη τεχνολογία δρομολογεί τη μεγαλύτερη τομή από την εποχή που αναπτύχθηκε το «ποντίκι». Κι αυτό γιατί τα συστήματα αναγνώρισης της κίνησης ανοίγουν τον δρόμο ώστε να αλληλεπιδρούμε με οποιοδήποτε PC, χρησιμοποιώντας αποκλειστικά χειρονομίες.
Χρησιμοποιούμε cookies για να σας προσφέρουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία στη σελίδα μας. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε τη σελίδα, θα υποθέσουμε πως είστε ικανοποιημένοι με αυτό.
Σε εξαγωγέα τεχνολογιών ηλεκτρονικής διακυβέρνησης εξελίσσεται η μικρή αλλά ισχυρή στον χώρο της πληροφορικής Εσθονία. Δημιουργώντας εφαρμογές e-government και παρέχοντας σχετικές υπηρεσίες σε παγκόσμιο επίπεδο, η μικρή χώρα της Βαλτικής με πληθυσμό 1,3 εκατομμύριο κατοίκους έχει ήδη βοηθήσει πρώην κομμουνιστικά κράτη όπως η Αρμενία, η Γεωργία και η Μολδαβία μαζί με 40 ακόμη κράτη. Την περίοδο αυτή μάλιστα οι Εσθονοί ετοιμάζουν τα νέα project τους για την Παλαιστίνη, το Αφγανιστάν και την Αϊτή.
Άρθρα (RSS)