Terra Computerata

Παρακολουθήστε αυτή την ταινία μικρού μήκους (12′) που γυρίστηκε το 1994 από τον Γερμανό σκηνοθέτη Pepe Danquart, με τον τίτλο «Schwarzfahrer» (Ο μαύρος επιβάτης).
Η ιστορία της ταινίας με λίγα λόγια είναι η εξής: Ένας μαύρος ανεβαίνει στο λεωφορείο και κάθεται δίπλα σε μια ηλικιωμένη κυρία. Καθ’ όλη την διάρκεια της διαδρομής, η ηλικιωμένη που δυσανασχετεί, μουρμουρίζει για να την ακούει ο μαύρος συνεπιβάτης της (χωρίς καν να τον κοιτάζει) εκφράζοντας τον ρατσισμό που έχει μέσα της. Ο μαύρος δείχνει να αδιαφορεί για τα όσα ακούει, ενώ οι άλλοι συνεπιβάτες δείχνουν να αδιαφορούν, ή να δυσανασχετούν με τον ρατσιστικό μονόλογο της ηλικιωμένης κυρίας.
Σε κάποια από τις επόμενες στάσεις μπαίνει στο λεωφορείο ένας ελεγκτής και ζητά τα εισιτήρια των επιβατών. Ο μαύρος επιβάτης βγάζει το εισιτήριό του και το κρατά στα χέρια του. Το ίδιο και η ηλικιωμένη κυρία.

Η συνέχεια επί της οθόνης…

Στην εποχή της μεγέθυνσης των οθονών και όντας εξασκημένοι στην κατανάλωση εικόνων, η έκθεση στο Μουσείο Μπενάκη της συλλογής έργων Θεόφιλου της Εμπορικής Τράπεζας μας προσφέρει την ευκαιρία να θυμηθούμε ή να ανακαλύψουμε ένα κομμάτι «της ελληνικής ευαισθησίας», όπως αναφέρει ο Τσαρούχης, του βαθύτερου εαυτού μας. Εξ ου και ο πρόεδρος του μουσείου, Αγγελος Δεληβορριάς, επεσήμανε στη χθεσινή συνέντευξη Τύπου πως «η έκθεση θα μας θυμίσει πράγματα που δεν θα έπρεπε να έχουμε λησμονήσει». Ητοι την ικανότητα να αντικρίζουμε με αθωότητα τον κόσμο.

Η συλλογή, που εκτίθεται για πρώτη φορά στο σύνολό της, περιλαμβάνει 20 έργα του ζωγράφου που συγκεντρώθηκαν στη δεκαετία του ’80 και πίνακες που ανήκουν στη δεύτερη περίοδο της δουλειάς του, εκείνη της Μυτιλήνης, όπου ο Θεόφιλος κατέχει πλέον -όπως λέει ο Τσαρούχης- τη χρωματική του παλέτα, δημιουργώντας πιο ζωντανά έργα. Στην έκθεση εκτίθεται η προτομή του ζωγράφου που φιλοτέχνησε ο Μιχάλης Τόμπρος, ενώ προβάλλεται και το «Παρασκήνιο» «2003 – Θεόφιλος ξανά;» σε σκηνοθεσία Λάκη Παπαστάθη.

Καθημερινή

Από καιρό ήθελα να γράψω για δυο σπουδαίες ποιητικές διευθύνσεις. Η πρώτη βρίσκεται στοhttp://pampalaionero.wordpress.com και είναι το «βασίλειο» της Αθηναίας ποιήτριας Σοφίας Κολοτούρου, ένα βιβλίο της οποίας είχα παρουσιάσει παλιότερα. Η Κολοτούρου έχει αφιερώσει τον εαυτό της στην έμμετρη ποίηση παραδοσιακής μορφής (αυτό είναι το «παμπάλαιο νερό»), φιλοξενώντας στο μπλογκ της αξιόλογα έργα που ανανεώνουν επιτυχώς το είδος. Η πλέον πρόσφατη ανάρτηση αφορά σατιρικά ποιήματα του μεγάλου Μανόλη Αναγνωστάκη. Υπάρχει και αλφαβητικό ευρετήριο ποιητών που φιλοξενήθηκαν έργα τους.
Η δεύτερη βρίσκεται στο www.e-poema.eu.Πρόκειται για ένα σπουδαίο διαδικτυακό περιοδικό, που «εκδίδει» και διευθύνει ο Βασίλης Ρούβαλης, με άξιους συνεργάτες (κι εδώ, απ’ όσο μπορώ να συναγάγω, κατά βάση Αθηναίοι). Το τρέχον «τεύχος» (αρ. 11) έχει αφιέρωμα με θέμα «το δέντρο στην ποίηση», ειδικό φάκελο (Νάνος Βαλαωρίτης, Κώστας Βούλγαρης, Θάνος Μαντζάνας για τον Νίκο Εγγονόπουλο – αφορμή η πρόσφατη κυκλοφορία του σιντί «Η Ύδρα των πουλιών», μελοποίηση από Socos, φωνή  Δ. Πουλικάκος), συνέντευξη με το ζωγράφο Φίλιππο Θεοδωρίδη (και πίνακές του) και πολλά άλλα ωραία. Ανοίγουν και τα προηγούμενα 10 «τεύχη». Αν γραφτείς, σου στέλνουν στο μέιλ σου και το τακτικό «ποίημα της εβδομάδας», συνήθως εξαίρετο.

AV

Το τέλειο σκονάκι θεωρείται κόσμημα. Ο δημιουργός του, καλλιτέχνης. Τι προκύπτει; Μία έκθεση με τα καλύτερα έργα! Τη βρήκαμε στο Τμήμα Οικονομικών Επιστημών του ΑΠΘ.

Ένας πάπυρος από ρυζόχαρτο. Ένα μέτρο μήκος, μόλις τέσσερα εκατοστά πλάτος. Δουλεμένος κυριολεκτικά «στο χέρι» με ραπιδογράφο, έχει όλες τις πολύτιμες πληροφορίες για να περάσεις με 10 το μάθημα. Ένα βιβλιαράκι-Βίβλος: 100 σελίδες με τα SOS σε σμίκρυνση. Ένα ευρετήριο-ευαγγέλιο: με hints, τύπου «σε ποια τσέπη/κάλτσα/μανίκι βρίσκεται η απάντηση στη δεύτερη ερώτηση». Αυτά είναι 3 μόνο από τα 200 περίπου σκονάκια που συνέλεξε ο αναπληρωτής καθηγητής του τμήματος Οικονομικών ΕπιστημώνΔημήτρης Μάρδας από το 1984. Δικά του αποκτήματα, αλλά και συναδέλφων, κατάφεραν να κερδίσουν το respect τους, εκτός από τον αναμενόμενο μηδενισμό βεβαίως, βεβαίως! Τουτέστιν: άπειρη μικροσκοπική χαρτούρα με γραμματούδια, κατασκευές, ακόμη και hands free ξεχώθηκαν από τα πιο απρόσμενα μέρη και τώρα αναρτώνται για την τόσο πρωτότυπη έκθεση. Προς το παρόν φιλοξενείται σε 2 προθήκες, στον τομέαΓενικής Οικονομικής Θεωρίας και Πολιτικής, ενώ στοχεύει να κατοικοεδρεύσει στη Βιβλιοθήκη του τμήματος. Στόχος της, σύμφωνα με τον Δ.Μ. «να αναδείξει την πολυπλοκότητα μιας πρακτικής που είναι διεθνής, αλλά και το κομμάτι που κάλλιστα εκλαμβάνεται ως τέχνη».
Άλλωστε, οι συγκεκριμένοι καλλιτέχνες δαπάνησαν ουκ ολίγες ώρες για τα κομψοτεχνήματά τους. Εξίσου εύλογη η διαπίστωση της ακαδημαϊκής πλευράς: αν στρώνονταν να διαβάσουν, ένα 5 θα το έγραφαν! Αμ δε στρώθηκαν (σ.σ.: τουλάχιστον αναγνωρίστηκε ο κόπος τους)!
Έπεται συνέχεια! Φοιτήτρια ΑΠΘ (έτος ’68) προθυμοποιείται να χαρίσει τα σκονάκια της (ω, ναι, τα κρατάει ακόμη). Φοιτήτρια ΑΠΘ (έτος 2010) ανακοίνωσε ότι θα βάλει τα δυνατά της για μια θέση στην έκθεση (ποιος νοιάζεται για το μάθημα;).
Ενόψει εξεταστικής Σεπτεμβρίου, βρήκες την κατάλληλη δικαιολογία: το κάνεις για την τέχνη! Τέρμα η πλάκα. Ο κ. Μάδρας επισημαίνει ότι το σκονάκι αποτελεί παραβατική συμπεριφορά και είναι αξιόποινη πράξη. Το νου σας, ρεμάλια! Μη σας μπαίνουν ιδέες!

Φωτό: Σάκης Γιούμπασης Αρθρο: Μαρία – Άννα Τανάγια –Athensvoice

Πληροφορήθηκα ότι το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο ανανέωσε την πρόσκλησή του προς τους εκπαιδευτικούς για “καλές πρακτικές”. Διευκρινίζει ότι δεν προβλέπεται αμοιβή αλλά μόνο ο κότινος. Παρήλθαν οι εποχές των παχιών αγελάδων, συγγνώμη Πλειάδων, Νηρηίδων,  Χρυσαλλίδων και άλλων τινών εντόμων που κατέφαγαν τα ευρωπαϊκά κονδύλια. Στέρεψε το κέρας της Αμάλθειας. Τώρα περάσαμε στις ισχνές αγελάδες. Δεν μας είπαν βέβαια ποτέ που πήγαν τα λεφτά… Γιατί στον μαθητή δεν έφθασαν…

Υποθέτω ότι όλες αυτές οι καλές πρακτικές θα καταλήξουν σε ένα νέο χώρο που σχεδιάζει το Π.Ι. αφού εξασφάλισε και τη διεύθυνση. Και που φυσικά ανταγωνίζεται το e-yliko, την επίσημη εκπαιδευτική πύλη του ΥΠΕΠΘ (το οποίο ειρρήσθω εν παρόδω έχει να ανανεώσει το υλικό της τρία χρόνια τώρα;) Αν είχαν και έναν πίνακα στο e-yliko με τις προσθήκες θα γνωρίζαμε τι προτάσεις έχει υποδεχθεί, αλλά φαίνεται αυτό παραμένει επτασφράγιστο μυστικό.

Από την άλλη το υλικό της επιμόρφωσης Β΄επιπέδου και τα παραγόμενα σχέδια μαθημάτων των επιμορφούμενων καταλήγουν σε άλλη δικτυακή αποθήκη την Ιφιγένεια (τυχαίο; δε νομίζω) που τη χειρίζεται το ΕΑΙΤΥ.

Κι έτσι συνεχίζεται η ανόητη τακτική με τα παραμάγαζα. Ο καθείς οργανισμός/ινστιτούτο, διαθέτει την πραμάτεια του και εισπράττει τα εύσημα. Εστω ότι ο αθώος εκπαιδευτικός ψάχνει κάτι για να το χρησιμοποιήσει στο μάθημά του, είναι υποχρεωμένος να βγει στη γύρα σε όλα αυτά τα μαγαζάκια.  Η ειδεχθής λεπτομέρεια είναι ότι αυτό που προβάλλουν – το δυνατό σημείο κάθε τέτοιου δικτυακού τόπου, το περιεχόμενο- δεν είναι δικιά τους πραμάτεια αλλά το υπερπροιόν της εργασίας των εκπαιδευτικών.

Η πολιτεία κάθε φορά θεωρεί ότι οι εκπαιδευτικοί οφείλουν για την πατρίδα (ρε…μπιμπ) να το διαθέσουν δωρεάν. Πως το λένε στο χωριό μου “ακριβοί στα πίτουρα και φτηνοί στο αλεύρι”. Θα ήθελα να μάθω πόσα χρήματα έχουμε πληρώσει για κάθε λογής πύλες και πόσα για περιεχόμενο την τελευταία δεκαετία. Πιστεύω θα είναι ενδιαφέρον.

Αντε τρεχάτε στη γαλέρα τώρα…

Το αποτέλεσμα όλων των αλλαγών που προωθούνται με φανατισμό από τα κέντρα εξουσίας στην Ευρώπη -και με ιδιαίτερη έμφαση στην Ελλάδα- δεν είναι απλώς ένα δυσάρεστο διάλειμμα, ένα άγνωστου μήκους τούνελ που θα διανύσουμε μέχρι να ξαναβγούμε στο φως. Ούτε είναι το πιο κρίσιμο τα δισεκατομμύρια που συγκεντρώνονται μέσω της φορολογίας και της βίαιης μείωσης του εισοδήματος για τη σωτηρία των πιστωτών της χώρας. Το σημαντικότερο είναι ότι συντελείται μια ανθρωπολογική καταστροφή δύσκολα επανορθώσιμη: όταν ο αγρότης παύει να φυτεύει ντομάτες και φυτεύει φωτοβολταϊκά για να γίνει μικρο-ραντιέρης ενός πενιχρού εισοδήματος 5.000-6.000 τον χρόνο, όταν ο νέος άνθρωπος αντιλαμβάνεται ότι μικρή σημασία έχει η γνώση και η «συλλογή» πτυχίων για την παραγωγική του εξέλιξη, όταν οι άνθρωποι εξοικειώνονται με την ιδέα ότι στη διάρκεια του εργασιακού τους βίου ίσως χρειαστεί ν’ αλλάξουν πολλά επαγγέλματα, ότι οι υψηλές παραγωγικές δεξιότητες που διαθέτουν δεν είναι τόσο χρήσιμες όσο νομίζουν, ότι ως άνεργοι δεν είναι καθόλου φρόνιμο να είναι επιλεκτικοί, τότε η κοινωνία μετατρέπεται σε μια πληβειακή παραγωγική μάζα, αναλώσιμο ενός οικονομικού μοντέλου χωρίς πυρήνα και στρατηγική.

Αλλά, υπάρχει ένα σημαντικότερο, γεωπολιτικών διαστάσεων στοιχείο της μεταβατικής «ιστορικής» εποχής μας. Διότι αυτό που συντελείται στην κλίμακα των ανθρώπων, συντελείται και στην κλίμακα των χωρών. Ακόμη κι αν η Ελλάδα κι άλλες «περιφερειακές» χώρες της Ε.Ε. δεν χρεοκοπήσουν ολικά ή μερικά, στο τέλος της «ιστορικής» τους μεταμόρφωσης θα έχουν εξωθηθεί σε μιαν ασύλληπτη παραγωγική παρακμή, προκειμένου να διασωθούν οι κεντρικές οικονομίες της Γηραιάς Ηπείρου, η εξαγωγική μηχανή της Γερμανίας, η παραγωγική ικμάδα της Γαλλίας και η χρηματοπιστωτική ηγεμονία της Βρετανίας από τις μεγάλες απειλές που αντιμετωπίζουν από τις νέες οικονομικές δυνάμεις της Ανατολής. Η εμπειρία της τριαντάχρονης ευρωπαϊκής θητείας της Ελλάδας είναι ήδη ένας ιστορικός απολογισμός παραγωγικής υποβάθμισης, αλλά μια πολύ πιο ζοφερή εικόνα για το πόσο μακριά μπορεί να φτάσει αυτή η υποβάθμιση δίνει η τύχη των χωρών του πρώην (αν)ύπαρκτου σοσιαλισμού που μέσα σε μια εικοσαετία μετατράπηκαν σε «αποικίες» των ευρωπαϊκών μητροπόλεων και οι κοινωνίες τους, που το 1989 «έγραφαν ιστορία» ανατρέποντας τα αυταρχικά καθεστώτα τους, έγιναν μεταναστευτικές ορδές ανειδίκευτων, κακοπληρωμένων ή ανεπιθύμητων «σκλάβων».

Χρειαζόμαστε μιαν αίσθηση της ιστορίας. Πέρα από τα γενικά «ναι» και «όχι» μας, όλοι εμείς οι «κάτω» οφείλουμε να αντιληφθούμε ότι είναι τεράστιας ιστορικής σημασίας η απάθεια ή η μοιρολατρία να παρακολουθούμε τους «πάνω» να γράφουν ιστορία. Τη δική τους, βεβαίως…

http://kibi-blog.blogspot.com/

Ανοίγουν τα σχολεία! Μια πράξη που από μόνη της σημαίνει την αλλαγή της καθημερινότητας για το μεγαλύτερο κομμάτι του πληθυσμού της χώρας. Θα γίνουνε αγιασμοί, θα δείξει η TV υπουργούς και δημάρχους να εύχονται και να δηλώνουν «έπεα πτερόεντα» περιστοιχιζόμενοι από χαρούμενες παιδικές φάτσες. Και μετά τις γιορτές, ξεκινά δυνατά η εκπαιδευτική διαδικασία! Για την ακρίβεια ξεκινά η κατά φάσεις μάχη για την επίτευξη του τελικού στόχου. Την επιτυχία στις πανελλήνιες!!! Αυτός είναι δυστυχώς ο σκοπός, αυτή είναι η ουσία όλων των βαθμίδων της εκπαίδευσης μας. Τα υπόλοιπα είναι για να έχουμε να λέμε.

Αν λοιπόν οι υπουργοί μας ήταν στοιχειωδώς ειλικρινείς, θα έπρεπε να κάνουν αγιασμό σε όλες τις συνιστώσες της «εκπαιδευτικής διαδικασίας» και ειδικά στα φροντιστήρια. Ναι στα φροντιστήρια. Θέλουμε δε θέλουμε εκεί χτυπά η ουσία της σημερινής εξεταστοβόρας εκπαίδευσης κι ας μην αρέσει σε κανένα μας.
Αν το υπουργείο κάνει μια σοβαρή έρευνα για το ποσοστό των μαθητών που πηγαίνει σε κάθε είδους φροντιστήρια, τις ξένες γλώσσες δεν τις υπολογίζω, θα ανακαλύψει το προφανές.
Το πολύ μεγάλο μέρος των μαθητών γυμνασίου, η συντριπτική πλειοψηφία, αν όχι η ολότητα των μαθητών λυκείου και ένα μικρό μεν, υπαρκτό δε, ποσοστό μαθητών δημοτικού, έχουν σταθερή σχέση με αυτό που ονομάζουμε παραπαιδεία. Θα μου πεις τώρα ότι κατά καιρούς ακούμε δηλώσεις για εκπαιδευτικές τομές, για εκσυγχρονισμούς και βεβαίως για πάταξη της «παραπαιδείας». Μπούρδες!

Και γιατί παρακαλώ να παταχτεί η παραπαιδεία; Ενοχλεί κανένα εκτός βεβαίως από την τσέπη της οικογένειας; Τα φροντιστήρια καλέ μου αναγνώστη επιτελούν κοινωνικό έργο, γι αυτό και η ύπαρξή τους ευνοείται και από το κράτος και από τα σχολεία και από την τρόικα ακόμα!
Το κράτος ευνοεί την ύπαρξη φροντιστηρίων αφού έτσι βρίσκουν δουλειά χιλιάδες από τους  πτυχιούχους «καθηγητικών» σχολών που εκτός από το να διδάσκουν δεν έχουν κάτι άλλο να κάνουν σχετικό με αυτό που σπούδασαν. Και μη ρωτήσεις καλέ μου αναγνώστη γιατί κάθε χρόνο τα πανεπιστήμιά μας εισάγουν χιλιάδες μαθηματικούς, φυσικούς, φιλολόγους και θεολόγους γιατί είναι άλλου παπά ευαγγέλιο και η κουβέντα που απαιτείται πολύ μεγάλη.

Οι καθηγητές των σχολείων μπορεί μεν να μην επιδοκιμάζουν δημόσια την ύπαρξη και λειτουργία των φροντιστηρίων αλλά τους κλείνουν πονηρά  το μάτι αφού ξέρουν ότι τελικά η όποια ευθύνη για την επιτυχία και ειδικά για την αποτυχία των μαθητών στις εξετάσεις μεταβιβάζεται αλλού. Ο γονιός τον φροντιστή πληρώνει, απ αυτόν έχει απαιτήσεις!

Όσα αφορά στην τρόικα αυτή βλέπει στα κιτάπια της το ποσό που εισπράττει το κράτος από τους φόρους των φροντιστηρίων και νιώθει χαρούμενη. Εννοείται ότι μάλλον μισεί τα ιδιαίτερα μαθήματα όπου το χρήμα συνήθως είναι μαύρο.

Και η παιδεία; Η συνταγματικά κατοχυρωμένη δημόσια, δωρεάν παιδεία; Αυτή που τόσοι αγώνες γίνανε στο παρελθόν; Αλήθεια θυμάται κανείς το αίτημα του 15%;
Η παιδεία λοιπόν, χρόνια τώρα έχει μείνει απλά στις φιλοσοφικές συζητήσεις για τομές επί τομών. Έχει καταντήσει κάτι σαν ακυβέρνητο καράβι που όλοι προσπαθούν να εξωραΐσουν τα σαλόνια και τις κουκέτες, να βάψουν τις λαμαρίνες και να γυαλίσουν τα φώτα, αλλά κανείς δεν ασχολείται ούτε ενδιαφέρεται για να επισκευάσει το τιμόνι!
Καλή σχολική χρονιά σε όλους!

www.protagon.gr

Σε πολλά έντυπα φοριέται να φτιάχνεται μία λίστα με + και -. Αν αρχίζαμε κάτι τέτοιο και στο σχολείο δεν θα είχαμε σταματημό…

Λοιπόν ας ξεκινήσουμε με τι μας προκαλεί το μπλιάχ στα σχολεία:

Η πρωινή προσευχή – σε ημικωματώδη κατάσταση.

Η πρώτη συνεδρίαση του συλλόγου – σε κωματώδη κατάσταση που λέει και ο Scurati.

Η κατανομή των μαθημάτων – όπου οι ειδικότητες σφάζονται για τις α-β αναθέσεις.

Οι λουφαδόροι κατά συρροή και κατ’εξακολούθηση…

Οι δοσίλογοι για την εύνοια του διευθυντή που την εξαργυρώνουν σε άδειες από τη σημαία.

Γενικά οι γλυψηματίες – καθηγητές τε και μαθητές.

Οι άπλυτοι κι αστόλιστοι – ίδιο συνολάκι όλη την εβδομάδα και με δόντια που έχουν να δουν βούρτσα και καθαρισμό από γενέσεως κόσμου.

Τα ανερχόμενα στελέχη της διοίκησης που μαχαιρώνουν πισώπλατα έναντι πινακίου φακής.

Για βοηθήστε συνάδελφοι…όλο και κάτι θα σας τη δίνει… πέρα από το προφανές.

Χτες στο Αλσος Νέας Σμύρνης δόθηκε η τελευταία παράσταση του Ορέστη σε σκηνοθεσία Γιάννη Χουβαρδά. Η διανομή:

• Ορέστης Νίκος Κουρής
• Ηλέκτρα Στεφανία Γουλιώτη
• Μενέλαος Ακύλλας Καραζήσης
• Φρύγας Νίκος Καραθάνος
• Ελένη Τάνια Τρύπη
• Ερμιόνη Γεωργιάννα Νταλάρα
• Τυνδάρεως Χρήστος Στέργιογλου
• Αγγελιαφόρος Μανώλης Μαυροματάκης
• Πυλάδης Κώστας Βασαρδάνης
• Απόλλων Γιώργος Γλάστρας

Εξαιρετικοί οι Κουρής, Γουλιώτη, Βασαρδάνης. Την παράσταση έκλεψαν ο Φρύγας Νίκος Καραθάνος και ο Απόλλων Γιώργος Γλάστρας με το απαστράπτον λευκό του κουστούμι.

Ο Ευριπίδης φαίνεται σε αυτό το έργο να αμφιταλαντεύεται ως το τέλος αν θα γράψει τραγωδία ή σατυρικό δράμα.

Η παράσταση δόθηκε στα πλαίσια των ιωνικών γιορτών, το σετάκι περιλάμβανε: δίωρο στήσιμο για τις δωρεάν προσκλήσεις, πλαστική άβολη καρέκλα πράσινου χρώματος (βλ. πράσινη ανάπτυξη) πολλές θείτσες που σπρώχνονταν να βρουν τη θέση τους γιατί οι ταξιθέτριες γρήγορα εγκατέλειψαν τον μάταιο αγώνα κι αποσύρθηκαν. Let the chaos prevail! Και να μισή ώρα καθυστέρηση. Ο Ελληνας όμως δεν εκτιμά το δωρεάν. Λίγο μετά την παράσταση άρχισε μία κινητικότητα από συζύγους που σύρθηκαν στην παράσταση αλλά έκριναν ότι η ανεπαρκής ηχητική εγκατάσταση τους έδινε τη δικαιολογία αποχώρησης.

Επειδή επικράτησε συνωστισμός ανάλογος της Σμύρνης – για να τηρούνται τα έθιμα- πολλές θείτσες δεν είχαν βρει την παρέα τους. Καθώς δεν είναι και μάστερ της κινητής τηλεφωνίας τα κουδουνίσματα των κινητών έδιναν κι έπαιρναν στην αρχή της παράστασης – κάνουν και σαράντα ώρες να το βρουν κι άλλες δύο να το απαντήσουν άντε να παρακολουθήσεις το έργο… Τα νεύρα μου κρόσσια.

Ευτυχώς η σκηνοθεσία ήταν εξαιρετική και οι ηθοποιοί έδωσαν τον καλύτερο τους εαυτό. Πολλές γκρούπις της Παπακαλιατιάδας έσπευσαν στα παρασκήνια και περίμεναν υπομονετικά τον κάθιδρο Ορέστη να αλλάξει. Ανάμεσά τους και γνωστή πρωταγωνίστρια που μεταξύ άλλων διαφημίζει γιαούρτια. (Ατιμη κρίση!) Αλλά σταματώ εδώ γιατί θα εκθέσω κόσμο. Είπα επίσης να μη ρίξω πάλι το επίπεδο.

ΥΓ. Ειδεχθής λεπτομέρεια: οι προσκλήσεις των Ιωνικών γιορτών ήταν ανορθόγραφες. Ορέστης του Ευρυπίδη… Πώς να το ετυμολογούν άραγε;

ΜΠΟΡΕΙ μια χώρα να πάρει ως «δώρο» 100 ευρώ και να βάλει στην τσέπη της 94; «Ναι» είναι, δυστυχώς, η απάντηση στην περίπτωση της Ελλάδας όσον αφορά τα κοινοτικά κονδύλια, τον βασικό δηλαδή πυλώνα στον οποίο επιχειρείται να στηριχθεί η πολυπόθητη ανάπτυξη.

Μια σειρά από λόγους οδηγούν σε αυτή την αρνητική πρωτιά. Πολλά από τα κοινοτικά κονδύλια αξίας 20,2 δισ. ευρώ που θα δοθούν τα επόμενα χρόνια δεν θα διατεθούν σε δράσεις που δημιουργούν προστιθέμενη αξία και έχουν κέρδη για τη χώρα (νέες τεχνολογίες, καινοτομία και επιχειρηματικότητα), αλλά σε βαριές υποδομές οι οποίες απαιτούν εξοπλισμό που θα αγοράσουμε από το εξωτερικό.

Αυτός είναι ο βασικός λόγος για τον οποίο η έκθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για την αξιοποίηση των κοινοτικών κονδυλίων εκτιμά ότι ενώ σχεδόν όλα τα κράτη αποκομίζουν σημαντικές υπεραξίες, στην Ελλάδα αυτό δεν συμβαίνει: Για κάθε 100 ευρώ κοινοτικών κονδυλίων που έρχονται, «καταφέρνουμε» όχι μόνο να μην έχουμε κέρδος αλλά και να «επιστρέφουμε» στο εξωτερικό 6 ευρώ. Δηλαδή, μας μένουν 94 ευρώ (πολλαπλασιαστής 0,94%).

Αυτό δεν συμβαίνει σε κανένα από τα «παλαιά» κράτη της Ε.Ε., που λαμβάνουν ακόμη κοινοτικά κονδύλια. Εκτιμάται ότι το 2016 στην Ισπανία θα έχουν για κάθε 100 ευρώ κέρδος 12 ευρώ και στην περίπτωση της Πορτογαλίας 16 ευρώ από την ανάπτυξη του ιδιωτικού τομέα.

Θα αλλάξει αυτή η εικόνα; Ναι, αλλά στο μακρινό 2025. Τότε η οικονομία της Ελλάδος θα έχει κέρδος 162 ευρώ. Πάλι θα είμαστε φτωχοί συγγενείς. Στην Ισπανία τα κέρδη θα είναι σχεδόν διπλάσια στα 267 ευρώ και στην Πορτογαλία στα 216 ευρώ.

Η αιτία για την υστέρηση της χώρας μας είναι ότι τοποθετεί τα λεφτά σε έργα που δεν έχουν υπεραξία. Ετσι, μεγάλο μέρος των χρημάτων «γύρισε» στο εξωτερικό. Τροφοδότησε δηλαδή ογκωδέστατες εισαγωγές εξοπλισμού, πρώτων υλών κ.λπ., οι οποίες προκάλεσαν ένα ακόμη πλήγμα: αύξησαν το έλλειμμα του εξωτερικού ισοζυγίου της χώρας, το οποίο πλέον θα επιβλέπει η Ε.Ε., ζητώντας μειώσεις μισθών στον ιδιωτικό τομέα για να αυξηθεί η ανταγωνιστικότητα (τον Μάιο ξεφύγαμε προσωρινά μόνον τον κίνδυνο).

Το πρόβλημα περιγράφεται αναλυτικά στην έκθεση της Επιτροπής. Οπως αναφέρεται, τα λεφτά είναι κατανεμημένα πολύ άνισα.

Ετσι μία ακόμη φορά οδεύει για υποδομές η μερίδα του λέοντος των κονδυλίων, το 63,52% αναλογία από τις μεγαλύτερες στην Ε.Ε., έναντι 50% στην Κύπρο και στην Ισπανία, αλλά και μόνο 40% στην Πορτογαλία. Αντιθέτως, μόνο το 6,8% καταλήγει στη στήριξη της βιομηχανίας και των υπηρεσιών.

enet.gr

Αν πρέπει να καταθέσω και τη μικρή μου εμπειρία. Γιατί π.χ. δεν έχουν αξιοποιηθεί τόσα χρήματα που έχουν εισρεύσει για την εισαγωγή των ΤΠΕ στην ελληνική εκπαίδευση; Γιατί το ΥΠΕΠΘ που υποτίθεται ότι γνωρίζει δεν είναι σε θέση να ελέγξει τι αγοράζει. Παρήγγειλε και παρέλαβε 145 τίτλους  εκπαιδευτικών λογισμικών που σήμερα είναι ζήτημα αν είναι λειτουργικοί οι 20. Σχεδιάζει βλέπετε πάντοτε σε ορίζοντα υπουργικής θητείας, το πολύ δηλαδή στο 18μηνο. Ο ένας παραγγέλνει λαπιτόπια η άλλη διαδραστικούς πίνακες. Το θέμα είναι να ακουστεί το όνομά του εκάστοτε κατέχοντος του υπουργικού θώκου. Αναρωτήθηκαν ποτέ σε ποιο σχολείο απευθύνονται αυτές οι καινοτομίες;  Οχι γιατί δε νοιάζονται. θέλουμε συνεργατική μάθηση φτιάχνουμε εργαστήρια. Θέλουμε εξατομικευμένη μοιράζουμε φορητούς. Αποφασίσαμε ότι το δασκαλοκεντρικό μοντέλο είναι το τέλειο, αγοράζουμε διαδραστικούς. Τελικά τι σχολείο θέλουμε;

το τραγουδάκι αφιερωμένο εξαιρετικά…