Τον Απρίλιο, όταν σουηδικό δικαστήριο καταδίκασε τους δημιουργούς του Ρirate Βay- του δημοφιλούς site, που προσέφερε στους χρήστες του Ίντερνετ πρόσβαση σε πειρατικά αντίγραφα ταινιών και μουσικής- σε έναν χρόνο φυλάκιση για παραβίαση των νόμων περί πνευματικής ιδιοκτησίας, η μουσική και κινηματογραφική βιομηχανία πανηγύριζαν. Όμως ο θρίαμβός τους αποδείχθηκε βραχύβιος.Παρά τις μηνύσεις και τα τσουχτερά πρόστιμα που επιβάλλονται σε κάποιους, οι πειρατές του Ίντερνετ μοιάζουν να βρίσκονται πάντα ένα βήμα μπροστά.
Η ιστορία των 4 Σουηδών δημιουργών του Ρirate Βay, οι οποίοι εφεσίβαλαν την απόφαση, μετατράπηκε σύντομα σε πολιτικό ζήτημα: λίγο καιρό αργότερα, το Κόμμα των Πειρατών στη Σουηδία, με κύριο σύνθημα τη νομιμοποίηση του μοιράσματος αρχείων στο Διαδίκτυο, κέρδισε μία έδρα στην Ευρωβουλή. Λίγο μετά, το γαλλικό Κοινοβούλιο προχώρησε σε πολλές μεταρρυθμίσεις στον αντιπειρατικό νόμο που κατέθεσε η κυβέρνηση Σαρκοζί, αδυνατίζοντας περαιτέρω τη θέση των μεγάλων βιομηχανιών της show business.
Δέκα χρόνια έπειτα από τη δημιουργία του Νapster, της πρώτης διαδικτυακής υπηρεσίας ανταλλαγής αρχείων, η μουσική βιομηχανία δεν έχει καταφέρει να αντιμετωπίσει τα προβλήματα που δημιουργεί η ψηφιακή πειρατεία.
Oι πειρατές προωθούν την άποψη ότι «το να μοιράζεσαι φακέλους στο Ίντερνετ είναι σημάδι μιας κοινότητας που επικοινωνεί και όπου ο ένας ενδιαφέρεται για τον άλλον». Σύμφωνα με μελέτη που δημοσιεύθηκε πρόσφατα, σε ποσοστό 33% οι Ευρωπαίοι δήλωσαν ότι δεν είναι διατεθειμένοι να πληρώσουν ούτε το ελάχιστο για βίντεο ή μουσική και προτιμούν να κατεβάζουν αυτά που επιθυμούν από το Διαδίκτυο. Στις ηλικίες 16-24 ετών ποσοστό 73% χρησιμοποίησε τους τελευταίους 3 μήνες υπηρεσίες μοιράσματος δεδομένων στο Ίντερνετ.
Εκατομμύρια χρήστες αντιδρούν στα μέτρα καταγραφής της κίνησης στο Διαδίκτυο, που λαμβάνονται προκειμένου να περιοριστεί η πειρατεία. Ακόμα και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή ανέφερε πρόσφατα ότι το να κόβεις την πρόσβαση ενός πολίτη στο Ίντερνετ αποτελεί παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Όμως οι πιτσιρικάδες βρίσκουν διαρκώς καινούργιους τρόπους για να ανταλλάσσουν αυτά που τους ενδιαφέρουν χωρίς να αφήνουν ίχνη: έχουν αρχίσει την ανταλλαγή σκληρών δίσκων ή το μοίρασμα τραγουδιών με κινητά τηλέφωνα μέσω Βluetooth, κάτι που είναι δύσκολο να εντοπιστεί.
Στις 23 Αυγούστου 1864 γεννήθηκε στις Μουρνιές Χανίων ο εθνάρχης Ελευθέριος Βενιζέλος. Το Star, για τα 145 χρόνια από τη γέννησή του, ετοιμάζει ένα μεγάλο αφιέρωμα, που θα μεταδίδεται μέσα από το κεντρικό δελτίο ειδήσεων από 17- 23 Αυγούστου, με σπάνιο αρχειακό υλικό από τη γενέτειρά του, τα πρώτα χρόνια της ζωής του, το πατρικό του σπίτι, τη δράση, την πορεία, αλλά και προσωπικές στιγμές του. Θα τον δούμε μαυροφορεμένο και με γένια να πενθεί- κατά τα κρητικά έθιμα- για τον θάνατο (1895) της γυναίκας του Μαρίας Κατελούζου και μητέρας των παιδιών του Κυριάκου και Σοφοκλή.Είκοσι έξι χρόνια αργότερα (1921) στο Λονδίνο παντρεύτηκε την Έλενα Σκυλίτση Στεφάνοβικ, κόρη μιας από τις σημαντικότερες οικογένειες της παροικίας του Λονδίνου. Το αφιέρωμα περιλαμβάνει ακόμη ένα μικρό φιλμ από τις τελευταίες μέρες και τον θάνατο του Ελευθερίου Βενιζέλου στο Παρίσι στις 18 Μαρτίου του 1936, καθώς και τη μεταφορά της σορού με το αντιτορπιλικό «Κουντουριώτης» στο Ακρωτήρι, όπου και ετάφη. Συγκινητικό είναι το στιγμιότυπο όπου ο Ελευθέριος Βενιζέλος τραγουδάει το ριζίτικο Διγενής Ακρίτας. Το αφιέρωμα, του οποίου πολύτιμο υλικό παραχώρησε το ίδρυμα Ελευθερίου Βενιζέλου, επιμελείται η δημοσιογράφος Μαρία Γιαχνάκη.
Είναι γνωστό ότι οι ηλεκτρονικοί απατεώνες κάνουν θραύση στο Διαδίκτυο. Αλλά πώς μπορεί να αναγνωρίσει κανείς τις απάτες τους; Ένας ειδικός συντάσσει έναν κατάλογο με τα δέκα πιο παραπλανητικά εγκλήματα υψηλής τεχνολογίας. Στην εποχή του κυβερνοχώρου, οι πληροφορίες του είναι κάτι περισσότερο από χρήσιμες.
Ο Αμίρ Οράντ είναι υποδιευθυντής της Αctimize, μιας διαδικτυακής υπηρεσίας για θέματα ασφαλείας στο Ίντερνετ, και θεωρείται από τους κορυφαίους ειδικούς στον κόσμο στο ηλεκτρονικό έγκλημα. «Συνήθως οι κλέφτες και οι απατεώνες ακμάζουν σε περιόδους οικονομικής κρίσης», επισημαίνει. Από τις επαφές τής εταιρείας του με τις μεγαλύτερες τράπεζες στην Ευρώπη και τον υπόλοιπο κόσμο, ο Αμίρ Οράντ έχει διαπιστώσει ότι η παραπάνω αρχή επιβεβαιώνεται απολύτως. Οι απάτες μπορεί να είναι πολύ απλές, αλλά και τόσο σύνθετες που προκαλούν κατάπληξη ακόμη και στους διώκτες των εμπνευστών τους.
Πώς θα ήταν ο κόσμος μας αν ο Γκάντι και τόσοι άλλοι φωτισμένοι μπορούσαν να περάσουν το μήνυμά τους στον κόσμο;
Στην Ινδία λίγοι είχαν ακούσει για τον Γκάντι, τον δικηγόρο που είχε σπουδάσει στο Λονδίνο και είχε αγωνιστεί κατά του απαρτχάιντ στη Νότια Αφρική, νότια αποικία του στέμματος. Ούτε ο Γκάντι ήξερε πολλά για τη χώρα εκείνη, αν και επρόκειτο να ηγηθεί της ανεξαρτησίας της. «Ταξιδεύοντας γνώρισε τη χώρα του. Τις μεγάλες αποστάσεις τις έκανε πάντα με το τρένο. Ηθελε να συμβιώνει με τον απλό κόσμο, να ξέρει τι σκέπτονταν οι απλοί άνθρωποι και να είναι ένας από αυτούς» διηγείται η Τάρα Γκάντι Μπατατσάρτζι, η μόνη από τα οκτώ εγγόνια του Μαχάτμα που ζει στο Νέο Δελχί. Τα άλλα επτά είναι διασκορπισμένα σε διάφορα σημεία της Ινδίας ή ζουν στις ΗΠΑ.
Ζώντας και δουλεύοντας με τους ανθρώπους στα πιο απομακρυσμένα χωριά, γνώρισε και μοιράστηκε τις ανάγκες και τον τρόπο ζωής των συμπατριωτών του.
Ετσι κέρδισε το δημοφιλές παρωνύμιο Μαχάτμα (στα ινδικά σημαίνει «μεγάλη ψυχή»). Υιοθέτησε τη φτώχεια της μεγάλης πλειονότητας των συμπατριωτών του και, σαν κι αυτούς, ξεγυμνώθηκε από όλα όσα του φαίνονταν περιττά. Ποτέ πια δεν θα ξαναφορούσε παπούτσια αλλά σανδάλια. Και θα κάλυπτε το σώμα του μόνο από τη μέση και κάτω με ένα τραχύ πανί. Αφού η πλειονότητα των ανθρώπων της υπαίθρου μπορούσε να ζήσει χωρίς περισσότερα, γιατί να έχει αυτός άλλες ανάγκες;
Ο Αλέξης Σταμάτης συζητά τη σχέση των λογοτεχνικών ερώτων με τον κινηματογράφο:
Στο σινεμά συμβαίνει κάτι το πολύ συγκεκριμένο. Για δύο ώρες καλείσαι να αναστείλεις τη δυσπιστία σου και να πιστέψεις σε όσα συμβαίνουν σε ένα φωτισμένο παραλληλεπίπεδο στον έναν τοίχο μιας σκοτεινής αίθουσας, ενώ γύρω δεκάδες άγνωστοί σου άνθρωποι βρίσκονται στην ίδια κατάσταση εκούσιας «μαγικής καθήλωσης». Ο Σλάβοβ Ζίζεκ το συνοψίζει πολύ σωστά, λέγοντας ότι το σινεμά είναι η απόλυτα διεστραμμένη τέχνη,δεν σου δίνει αυτό που επιθυμείς, σου λέει πώς να επιθυμείς.
Το βιβλίο είναι ένα πολύ πιο «ανοιχτό» μέσο. Δεν επιβάλλει διαρκή παρακολούθηση. Επιτρέπει ξεφύλλισμα, ριγουάιντ, σημείωση, ονειροπόλημα. Στο βιβλίο το μοντάζ της εμπειρίας το κανει ο ίδιος ο αναγνώστης, ενώ στο σινεμά είναι ήδη προεγκατεστημένο.
Ισως το να διαβάζει κανείς για έρωτα αφήνει το επίπεδο της φαντασίας πιο ανοιχτό από το να τον βλέπει να αναπαρίσταται. Παράδειγμα, η ιδία η ερωτική πράξη. Το σεξ όπως και ο πόνος είναι τα πιο δύσκολα θέματα για να περιγραφούν λογοτεχνικά. Πρέπει να είσαι μεγάλος τεχνίτης για να μην αρκεστείς σε παρομοιώσεις και να μην περιπέσεις σε κλισέ. Και όμως συχνά ο ερωτισμός που αναδίδεται από μια λογοτεχνική σελίδα μιλάει πολύ περισσότερο στις αισθήσεις και από την πιο «καυτή» ερωτική κινηματογραφική σκηνή, ακόμη και αν οι πρωταγωνιστές της είναι ποθητοί, γοητευτικοί και αναγνωρίσιμοι σταρ.
Οι περισσότεροι μεγάλοι λογοτεχνικοί έρωτες έχουν πλέον ενσαρκωθεί επί οθόνης. Η Αννα Καρένινα έχει το πρόσωπο της Σοφί Μαρσό και της Ζακλίν Μπισέ, ο Χάμπερτ Χάμπερτ του Τζέιμς Μέισον, ο Ζιβάγκο του Ομάρ Σαρίφ, η Ιουλιέτα της Ολίβια Χάσεϊ, ο Χίθκλιφ του Τίμοθι Ντάλτον. Οι χαρακτήρες όμως αλλά και οι μύθοι που τους φιλοξενούν είναι ακόμη «ανοιχτοί» και ελεύθεροι σε οποιαδήποτε αναπαράσταση.
Ο λαμπρός ήλιος της νεότητας αντικαθίσταται σταδιακά από τον μαύρο ήλιο της μελαγχολίας του Ζεράρ ντε Νερβάλ και των πένθιμων σκηνικών του Ε. Α. Πόε. Κάμαρες σκοτεινές και κλειστοί κήποι φιλοξενούν πληγωμένους εραστές και μοναχικούς αναστεναγμούς. Το μαύρο χρώμα, που κατακτά όλο και μεγαλύτερη θέση στην παλέτα του Καρυωτάκη, δεν οφείλεται μόνο στο διάβασμα των καταραμένων ποιητών, αλλά και σε μια ενδιάθετη ροπή του προς την ανατροπή των ποιητικών και κοινωνικών συμβάσεων. Ο ποιητής συντονίζεται με το μπωντλαιρικό συναίσθημα του πεπερασμένου, με το άγχος και την αγωνία του τέλους που σημαδεύουν την ερωτική σχέση αλλά και την ίδια την ύπαρξη του ποιητικού υποκειμένου. Ο έκπτωτος άγγελος του παραδείσου της εφηβείας, η διχοτομημένη αντίθεση ανάμεσα στην τραυματισμένη υποκειμενικότητα και την αλγεινή πραγματικότητα, οδηγούν τον ερωτισμό του Καρυωτάκη σε δύο δρόμους: του ελεγείου και της σάτιρας, όπως αποτυπώνεται στην τρίτη και σημαντικότερη συλλογή του (1927) αλλά και στα τελευταία του ποιήματα.
Τα ποιήματα «Αποστροφή» και «Ωχρά σπειροχαίτη», στα οποία ο έρωτας εμφανίζεται ως αντικείμενο μιας εμπορευματικής ή αγοραίας συναλλαγής, παραπέμπουν σε δύο τύπους γυναικών, τις οποίες έχει γνωρίσει πολύ καλά ο Καρυωτάκης: στις «ημιπαρθένες» που έχουν ως μοναδικό τους όνειρο «τον αγαθόν άντρα και τα νόμιμα κρεβάτια» και στις «αγορασμένες φίλες». Από μιαν άποψη, οι δύο αυτοί τύποι γυναικών προσγειώνουν τελικά την ποίηση του καρυωτακικού νεορομαντισμού στο έδαφος μιας αντίδικης πραγματικότητας, οδηγούν όμως τον ποιητή σε δυναμικότερες εκφραστικές επιλογές και ιδιοφυέστερες τεχνικές.
Στην ύστερη και ωριμότερη φάση της καρυωτακικής ποίησης το συναίσθημα της μοναξιάς ή του ακυρωμένου πόθου, τόσο κοντά στην αίσθηση της αποξένωσης του υποκειμένου μέσα στον σύγχρονο κόσμο, οδηγούν στη θεματική του αδύνατου έρωτα. Ο τελευταίος στίχος που θα γράψει ο ποιητής για τον έρωτα είναι βαθύτατα και απελπισμένα σαρκαστικός: «Θάνατος οι γυναίκες που αγαπιούνται/ καθώς να καθαρίζουνε κρεμμύδια». Η ταλάντωση της καρυωτακικής ποίησης ανάμεσα στα συναισθήματα του έρωτα και του θανάτου θα σταματήσει πλέον οριστικά υπέρ του δεύτερου. Γιατί ο θάνατος του έρωτα στάθηκε ίσως για τον ποιητή ο πιο μοιραίος από όλους τους άλλους.
«Μια επιλογή που δείχνει ότι του τελειώνουν οι επιλογές» χαρακτηρίστηκε η ανακοίνωση του 78χρονου βαρώνου των μέσων ενημέρωσης, Ρούπερτ Μέρντοχ, ότι θα επιβάλει χρεώσεις στο διαδικτυακό περιεχόμενο των εφημερίδων του. Η αυτοκρατορία των εφημερίδων του Μέρντοχ εκτείνεται από τους «Τάιμς» και τους «Σάντεϊ Τάιμς» του Λονδίνου, μέχρι τη «Γουόλ Στριτ Τζέρναλ» στις ΗΠΑ και τον «Οστρέλιαν» στην Αυστραλία, περνώντας από ταμπλόιντ όπως η «Σαν» και οι «Νιους οφ δε Γουόλντ». «Κλείνοντας» το περιεχόμενο όλων αυτών των ιστοσελίδων, ο Μέρντοχ θα προσπαθήσει να ορίσει εκ νέου τις παγκόσμιες συνήθειες της ιντερνετικής ανάγνωσης.
Η ανακοίνωση, υπό την πίεση σοβαρών οικονομικών δυσκολιών, πηγαίνει κόντρα στο ρεύμα. Οι περισσότερες ειδησεογραφικές ιστοσελίδες πειραματίστηκαν προσωρινά με την επιβολή χρεώσεων για την ανάγνωση του περιεχομένου τους, μέχρις ότου σηκώσουν τα χέρια ψηλά και επανέλθουν στο μοντέλο των δωρεάν ειδήσεων. Οι «Νιου Γιορκ Τάιμς», η εφημερίδα με τη μεγαλύτερη ιστοσελίδα στον κόσμο, άρχισαν το 2005 να χρεώνουν για την πρόσβαση στα άρθρα των διασημότερων αρθρογράφων τους. Σύντομα διαπίστωσαν ότι οι αναγνώστες προσπαθούσαν να βρουν τα άρθρα αυτά σε άλλες, ελεύθερες ιστοσελίδες και ότι, παρόλο που είχαν κάνει καλή δουλειά στο να απαγορεύσουν την ανάρτησή τους σε άλλα σημεία του Ιντερνετ, τελικά το αποτέλεσμα ήταν απογοητευτικό. Οι αναγνώστες δεν πλήρωναν, οι διαφημιστές έβλεπαν ότι η κίνηση στην ιστοσελίδα μειωνόταν και προσέφεραν κι αυτοί με τη σειρά τους λιγότερα διαφημιστικά έσοδα. Από το 2007, το περιεχόμενο των «Νιου Γιορκ Τάιμς» διατίθεται εκ νέου δωρεάν στο Ιντερνετ. Το αντίστοιχο πείραμα στην ισπανική «Ελ Παΐς» κράτησε ακόμη λιγότερο – οι αναγνώστες της ηλεκτρονικής «Ελ Παΐς» έχουν πλέον διαγράψει από τη μνήμη τους τις σκοτεινές εκείνες λιγοστές ημέρες που η εφημερίδα αποκαλυπτόταν μόνο σε όσους ήταν διατεθειμένοι να πληρώσουν.
Από τις μεγάλες εφημερίδες σε ολόκληρο τον κόσμο, μόνο η «Γουόλ Στριτ Τζέρναλ» και οι «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς» έχουν βρει τρόπους να πουλούν με επιτυχία τμήμα του -ειδικού οικονομικού ενδιαφέροντος- περιεχομένου τους στο Ιντερνετ.
Εξι χρόνια έχουν περάσει, κι όμως, και φέτος περιδιαβαίνει τα ηλεκτρονικά ταχυδρομεία η λεγόμενη «φάρσα του Αρη» ή «Mars hoax»: «Αυτό και αν γίνεται μόνο μια φορά στη ζωή μας. Δύο φεγγάρια ταυτόχρονα στον ουρανό. Την 27η Αυγούστου 2009, 30 λεπτά μετά τα μεσάνυχτα, κοιτάξτε στον ουρανό. Ο πλανήτης Αρης θα είναι πολύ λαμπερός μέσα στον ουρανό. Θα είναι το ίδιο μεγάλος όπως και το φεγγάρι, παρόλο που ο πλανήτης Αρης θα είναι 34,65 εκατομμύρια μίλια μακριά από τη Γη. Προσπαθήστε, λοιπόν, να μην χάσετε αυτό το γεγονός. Θα το βλέπουμε με γυμνό μάτι σαν να έχει και η Γη δύο φεγγάρια! Η επόμενη φορά που θα λάβει χώρα αυτό το γεγονός θα είναι το έτος 2287. Μοιραστείτε αυτήν την πληροφορία με όλους τους φίλους σας, γιατί κανένας δεν θα μπορέσει να το δει ζωντανός για δεύτερη φορά…».
Δυστυχώς, όσοι τυχόν σπεύσουν σε μπαλκόνια, βεράντες, ταράτσες, παραλίες σε περίπου δύο εβδομάδες από σήμερα για να απολαύσουν το… θέαμα, το μόνο που θα αντικρίσουν θα είναι βαθύ σκοτάδι, αφού το συγκεκριμένο φαινόμενο συνέβη μόνο το καλοκαίρι του 2003. Τότε, «όντως η Γη και ο Αρης είχαν ένα τετ α τετ, όταν βρέθηκαν σε απόσταση αναπνοής για τα αστρονομικά δεδομένα, στα 56 εκατ. χλμ.», εξηγεί στην «Κ» η αστροφυσικός κ. Αναστασία Παππά, συνεργάτης της Αστρονομικής Εταιρείας Κέρκυρας. «Το φαινόμενο που συνέβη το 2003 δεν είχε παρατηρηθεί εδώ και 60.000 χρόνια. Ομως, από τότε και κάθε χρονιά, το παραπάνω μήνυμα κάνει τον γύρο του κόσμου μέσω του Ιντερνετ, δημιουργώντας σύγχυση σε πολύ κόσμο που φαίνεται να το πιστεύει, αν κρίνει κανείς από τις πολλαπλές επαναπροωθήσεις του», συνεχίζει. «Ισως αν το μάθημα της Κοσμογραφίας διδασκόταν εκτενέστερα, οι άνθρωποι να είχαν καλύτερα αναπτυγμένη την ικανότητα κρίσης σε σχέση με τέτοιες φήμες και να αντιλαμβάνονταν ότι πρόκειται περί φάρσας», καταλήγει.
Φέτος, στις 27/8/09, ο Αρης θα βρίσκεται σε απόσταση 250 εκατ. χλμ., οπότε θα είναι ορατός μόνο με τηλεσκόπιο. Από το διαβόητο mail έχει, ωστόσο, αφαιρεθεί μια σημαντική λεπτομέρεια, όπως επισημαίνει διευκρινιστική ανακοίνωση της NASA: ότι ο πλανήτης Αρης θα φαινόταν ισομεγέθης με τη Σελήνη με 75 φορές μεγέθυνση στο τηλεσκόπιο… «Μόνο στο Photoshop (σ.σ. ηλεκτρονικό πρόγραμμα επεξεργασίας φωτογραφιών) ο Αρης και η Σελήνη μπορούν να έχουν το ίδιο μέγεθος», καταλήγει η ανακοίνωση της NASA. Αν την επόμενη χρονιά εμφανιστεί το ίδιο μήνυμα, οι παραλήπτες του δεν θα σπαταλήσουν χρόνο διαβάζοντάς το, αλλά θα το μετακινήσουν κατευθείαν στα… σκουπίδια!
Με διαφορετικές προτάσεις θα καθίσουν από τον Σεπτέμβριο στο τραπέζι του διαλόγου το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο και ο πρόεδρος του Συμβουλίου Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης (ΣΠΔΕ) κ. Γεώργιος Μπαμπινιώτης.
Η διαφοροποίηση στις θέσεις, μάλιστα, αφορά το πιο δύσκολο κομμάτι του διαλόγου: τη δομή του λυκείου και το νέο σύστημα εισαγωγής στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. «Η βασική μέριμνά μας είναι να δοθεί βάρος στα ποιοτικά στοιχεία του εκπαιδευτικού έργου στο γυμνάσιο και το λύκειο. Δεν κατανοώ, όμως, γιατί πρέπει να βρούμε κάτι συνταρακτικό. Δεν θα ανακαλύψουμε την πυρίτιδα» ανέφερε χθες στην «Κ» ο πρόεδρος του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου κ. Σωτήρης Γκλαβάς, δίνοντας το στίγμα των προθέσεων του Π.Ι.
Ειδικότερα, το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο προτείνει να αναζητηθεί μία μέση λύση, που να λαμβάνει υπόψη τον στόχο για αναβάθμιση του ρόλου του λυκείου αλλά και την ανάγκη των μαθητών να προετοιμασθούν για τις πανελλαδικές εξετάσεις. «Πώς μπορούμε να ζητήσουμε από τον μαθητή της Β΄ λυκείου να μη δώσει βάρος στα μαθήματα που θα εξετασθεί για τις εξετάσεις;» λέει ο κ. Γκλαβάς, τονίζοντας ότι δεν μπορεί να μην υπάρχει ανταγωνισμός (και ό,τι αυτός συνεπάγεται) μεταξύ των υποψηφίων όσο ο αριθμός των θέσεων στα ΑΕΙ θα είναι συγκεκριμένος, χωρίς ελεύθερη πρόσβαση.
Ειδικότερα, οι θέσεις του Π.Ι. σε σχέση με τις προτάσεις του κ. Μπαμπινιώτη είναι οι ακόλουθες:
l Για το ζήτημα της δομής του λυκείου, το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο τονίζει ότι το λύκειο πρέπει να ανακτήσει τον ουσιαστικό του ρόλο στη μέση εκπαίδευση. Τώρα είναι μία «εξεταστική πύλη προς τα ΑΕΙ», καθώς οι μαθητές αδιαφορούν για τα περισσότερα μαθήματα του λυκείου και ενδιαφέρονται μόνο για εκείνα των πανελλαδικών εξετάσεων. «Πρέπει να αναζητήσουμε τρόπους ώστε να ενισχυθεί ο ρόλος του λυκείου, χωρίς να αγνοούμε όμως ότι ο μαθητής πρέπει να προετοιμασθεί για τις πανελλαδικές» λέει ο κ. Γκλαβάς. Ετσι, για την Α΄ λυκείου προτείνεται η ύπαρξη ομάδας υποχρεωτικών μαθημάτων Γενικής Παιδείας και υποχρεωτικών μαθημάτων επιλογής, ενώ από τη Β΄ λυκείου οι μαθητές θα εισέρχονται σε κατευθύνσεις παράλληλα με τα μαθήματα Γενικής Παιδείας.
Βέβαια, η αναβάθμιση του λυκείου εξαρτάται άμεσα από το νέο σύστημα των πανελλαδικών εξετάσεων που θα επιλεγεί. Το Ινστιτούτο απορρίπτει τη λογική των συνεχών εξετάσεων που θα προκαλέσουν άγχος στους μαθητές και τους γονείς, οι οποίοι -λόγω των εξετάσεων- θα συνεχίσουν με την ίδια ένταση να προστρέχουν στα φροντιστήρια. Αντίθετα, το Π.Ι. επιλέγει έναν εξορθολογισμό του υπάρχοντος συστήματος και προτείνει τη μείωση του αριθμού των κατευθύνσεων που μπορούν να επιλέξουν οι μαθητές από τρεις σε δύο (η πρώτη για τις ανθρωπιστικές επιστήμες και η δεύτερη για τις θετικές επιστήμες). Αντίθετα, έως τώρα ο κ. Μπαμπινιώτης απορρίπτει την πρόταση για ύπαρξη κατευθύνσεων εντός του λυκείου, ζητώντας άρδην αλλαγές (και όχι βελτίωση του υπάρχοντος συστήματος), με στόχο ένα λύκειο πλήρως απεξαρτημένο από κύκλους σπουδών.
Πρόκειται για ένα απόσπασμα από το εξαιρετικό ντοκιμαντέρ «ΕΝRON: Καρχαρίες στο Δωμάτιο», το οποίο αναφέρεται στο πείραμα του Μίλγκραμ, προσπαθώντας να εξηγήσει τον λόγο για τον οποίο οι χρηματιστές της Εnron τζογάροντας με την παροχή ρεύματος, δεν είχαν ηθικά κωλύμματα να οδηγήσουν την πολιτεία της Καλιφόρνια σε ενεργειακό χάος.
Στο πείραμα του λοιπόν ο Μίλγκραμ έπεισε τους ανθρώπους που εξέταζε ότι θέλει να δει αν τα ηλεκτροσοκ βοηθούν στην απομνημόνευση. Όσοι συμμετείχαν πίστευαν πως με ένα διακόπτη έκαναν ηλεκροσόκ στον άνθρωπο στην απέναντι αίθουσα, ο οποίος όμως ήταν ηθοποιός που προσποιούνταν πως πονούσε. Δείτε το βίντεο. Ο ηθοποιός ουρλιάζει. Ο άνθρωπος με τον διακόπτη αντιδρά: «Δεν πρόκειται να τον σκοτώσω». «Όχι, το πείραμα πρέπει να συνεχιστεί». «Αναλαμβάνετε εσείς όλη την ευθύνη;» «Ναι, συνέχισε». Και συνεχίζει, όπως και το 50% των συμμετεχόντων θα προξενούσαν ηλεκτροσόκ μέχρι θανάτου, αρκεί να θεωρούσαν ότι νομιμοποιούνταν επαρκώς να το κάνουν.
Κάθε χρόνο τα ίδια. Οι φίλοι μου δυσανασχετούν όταν εξαφανίζομαι στο παράλληλο σύμπαν της Σύρου.
Γιατί κάθε καλοκαίρι επιστρέφω στο αγαπημένο του νησί; Γιατί μόνο εδώ οι άνθρωποι με κάνουν να νιώσω κομμάτι της καθημερινότητάς τους. Αυτό κάνουν οι νησιώτες μου. Δεν το κατάφερε ή δεν προσπάθησε, δεν ξέρω, κανείς άλλος. Γι΄ αυτό γυρίζω πάντα εδώ. Οι άνθρωποι είναι οι τόποι, μην το ξεχνάμε ποτέ.
Αλλά έφτασε η ώρα της επιστροφής στο κλεινόν άστυ, το οποίο είναι ολίγον κενό απ’ ότι μαθαίνω… Ισως αυτό κάνει περισσότερο υποφερτή την επιστροφή…
«Τα μεταχειρισμένα βιβλία είναι άγρια, άστεγα βιβλία», είπε η Βιρτζίνα Γούλφ. «Εχουν μια κρυφή γοητεία, που λείπει από τους … κατοικίδιους τόμους της βιβλιοθήκης».
Οι επισκέψεις στο δάσος, ιδιαίτερα για όσους ζουν σε πόλη, είναι από σπάνιες ως καμία! Και αφού είναι δύσκολο να πάτε εσείς σε κάποιο δάσος, τότε γιατί να μη φέρετε το δάσος στο σπίτι σας; Και πιο συγκεκριμένα, στις οθόνες του υπολογιστή σας. Το www.discovertheforest.org είναι ένα εκπαιδευτικό site για όλη την οικογένεια, που μαθαίνει τα παιδιά τι μπορεί κάποιος να συναντήσει σε ένα δάσος και τα προτρέπει να πραγματοποιούν τέτοιες επισκέψεις στη φύση. Εχει αναλυτικές οδηγίες για τη χρήση της πυξίδας, δραστηριότητες που μπορούν να κάνουν τα πιτσιρίκια με φύλλα δέντρων που θα μαζέψουν, παιχνίδια που τους ζητούν να βρουν τα χνάρια κάθε ζώου, ενότητα στην οποία μπορείτε να ακούσετε τις φωνές των ζώων και πολλά πολλά ακόμα. Φυσικά δεν συγκρίνεται με κανονική επίσκεψη στο δάσος, αλλά από το ολότελα…
Το «Μυστικό του Κελαριού» είναι ένα διαδικτυακό κόμικς που φτιάχτηκε από τους ειδικούς του Σμιθσόνιαν και βασίζεται σε πραγματική εγκληματολογική υπόθεση που έχει τις ρίζες της στον 17ο αιώνα. Με αφορμή έναν σκελετό που βρέθηκε πρόσφατα και χρησιμοποιώντας φωτογραφίες, γραφήματα και online δραστηριότητες, οι ειδικοί του διάσημου Ινστιτούτου ξαναζωντανεύουν ένα έγκλημα εκατονταετιών, εξηγώντας μας τον απίστευτα ενδιαφέροντα τρόπο, με τον οποίο εργάζονται οι ιστορικοί εγκληματολόγοι. Σιγά σιγά αποκωδικοποιούνται μπροστά στα μάτια μας τα μυστικά που προκύπτουν από την εξέταση του παμπάλαιου σκελετού, ένα ένα τα στοιχεία του εγκλήματος έρχονται στο φως, στοιχεία που τελικά αποκαλύπτουν την αιτία του θανάτου ενός ανθρώπου που πέθανε αιώνες πριν! Οσοι κρύβετε έναν Ιντιάνα Τζοούνς μέσα σας, επισκεφθείτε οπωσδήποτε το http://anthropology.si.edu/writteninbone/comic/
Την ελεύθερη πρόσβαση, με ειδική κάρτα, των μαθητών σε σύγχρονους πολιτιστικούς χώρους δια της αναβίωσης του θεσμού των «Θεωρικών» και τη γνωριμία τους με τη σύγχρονη αρχιτεκτονική μέσα από τους λεγόμενους «νεοκλασικούς περιπάτους» στις γειτονιές της Αθήνας προβλέπουν τα προγράμματα που θα υλοποιηθούν από τα υπουργεία Παιδείας και Πολιτισμού, στο πλαίσιο της συνεργασίας τους που επικυρώθηκε χθες από την κυβερνητική επιτροπή. Οπως έγινε γνωστό, από τη συνεδρίαση της κυβερνητικής επιτροπής επικυρώθηκε ο προγραμματισμός για την εφαρμογή των δράσεων που αφορούν:
-Τη δημιουργία «μικρής βιβλιοθήκης» για τους τελειόφοιτους των Λυκείων.
-Την τοποθέτηση αντιγράφων εικαστικών έργων στα σχολεία.
-Τη διοργάνωση θερινών ανασκαφικών διδασκαλείων σε επιλεγμένους χώρους με τη συμμετοχή φοιτητών από την Ελλάδα και το εξωτερικό και μαθητών.
Χρησιμοποιούμε cookies για να σας προσφέρουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία στη σελίδα μας. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε τη σελίδα, θα υποθέσουμε πως είστε ικανοποιημένοι με αυτό.
Τον Απρίλιο, όταν σουηδικό δικαστήριο καταδίκασε τους δημιουργούς του Ρirate Βay- του δημοφιλούς site, που προσέφερε στους χρήστες του Ίντερνετ πρόσβαση σε πειρατικά αντίγραφα ταινιών και μουσικής- σε έναν χρόνο φυλάκιση για παραβίαση των νόμων περί πνευματικής ιδιοκτησίας, η μουσική και κινηματογραφική βιομηχανία πανηγύριζαν. Όμως ο θρίαμβός τους αποδείχθηκε βραχύβιος.Παρά τις μηνύσεις και τα τσουχτερά πρόστιμα που επιβάλλονται σε κάποιους, οι πειρατές του Ίντερνετ μοιάζουν να βρίσκονται πάντα ένα βήμα μπροστά.
Με διαφορετικές προτάσεις θα καθίσουν από τον Σεπτέμβριο στο τραπέζι του διαλόγου το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο και ο πρόεδρος του Συμβουλίου Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης (ΣΠΔΕ) κ. Γεώργιος Μπαμπινιώτης.
Άρθρα (RSS)