Τα wikileaks δημοσίευσαν 91.000 απόρρητα ντοκουµέντα για τον πόλεμο στο Αφγανιστάν.Πρόκειται για τη µεγαλύτερη διαρροή απορρήτων στην ιστορία του αµερικανικού στρατού.Το τοπίο της ειδησεογραφίας αλλάζει καθώς οι πολίτες παίρνουν πλέον την κατάσταση στα χέρια τους.Τα wικileaks δίνουν την ευκαιρία σε όσους έχουν πρόσβαση σε ντοκουμέντα να τα «βγάλουν» στο διαδίκτυο. Οι άνθρωποί τους εγγυώνται εχεμύθεια και προστασία, οργανώνονται και προειδοποιούν όλους όσοι ελέγχουν την ενημέρωση: «Αν δεν μας δώσετε διαφάνεια, θα την πάρουμε μόνοι μας».
Διανύουμε μία περίοδο ραστώνης, τα περισσότερα εκπαιδευτικά blogs έχουν κρεμάσει την επιγραφή “ραντεβού τον Σεπτέμβρη” αλλά υπάρχουν και μερικοί που επιμένουν να γράφουν διαμαντάκια οπότε πιστεύω ότι αξίζουν το κλικ σας:
Η ναυμαχία της Σαλαμίνας ήταν μια σύγκρουση όπου κυρίαρχο ρόλο έπαιξε ο εμβολισμός, μας είπε ο Γιάννης Νάκκας, αρχαιολόγος που εικονογράφησε πλοία των αντίπαλων στόλων, τα πληρώματα και μία άποψη από εμβολισμό περσικής από ελληνική τριήρη.
Την εποχή των Περσικών Πολέμων η τριήρης είχε γίνει ήδη το βασικό πολεμικό πλοίο της αρχαίας Ελλάδας. Σύμφωνα με μια παράδοση, είχε εφευρεθεί από τον Κορίνθιο ναυπηγό Αμεινοκλή το 704 π.Χ., ενώ σύμφωνα με μια άλλη, ήταν μια εφεύρεση των Φοινίκων ναυτικών.
Η τριήρης ήταν ένα ιδιαίτερα ελαφρύ και χαμηλό πλοίο, μήκους 36-40 και πλάτους 4-4,5 μέτρων, φτιαγμένο κυρίως από ελαφρύ ξύλο (πεύκο). Βασικό της όπλο ήταν το βαρύ χάλκινο έμβολο της πλώρης, με το οποίο χτυπούσε με δύναμη και εξουδετέρωνε το εχθρικό πλοίο. Για τον σκοπό αυτό η τριήρης είχε ένα ιδιαίτερα μεγάλο πλήρωμα κωπηλατών, διευθετημένο σε τρεις επάλληλες σειρές, ενώ δεν υπήρχε κανονικό κατάστρωμα ή άλλες προστατευτικές κατασκευές.
Σύμφωνα με τις ναυτικές επιγραφές της αρχαίας Αθήνας, κάθε τριήρης είχε πλήρωμα 200 ανδρών. Οι 170 κωπηλάτες, μοιρασμένοι σε τρία επίπεδα (οι θρανίτες επάνω, οι ζυγίτες στη μέση και οι θαλαμίτες στην κάτω σειρά). Οι κωπηλάτες αυτοί ήταν πάντα ελεύθεροι πολίτες και ποτέ δούλοι. Επαιρναν κανονικό μισθό και εκπαιδεύονταν εντατικά στην κωπηλασία και στην τέχνη του πολέμου στη θάλασσα.
Από τα υπόλοιπα 30 μέλη του πληρώματος οι δέκα ήταν οπλίτες, πολίτες της κάθε πόλης-κράτους. Φέροντας τον καλύτερο εξοπλισμό της εποχής τους (χάλκινο κράνος και κνημίδες, λινό ή δερμάτινο θώρακα, μεγάλη ασπίδα, δόρυ και ξίφος) και όντας καλά εκπαιδευμένοι, αποτελούσαν το δεύτερο πιο σημαντικό όπλο της τριήρους μετά το έμβολο. Στο πλοίο επέβαιναν επίσης και τέσσερις τοξότες ή ακοντιστές, συνήθως μισθοφόροι.
Το υπόλοιπο πλήρωμα το αποτελούσε ο τριήραρχος, διοικητής και χρηματοδότης του πλοίου, ο κυβερνήτης-πηδαλιούχος, ο αυλητής που έδινε τον ρυθμό στους κωπηλάτες και δέκα περίπου ναύτες διαφόρων καθηκόντων.
Οντας λαός χωρίς ναυτική παράδοση, οι Πέρσες κατά την εισβολή τους στην Ελλάδα είχαν στηριχθεί στους στόλους των ναυτικών λαών που είχαν υπό την εξουσία τους. Οι Φοίνικες, οι Αιγύπτιοι και οι Ιωνες ήταν υποχρεωμένοι να παρέχουν πλοία και πληρώματα στους Πέρσες βασιλείς για τις εκστρατείες τους.
Οι κωπηλάτες και οι ναύτες των περσικών τριηρών προέρχονταν από τις ναυτικές περιοχές που ήταν υποτελείς στην Περσική Αυτοκρατορία, οι οποίες άλλωστε προμήθευαν και όλα σχεδόν τα πλοία του πολεμικού της στόλου. Παρ’ ότι γνωρίζουμε λίγα πράγματα για τα πληρώματα αυτά, ξέρουμε ότι ήταν εξαιρετικοί ναυτικοί και θαλασσοπόροι.
Η τεχνική του εμβολισμού προϋπέθετε μεγάλη ναυτική τέχνη και προσεκτικούς ελιγμούς ώστε το ένα πλοίο να εισχωρήσει στην εχθρική παράταξη και να χτυπήσει ένα αντίπαλο πλοίο στα πλευρά. Τα πολεμικά πλοία της εποχής, λόγω της ελαφριάς κατασκευής τους, δεν βυθίζονταν αλλά γέμιζαν νερό από την τρύπα και τις ρωγμές και μπατάριζαν. Γίνονταν έτσι ουσιαστικά άχρηστα. Οταν ο εμβολισμός δεν ήταν δυνατός ή τα πλοία συμπλέκονταν μεταξύ τους, οι πολεμιστές έκαναν ρεσάλτο και προσπαθούσαν να καταλάβουν το αντίπαλο πλοίο και να το κάψουν ή να το αιχμαλωτίσουν.
Εδώ και δύο χρόνια προσπαθεί να μεταφέρει -μέσω του μπλογκ της στο Διαδίκτυο- την καθημερινότητα ανθρώπων που ζουν σε δικτατορικό καθεστώς.
Η 26χρονη Κλαούντια Καντέλο αν και πολύ νέα φαίνεται να έχει «κότσια». Το μπλογκ της, που ξεκίνησε πριν από δύο χρόνια, είναι το όπλο και η ασπίδα της. Οπλο γιατί τα κείμενά της μάχονται ένα παράλογο και βίαιο καθεστώς, όπως λέει, και ασπίδα γιατί η αναγνωρισιμότητά της στο εξωτερικό την προστατεύει -προς το παρόν τουλάχιστον- σε μεγάλο βαθμό.
«Είμαι τρελή. Το μόνο που ονειρεύονται όλοι οι νέοι της ηλικίας μου είναι να φύγουν από την Κούβα. Λένε πως αυτή η χώρα δεν έχει καμιά ελπίδα. Εγώ όμως επέλεξα να μείνω». Επέλεξε επίσης να καταγγέλλει το καθεστώς μέσα από το μπλογκ της, το οποίο εκλέχθηκε το «καλύτερο μπλογκ του 2009» στην Κούβα από μια μικρή διεθνή επιτροπή που απαρτίζεται από δημοσιογράφους και συγγραφείς και παρακολουθούν την κατάσταση στο νησί.
Η πρώτη σελίδα του μπλογκ της, «Ο όγδοος κύκλος» -αναφορά στους κύκλους της Κόλασης-, που σημειωτέον μεταφράζεται πια σε έξι γλώσσες στο Διαδίκτυο, ανοίγει με ένα φωτοαντίγραφο της αστυνομικής της ταυτότητας. Το ύφος του μπλογκ ποικίλλει από βδομάδα σε βδομάδα: διασκεδαστικό, όταν χαιρετά την επιστροφή στην πρωτεύουσα των μικροπωλητών στους δρόμους που είχε εκδιώξει ο Ραούλ Κάστρο στο πλαίσιο των «αλλαγών» που οραματιζόταν. Ειρωνικό, όταν η Κλαούντια επικρίνει ορισμένους φίλους της που συμμετέχουν στο παιχνίδι των «αυθόρμητων διαδηλώσεων» που οργανώνει το καθεστώς. Φλογερό, όταν διακυβεύονται ανθρώπινα δικαιώματα. Τότε οι λέξεις γίνονται σκληρές, όπως συνέβη τον περασμένο Φεβρουάριο όταν πέθανε ύστερα από απεργία πείνας ο αντιφρονών Ζαπάτα Ταμάγιο: «Πρέπει να είσαι διαβολικός άνθρωπος για να πάρεις τη ζωή ενός ανθρώπου μόνο και μόνο για τα πιστεύω του», γράφει στο μπλογκ της. «Αυτός ο θάνατος συμβολίζει την κραυγή τριών γενεών που έχουν χάσει ή ξεχάσει αυτή την καταπληκτική λέξη: ελευθερία. Ο χαμός του αντανακλά την κληρονομιά αυτής της σχεδόν παράλογης και χωρίς τέλος κουβανικής επανάστασης, των δολοφονημένων ελπίδων μας και των δολοφονημένων ανθρώπων που αγωνίστηκαν για την ελευθερία».
Η περιπέτεια της νεαρής Κουβανής άρχισε το 2008, σχεδόν κατά τύχη: «Εκείνη την εποχή, ο φίλος -και μετέπειτα σύζυγός μου- έπαιζε σε ένα πανκ – ροκ συγκρότημα, το “Porno para Ricardo”, λέει η Κλαούντια Καντέλο στην εφημερίδα «Λε Μοντ». Οι στίχοι των τραγουδιών ήταν σκληροί και βίαιοι, ηθελημένα χυδαίοι και προσβλητικοί για τον Φιντέλ και τον Ραούλ Κάστρο, με αποτέλεσμα να απαγορευτούν οι συναυλίες του συγκροτήματος στη χώρα και αυτές να γίνονται πια στα κρυφά. Οι προσκλήσεις μοιράζονταν μόλις μερικές ώρες πριν από τη συναυλία που γινόταν σε απομακρυσμένες αίθουσες παλαιών κινηματογράφων ή σε ιδιωτικούς χώρους. «Τον Ιούλιο του 2008», συνεχίζει η Κλαούντια, «ο αρχηγός του συγκροτήματος φυλακίστηκε ως δυνάμει εγκληματίας. Ο σύντροφός μου μου ζήτησε να ειδοποιήσω με ηλεκτρονικά μηνύματα τους φίλους τους στη χώρα και στο εξωτερικό και να έρθω σε επαφή με την Yoni Sanchez, την πιο γνωστή μπλόγκερ της χώρας, για να μας βοηθήσει, κάτι που έκανε πρόθυμα, ενώ εγώ μετέφραζα το μπλογκ της από τα ισπανικά στα γαλλικά». Ο θόρυβος που προκλήθηκε είχε αποτέλεσμα: ο αρχηγός του συγκροτήματος αφέθηκε ελεύθερος και η Κλαούντια ανακάλυψε το Διαδίκτυο. «Στην αρχή σκέφτηκα να στήσω μια ηλεκτρονική εφημερίδα, ήταν όμως πολύ δύσκολο για μένα». Δημιούργησε όμως ένα μπλογκ. Η Κούβα εδώ και λίγο καιρό επιτρέπει στους πολίτες της να έχουν προσωπικό υπολογιστή αλλά όχι και σύνδεση με το Διαδίκτυο στο σπίτι τους: «Με το που τελειώνω το κείμενό μου παίρνω τον φορητό υπολογιστή μου και πηγαίνω σε ένα από τα μεγάλα ξενοδοχεία της Αβάνας για να συνδεθώ με το Διαδίκτυο. Κάποιες φορές το βάζω απευθείας στο Δίκτυο, άλλες φορές πάλι το στέλνω σε φίλους που ζουν στο εξωτερικό και αναλαμβάνουν εκείνοι να το διαδώσουν».
Η Κλαούντια δεν περιμένει τίποτε από ένα καθεστώς που ο διπλωμάτης πατέρας της υπηρέτησε πιστά, αλλά η ίδια μισεί. Ακόμη και οι διαπραγματεύσεις του Ραούλ Κάστρο με την Εκκλησία για τη βελτίωση των όρων διαβίωσης των πολιτικών κρατουμένων και την αποφυλάκιση των ασθενών την αφήνουν αδιάφορη. «Δεν πιστεύω στις καλές πράξεις ενός κράτους το οποίο υπάρχει ακόμη σήμερα μόνο και μόνο επειδή στηρίζεται στον ολοκληρωτισμό», γράφει σε ένα σημείωμά της.
Το καθεστώς ανέχεται την αντιφρονούσα μπλόγκερ, αλλά την παρακολουθεί στενά: «Με εμποδίζουν να συμμετάσχω σε διάφορες συναντήσεις όπου είναι πιθανό να ακουστεί μια κριτική γνώμη. Υπάρχει πάντα μια ομάδα ανθρώπων που μου απαγορεύει την είσοδο. Με αναγνωρίζουν».
Πρόσφατα, της απαγορεύτηκε η έξοδος από τη χώρα για να συμμετάσχει σε μια συνάντηση αντιφρονούντων, από όλο τον κόσμο, μπλόγκερ στο Βερολίνο. Μερικές ώρες πριν από την επιβίβαση στο αεροπλάνο, της απαγόρευσαν την έξοδο από τη χώρα, χωρίς καμιά εξήγηση: «Η απαγόρευση εξόδου μου από τη χώρα με έκανε να νιώσω μια εσωτερική ηρεμία. Δεν αισθάνομαι πληγωμένη, δεν ένιωσα έκπληξη. Αποδείχθηκε έτσι ότι δεν έκανα λάθος. Χάρη στο κουβανικό καθεστώς, ξέρω πια πως έχω καταφέρει να ζω ως ελεύθερη γυναίκα».
ΣΤΟ twitter μπορεί να βρει κάποιος αναρτήσεις με -σχεδόν- τα πάντα. Η αναζήτηση ωστόσο μέσα σε τόσο αχανές υλικό δεν είναι και το πιο εύκολο πράγμα στον κόσμο.
Για να μη χάνετε λοιπόν τίποτα από αυτά που θέλετε να παρακολουθείτε, δοκιμάστε το http://tweetmeme.com. Ο ιστότοπος εντοπίζει και κατηγοριοποιεί για τη δική σας διευκόλυνση τα σημαντικότερα (με βάση τους σχολιασμούς) «τιτιβίσματα» που ανεβαίνουν καθημερινά στο twitter. Ετσι βρίσκετε εύκολα και γρήγορα αυτά που θέλετε χωρίς να πελαγοδρομείτε. Παράλληλα, έχετε και μια εικόνα του τι συζητήθηκε περισσότερο, ποια θέματα «έπαιξαν» κατά την διάρκεια της ημέρας κ.ά.
Κρατούν… «ημερολόγιο» ανελλιπώς για ό,τι τους ενδιαφέρει περισσότερο. Και δεν το κλειδώνουν, ούτε το κρύβουν από τα αδιάκριτα μάτια. Αντίθετα, το επιδεικνύουν. Μοιράζονται τις σκέψεις, τις στιγμές, τις χαρές, τις δημιουργίες, την καθημερινότητά τους με άγνωστα -στην αρχή- άτομα, που, ως επί το πλείστον, έχουν κοινά ενδιαφέροντα, κοινές ανησυχίες. Και δεν τα αποτυπώνουν σε χαρτί, αλλά στην… οθόνη του υπολογιστή.
Η σύνταξη ηλεκτρονικού ημερολογίου, προσωπικού ιστολογίου ή αλλιώς blog όπως λέγεται, δεν απαιτεί γνώσεις χάκερ. Είναι εύκολη ακόμη και γι΄ αυτούς που δεν τα πάνε πολύ καλά με την τεχνολογία. Και επιπλέον είναι δωρεάν.
Καταθέσεις… ψυχής στο Ιντερνετ
Γι’ αυτό όλο και περισσότεροι είναι αυτοί που στήνουν το δικό τους blog. Η μόδα των προσωπικών ιστολογίων έχει πάρει μεγάλες διαστάσεις και μην εκπλαγείτε αν στο πολύ άμεσο μέλλον εκτός από τον αριθμό τηλεφώνου και το e-mail ζητάτε από κάποιον που γνωρίζετε για πρώτη φορά και… τη διεύθυνση του blog του.
Με λέξεις, φωτογραφίες και βίντεο γυρίζουν τη ζωή τους σε «ταινία» και πρωταγωνιστούν. Μιλάνε για τα παιδιά τους, τα χόμπι τους, την προετοιμασία του γάμου τους, τις συνήθειές τους, τις διακοπές τους. Περιγράφουν καρέ καρέ πώς στόλισαν το χριστουγεννιάτικο δέντρο, τι ψώνισαν στις εκπτώσεις, πώς πέρασαν το Σαββατοκύριακο.
Μας ανοίγουν το καπάκι της κατσαρόλας τους, μας βάζουν στο σπίτι τους. Λες και συμμετέχουν σε ριάλιτι «κινηματογραφούν» τη ζωή τους, κρατούν καθημερινά «σημειώσεις».
Με ένα καλό ψάξιμο στο διαδίκτυο θα διαπιστώσετε πως υπάρχουν πολλοί… εκεί έξω που σκέφτονται όπως εσείς και τους ενδιαφέρουν πράγματα που ενδιαφέρουν κι εσάς.
«Το blogging είναι ψυχοθεραπεία» υποστηρίζουν κάποιοι που διατηρούν ιστολόγιο, ενώ άλλοι, όπως λένε, το κάνουν για να κρατήσουν ενθύμιο σημαντικές στιγμές της ζωής τους. Οι εταιρείες, που παρέχουν στο διαδίκτυο εργαλεία για τη δημιουργία ιστολογίου και δωρεάν φιλοξενία είναι πολλές, αλλά οι περισσότεροι, απ’ ό,τι λένε, προτιμούν την υπηρεσία blogger του google.
Μπαίνοντας στο www.blogger.com μπορεί κανείς να επιλέξει ανάμεσα σε διάφορες σελίδες – πρότυπα με ποικιλία χρωμάτων, σχεδίων και γραμματοσειρών. Το blogger είναι ιδιαίτερα εύχρηστο και η ανάρτηση κειμένου, φωτογραφιών και βίντεο από τον ιστό ή το κινητό τηλέφωνο αρκετά εύκολη.
Κάπως έτσι ξεκινάνε οι περισσότεροι και σιγά σιγά βελτιώνουν την εμφάνιση του ιστολογίου τους.
Κι αν είστε λίγο επιφυλακτικοί και δεν επιθυμείτε να έχει ο οποιοσδήποτε πρόσβαση στο ημερολόγιό σας, τo blogger του google σας δίνει τη δυνατότητα να επιλέξετε εσείς ποιοι μπορούν να το… «ξεφυλλίζουν» (μέχρι 100 αναγνώστες).
Εκτός από το δημοφιλές blogger, κάποιοι άλλοι χρήστες του ίντερνετ καταφεύγουν στο wordpress.com για την κατασκευή προσωπικής ιστοσελίδας.
«Θέλω να κρατήσω ζωντανές τις σκέψεις»
Η είδηση του ερχομού της πρώτης της κόρης, της έδωσε τόσο μεγάλη χαρά, που ένιωσε την ανάγκη να αρχίσει να κρατάει ημερολόγιο για την εγκυμοσύνη και το μωρό της, προκειμένου να μην ξεθωριάσουν ποτέ από τη μνήμη της όλα αυτά τα πρωτόγνωρα συναισθήματα και οι σκέψεις.
«Ηθελα να τα έχω όλα οργανωμένα στο μυαλό μου. Γράφοντας καθημερινά, οι σκέψεις, οι ανησυχίες και τα συναισθήματα διατηρούν τον ιδιαίτερο χρωματισμό τους.
Το blog είναι πιο εύκολο από το να γράφεις στο χαρτί. Και επιπλέον, μπορούσαν να μαθαίνουν νέα μας μακρινοί φίλοι και συγγενείς. Στην αρχή έγραφα μόνο κείμενα. Μετά έβαλα φωτογραφίες και βίντεο.
Το ιστολόγιό μου είναι παρακαταθήκη για τις κόρες μου. Δεν είναι απλά όπως ένα άλμπουμ με φωτογραφίες. Μέσα από αυτό θα μάθουν, όταν μεγαλώσουν, τι ένιωθα γι’ αυτές, πώς τις μεγάλωσα, θα διαβάσουν σχόλια φίλων», λέει στο «Εθνος» η Ευαγγελία Παπαχειμώνα, που διατηρεί τα blogs http://annoulasmom.blogspot.com και http://www.pantoumazi.blogspot.com
«Παρουσιάζω τις δημιουργίες μου»
Τα ενδιαφέροντά της είναι πολλά. Ράβει tutus (παιδικές φούστες μπαλαρίνας) και δημιουργεί diaper cakes («τούρτες» με πάνες, ρουχαλάκια και παιχνίδια, που δίνονται ως δώρο σε νεογέννητα). Διακοσμεί μπισκότα με ζαχαρόπαστα.
Φτιάχνει προσκλητήρια για τα γενέθλια των παιδιών της και χειροποίητα καλλυντικά. Καταπιάνεται με χίλια δυο πράγματα. Και δεν είναι η μόνη.
Τα blogs με αντικείμενο τέτοιου είδους χειροτεχνίες είναι πολλά. «Μέσα από το ιστολόγιό μου παρουσιάζω τις δημιουργίες μου. Ανταλλάσσω ιδέες με άλλες κοπέλες και γίνομαι καλύτερη. Εχω γνωρίσει πολύ κόσμο με τα ίδια ενδιαφέροντα μέσω του ίντερνετ. Κατασκεύασα το blog μόνη μου με τη βοήθεια του blogger του google. Δεν ήταν δύσκολο και αργότερα βοήθησα τηλεφωνικά μία άλλη κοπέλα να φτιάξει το δικό της blog», λέει η Σοφία, που μας δείχνει τις χειροτεχνίες της στο ιστολόγιο: http://crafts-and-me.blogspot.com
Η μαγειρική έχει την τιμητική της
Τα ιστολόγια με θέμα τη μαγειρική και τη ζαχαροπλαστική έχουν την τιμητική τους στο διαδίκτυο. Ξεσκεπάστε τις… κατσαρόλες του blog: glykoapospiti.blogspot.com και θα σταματήσουν οι προβληματισμοί σας του τύπου «τι να μαγειρέψω σήμερα;». Εκεί, η Μαργαρίτα και η Αλεξάνδρα από τη Θεσσαλονίκη μας παρουσιάζουν δοκιμασμένες συνταγές, που δεν αφήνουν περιθώρια αποτυχίας. «Και οι δύο έχουμε την ίδια τρέλα. Το ίδιο πάθος.
Και αυτό είναι η μαγειρική. Από τον περασμένο Νοέμβριο, που ξεκίνησε το blog, δεν έχουμε φάει ποτέ το ίδιο φαγητό, αφού συνεχώς φτιάχνουμε και κάτι καινούργιο για να το παρουσιάζουμε στην ιστοσελίδα.
Δείχνουμε τις συνταγές βήμα βήμα και προτιμούμε κυρίως αυτές που είναι γρήγορες και οικονομικές. Δίνουμε συμβουλές ακόμη και για το τραπέζι γενεθλίων.
Υπάρχουν πολλά σχετικά ιστολόγια, αλλά οι δικές μας συνταγές είναι όλες δοκιμασμένες. Είμαστε και οι δύο νοικοκυρές και ασχολούμαστε πολύ», τονίζουν οι δύο bloggers.
Το Firsthand είναι μια μικρή αλλά καταλυτική προσθήκη στην μπάρα των εργαλείων του Mozilla Firefox ή του Google Chrome. Αφότου εγκατασταθεί, φέρνει αυτόματα σε κάθε ιστοσελίδα στην οποία περιηγούμαστε μικρά εικονίδια «t» που παραπέμπουν σε λογαριασμούς twitter ανθρώπων, εταιρειών, οργανισμών κ.ά. που αναφέρονται στο κείμενο. Το δοκιμάσαμε και είδαμε αναρτήσεις στεγνές από συνδέσμους να αποκτούν άλλο ενδιαφέρον. www.kosmix.com/labs/firsthand
Μετά από αρκετά χρόνια εξοικείωσης των χρηστών με διαδικτυακές πλατφόρμες αναρτήσεων όπως τον Blogger και το WordPress, που επιτρέπουν και στους πιο αδαείς να δημιουργούν και να συντηρούν προσωπικά μπλογκ, η νέα εμφανής τάση διεθνώς είναι ο πειραματισμός με ακόμη απλούστερα και ταχύτερα εργαλεία, πάντα δωρεάν. Από αυτές που έχουν δοκιμαστεί ευρέως ξεχωρίζουν το tumblr.com, που από το φθινόπωρο του 2007 μέχρι σήμερα έχει υπερβεί τους 2,5 εκατομμύρια εγγεγραμμένους χρήστες και το posterous.com, που στήθηκε πριν από δύο χρόνια και ήδη προσεγγίζει τους 6 εκατομμύρια χρήστες.
Και οι δύο πλατφόρμες κατατάχθηκαν στην κατηγορία micro-blogging (όπως είναι π.χ. το Twitter), που γενικά σημαίνει αναρτήσεις μικρότερου μεγέθους αλλά και περιορισμένη συνολική χωρητικότητα του μπλογκ. Τα χαρακτηριστικά αυτά προσπαθεί πλέον να τα υπερβεί το Posterous, που τις τελευταίες δύο εβδομάδες προσκαλεί τους χρήστες άλλων κοινωνικών μέσων να μεταφέρουν εκεί το περιεχόμενο των μπλογκ και των φωτογραφικών τους άλμπουμ.
Η σχετική καμπάνια παροτρύνει τους χρήστες να δοκιμάσουν την αυτόματη μεταφορά των αναρτήσεών τους από τον Blogger (τα μπλογκ με κατάληξη blogspot.com), το WordPress, το TypePad, το Flickr, το TwitPic και αρκετά από τα δημοφιλέστερα άλλα κοινωνικά μέσα, που προστίθενται διαδοχικά στη λίστα του posterous. com/ switch.
Η αρχική ιστοσελίδα (το μπλογκ ή το άλμπουμ) δεν καταργείται και ο χρήστης μπορεί να επιστρέψει σε αυτήν. Το Posterous, όμως, προφανώς στοιχηματίζει ότι θα καταφέρει να κερδίσει πολλούς από εκείνους που θα δοκιμάσουν τις υπηρεσίες του. Υπόσχεται, μάλιστα, πως σταδιακά θα επεκτείνει τη χωρητικότητα από 1 GB σε όσο χρειάζεται ο καθένας, κατά το πρότυπο του Gmail.
Οι αναρτήσεις εκεί γίνονται αυτόματα με την αποστολή email, στο οποίο εκτός από κείμενο μπορούν να περιλαμβάνονται φωτογραφίες, ηχητικά αρχεία, links, αρχεία (doc, pdf, ppt) και βίντεο.
Το Tumblr εξακολουθεί να επενδύει σε αυτό που εκτιμά το κοινό του: τα καλαίσθητα template ανάμεσα στα οποία μπορεί να επιλέξει την εμφάνιση κάθε μπλογκ (www.tumblr. com/themes). Προσφέρει και αυτό εύκολες αναρτήσεις μέσω κινητού και email και τις κατατάσσει σε έτοιμες φόρμες: κείμενο, φωτογραφία, απόσπασμα μιας ομιλίας («quote»), συνδέσμους, chats, ηχητικά ή βίντεο. Ο απλούστερος τρόπος, όμως, είναι από την ίδια την πλατφόρμα, κάνοντας κλικ στο επιθυμητό είδος της ανάρτησης από το «dashboard».
Επιτρέπει σε κάθε χρήστη να παρακολουθεί τα μπλογκ άλλων στο Tumblr σε πραγματικό χρόνο, να αναδημοσιεύει αναρτήσεις που του άρεσαν προσθέτοντας σχόλια ή να ψηφίζει τις αγαπημένες του (κλικ στο εικονίδιο-καρδιά «like»). Η δυνατότητα αυτή επιτρέπει σε ολιγομελείς κοινότητες ή παρέες να μοιράζονται περιεχόμενο μεταξύ τους (κάνοντας «follow» ο ένας τον άλλο), κρατώντας το απόρρητο -αν θέλουν- από την υπόλοιπη κοινότητα του Tumblr.
Κάποτε οι άνθρωποι διάβαζαν. Κάποτε έβγαιναν για περίπατο απολαμβάνοντας τις συναντήσεις και την ανάγνωση των τοπίων της υπαίθρου ή της πόλης σαν να επρόκειτο για μια μεταφορά (στη χειρότερη περίπτωση, ένα υποκατάστατο) της κυκλοφορίας του Λόγου μέσα στην κοινότητα. Διασκέδαζαν επικοινωνώντας με το διάχυτο πνεύμα των εξελίξεων μέσω της μεταβλητής τους θέσης στον αστερισμό των τοπωνυμίων, των δρόμων, των μεγάρων και των μαγαζιών. Περπατώντας/διαβάζοντας, δεν τους έλειπαν οι αμφιβολίες ούτε οι παλινδρομήσεις – συγχρονίζονταν με το ξετύλιγμα των μαιάνδρων σαν να ακολουθούσαν λεπτές χαραμάδες στην επιφάνεια του χρόνου. Στο συλλογικό ασυνείδητο, το να τριγυρνάς σήμαινε εν μέρει ότι ήσουν βαθυστόχαστος. Ρεμβασμός και πεζοπορία ανήγγειλλαν από κοινού την ευφυή πλευρά του καθήκοντος.
Ετσι το περπάτημα, ως ανάγνωση του κόσμου, διευκόλυνε τις αντηχήσεις του ψυχισμού, αξιοποιούσε ένα εφευρετικό πηγαινέλα από τη μία εντύπωση στην άλλη. Η σταδιακή διείσδυση στο μυστήριο του περιβάλλοντος χώρου δεν μπορούσε να συντελεστεί μόνο με τα μάτια, δίχως τη βοήθεια των ποδιών, δίχως τον ευχάριστο καιροσκοπισμό τους, δίχως τη ράθυμη υπακοή στη γλώσσα της τυχαίας κίνησης – η λειτουργία των ποδιών ισοδυναμούσε με το πέρασμα από τη μία παράγραφο στην επόμενη. Εφόσον ο κόσμος ήταν ένα κείμενο, εφόσον ήταν το Liber Mundi για το οποίο μας μιλούσαν οι αρχαίοι, τα πόδια ύφαιναν την ύπαρξη μέσα στην αναλώσιμη χρονικότητα εκείνου του κόσμου, καλλιεργώντας την κλίση προς μιαν αέναη αλλαγή του βιώματος, άρα προς την αιωνιότητα (που είναι κυκλική), ενώ ταυτόχρονα παρέμεναν τα όργανα του εφήμερου. Διότι τα πόδια δεν ήταν χέρια, ούτε δημιουργούσαν, ήταν οδηγοί ματιών. Αφηναν χνάρια στην άμμο, σημάδια μιας διέλευσης που ο χρόνος ακύρωνε για να τα ανανεώσει αμέσως μετά, όπως συμβαίνει με το ξεφύλλισμα ενός μυθιστορήματος. Τα πόδια ρύθμιζαν τις μεταβολές της διάθεσης αγγίζοντας τη γη με την αθέλητη ειλικρίνεια, και συνάμα την καχυποψία, ενός αναγνώστη που τα μάτια του βαδίζουν, τρέχουν, στρίβουν, σταματούν και ξαναρχίζουν.
Σαν να λέμε ότι ο περίπατος ήταν η παιδεία μας. Εκτοτε, απομακρυνόμενοι απ’ τις εστίες των θεσμών και των νοημάτων που γαλούχησαν το κοινωνικό υποκείμενο ίσαμε τις εσχατιές του νεωτερικού σύμπαντος, βρεθήκαμε να κάνουμε τα τελευταία βήματα της Ιστορίας. Αναπόφευκτα, είχε έρθει η εποχή που οι άνθρωποι έπαψαν να περπατούν συνειδητά και, προς στιγμήν, αφοσιώθηκαν στον φθορισμό της μικρής οθόνης, σ’ αυτή την παθητική εκμετάλλευση των πλεονεκτημάτων που υπόσχονταν οι παραισθήσεις -οι άνθρωποι εγκαταλείφθηκαν οικειοθελώς σε μια ζωή όπου η επεξεργασία των στοιχείων της αντίληψης δεν απαιτούσε καμία δαπάνη, ούτε σκέψης, ούτε συγκίνησης, ούτε σωματικής ενέργειας· έπαψαν να διαβάζουν, είτε βιβλία, είτε τοπία, είτε τη μοίρα και περίμεναν την ανάσταση των νεκρών μέσω βίντεο. Ο αληθινός αέρας, τα χρώματα του φωτός που περιέβαλλε κάθε ξεχωριστή έκπληξη, οι συναισθηματικοί ελιγμοί, τα σταυροδρόμια των αποφάσεων και οι ευωδίες της ύλης που συσσωρεύονταν στην αγορά -όλες αυτές οι συμβολικές ανταλλαγές τους άφηναν απαθείς.
Φέτος, η συμπλήρωση των μηχανογραφικών αποδεικνύεται μια σχετικά εύκολη και απλή διαδικασία. Ο λόγος; Εξαιτίας της οικονομικής κρίσης, τον πρώτο λόγο στη συμπλήρωση του εντύπου θα ’χουν οι… γονείς. Οι εποχές είναι δύσκολες, τα λεφτά δεν περισσεύουν και τα έξοδα περιττεύουν. Οπότε, θα δηλώσουν για λογαριασμό των παιδιών τους, ως πρώτες επιλογές, εκείνες τις σχολές που βρίσκονται κοντά –αν είναι δυνατόν, δίπλα– στα σπίτια τους. Κατά συνέπεια, «αντίο φοιτητική ζωή». Οποιοι έχουν αντίθετη άποψη, αρκεί να ρίξουν μια ματιά στο μηνιάτικο που θα πρέπει να δαπανάται για τις σπουδές «εκτός έδρας», για να την μεταβάλουν. Στην καλύτερη των περιπτώσεων, υπολογίζεται στο ύψος περίπου ενός μισθού. Δηλαδή, μεταξύ 800 και 1.000 ευρώ ανά φοιτητή. Σκεφτείτε τι γίνεται στην περίπτωση που τα παιδιά της οικογένειας που σπουδάζουν είναι δύο.
Το κόστος
Τη σχετική εμπειρία ζει η κ. Ρ. Γ. από την Πάτρα. Η ίδια είναι εκπαιδευτικός και ο σύζυγός της ιδιωτικός υπάλληλος. Η κόρη τους ολοκλήρωσε το τρίτο έτος των σπουδών στον Πύργο και ο γιος τους το πρώτο έτος στην Αθήνα. «Είναι πολύ πιο δύσκολο απ’ ό, τι περιμέναμε», λέει σε τηλεφωνική της επικοινωνία με την «Κ». «Χοντρικά, απαιτούνται περίπου 2.000 ευρώ τον μήνα». Και πώς «βγαίνουν»; «Ας είναι καλά οι… γιαγιάδες. Ως οικογένεια, παλεύουμε μεταξύ οικονομίας και αξιοπρέπειας, με την αξιοπρέπεια να παρουσιάζει πτωτικές τάσεις».
Διαβάστε το άρθρο του Κώστα Oνισένκο και της Iφιγένειας Διαμάντη στην Καθημερινή
… Πώς στο καλό προέκυψε τόσο ενδιαφέρον; Πριν από μισό αιώνα, οι συμφωνίες του μόλις και μετά βίας έμπαιναν στις αίθουσες. Και συγκέντρωναν κυρίως περίεργους και εμιγκρέδες. Σήμερα, ο Μάλερ έχει εκτοπίσει τον Μπετόβεν. Μόνο στο Λονδίνο έχουν προγραμματιστεί 27 συναυλίες. Ακόμη και η Κίνα δεν μένει ασυγκίνητη. Δεν μπορεί να είναι μονάχα επειδή μόλις έκλεισαν 150 χρόνια από τη γέννηση του ρομαντικού αυστριακού συνθέτη.
Τα τελευταία…
… δεκαπέντε χρόνια, μολονότι η κλασική δισκογραφία έχει υποχωρήσει, οι ηχογραφήσεις έργων του Μάλερ έχουν διπλασιαστεί. Από το 1971, με τον «Θάνατο στη Βενετία» του Λουκίνο Βισκόντι, μέχρι σήμερα, με τη μουσική του έχουν επενδυθεί 47 ταινίες. Τον ακούει ακόμη και ο Χάρι Πότερ, όποτε καβαλάει τη μαγική σκούπα του. Παίζεται σε επίσημες κηδείες και σε γάμους, σε συνόδους κορυφής, ακόμη και σε συνάξεις αθέων. Ηγέτες στρέφονται σε αυτόν για στοχασμό και παρηγοριά, όπως ο Γκορμπατσόφ τη χρονιά που έπαψε πια να είναι σοβιετικός ηγέτης. Γιατί ο Μάλερ; «Τι έχει αυτός που δεν το έχουν οι άλλοι σύγχρονοί του;», αναρωτιέται ο μουσικοκριτικός Νόρμαν Λεμπρέχτ στην εφημερίδα «Οστρέλιαν». «Γιατί μας αγγίζει τόσο άμεσα, όσο δεν μας άγγιξε ποτέ ένας Στράους, ένας Σιμπέλιους, ένας Ραχμάνινοφ;». Ο Μάλερ είχε πει: «Δεν είμαι ένας άνθρωπος της εποχής μου. Η εποχή μου θα έρθει κάποτε στο μέλλον». Και η αλήθεια είναι πως σε κανένα από τα έργα του δεν ακολούθησε τους συμβατικούς κανόνες. Ο Μάλερ ασχολήθηκε με ζητήματα οικεία: τον ρατσισμό, τους χώρους δουλειάς, τις ταξικές συγκρούσεις, την κατάρρευση των ανθρώπινων σχέσεων, την αλλοτρίωση, την κατάθλιψη, τις διαβρωτικές συνέπειες της αχαλίνωτης φιλοδοξίας. Με τις τρεις πρώτες συμφωνίες του «μιλάει» για την παιδική φτώχεια, την αλαζονεία της εκκλησίας και την καταστροφή του περιβάλλοντος. Ο Μάλερ χρησιμοποίησε την ίδια του τη ζωή σαν ένα περίγραμμα για όλα όσα έγραψε, σαν ένα μέσον για να κατανοήσει την ανθρώπινη κατάσταση. Και η μουσική του εξέφραζε πάντα τη βαθιά του επιθυμία να θεραπεύσει τον κόσμο- έναν κόσμο που άλλοι, πολύ περισσότερο αρμόδιοι από εκείνον, δεν έδιναν δεκάρα για τη θεραπεία του.
«Είμαι τριπλά…
… άστεγος», δήλωνε ο συνθέτης, εννοώντας με αυτό τον αποκλεισμό του, όχι μόνο επειδή ήταν Εβραίος, αλλά και επειδή η περιορισμένη απήχηση της μουσικής του έκανε τους κριτικούς να τον θεωρούν περιθωριακό. Ομως, με την έκτη συμφωνία, έγινε ένας νέος Ιερεμίας, προειδοποιώντας ότι η πόλη θα πέσει, αν δεν μετανοήσει για τις αμαρτίες της- όπως πράγματι συνέβη με τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, λίγο μετά τον θάνατό του, το 1911.
«Δεν ξέρω…
… τι θα έκανα αν κάποτε μού χτυπούσε την πόρτα ο Μπετόβεν ή ο Μότσαρτ ή ο Μπαχ», γράφει ο Νόρμαν Λεμπρέχτ. «Μα αν ξεπρόβαλλε ποτέ ο Μάλερ, θα τον καλούσα μέσα για φαΐ και κουβέντα. Γιατί δεν είναι απλώς άλλος ένας πεθαμένος μουσικός. Είναι ο συνθέτης της ζωής μας».
Επιστήμονες από το Ινστιτούτο Τεχνολογίας της Μασαχουσέτης (MIT) έφτιαξαν ρούχα που ακούν και εκπέμπουν θόρυβο. «Η επιστημονική ομάδα, με επικεφαλής τον καθηγητή του MIT, Γιόελ Φινκ, έκανε ένα σημαντικό βήμα στις λειτουργικές ίνες, καθώς πλέον μπορούν να ανιχνεύσουν και να παράγουν ήχο», ανέφερε το MIT.
Το επίτευγμα αυτό, που περιγράφεται στο τεύχος του Αυγούστου για τα Υλικά της Φύσης, προσθέτει μια ηχητική ιδιότητα στα ρούχα. Επιπλέον, τα ρούχα αυτά μπορούν να εμπεριέχουν εφαρμογές που παρακολουθούν τις σωματικές λειτουργίες και τα μικροσκοπικά ινίδια που μετρούν τη ροή του αίματος.
Η έρευνα αυτή, που διήρκησε μια δεκαετία, στοχεύει στην ανάπτυξη ινών με όλο και πιο εξελιγμένα χαρακτηριστικά, που θα δίνουν τη δυνατότητα στα υφάσματα να αλληλεπιδρούν με το περιβάλλον τους.
Μέλος της ομάδας δήλωσε ότι «οι ίνες αυτές δεν ακούν μόνο, αλλά παράγουν και ήχο. Αν συνδεθούν με ηλεκτρικό ρεύμα, δονούνται. Όταν δονούνται, ακούγονται ήχοι που προέρχονται από το ύφασμα».
Οι νέες ίνες μοιάζουν με ένα παρόμοιο πλαστικό που χρησιμοποιείται στα μικρόφωνα. Οι ερευνητές επηρεάζουν την περιεκτικότητα του φθορίου για να εξασφαλίσουν την μονόπλευρη στάση των μορίων. Αυτή η ανισορροπία μετατρέπει το πλαστικό σε πιεζοηλεκτρικό, που σημαίνει ότι αλλάζει σχήμα, όταν βρίσκεται σε ηλεκτρικό πεδίο.
Εκτός από τα μικρόφωνα και τους βιολογικούς αισθητήρες, οι ίνες θα μπορούσαν να παρακολουθούν τη ροή του νερού στον ωκεανό και να απεικονίζουν με ραντάρ μια μεγάλη έκταση με πολύ υψηλότερες αναλύσεις, σύμφωνα με το MIT.
ΤΟ ΛΕΝΕ «ψίχουλα» και μικραίνει ηλεκτρονικές διευθύνσεις (τόσο που να μοιάζουν με… ψιχουλάκια), ώστε να μην έχετε να διαχειρίζεστε τα συνήθη «μακρινάρια», που οδηγούν σε ενδιαφέροντα sites, τα οποία θέλετε να κρατήσετε ή να στείλετε σε γνωστούς και φίλους σας. Το www.crum.bs είναι μια δωρεάν online υπηρεσία, που θα φανεί εξαιρετικά χρήσιμη σε όσους συνηθίζουν να στέλνουν links, αλλά δεν θέλουν το μήκος τους να μοιάζει με αυτό των ρωσικών σιδηρόδρομων! Ετσι λοιπόν, την επόμενη φορά, προτού κάνετε copy paste σε κάποιο link, συρρικνώστε το πρώτα με τη βοήθεια αυτού του εργαλείου.
Η ΝΑSΑ ένωσε τις δυνάμεις της με την εταιρεία Μicrosoft προκειμένου να προσφέρουν στο κοινό την ευκαιρία να εξερευνήσει για πρώτη φορά τον Αρη από τον υπολογιστή του, με τη μεγαλύτερη δυνατή λεπτομέρεια.
Το αποτέλεσμα αυτής της συνεργασίας είναι ένας διαδραστικός χάρτης τον οποίο ο ενδιαφερόμενος μπορεί να «κατεβάσει» στον υπολογιστή του, έχοντας τη δυνατότητα να δει τρισδιάστατα τα όρη και τις κοιλάδες στην επιφάνεια του Κόκκινου Πλανήτη.
Ειδικοί της Μicrosoft δούλεψαν τρία ολόκληρα χρόνια συλλέγοντας στοιχεία από εικόνες υψηλής ανάλυσης του πλανήτη, που είχαν παραχθεί από τα διαστημικά όργανα της ΝΑSΑ.
Οπως ανέφερε εκπρόσωπος της εταιρείας, η σκληρή δουλειά απέδωσε καρπούς και τώρα οι χρήστες του WorldWide Τelescope μπορούν πλέον να ζουμάρουν και με ένα κλικ να βρίσκονται ξαφνικά στην επιφάνεια του πλανήτη.
Οσοι θελήσουν να «ταξιδέψουν» εικονικά στον Αρη, μπορούν να θαυμάσουν τους κρατήρες του και το βάθος των φαραγγιών του. Μπορούν, για παράδειγμα, να κάνουν μια… βόλτα στον Κρατήρα Βικτόρια ή στον Ολυμπο, που αποτελεί το πιο ψηλό όρος στο ηλιακό μας σύστημα. www.tovima.gr
Στον κόσμο του διαδικτύου έχει κάποιος τη δυνατότητα να έρθει σε επαφή με μεγάλο αριθμό ατόμων, στις δε ιστοσελίδες των social media να κάνει εκατοντάδες ή ακόμη και χιλιάδες «φίλους». Πόσο καλά, όμως, ξέρει κανείς αυτά τα άτομα; Θα ανταποκρινόταν σε κάποιο πρόβλημά τους; Σύμφωνα με έρευνες, ο ανθρώπινος εγκέφαλος δεν είναι αρκετά μεγάλος για να επιτρέψει βαθιές και ουσιαστικές σχέσεις με περισσότερους από μία χούφτα ανθρώπους. Υπολογίζεται ότι οι άνθρωποι μπορούν να έχουν πραγματικές σχέσεις μ’ έναν κύκλο περίπου 150 ατόμων. Πρόκειται για το λεγόμενο αριθμό Dunbar (από το όνομα του Βρετανού ανθρωπολόγου Robin Dunbar, που διατύπωσε το λεγόμενο cognitive limit). Ο αριθμός αυτός θέτει τα όρια μεταξύ αυτών που μπορούμε να έχουμε σχέσεις εμπιστοσύνης και εκείνων που μπορεί να συμπαθούμε και ίσως να έχουμε μία ευχάριστη συζήτηση, αλλά δεν μπορούν να θεωρηθούν προσωπικοί φίλοι.
Σε οποιαδήποτε περίπτωση, πρόσφατες έρευνες των πανεπιστημίων Πρίνστον και UCLA καταλήγουν ότι η πυκνή ηλεκτρονική επικοινωνία μειώνει το ενδιαφέρον για διαπροσωπική επικοινωνία. Ακόμη, ότι κάνει την επικοινωνία πιο δημόσια αλλά και επιφανειακή. Ο δε Γάλλος κοινωνικός φιλόσοφος Ζαν Μποντριγιάρ, σε συνέντευξή του στο γράφοντα προ 20 ετών –όταν ξεκινούσε η έκρηξη των νέων επικοινωνιακών τεχνολογιών–, επέμενε ότι «όπου υπάρχει πολύ τηλε-επικοινωνία χάνεται η επικοινωνία»…
Η «οικογένεια» του Facebook ανέρχεται σε περίπου 450 εκατ., με το 1/3 του συνολικού πληθυσμού χωρών όπως ΗΠΑ, Βρετανία, Καναδάς και το 1/4 σε κράτη όπως Γαλλία, Ιταλία, αλλά και… Τουρκία να είναι μέλη της! O αριθμός συνεχίζει να αυξάνει, ενώ υπάρχουν και τα υπόλοιπα διαδεδομένα social media, όπως MySpace, Twitter κ.λπ. με λιγότερα μέλη, που επίσης ανέρχονται σε πολλά εκατομμύρια. Τα τελευταία 3-4 χρόνια η χρήση των διαφόρων «μέσων κοινωνικής δικτύωσης» παρουσίασε αύξηση 700-800% και μάλιστα όχι μόνο στον «αναπτυγμένο κόσμο», αλλά και σε πολλές περιοχές της Ασίας, της Λ. Αμερικής κ.λπ.
Το ίδιο διάστημα μεταβλήθηκε η χρήση που κάνουν τα άτομα νεότερης ηλικίας στο διαδίκτυο και τις τηλεπικοινωνίες. Η ανάγνωση των sites άρχισε να αντικαθίσταται από παρακολούθηση blogs. Η ανταλλαγή e-mail παραμερίστηκε από instant messages. Oι συζητήσεις από κινητά –που είχαν ήδη υποκαταστήσει τις συζητήσεις από σταθερά– παραμερίστηκαν από την αποστολή περισσότερων sms και mms, αλλά και από τις αναρτήσεις προσωπικών πληροφοριών, φωτό κ.λπ. στα walls του Facebook και MySpace. Τι σημαίνουν αυτές οι νέες μορφές επικοινωνίας και οι «κυβερνο-φιλίες»; Πόσο επικοινωνούν οι άνθρωποι μεταξύ τους, πόσο αληθινά εκφράζουν τα αισθήματά τους, αλλά και πώς αντιλαμβάνονται την ιδιωτικότητά τους και την προστατεύουν;
ΕΞΑΡΤΗΣΕΙΣ
Κολλημένοι στις οθόνες των ψηφιακών μέσων εμφανίζονται οι νέοι στις ΗΠΑ, παρουσιάζοντας συμπτώματα εξάρτησης παρόμοια με εκείνα του τζόγου και του αλκοόλ. Πείραμα του Πανεπιστημίου του Maryland σε 200 φοιτητές έδειξε ότι η αποχή από τα ψηφιακά μέσα ισοδυναμεί με άγχος, νευρικότητα, ατονία και κατάθλιψη, και παρομοιάζεται με απουσία της οικογένειας και των φίλων. Τη μερίδα του λέοντος έχει το διαδίκτυο, με τα συμπτώματα εθισμού σ’ αυτό να αυξάνονται ανησυχητικά. Σε ό,τι αφορά τα social media τα κορίτσια είναι περισσότερο εθισμένα, σύμφωνα με μελέτη στη Βρετανία. Οι δε γονείς, όταν έχουν επίγνωση, ανησυχούν, αλλά… τι να κάνουν; Με βάση την προαναφερόμενη μελέτη, το 48% των γονέων που το παιδί τους έχει προφίλ στο Facebook κ.λπ. αυτό που αποφασίζουν να κάνουν είναι να γίνουν «διαδικτυακοί φίλοι» του, μήπως και ελέγχουν κάπως τη συμπεριφορά του στον κυβερνοχώρο…
Πάντως, άλλη έρευνα από την Pew Internet και την American Life Project έδειξε ότι οι νεότεροι χρήστες του διαδικτύου έχουν χάσει το ενδιαφέρον για το blogging και στρέφονται σε πιο σύντομες και κινητές μορφές επικοινωνίας. Η εξέλιξη της τεχνολογίας τους έχει στρέψει από το macro-blogging στο micro-blogging. Όλο και περισσότεροι (55% των ηλικιών 18-29 και 27% των ηλικιών 12-17) επιλέγουν να συνδέονται με το διαδίκτυο μέσω κινητού. Έφηβοι που ρωτήθηκαν δηλώνουν ότι έχουν χάσει το ενδιαφέρον για το blogging, γιατί επιθυμούν να γράφουν γρήγορα και διότι «ο κόσμος δεν ενδιαφέρεται να διαβάζει πολλά λόγια στο διαδίκτυο». Ωστόσο, αντίθετες είναι οι τάσεις για τους άνω των 30, όπου το κλασικό blogging συνεχίζει να αυξάνει.
Διαθέτει οθόνη αφής και κοστίζει μόλις 35 δολάρια. Ο λόγος για το φθηνότερο λάπτοπ που έχει κατασκευαστεί ποτέ. Η συσκευή παρουσιάστηκε από τον υπουργό Ανάπτυξης Ανθρώπινου Δυναμικού της Ινδίας, Καπίλ Σιμπάλ.
Το λάπτοπ απευθύνεται σε μαθητές ενώ ήδη έχουν ξεκινήσει συνομιλίες με κατασκευαστές από το εξωτερικό για τη μαζική παραγωγή του.
Όπως τόνισε ο υπουργός, η συσκευή θα εισαχθεί σε ιδρύματα ανώτατης εκπαίδευσης από το 2011.
Επίσης, υπογράμμισε ότι στόχος είναι να μειωθεί περαιτέρω η τιμή της, από τα 35, στα 20 και τελικά στα 10 δολάρια.
“Φτάσαμε σήμερα σε ένα στάδιο εξέλιξης με το motherboard, το τσιπ, την συνδεσιμότητα, τον επεξεργαστή. Όλα αυτά να στοιχίζουν συνολικά περίπου 35 δολάρια, ανάμεσά τους και την κάρτα μνήμης, την οθόνη, τα πάντα” διευκρίνισε ο υπουργός σε συνέντευξη Τύπου.
Χρησιμοποιούμε cookies για να σας προσφέρουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία στη σελίδα μας. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε τη σελίδα, θα υποθέσουμε πως είστε ικανοποιημένοι με αυτό.
Τα wikileaks δημοσίευσαν 91.000 απόρρητα ντοκουµέντα για τον πόλεμο στο Αφγανιστάν.Πρόκειται για τη µεγαλύτερη διαρροή απορρήτων στην ιστορία του αµερικανικού στρατού.Το τοπίο της ειδησεογραφίας αλλάζει καθώς οι πολίτες παίρνουν πλέον την κατάσταση στα χέρια τους.Τα wικileaks δίνουν την ευκαιρία σε όσους έχουν πρόσβαση σε ντοκουμέντα να τα «βγάλουν» στο διαδίκτυο. Οι άνθρωποί τους εγγυώνται εχεμύθεια και προστασία, οργανώνονται και προειδοποιούν όλους όσοι ελέγχουν την ενημέρωση: «Αν δεν μας δώσετε διαφάνεια, θα την πάρουμε μόνοι μας».
Άρθρα (RSS)