«Ηχήστε σάλπιγγες…» απαγγέλλει ο Άγγελος Σικελιανός στην κηδεία του Κωστή Παλαμά στο Α’ Νεκροταφείο, η οποία εξελίσσεται σε μία αντιστασιακή εκδήλωση κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής, με τη συμμετοχή χιλιάδων κόσμου.

Comments 0 σχόλια »

1933: Εμπρησμός στο Ράιχσταγκ. Η φωτιά στη γερμανική Βουλή αποδίδεται στους κομμουνιστές και ο Χίτλερ βρίσκει την ευκαιρία να κηρύξει κατάσταση έκτακτης ανάγκης και να αναστείλει τα πολιτικά δικαιώματα.

Comments 0 σχόλια »

Comments 1 σχόλιο »

Comments 0 σχόλια »

Ο Γαλιλαίος αποτελεί μία από τις πιο εμβληματικές φυσιογνωμίες στην ιστορία της επιστήμης. Το Ίδρυμα Ευγενίδου αποδίδει τον δικό του φόρο τιμής στον σπουδαίο μαθηματικό και αστρονόμο με τη δημιουργία του ντοκιμαντέρ «Γαλιλαίος: Η Μάχη στην Αυγή της Σύγχρονης Επιστήμης».

Η Ιταλία της Αναγέννησης ήταν ένας από τους πιο σημαντικούς σταθμούς για την περίοδο που οι ιστορικοί ονομάζουν «Επιστημονική Επανάσταση». Σε αυτό το ντοκιμαντέρ παρουσιάζεται η ζωή και το έργο του Γαλιλαίου, οι διαμάχες του και το κοινωνικό πλαίσιο μέσα στο οποίο αναδείχτηκε. Ο Γαλιλαίος χρησιμοποίησε μια νέα μέθοδο στη φυσική φιλοσοφία και στην αστρονομία βασιζόμενος τόσο στα μαθηματικά και στο πείραμα, όσο και στις κοινωνικές και πολιτικές του συμμαχίες. Η αλήθεια του μαθηματικού και αστρονόμου Γαλιλαίου ήρθε σε σύγκρουση με την αλήθεια των σημαντικότερων φιλοσόφων του 17ου αιώνα και η σύγκρουση αυτή υπήρξε κομβική για ένα πλήθος αλλαγών.

Το ηλεκτρονικό βιβλίο «Γαλιλαίος: Η Μάχη στην Αυγή της Σύγχρονης Επιστήμης» βασίζεται στο ομώνυμο ντοκιμαντέρ και σας μεταφέρει στην Ιταλία της Αναγέννησης, περιγράφοντας εκτενέστερα τη ζωή και το έργο του Γαλιλαίου

Συνέχεια »

Comments 0 σχόλια »

Η Χλωμή Μπλε Κουκκίδα είμαι μια φωτογραφία της Γης που τραβήχτηκε το 1990 από το Voyager 1 από απόσταση ρεκόρ, δείχνοντας αμυδρά τον πλανήτη μας μέσα στο αχανές διάστημα. Μετά από αίτημα του Carl Sagan το Voyager, καθώς εγκατέλειπε το ηλιακό μας σύστημα, έστρεψε για μια τελευταία φορά τις κάμερες προς τη Γη, τραβώντας τη φωτογραφία, από την οποία εμπνεύστηκε ο τίλος του ομότιτλου βιβλίου.

«Το διαστημικό σκάφος ήταν πολύ μακριά από το σπίτι. Σκέφτηκα ότι θα ήταν καλή ιδέα, αμέσως μετά τον Κρόνο, να φροντίσουμε να λάβει μια τελευταία ματιά πίσω. Από τον Κρόνο, η Γη φαίνεται πολύ μικρή για το Voyager: Ο. πλανήτης μας θα ήταν ένα σημείο φωτός, ένα μοναχικό pixel, που δύσκολα διακρίνεται από τα άλλα σημεία φωτός του Voyager**: …μια χλωμή μπλε κουκκίδα…. » (Carl Sagan)
Το ομότιτλο βιβλίο του:Pale Blue Dot: A Vision of the Human Future in Space (1994) (http://en.wikipedia.org/wiki/Pale_Blu…) εμπνεύστηκε από την παραπάνω φωτογραφία.

Η κατά φαντασία μοναδικότητά μας, η αυταπάτη ότι έχουμε κάποια προνομιούχο θέση στον κόσμο, αμφισβητούνται από αυτή τη κουκκίδα του χλωμού φωτός. Ο πλανήτης μας είναι μόνο ένα σημείο στο μεγάλο εξελισσόμενο κοσμικό σκοτάδι. Μέσα στο σκοτάδι μας, σε όλη αυτή την απεραντοσύνη, δεν υπάρχει καμία νύξη ότι θα έλθει βοήθεια από αλλού για να μας σώσει από τους εαυτούς μας.

Δεν υπάρχει ίσως καμία καλύτερη επίδειξη της τρέλας της ανθρώπινης αλαζονείας από αυτήν την απόμακρη εικόνα του μικροσκοπικού κόσμου μας. Για μένα, υπογραμμίζει την ευθύνη μας να ασχοληθούμε πιο ευγενικά ο ένας με τον άλλο, να συντηρήσουμε και να αγαπήσουμε το χλωμό – μπλε σημείο, το μόνο σπίτι που ποτέ γνωρίσαμε.»

Comments 0 σχόλια »


Ο Carlos Lascano έφτιαξε μια ταινία μικρού μήκους, τηLila, για την καθημερινότητα, τη ζωή γενικότερα, και τον τρόπο που τη βλέπει η ζωγράφος-πρωταγωνίστρια.

Comments 0 σχόλια »

Μέσα από μια σειρά ντοκιμαντέρ του Νικίτα Μιχάλκοφ για τους σημαντικότερους Ρώσους ζωγράφους του 19ου αιώνα, παρακολουθείται η ιστορική εξέλιξη της ρωσικής κοινωνίας.

Comments 0 σχόλια »

Οταν τα αγγεία ζωντανεύουν με τη βοήθεια της τεχνολογίας

Comments 0 σχόλια »

Μια πρωτότυπη προσέγγιση στα γεγονότα του ’73. Μέσα από τα µάτια μιας γάτας «περνά» η εξέγερση των φοιτητών του Πολυτεχνείου κατά της δικτατορίας των συνταγματαρχών στην ταινία. Ο δημιουργός του φιλμ αξιοποίησε πραγματικές λήψεις από τα γεγονότα του Νοεμβρίου του 1973 και τα «δείχνει» μέσα από τα μάτια μιας γάτας που ήταν στο Πολυτεχνείο τη μοιραία νύχτα, πριν από 12.410 συν μία ημέρες.

Παραγωγή:Ελληνική
Σκηνοθέτης: Ιορδάνης Ανανιάδης
Σενάριο:Ιορδάνης Ανανιάδης
Μουσική:Θόδωρος Βαμβουρέλης
Παραγωγή:ΕΡΤ Α.Ε.,Cels Unlimited,Ιορδάνης Ανανιάδης, Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου

Comments 0 σχόλια »

SurveyofGreekPhilosophyΗ συνάδελφος Χρυσούλα Μητσοπούλου για το μάθημα της φιλοσοφίας:

«Η προϊούσα κατεδάφιση του  δημόσιου σχολείου έχει βεβαίως αντίκτυπο και  στις  εργασιακές σχέσεις των εκπαιδευτικών. Πέρα από τα μείζονα εδώ, μια επιμέρους πλευρά  του προβλήματος είναι ότι  έχει πλέον γίνει καθεστώς το άγχος της «συμπλήρωσης ωραρίου» σε ένα σχολείο.

Συνέπεια  αυτής της κατάστασης, αλλά, δυστυχώς,  και δείκτης της κυρίαρχης  στάσης των εκπαιδευτικών απέναντι σε αυτή την  κατάσταση,  είναι ότι έχουν ξεσπάσει μικροί εμφύλιοι περί των λεγόμενων «αναθέσεων» των μαθημάτων  –ποιος διδάσκει τι. Συνέχεια »

Comments 0 σχόλια »

Με την ευγενική υποστήριξη του Γαλλικού Ινστιτούτου Ελλάδος, το animasyroς 7.0 πραγματοποιεί ένα αφιέρωμα στο μεγάλο Γάλλο δημιουργό ταινιών animation Jacques-Rémy Girerd, ιδρυτή του περίφημου στούντιο Folimage, με την προβολή των ταινιών του «Tante Hilda», και το επίσης υπέροχο «Mia et Migou».

Comments 0 σχόλια »

Στο φεστιβάλ κινουμένων σχεδίων Animasyros 2014 θα πραγματοποιηθεί ένα αφιέρωμα στον μεγάλο Γάλλο δημιουργό Ζακ Ρεμί Ζιρέρ (Jacques-Rémy Girerd ), το οποίο θα ανοίξει σίγουρα την όρεξη των φίλων  της ευρωπαϊκής σχολής κινούμενων σχεδίων.

 Η θεία Hilda  πασχίζει να σώσει τον κόσμο από μια επικείμενη οικολογική καταστροφή.

Comments 0 σχόλια »

Με ένα εξαιρετικά πλούσιο πρόγραμμα που περιλαμβάνει πρεμιέρες, αφιερώματα και υπαίθριες προβολές ετοιμάζονται να υποδεχτούν το κοινό οι διοργανωτές του 7ου διεθνούς φεστιβάλ και φόρουμ κινούμενων σχεδίων aniμαsyros που θα πραγματοποιηθεί στην Ερμούπολη από 2 έως 6 Οκτωβρίου.
Όμως, ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Το aniμαsyros είναι δομημένο γύρω από δύο διαγωνιστικά μέρη, το διεθνές και το φοιτητικό. Η εναρκτήρια ταινία του διεθνούς διαγωνιστικού μέρους θα είναι το πολυαναμενόμενο «Boxtrolls» από το στούντιο LAIKA που θα προβληθεί με την υποστήριξη της Αμερικανικής Πρεσβείας και παρουσία εκπροσώπου του στούντιο. Για τους λιγότερο ενημερωμένους σε σχέση με τις εξελίξεις στον θαυμαστό κόσμο των κινούμενων σχεδίων, το «Boxtrolls», το οποίο βασίζεται σε βιβλίο του Άλαν Σνόου, πραγματεύεται την ιστορία μιας κοινότητας φιλήσυχων και γλυκύτατων τεράτων που μεγαλώνουν ένα ορφανό παιδί στην πόλη Τσίζμπριτζ τη βικτωριανή εποχή. Τα συμπαθή Μπόξτρολς θα δεχτούν επίθεση από τον κακό της υπόθεσης, Άρτσιμπαλντ Σνάτσερ, ενώ σε βοήθειά τους θα σπεύσει ο Εγκς, ο θετικός ήρωας της ιστορίας.

tospirto.net

Comments 0 σχόλια »

«Τριάντα χρόνια μετά το «Koyaanisqatsi», ο Godfrey Reggio με την υποστήριξη του Philip Glass και του Jon Kane, πρωτοπορεί ξανά δημιουργώντας ένα ακόμη εντυπωσιακό και σιωπηλό πορτραίτο της σύγχρονης ζωής.
Με κινηματογράφηση από τον Steven Soderbergh σε εντυπωσιακή 4K ψηφιακή προβολή, το «Visitors» αποκαλύπτει την ονειρική σχέση της ανθρωπότητας με την τεχνολογία.

Το φιλμ επιστρέφει το βλέμμα στον θεατή, προσφέροντας στο κοινό μια εμπειρία πέρα της πληροφορίας σχετικά με την στιγμή που όλοι ζούμε. Αποτελούμενο από μόνο 74 λήψεις, το «Visitors»πηγαίνει τους θεατές σε ένα ταξίδι στο φεγγάρι και πίσω για να τους κάνει να αντιμετωπίσουν τους εαυτούς τους.»

http://visitorsfilm.com/

Comments 0 σχόλια »

filopΙσως η καταβύθιση στην τιρκουάζ μακαριότητα μιας πισίνας (ή της ανοιχτής θάλασσας) να είναι το τελευταίο ζεν καταφύγιο σε έναν καλωδιωμένο κόσμο.

Η τελευταία είδηση από τον χώρο της κολύμβησης δεν είναι ότι ο αυστραλός ολυμπιονίκης Ιαν Θορπ «βγήκε από την ντουλάπα» στο τηλεοπτικό δίκτυο Channel Ten (και ότι ένας ακόμη γκέι υπεραθλητής τάραξε τα ύδατα ενός «μάτσο» σύμπαντος με κολλητά, πολυεστερικά μαγιό). Η είδηση είναι ότι το πλατσούρισμα μέσα σε μια τεχνητή δεξαμενή νερού (ή σε ένα πέλαγος) είναι η τελευταία σανίδα σωτηρίας μας. Στον κόσμο της «διαρκούς διασύνδεσης», η καταβύθιση, λένε οι ειδικοί, σε αυτή τη βωβή, τιρκουάζ μακαριότητα μπορεί να είναι το τελευταίο μας ησυχαστήριο.
Διότι ύστερα από αυτό το υπόκωφο «μπλουμ», όταν δηλαδή το σώμα συναντάται με το νερό, παύεις επιτέλους να είσαι προσβάσιμος. Ακόμη και σήμερα, πολύ λίγους θα δεις να κολυμπούν με τα τελευταίας εσοδείας «bone conduction» αδιάβροχα ακουστικά, ενώ αναμφίβολα παραμένει τεχνικά αρκετά δύσκολο να κάνεις update στο status σου στο Facebook υποβρυχίως.   Συνέχεια »

Comments 0 σχόλια »

waterΗ ζωγραφική του Χρήστου Μποκόρου, άσκηση αυτογνωσίας, στοχάστηκε τη σχέση του με την καταγωγή και τη βιωμένη Ιστορία. Τελευταία παιδεύεται με το μέτρο στα ζητούμενα του ανθρώπου. Στοχάζεται τα απολύτως αναγκαία στη ζωή μας. Πως θα ορθώσουμε το ανάστημά μας, απαλλαγμένοι από τα περιττά. Τίτλος της έκθεσης: «Τα στοιχειώδη».

Πάνω σε σανίδια από ορεινές γέφυρες, ζωγραφίζει κοπιώντες και πεφορτισμένους και τα ελάχιστα απαραίτητα της ζωής: λίγο φαί, νερό να ευπρεπιστούμε, ένα κατάλυμα, και μια πόρτα ανοιχτή. Η στενότητα και το μήκος των έργων επισημαίνουν τη στενότητα και το μήκος της οδού που διαβαίνουμε ως την απέναντι όχθη. Τα πεπατημένα ξύλα, ανακαλούν το πλήθος των αγνώστων που τα περπάτησαν. Πάνω τους η ζωγραφική, επιμελημένο σήμα απ’ το πέρασμά μας, αντιστέκεται στη ζωή που μας δαπανά αδαπάνητη.

frouta

gyna

Comments 0 σχόλια »

Υπάρχουν μέρες που σχεδόν νιώθεις την παραγωγικότητα να πέφτει στο πάτωμα. Κοιτάς γύρω και βλέπεις ανθρώπους κολλημένους σε οθόνες, ανθρώπους που βαριούνται και να προσποιηθούν πως ενδιαφέρονται. Νιώθεις πως όλη αυτή η ακτινοβολία, συντονισμένη να κοιτά τον ίδιο πνευματικό φωταγωγό, παράγει την ίδια ασημαντότητα, την ίδια βαρεμάρα, την ίδια νωθρότητα. Μπορεί όλοι την ίδια στιγμή να μιλάνε ψηφιακά για έναν μεγάλο σκοπό, για μια Μεγάλη Ιδέα, για μια σωτηρία, για μια επανάσταση. Αλλά φαίνεται από τον τρόπο με τον οποίο οι άνθρωποι κάνουν τα κλικ τους, τους εμπνευσμένους σκοπούς τους, το συμβατικό χιούμορ τους, τα οργισμένα γκρουπ τους, τις ανούσιες αναπαραγωγές του ίδιου πράγματος. Φαίνεται πως κανείς δεν θέλει τίποτα να αλλάξει· μόνο η ώρα να περάσει. Είναι η ώρα της οκνηρίας.

Υπάρχουν κάποιες άλλες μέρες που παρατηρείς, πίσω από συμπεριφορές, ανθρώπους φοβισμένους, ανθρώπους γεμάτους προφανή ψυχολογικά προβλήματα, να μιλούν με πάθος για το αγαπημένο τους χόμπι: τον εαυτό τους. Ανθρώπους να αυτοθαυμάζονται έχοντας τόσο προβλέψιμες συμπεριφορές που σχεδόν μυρίζεις τη μανιέρα μέσα από την οθόνη. Είναι ένα στημένο παιχνιδάκι υπερπροβολής, μια φωτογραφία από μια παραλία με ένα φαινομενικά ανέμελο – αλλά στην πραγματικότητα καλά μελετημένο – σχόλιο, ένας κοιλιακός, ένα κλεμμένο απόφθεγμα, ένα selfie, μια πόζα. Είναι η ώρα της αλαζονείας.

Υπάρχουν και κάποιοι άλλοι άξιοι παρατήρησης. Αυτοί που θα ήσουν σχεδόν σίγουρος πως θα μπορούσαν να γράψουν ό,τι πιο μύχιο υπάρχει, ό,τι πιο ευαίσθητο, ό,τι πιο ακατάλληλο υπάρχει μέσα τους, αναζητώντας λίγη ακόμη προσοχή. Πως θα μπορούσαν να ανεβάσουν φωτογραφία όχι μόνο από το παιδί τους, αλλά και από τον τρόπο που συνέλαβαν το παιδί τους αν αυτό θα τους έκανε να νιώσουν πιο αποδεκτοί. Είναι η λαιμαργία (της προσοχής) και η 
απληστία
 (των likes) σε έναν απάνθρωπο συνδυασμό.

Είναι και οι άλλοι, οι πιο σιωπηλοί. Αυτοί που ζουν τη ζωή τους μέσα από το πρίσμα των social media. Που δεν ενεργούν, απλώς παρακολουθούν. Που δεν αλληλεπιδρούν, μόνο σχολιάζουν την ίδια την έκθεση από μια ψηφιακή γαλαρία. Είναι αυτοί που εγκλωβισμένοι σε έναν παράλληλο κόσμο, ζηλεύουν την άνεση των άλλων να γράφουν τόσο ελεύθερα για τον εαυτό τους, φθονούν τους κοινωνικούς φίλους τους και δημιουργούν έξτρα ψυχολογικά προβλήματα στον εαυτό τους, φοβούμενοι πως χάνουν κάτι σημαντικό την ώρα που ζηλεύουν. Είναι η ώρα της ζηλοφθονίας.

Είναι και αυτοί που είναι έτοιμοι να τσαντιστούν, να πλακωθούν, να βγάλουν πύρινους λόγους με το παραμικρό. Με την ιστορία του κροκόδειλου, με ειδήσεις αλιευμένες συνήθως σε sites της συμφοράς, με τη Βουλή, με το παρελθόν, με τον Κατσουράνη και εκείνον τον διαιτητή, με τον βουλευτή, τον υποκριτή και τον τσαμπατζή. Είναι αυτοί που χάνουν το δίκιο της αγανάκτησης, όντας διαρκώς αγανακτισμένοι. Είναι έτοιμοι να πιστέψουν το πιο παρανοϊκό ψέμα μόνο και μόνο γιατί κουμπώνει με την αγανακτισμένη τους διάθεση. Είναι ο φόβος και ο τρόμος των διαφημιστών και των εταιρειών, όλοι αυτοί που αν συντονιστούν στον ίδιο σκοπό, έστω και κατά τύχη, μπορούν να κάνουν μια εταιρεία να βουλιάξει, μια προσωπικότητα να εξαφανιστεί, έναν σκοπό να ακυρωθεί. Είναι οι άνθρωποι της (δίκαιης ή άδικης, αυθεντικής ή αταβιστικής) οργής.

Μετά είναι και τα ζευγάρια. Ολοι αυτοί που είναι μαζί κοιτώντας παράλληλες εικόνες στα κινητά τους. Μπορεί να συμβεί στον καθένα. Μπορεί, όμως, όπως διηγείται μια νεαρή γυναίκα σε ένα εξαιρετικό αφιέρωμα του «Guardian», που την προηγούμενη εβδομάδα εικονογράφησε τα «7 θανάσιμα ψηφιακά αμαρτήματα», το ένα μέλος της σχέσης (αυτή εν προκειμένω) να απορροφηθεί τόσο πολύ από την ψηφιακή του ύπαρξη, από τους καβγάδες, την αποδοχή, τη ζήλια, τον θυμό, την ευκολία των σχέσεων της οθόνης, που να ξεχάσει εντελώς τη λαγνεία. Ή μάλλον να τη
μετατρέψει σε άκαπνη ψηφιακή λαγνεία. Το έβδομο αμάρτημα.

Το world wide web είναι 25 ετών. Πάνω από δύο δισεκατομμύρια άνθρωποι ζουν μέσα του. Υπάρχουν οι γενιές που έχουν ζήσει και χωρίς αυτό (έστω και αν απορούμε πώς ζούσαμε), υπάρχουν και οι νεότεροι που δεν έχουν καν τη δυνατότητα να σκεφτούν μια ζωή χωρίς όλη τη γνώση του κόσμου στην παλάμη τους.

Δεν χρειάζεται να είμαστε τεχνοφοβικοί, ούτε φοβισμένοι ούτε καταγγελτικοί: αυτός είναι ο τρόπος που ζούμε, που αλληλεπιδρούμε, που βλέπουμε Μουντιάλ, που σχολιάζουμε, που δουλεύουμε, που φλερτάρουμε. Αρκεί να μάθουμε το πώς μας επηρεάζει ηθικά, πνευματικά, πολιτικά και κοινωνικά. Αρκεί να μαθαίνουμε να αλληλεπιδρούμε σε έναν νέο κόσμο που πριν ανακαλυφθεί έχει ήδη παλιώσει. Δεν είναι εύκολο. Αλλά δεν έχουμε και άλλη επιλογή.

Το Βήμα άρθρο του Δ. Θεοδωρόπουλου

Comments 0 σχόλια »

Ο Alexandre Petrov κατέχει ιδιαίτερη και περίοπτη θέση στο ρωσικό animation. Η τεχνική που χρησιμοποιεί με εντυπωσιακό τρόπο είναι η ζωγραφική (κραγιόνια παστέλ και λάδι) πάνω σε επιφάνειες γυαλιού. Ο Πετρόφ υπήρξε μαθητής του Γιούρι Νόρσταϊν.
Είναι σε αποχρώσεις ώχρας και οι φωτισμοί θυμίζουν έντονα ταινίες του γερμανικού εξπρεσιονισμού. Το απόγειο της τέχνης του Πετρόφ. (Γιάννης Βασιλειάδης, Animation, Εκδόσεις Αιγόκερως)

Comments 0 σχόλια »

Μία μεγάλη προσφορά της Αθηνάς Τσαγγάρη, μια ταινία με την υπογραφή της, με αφηγητή τον William Dafoe, αφιερωμένη στο Μουσείο Μπενάκη, την ιστορία του και τον ιδρυτή του.

Comments 0 σχόλια »

Top
Μετάβαση σε γραμμή εργαλείων