Terra Computerata

είναι ηλεκτρικές…

Φωτογραφία: Ελένη Τουλούπη

Τη δημιουργία ενός συστήματος αξιολόγησης (εσωτερικής και εξωτερικής) στη σχολική διαδικασία και με τη συμμετοχή όλων όσοι εμπλέκονται (διδάσκοντες, μαθητές κ.ά.) συζήτησε χθες το Συμβούλιο Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης (ΣΠΔΕ), εισηγούμενο μάλιστα την ίδρυση μιας αρμόδιας ανεξάρτητης αρχής.
Με βάση τις (κοινοποιημένες) προτάσεις του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου, που μεταξύ άλλων προβλέπουν διαδικασίες αξιολόγησης εκπαιδευτικών και μαθητών, ενδελεχείς, επαναλαμβανόμενες και σε άμεση συνάρτηση με την εξέλιξη των πρώτων και την προαγωγή των δεύτερων (προβλέπονται «φάκελος» μαθητή, τεστ σε περιφερειακό επίπεδο κ.ά.), τα μέλη του ΣΠΔΕ διαπίστωσαν την ανυπαρξία αξιολόγησης του εκπαιδευτικού μας συστήματος και την ανάγκη άμεσης δρομολόγησής της. Ανάγκη που έχει δείξει να συμμερίζεται και το υπουργείο Παιδείας, επαναλαμβάνοντας ανεπίσημα τις προθέσεις για γρήγορη εφαρμογή των προτάσεων που θα δεχτεί. Υπό την προεδρία, πάντα, του καθηγητή Μπαμπινιώτη, χθες στο Συμβούλιο επισημάνθηκε ότι «η αξιολόγηση αποτελεί κεντρικό θέμα, το οποίο συνδέεται άμεσα με όλους τους παράγοντες ποιότητας στην εκπαίδευση. Είναι θεμελιώδης παράμετρος κάθε εκπαιδευτικής στρατηγικής, διέπει ολόκληρο το εκπαιδευτικό σύστημα και σχετίζεται με τους στόχους και τα αποτελέσματα της εκπαιδευτικής πρακτικής». Στην ίδια συνεδρίαση συζητήθηκαν οι προϋποθέσεις για επιτυχή εισαγωγή της αξιολόγησης στη σχολική διαδικασία με έμφαση στην επιμόρφωση των εκπαιδευτικών.

Ελευθεροτυπία

«Φραγκόσυκα, τζιτζίκια, απίστευτο φως. Ένας άνθρωπος περνά με δυο χρυσά πεπόνια κάτω απ’ τις μασχάλες του. Βεβαίωσέ μου, Κύριε, τούτο το καλοκαίρι» (Γ. Ρίτσος).

Διαβάζω για τα επιτεύγματα που σημειώθηκαν στην εκπαίδευση στην Ευρωπαϊκή Ενωση στην Καθημερινή και μελαγχολώ.

…Πολλές ευρωπαϊκές χώρες αλλά και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή συνδέουν την επένδυση στο εκπαιδευτικό σύστημα με την ανάκαμψη από την χρηματοπιστωτική κρίση.

Δεν το κάνουμε. Είναι γνωστό τοις πάσι ότι η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει, άρα θα την ξεπεράσουμε κι αυτή την κρίση.

Μια άλλη τάση που εδραιώνεται στην Ευρώπη είναι η αυτονομία των σχολείων από την κεντρική εξουσία. Οι διδάσκοντες μπορεί να μην ορίζουν τη διδακτέα ύλη, ωστόσο έχουν σημαντικό λόγο στην καθημερινή πρακτική, επιλέγοντας τη διδακτική μέθοδο και τα εγχειρίδια.

Δεν το έχουμε… έχουμε το μοναδικό εγχειρίδιο που ανανεώνεται ανά εικοσαετία και μόνο επειδή μας επιδοτούν για να το κάνουμε.

Η χρηματοδότηση του εκπαιδευτικού συστήματος και η μείωση του αριθμού μαθητών και διδασκόντων, εξαιτίας της γήρανσης του πληθυσμού, είναι από τις σημαντικότερες προκλήσεις που θα αντιμετωπίσουμε τα επόμενα χρόνια.

Μας βλέπω να διδάσκουμε υποστηριζόμενοι από το πι. 

Μεγαλύτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι δαπάνες ανά μαθητή, από τις οποίες το μεγαλύτερο ποσοστό αφορά τη μισθοδοσία των διδασκόντων (71%). Τα λιγότερα χρήματα, κάτω από τέσσερις χιλιάδες ευρώ (σε τιμές αγοραστικής δύναμης) διαθέτουν οι χώρες του πρώην ανατολικού μπλοκ. Μόλις λίγο περισσότερο διαθέτει η χώρα μας δηλαδή 4.600 ευρώ ανά άτομο. Ακολουθεί μια δεύτερη ομάδα χωρών (Βέλγιο, Ισπανία, Κύπρος, Ολλανδία, Σουηδία και σε μικρότερο βαθμό Γαλλία και Ιταλία) που επενδύουν 7-8 χιλιάδες ευρώ ανά μαθητή το χρόνο. Στην κορυφή της σχετικής κατάταξης βρίσκονται η Δανία και το Λουξεμβούργο (και εκτός Ε.Ε.) η Νορβηγία και η Ισλανδία.

4.600 χρεώνει το κράτος. Πόσα όμως χρεώνεται κάθε γονιός προκειμένου να ολοκληρώσει το παιδί του τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση;

Σχετικό άρθρο στην Κ: Τι πληρώνουν οι οικογένειες από το νηπιαγωγείο ώς και το πανεπιστήμιο

Αν  μιλάμε για πρωτότυπες επιχειρήσεις… Η εταιρεία AfterLife telegrams αναλαμβάνει να μεταβιβάσει ένα μήνυμα που θέλετε να πείτε σε κάποιον που έχει ήδη πεθάνει !!!. Πώς το κάνουν? Με μόνο 5 δολλάρια την λέξη ( 5 λέξεις το λιγότερο ), βάζουν εθελοντές που πρόκειται λίαν συντόμως να αφήσουν τον μάταιο τούτο κόσμο, να αποστηθίσουν το κείμενο σας και να το μεταβιβάσουν στο άτομο που επιθυμείτε αφού βέβαια μας αφήσουν χρόνους.

Εχετε απωθημένα με αυτούς που πήραν μετεγγραφή; Με 25 δολάρια βγάζετε το άχτι σας…

Άρθρο της Σάντυς Τσαντάκη στην Καθημερινή

Οσο κι αν αγαπάς τη μουσική, αν δεν έχεις ανακαλύψει (ακόμη) το Ιντερνετ, είναι μάλλον εξαιρετικά δύσκολο να εκτιμήσεις τις νέες μικρές και μεγαλύτερες επαναστάσεις που αποκαλύπτονται με σπάνιες ηχογραφήσεις, εξαιρετικά δυσεύρετες «κόπιες». Είναι ένα ακόμη από τα θαύματα του 21ου αιώνα. Σου κολλάει ένα μουσικό κομμάτι στο μυαλό, ή θέλεις ξαφνικά να ακούσεις κάτι από Depeche Mode ή μια ζωντανή ηχογράφηση των Μπιτλς. Μέσα σε μερικά λεπτά η ακρόαση γίνεται στον ηλεκτρονικό σου υπολογιστή… Εύκολα… Το «κατέβασμα» είναι το μέλλον της μουσικής. Με τα MP3 μηχανήματα, τα διαδικτυακά δισκοπωλεία, ο κόσμος αγοράζει σήμερα και ακούει μουσική χωρίς ιδιαίτερη μελέτη, περισσότερο με ένστικτο. Για πολλούς όμως ακόμη αποτελεί αμαρτωλή πράξη, ειδικά στον χώρο της ποπ και της ροκ μουσικής που γίνονται και τα μεγαλύτερα ευτράπελα, η κλοπή του… αιώνα.

Αλλοι μιλούν για πόλεμο και άλλοι για θάνατο. Η μουσική βιομηχανία αντιδρά με ποικίλους τρόπους. Και από την άλλη μυστικές σχεδόν διευθύνσεις βρίσκουν εκατομμύρια επισκέπτες καθημερινά, γιατί οι κανόνες του παιχνιδιού πλέον είναι μάλλον ανεξέλεγκτοι.

Η απόδοση, η ένταση, το αποτέλεσμα είναι συχνά καλύτερο ακόμη και από το ίδιο το cd. Θυμάστε πότε νοσταλγούσαμε το βινύλιο και νομίζαμε ότι δεν θα αργούσε η μέρα που θα ξαναπαίζαμε τα μικρά δισκάκια στο πικάπ; Οι απαισιόδοξοι της παρέας λένε ότι σε λίγο καιρό δεν θα θυμόμαστε ούτε καν πώς μοιάζουν τα cds… Αλλά αυτό δεν είναι και 100% αποδεδειγμένο.

Για την ώρα μπορούμε να αναζητήσουμε την καλύτερη ψηφιακή ποιότητα στο διαδίκτυο. Αν ξεκινήσουμε τη διαδικασία, αποκλείεται να υπάρξει επιστροφή. Υπάρχει μια εταιρεία με έδρα την Γλασκόβη, η οποία, φτιάχνει χάι-φάι, έχει δική της δισκογραφική, με έμφαση στην κλασική, την τζαζ, την κέλτικη μουσική. Ο διαδικτυακός κατάλογος προσφέρει 60 άλμπουμ σε διαφορετικές μορφές, για 80.000 πιστούς ακροατές-συνδρομητές που θέλουν την αυθεντική εκδοχή και δεν συμβιβάζονται με τίποτα λιγότερο. Και είναι διατεθειμένοι και να πληρώσουν. Στόχος των εμπνευστών μιας τέτοιας προσπάθειας είναι να δημιουργηθεί η ψευδαίσθηση ότι βρίσκεσαι μέσα στον συναυλιακό χώρο. Να κλείσεις τα μάτια και να έχεις την αίσθηση ότι βρίσκεσαι στο ίδιο δωμάτιο με τους μουσικούς.

Υπάρχουν εταιρείες με εξειδίκευση στην εκκλησιαστική μουσική. Την μπαρόκ μουσική. Την πολυφωνική. Σταρ όπως ο Πίτερ Γκάμπριελ έχουν στήσει αντίστοιχες επιχειρήσεις στο προσωπικό τους στούντιο. Οχι για να βγάζει δικές του μελωδίες αλλά μουσική που του αρέσει και δεν είχε μέχρι σήμερα τύχη. «Αν την αγαπάμε μόνο εμείς και δεν έχει βρεθεί τρόπος να ακουστεί μέχρι σήμερα, έχουμε τη διάθεση να βρούμε τον τρόπο να ακουστεί δυνατά και καθαρά», λέει. Η υπομονή είναι το μοναδικό ζητούμενο… Υπομονή για να «κατέβει». Εσείς θα περιμένατε οχτώ ώρες για 30 λεπτά μουσικής ή θα πηγαίνατε απευθείας στο δισκοπωλείο;

Γελοιογραφία του Γιάννη Καλαϊτζή από την Ελευθεροτυπία.

Η ευτυχία είναι σαν το ποδήλατο. Το μαθαίνεις και δεν το ξεχνάς ποτέ. Οσο δε πιο πολύ προπονείσαι τόσο βελτιώνεσαι. Μπορείτε να το πιστέψετε; Κι όμως κάποιοι ισχυρίζονται πως η ευτυχία μαθαίνεται και όσοι αποφάσισαν να την κατακτήσουν φαίνεται πως τα καταφέρνουν.Ο Λόρενς Σόρτερ μάλιστα ασχολείται με την ευτυχία επαγγελματικά. Διδάσκει σε μικρά γκρουπ πώς να γίνουν ευτυχισμένοι και το βιβλίο του «Το μυστικό της αισιοδοξίας» γνωρίζει μεγάλη επιτυχία.

Ποιο είναι το μυστικό της ευτυχίας; Ποιο το μυστικό των ευτυχισμένων ανθρώπων; Τι πρέπει να κάνουμε για να αδράξουμε την ευτυχία μας και να τη γευτούμε; Μαθαίνεται η ευτυχία; Γεννιόμαστε ευτυχισμένοι; Υπάρχουν συνταγές για να βρει κανείς την ευτυχία και συνταγές για να τη διατηρήσει; Ολως παραδόξως, απαντήσεις σε αυτά τα ερωτήματα δίνουν το τελευταίο διάστημα οι οικονομικές επιστήμες. Οντως, υπάρχει μια σχολή σκέψης που εξαπλώνεται σταδιακά: είναι «η οικονομία της ευτυχίας», η οποία δηλώνει την παρουσία της σε διεθνή φόρα.

Ενενήντα χιλιάδες άνθρωποι από 46 χώρες απάντησαν σε ερωτηματολόγια, διαδικασία που ανανεώνεται ανά τετραετία, εδώ και τριάντα χρόνια, στο πλαίσιο του World Values Survey, μια παγκόσμια μελέτη για τις αξίες. Τι μαθαίνουμε από τα αποτελέσματά της; Πρώτον να απαλείφουμε από τη ζωή μας ό,τι δεν μας κάνει ευτυχισμένους. Αυτοί οι οικονομολόγοι εκτιμούν πως ένα ετήσιο εισόδημα 15.000 ευρώ εξασφαλίζει όλες τις απαραίτητες ανάγκες μας και δεν χρησιμεύει σε τίποτε να κερδίζουμε παραπάνω. Πράγματι αν συνηθίσουμε σε ένα υψηλότερο εισόδημα, καταναλώνουμε περισσότερο και επιθυμούμε και άλλα. Δεύτερον, η ευφυΐα δεν επηρεάζει καθόλου την ευτυχία. Το μορφωτικό επίπεδο την επηρεάζει ελαφρά , ενώ άντρες και γυναίκες είναι ίσοι απέναντι στην κατάκτηση της ευτυχίας.

Αντίθετα, ο γάμος ή μια σταθερή μακροχρόνια σχέση, η καλή υγεία, μια καλή εργασία, η πίστη σε κάποια θρησκεία, η εμπιστοσύνη στην κυβέρνηση της χώρας, η ολιγόωρη παρακολούθηση τηλεόρασης και η παρουσία δίπλα μας καλών και στενών φίλων είναι οι παράγοντες που μας βοηθούν να προσεγγίσουμε την ευτυχία. Και ακόμη η οικονομία της ευτυχίας είναι αντίθετη στη γεωγραφική κινητικότητα των ανθρώπων, καθώς τους αποξενώνει από τους φίλους τους. Επίσης, προτιμά τον πληθωρισμό από την ανεργία και είναι αντίθετη στην ελαστικοποίηση της εργασίας.

Ελευθεροτυπία