Αρχείο για Αύγουστος 5th, 2012

Διαβάζω στην Καθημερινή:

«Ενδεικτικά, φέτος αναμένονται λιγότερες από τις περυσινές 1.056 προσλήψεις μονίμων και στις δύο εκπαιδευτικές βαθμίδες, ενώ οι πιστώσεις για την πρόσληψη αναπληρωτών φτάνουν περίπου για 12.500 εκπαιδευτικούς έναντι 15.000 πέρυσι.

Με τα δεδομένα αυτά, το υπουργείο θα προωθήσει τη λύση της αύξησης των ωρών διδασκαλίας των εκπαιδευτικών. Οι διευθυντές των σχολείων μαζί με τον διοικητικό μηχανισμό του υπουργείου θα κληθούν να λύσουν τον γρίφο του «βάλε-βγάλε» του ωραρίου των διαθέσιμων σε κάθε σχολείο και διοικητική περιφέρεια εκπαιδευτικών. Κάτι που σίγουρα θα προκαλέσει κραδασμούς στο σώμα των 150.000 εκπαιδευτικών. Ηδη εκπαιδευτικοί διαμαρτύρονται για κάποιους άλλους, οι οποίοι λόγω της ειδικότητάς τους και των μαθημάτων που μπορούν να διδάξουν, έχουν -χωρίς δική τους ευθύνη, να τονιστεί- μικρότερο ωράριο. Και αυτό διότι τα χρόνια της οικονομικής ευφορίας οι ειδικότητες και υποειδικότητες των εκπαιδευτικών εκτοξεύθηκαν, κυρίως για συντεχνιακούς λόγους, στις περίπου 140 και τροφοδοτήθηκαν με διορισμούς, οι οποίοι τώρα δημιουργούν υπεράριθμους.»

Οι αρχαίοι ημών το είχαν λύσει το πρόβλημα με την αντίδοση. Αν κάποιος πιστεύει ότι το ωράριό μας τελειώνει με το που δρασκελίζουμε την πύλη του σχολείου, είμαστε πρόθυμοι να αλλάξουμε θέσεις, για να δει πόσα απίδια… Αλλά αρκετά με το διαίρει και βασίλευε και την εργασιακή ταπείνωση του κλάδου. Με 600 ευρώ και 23 ώρες την εβδομάδα που οραματίζονται μιλάμε για 6 και κάτι ευρώ την ώρα, χωρίς να υπολογίσουμε την απογευματινή εργασία.

Comments 0 σχόλια »

Η κουλτούρα της εποχής μας είναι ναρκισσιστική, ατομικιστική. Ο εκπαιδευτικός καλείται να προσαρμοστεί σε ένα περιβάλλον που παράγει αβεβαιότητες για τον ίδιο και τους μαθητές του. Χρησιμοποιεί τα νέα μέσα με πολυσήμαντους τρόπους Το ιστολόγιο εγγράφεται μέσα σε αυτήν τη μεγάλη αντίφαση των αναγκών του σύγχρονου ανθρώπου που αγωνίζεται να πολεμήσει το συναίσθημα της ανυπαρξίας και της αβεβαιότητας. Ζητά να εκφραστεί και να ακουστεί. Γιατί όποιος δεν ακούγεται εξαφανίζεται. Με διαβάζουν, με παρακολουθούν άρα υπάρχω.
Είναι λοιπόν σημαντικό να αναδειχθεί ο ανεξάρτητος λόγος στο Διαδίκτυο, δηλαδή η προώθηση ιδεών και κρίσεων που μπορεί να ξεπεράσει ακόμη και τις αυτονόητες επαγγελματικές εξαρτήσεις που δεσμεύουν καθένα και καθεμιά μας. Αν όμως δεν διευρυνθεί με κάποιο δραματικό τρόπο η πρωτογενής πληροφορία, η ποιότητα και το επίπεδο ανάλυσης των ιστολογίων, αυτά δεν θα μπορέσουν να ξεφύγουν από το επίπεδο αναμεταδότη πληροφοριών.Η ανάπτυξη περιεχομένου που δεν υπαγορεύεται από ποικίλες εξαρτήσεις είναι ένα επίτευγμα το οποίο πρέπει να επισημαίνεται και να επιβραβεύεται.

Η κουβέντα συνεχίζεται στο Blogito ergo sum

Comments 0 σχόλια »

Οι τίτλοι τέλους του Dogville, με ένα κολάζ φωτογραφιών του Jacob Holdt, που απεικονίζουν με κάθε λεπτομέρεια την αμερικανική φτώχεια και δυστυχία και μουσική υπόκρουση το τραγούδι «Young Americans» του David Bowie συνέβαλαν στην κατάταξη της ταινίας από τους κριτικούς ως αντιαμερικανικής. O Jacob Holdt, όπως πολλοί Δανοί συνηθίζουν, ταξίδεψε στην Αμερική το 1971 και συγκλονίστηκε από τις εικόνες φτώχειας σε μία πλούσια χώρα. Οι γονείς του, που δεν τον πίστευαν, του έστειλαν μία φωτογραφική μηχανή, με την οποία απαθανάτισε εικόνες μιας άλλης Αμερικής και τις κυκλοφόρησε στη συλλογή American Pictures 1970-75.

Comments 0 σχόλια »

Lars von TrierΟ Lars Trier γεννήθηκε στις 30 Απριλίου 1956 στο Fuglebakke-Kvarteret, ένα προάστιο της Κοπεγχάγης.
Ο πατέρας του Ulf Εβραϊκής καταγωγής γνωρίστηκε με τη μητέρα του Inge στη Σουηδία, όπου είχαν καταφύγει και οι δύο κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής. Η μητέρα του ήταν ενεργό μέλος της αντίστασης και πολύ δυναμική γυναίκα. Ο νεαρός Lars ανατράφηκε σε ένα φιλελεύθερο περιβάλλον με αποτέλεσμα να δυσκολευτεί να προσαρμοστεί στο σχολείο και να το εγκαταλείψει. Τελικά ολοκλήρωσε τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση το 1976 ως κατ΄οίκον διδαχθείς.
Την επαφή του με την κινηματογραφική κάμερα ενθάρρυνε η μητέρα του η οποία φρόντιζε για την αισθητική του αγωγή αλλά ιδιαίτερα ο θείος του Borge Host, ένας από τους ιδρυτές της σχολής κινηματογράφου της Δανίας. Ήδη από την ηλικία των 11 ετών είχε αρχίσει την παραγωγή δικών του ταινιών, ενώ στα δώδεκά του χρόνια εργάστηκε ως ηθοποιός σε μία συμπαραγωγή τηλεοπτικής σειράς της Δανίας και της Σουηδίας.
Λίγο πριν πεθάνει η μητέρα του εξομολογείται, ότι είχε μία περιπέτεια και ο βιολογικός του πατέρας ονομάζεται Fritz Michael Hartmann και δεν έχει εβραϊκή καταγωγή. Μάλιστα του εκμυστηρεύεται ότι αποφάσισε να κοιμηθεί μαζί του, γιατί καταγόταν από οικογένεια καλλιτεχνών κι ότι η ίδια ήθελε ο γιος της να έχει γονίδια καλλιτέχνη. Εκείνος της απαντά ότι «αν πρόκειται για σκηνή από το Ντάλλας , σίγουρα είναι κακόγουστη» (Stevenson, 2009). Ο Ulf, ο οποίος έχει πεθάνει, όπως αποκαλύπτεται, γνώριζε αυτό το μυστικό όπως και αρκετά μέλη της οικογένειάς τους. Ο Trier αναγκάζεται να καταπιέσει το θυμό του λόγω της κρισιμότητας της υγείας της μητέρας του, η οποία και πεθαίνει λίγες μέρες αργότερα. Ο Trier κληρονομεί το σπίτι της μητέρας του και ξεσπά μέρος του θυμού του γκρεμίζοντας τοίχους και σπάζοντας τα κρύσταλλα της μητέρας του. Στη συνέχεια θα συναντήσει τον βιολογικό του πατέρα για μία φορά αλλά εκείνος του καθιστά σαφές, ότι δεν θέλει να αναπτύξουν κοινωνικές σχέσεις. Θα σεβαστεί το μυστικό της πατρότητας του μέχρι το θάνατο του βιολογικού του πατέρα, αλλά το Φεβρουάριο του 2000 η ιστορία του θα διαρρεύσει στον τύπο αποκτώντας μεγάλη δημοσιότητα με φωτογραφίες πατέρα και γιου δίπλα-δίπλα να τονίζουν τα κοινά τους χαρακτηριστικά. Αργότερα το όνομα του πατέρα του Max Hartmann θα εμφανιστεί στην ταινία Europa.

Σπουδές –Διακρίσεις
Αφού απέτυχε να εισαχθεί στην Εθνική σχολή Κινηματογράφο της Δανίας, έγινε δεκτός στο τμήμα του κινηματογράφου του πανεπιστημίου της Κοπεγχάγης. Εκεί σιγά –σιγά αποκήρυξε τις πολιτικές του πεποιθήσεις κι έγινε απολιτικός καθώς πήρε κατά δήλωσή του «υπερβολική δόση του Κομμουνιστικού κόμματος». Υπήρξε μέλος του όπως άλλωστε και η μητέρα του. Στο πανεπιστήμιο επηρεάστηκε από έναν καθηγητή του τον Martin Drouzy και γνωρίστηκε με μία ομάδα το Film Group 16 οι οποίοι γύριζαν σε 16mm film. Αυτή η ομάδα θα τον υποστηρίξει στις πρώτες του απόπειρες.
Η πρώτη του ταινία το 1977 με τον τίτλο «Orchid Gardener» χρηματοδοτήθηκε από τον ίδιο και εν μέρει από τη μητέρα του. Η ταινία είχε θέμα της έναν Εβραίο ζωγράφο ο οποίος έχει προβλήματα με τις σχέσεις του και καταλήγει να κακοποιήσει ένα κοριτσάκι. Η επόμενη του ταινία το 1979 είχε τον τίτλο «Menthe –La Bienheureuse» αντλούσε την έμπνευσή του από μία απόδοση της «Ιστορίας της Ο» της Μαργκερίτ Ντυράς.
Μετά από τρία χρόνια σπουδών ο Trier προσπαθεί εκ νέου να γίνει δεκτός στην Εθνική σχολή κινηματογράφου της Δανίας. Σαν δείγμα δουλειάς του προσκομίζει το «Orchid Gardener», ενώ κατά τις εξετάσεις που έπρεπε να γυρίσουν μέσα σε δύο ώρες μία ταινία, κατάφερε να τους εντυπωσιάσει κι έτσι πετυχαίνει την εισαγωγή του.
Κατά τη διάρκεια της φοίτησής του στη σχολή υιοθέτησε και το «φον» του ονόματός του. Αυτή η ψευδο-ευγενής καταγωγή κινείται στην παράδοση της αυθαίρετης προσθήκης του von όπως και στην περίπτωση των Erich von Stronheim και Joseph von Sternberg. Αποφοίτησε από τη σχολή το 1983. Η πτυχιακή του ταινία μικρού μήκους «Befrielsesbilleder» κέρδισε το βραβείο καλύτερης ταινίας στο φεστιβάλ του Μονάχου το 1984. Ξεκίνησε από την τηλεόραση και έγινε γνωστός σκηνοθετώντας ένα ντοκιμαντέρ, πάνω στη γοητεία που εξάσκησε ο ναζισμός στην πατρίδα του, με αποτέλεσμα να κατηγορηθεί ως νεοναζιστής. Η ταινία που απογείωσε την καριέρα του είναι «Το στοιχείο του εγκλήματος», η οποία κέρδισε το βραβείο τεχνικής στο Φεστιβάλ των Κανών το 1984. Στο φεστιβάλ των Κανών έχει ακόμα κερδίσει το 1991 το βραβείο της επιτροπής με το «Europa», το 1996 το Μεγάλο βραβείο των σκηνοθετών με το «Δαμάζοντας τα κύματα» (Η πρώτη του ταινία από την τριλογία με θέμα το γυναικείο φύλο) και το 2000 το Χρυσό Φοίνικα με το «Χορεύοντας στο Σκοτάδι».

Φιλμογραφία

2011     Μελαγχολία

2010     Dimension (Μικρού μήκους, 27 λεπτά)

2009     Αντίχριστος

2006     Το μεγάλο αφεντικό

2005     Manderlay

2003     Dogville

2000     Χορεύοντας στο Σκοτάδι

2000     D-Dag (project του Δόγματος μαζί με τους σκηνοθέτες Τόμας Βίντερμπεργκ,

Σόρεν Κραγκ-Γιάκομπσεν και Κρίστιαν Λέβρινγκ)

1998      Οι Ηλίθιοι( Idioterne)

1997      The Kingdom II (σε σκηνοθεσία με τον Μόρτεν Αρνφρεντ),

επεισόδια 5-8 (για την τηλεόραση, αλλά και κινηματογραφική διανομή)

1996      Δαμάζοντας τα Κύματα

1994      The Kingdom (σε σκηνοθεσία με τον Μόρτεν Αρνφρεντ),

επεισόδια 1 – 4 (για την τηλεόραση, αλλά και κινηματογραφική διανομή)

1991      Europa

1988      Μήδεια (τηλεόραση)

1987      Epidemic

1984      Το στοιχείο της εγκλήματος

1982      Befrielsesbilleder,(Images of a Relief) Ταινία Αποφοίτησης, Εθνική Σχολή Κινηματογράφου της Δανίας

1981      Den Sidste Detalje, Η τελευταία λεπτομέρεια (μ. μ.) Εθνική Σχολή Κινηματογράφου της Δανίας

1980      Nocturne (μ. μ.) Εθνική Σχολή Κινηματογράφου της Δανίας

1979      Menthe – La Bienheureuse, (ερασιτεχνική, μ. μ.)

1977      Orchidegartneren (ερασιτεχνική, μι. μ.)

1971      En Blomst (Ως Λαρς Trier)

1970      Hvorfor flygte fra det du ved du ikke kan flygte fra? Fordi du er en kujon (Ως Λαρς Trier)

1969      En Røvsyg oplevelse, En (Ως Λαρς Trier)

Comments 0 σχόλια »

Top
 
Μετάβαση σε γραμμή εργαλείων