Η παιδική και η εφηβική ηλικία δεν ορίζονται μόνο βιολογικά, αλλά και με ιστορικούς, εργασιακούς, εκπαιδευτικούς, ακόμα και γεωγραφικούς όρους.
Τι συμβαίνει όμως όταν το παιδί ή ο έφηβος δεν μπαίνει στον κοινωνικό στίβο από την κύρια είσοδο, π.χ., μέσα από θεσμούς σαν τη Βουλή των Εφήβων ή τη Eurovision Junior, αλλά από το παράθυρο; Σοκ και δέος προκαλεί η πολύ μικρή ηλικία των διαδηλωτών της περασμένης Δευτέρας, των ειρηνικών και των ζωηρών. Ασφαλώς δεν πρόκειται για την πλειονότητα των μαθητών, όμως το γεγονός είναι ότι χιλιάδες ανήλικοι, στην Αθήνα και σε άλλες πόλεις, βγήκαν στους δρόμους και ότι σήμερα η οργή εκδηλώνεται σε όλο και πιο νεαρές ηλικίες είτε εντός είτε εκτός του σπιτιού. «Θα ’μαι καλό παιδί, άριστος μαθητής, αρκεί στη διαδήλωση να σπάσεις ό,τι βρεις»: έτσι τραγούδησαν πολλά παιδιά το πασίγνωστο jingle για το παριζάκι. Δεν πρόκειται για πρόωρη πολιτικοποίηση, αλλά για άρνηση, απόρριψη, ασφυξία, για καταστάσεις που δεν γιατρεύονται με «προληπτικές προσαγωγές».
Κατά καιρούς δημοσιεύονται έρευνες που δείχνουν ότι μειώνεται η ηλικία της «πρώτης φοράς». Ολο και πιο μικροί οι νέοι δοκιμάζουν εξαρτησιογόνες ουσίες, νόμιμες ή παράνομες, ή παίρνουν ψυχοφάρμακα. Ολο και πιο μικρά τα παιδιά αποκτούν καταναλωτική ταυτότητα (ή μάλλον τους επιβάλλεται αυτή η ταυτότητα), όλο και πιο μικρά γνωρίζουν τον ανταγωνισμό και το φόβο καθώς, σε συνθήκες οικονομικής κρίσης, οι δικές μας ανασφάλειες μεταφυτεύονται σε άλλο ηλικιακό έδαφος.
Σπασμωδική, βίαιη είναι η ενηλικίωση των παιδιών, όπως κρυφά βίαιη είναι και η καθήλωση πολλών ενηλίκων σε ένα νηπιακό, παιδαριώδες στάδιο σκέψης ή μάλλον μη σκέψης. Οπως χάνονται οι ενδιάμεσες εποχές και από τον χλιαρό χειμώνα περνάμε σε ένα ορμητικό καλοκαίρι, έτσι τείνουν να χαθούν και οι διαφορετικές ηλικίες του ανθρώπου. Εδώ δεν εκπληρώνεται το όνειρο της αιώνιας νεότητας, αλλά ο εφιάλτης της αιώνιας ανωριμότητας και του μοντέρνου πρωτογονισμού.
Ο κόσμος των μικρών και των μεγάλων όχι μόνο συρρικνώνεται, αλλά γίνεται όλο και πιο κατακερματισμένος και εικονικός και ας επιλέγουμε ατομικά τα σκηνικά του σαν να πρόκειται για τα υλικά της πίτσας. Διαλέγουμε ελεύθερα την τραγανή ή την αφράτη βάση, όμως δεν μπορούμε να διαλέξουμε έναν κόσμο με τέσσερις διακριτές εποχές, με καθαρό χώμα, αέρα και νερό και με τίμια εργασία για όλους.
Στις 24 Ιουλίου 1923 υπεγράφη στη Λωζάννη η Συνθήκη Ειρήνης μεταξύ της Βρετανικής Αυτοκρατορίας, της Γαλλίας, της Ιταλίας, της Ιαπωνίας, της Ελλάδας, της Ρουμανίας και του Βασιλείου των Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων από τη μία πλευρά, και της Τουρκίας από την άλλη. Η Συνθήκη της Λωζάννης αντικατέστησε τη Συνθήκη των Σεβρών, την οποία δεν αναγνώριζε η νέα τουρκική κυβέρνηση υπό τον Μουσταφά Κεμάλ. Με τη νέα συνθήκη, η Ελλάδα έχανε τη ζώνη της Σμύρνης, την Ιμβρο, την Τένεδο και την Ανατολική Θράκη. Η Συνθήκη της Λωζάννης ήταν η ταφόπλακα της Μεγάλης Ιδέας, ήταν όμως και η ταφόπλακα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Η Δημοκρατία της Τουρκίας αναγνωρίστηκε διεθνώς ως το διάδοχο κράτος της, παραιτήθηκε από όλες τις διεκδικήσεις για τις παλιές οθωμανικές περιοχές εκτός των συνόρων της και εγγυήθηκε τα δικαιώματα όσων μειονοτήτων θα απέμεναν στα εδάφη της μετά την ανταλλαγή πληθυσμών με την Ελλάδα. Εκτός από τα σύνορα της Ελλάδας και της Τουρκίας, η Συνθήκη της Λωζάννης, μαζί με τη Συνθήκη της Αγκυρας του 1921, όρισε τα σύνορα του Ιράκ και της Συρίας. Η Σύμβαση για τα Στενά αντικαταστάθηκε το 1936 από τη Σύμβαση του Μοντρέ και η επαρχία Χατάι (το σαντζάκι της Αλεξανδρέτας που επιδικάστηκε στη Συρία) κέρδισε την ανεξαρτησία της το 1938 και με δημοψήφισμα το 1939 ενώθηκε με την Τουρκία. Η Συρία δεν αναγνωρίζει την προσάρτηση της επαρχίας στην Τουρκία. Τα σύνορα μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας παραμένουν όπως τα όρισε η Συνθήκη της Λωζάννης.
Το χάσμα που αποτυπώνεται στην εκπαίδευση με βάση την οικονομική ανάπτυξη κάθε περιοχής είναι ακόμη πιο οξύ στους μαθητές με ειδικές ανάγκες, με αποτέλεσμα να υπάρχουν «νομοί πολλών ταχυτήτων». Συγκεκριμένα, με βάση την επεξεργασία των στοιχείων από το Κέντρο Ανάπτυξης Εκπαιδευτικής Πολιτικής (ΚΑΝΕΠ) της ΓΣΕΕ, το μεγαλύτερο ποσοστό μαθητών ειδικών τάξεων για το 2008 εμφανίζεται στον νομό Ρεθύμνου (6,2%). Στον αντίποδα ο νομός Εβρου έχει το χαμηλότερο ποσοστό (0,5%), κάτι που υποδηλώνει ότι οι οι γονείς των μαθητών με ειδικές ανάγκες είναι επιφυλακτικοί στο να στείλουν τα παιδιά τους στα ειδικά σχολεία. Το υπουργείο Παιδείας στοχεύει να βελτιώσει τόσο τις υποδομές όσο και να ενισχύσει το προσωπικό των ειδικών σχολείων, στέλνοντας μήνυμα στους γονείς ότι «το σχολείο ανοίγει δρόμους και το σπίτι τους κλείνει».
Η Λίτσα Γιάνναρου για το ψηφαικό μας προφίλ στην Καθημερινή:
Αυτή είναι όμως η σημερινή πραγματικότητα. Ο καθένας μας, ιδιώτης ή επιχείρηση, κουβαλάει πια, εκτός από την κανονική, και την ψηφιακή του ταυτότητα, με λιγότερα ή περισσότερα στοιχεία, έτοιμα ωστόσο να ανασυρθούν ανά πάσα στιγμή από τον οποιονδήποτε. Και να κάνουν μικρή ή μεγαλύτερη ζημιά.
Η διάδοση των social media τα τελευταία χρόνια έχει γιγαντώσει το φαινόμενο. Το facebook και το twitter μας έχει μεταμορφώσει όλους σε «μικρούς» δημοσιογράφους, διαμορφωτές της κοινής γνώμης -με όλα τα καλά και τα κακά που αυτό συνεπάγεται.
Ενα φαινομενικά «ανώδυνο» σχόλιο της καθημερινότητάς μας (για την τάδε εταιρεία τηλεπικοινωνιών που δεν μας «περιποιήθηκε» ή τον δείνα πολιτικό που μας εκνευρίζει) φτάνει αυτόματα σε μεγάλο ακροατήριο και διαδίδεται ταχύτατα. Η νέα αυτή, ιδιότυπη «δύναμη», εάν δεν τύχει σωστού χειρισμού, μπορεί αφενός να μας εκθέσει (βλέπε περίπτωση Ανδρέα Κουτούπη) και αφετέρου να «τραυματίσει» ανεπανόρθωτα τη φήμη κάποιου τρίτου. Τα σχόλια στο Ιντερνετ, όπως όλα τα γραπτά, μένουν…
Σε προσωπικό επίπεδο, οι ειδικοί συνιστούν να διαχειριζόμαστε με σύνεση τα νέα αυτά μέσα.
Κάθε μας αναφορά, ανάρτηση, σχόλιο θα πρέπει να χαρακτηρίζεται από ευπρέπεια και να αποφεύγεται η «υπερέκθεση» (είτε σε μορφή σχολίων είτε σε μορφή φωτογραφιών). Κάθε σύγχρονη επιχείρηση, προτού προσλάβει έναν νέο υπάλληλο, ελέγχει και το ηλεκτρονικό «βιογραφικό» του: το προφίλ του στο facebook, τα tweets του, τα αποτελέσματα που «βγάζει» γι’ αυτόν το google. Η ανάρτηση μιας αστείας, αλλά άσεμνης φωτογραφίας διακοπών φαινόταν καλή ιδέα τον Αύγουστο, αλλά ποιος θα ήθελε να χάσει μια δουλειά εξαιτίας της; Το 2009, το 45% των εργοδοτών παγκοσμίως ανέτρεξαν σε «σάιτ» κοινωνικής δικτύωσης για να ελέγξουν το προφίλ υποψηφίων εργαζομένων – ποσοστό που αυξήθηκε κατά 23 ποσοστιαίες μονάδες από την περασμένη χρονιά. Το 35% των εργοδοτών μάλιστα δήλωσαν ότι αυτά που ανακάλυψαν τους οδήγησαν να μην προσλάβουν τον υποψήφιο. Η κοινή αντίληψη είναι ότι «η κακή ηλεκτρονική φήμη ενός εργαζομένου βλάπτει συνολικά τη φήμη της επιχείρησης».
Σε επιχειρηματικό επίπεδο, τα πράγματα δυσκολεύουν -ειδικά στην Ελλάδα όπου η διάδοση του twitter ξεκίνησε μόλις πριν από έναν χρόνο (στα περυσινά Δεκεμβριανά- σήμερα οι ενεργοί λογαριασμοί είναι περίπου 7.000, ενώ οι Ελληνες χρήστες του facebook φτάνουν τα 2 εκατ.) και όπου πολλές εγχώριες επιχειρήσεις δεν έχουν καν σελίδα στο Διαδίκτυο. Οπως λέει πάντως στην «Κ» η κ. Μαρία Λαζαρίμου, διευθύνουσα σύμβουλος της εταιρείας παροχής υπηρεσιών Στρατηγικής Επικοινωνίας και Δημοσίων Σχέσεων Advocate/ Burson-Marsteller, όλο και περισσότερες εταιρείες αντιλαμβάνονται ότι κινδυνεύουν από τις κρίσεις που γίνονται γι’ αυτούς στα social media ή από κάποιου είδους ηλεκτρονική απάτη.
«Αποδελτιώσεις»
Τι μπορούν να κάνουν όμως γι’ αυτό; «Καταρχήν, να παρακολουθούν τι γράφεται γι’ αυτούς στο Ιντερνετ. Αν δεν το κάνουν, κινδυνεύουν να τους ξεπεράσουν τα γεγονότα». Στο πλευρό τους, μπορούν να έχουν εταιρείες δημοσίων σχέσεων, όπως η Advocate, οι οποίες αναλαμβάνουν τέτοιου είδους ψηφιακές «αποδελτιώσεις». «Δεν φτάνει όμως αυτό. Πρέπει να εμπλακείς», εξηγεί η ίδια. «Εάν γραφτεί κάτι εναντίον μιας επιχείρησης σε μια εφημερίδα, η εταιρεία θα καλέσει τον δημοσιογράφο να καταθέσει την άποψή της. Το ίδιο θα πρέπει να γίνεται και στο Ιντερνετ. Να μπαίνουν οι εταιρείες στον κόπο να ανοίγουν διάλογο online. Πρέπει να καταλάβουν επίσης ότι πρέπει να έχουν παρουσία στα «σάιτ» αυτά. Αν δεν είσαι μέσα, δεν είσαι κοντά στον πολίτη. Ζούμε μια νέα πραγματικότητα που αναμένεται τα επόμενα χρόνια να γνωρίσει έξαρση. Γι’ αυτό πρέπει να είναι κανείς πολύ προσεκτικός» καταλήγει η κ. Λαζαρίμου.
Οι «καθαρίστριες» του Ιντερνετ
Λέγονται και… καθαρίστριες του Ιντερνετ. Ο λόγος, για εταιρείες διαχείρισης κρίσεων ή δημοσίων σχέσεων που αναλαμβάνουν να… αναπτερώσουν το πεσμένο ψηφιακό ηθικό μιας επιχείρησης. Δηλαδή, να φτιάξουν το e-προφίλ της, που ενδεχομένως έχει τρωθεί από σειρά δίκαιων ή άδικων αρνητικών αναφορών. Μία από αυτές είναι και η βρετανική Ηington & Klarsey, που αναλαμβάνει να προσεγγίσει για λογαριασμό επιχειρήσεων όσους κάνουν τέτοιου είδους αρνητικά σχόλια και να τους… συνετίσει – με την καλή έννοια. Δεν είναι, όμως, πάντοτε εύκολο να ανακαλύψεις την πηγή μιας φημολογίας.
«Είναι συχνό το φαινόμενο της έναρξης μιας φημολογίας, έστω και ανυπόστατης, η οποία να έχει αποτέλεσμα η αναζήτηση στο google μιας επιχείρησης να “βγάζει” πρώτα και κύρια αρνητικές αναφορές», εξηγεί στην «Κ» η δ/νουσα σύμβουλος της Advocate / Burson-Marsteller, κ. Μαρία Λαζαρίμου. «Αυτό που μπορούμε να κάνουμε σε αυτές τις περιπτώσεις είναι να δημιουργήσουμε αρκετό θετικό περιεχόμενο ώστε τα αρνητικά αποτελέσματα να πέσουν πιο χαμηλά». Η πρακτική αυτή ονομάζεται και «πνίξιμο» των αρνητικών αναφορών.
Στην Ελλάδα, το ενδιαφέρον εταιρειών για τέτοιου είδους ενέργειες είναι προς το παρόν μικρό, μια και η διείσδυση του Ιντερνετ παραμένει χαμηλή. «Πρέπει να αντιληφθούμε, ωστόσο, ότι σήμερα ο οποιοσδήποτε μπορεί να ανοίξει έναν λογαριασμό ανώνυμα και να σπιλώσει τη φήμη μας», συνεχίζει η ίδια. «Ξέρεις ότι αν γραφτεί κάτι στην “Καθημερινή” θα είναι έγκυρο. Δεν ισχύει το ίδιο όμως και για το Ιντερνετ».
«Πέντε από τους μεγαλύτερους εκδότες εφημερίδων και περιοδικών στις ΗΠΑ ενώνουν τις δυνάμεις τους απέναντι στην Amazon και στο e-reader Kindle, αναπτύσσοντας δική τους έγχρωμη τεχνολογία που θα είναι συμβατή με μια σειρά συσκευών». Ετσι ξεκινούσε η χθεσινή είδηση στο site της «Κ», αποκαλύπτοντας τον νέο «πόλεμο» που φαίνεται ότι ήδη έχει ξεκινήσει, αλλά και το νέο αντικείμενο του πόθου για τους απανταχού λάτρεις των γκάτζετ.
Οι εκδότες όλο και περισσότερο σκέφτονται την ψηφιοποίηση των εκδόσεών τους, επενδύουν και προτείνουν διαφόρων ειδών, μορφών και δυνατοτήτων μηχανές ανάγνωσης και επιδιώκουν μ’ αυτόν τον τρόπο να μπουν στη μερίδα εκείνη της αγοράς που είναι ήδη εθισμένη στα προϊόντα τεχνολογίας. Και βεβαίως, είναι μια διαδικασία που δεν αφορά μόνο τα βιβλία και τις παραδοσιακές εκδόσεις, που μέσω των μηχανών ανάγνωσης (e-reader) προσαρμόζονται στις νέες εποχές και τις νέες συνήθειες, αλλά αφορά όλο τον πολιτισμό του έντυπου και γραπτού λόγου.
Εχει πολλές παραμέτρους η είδηση. Συνδέεται με τα δεδομένα και τις αναζητήσεις του 21ου αιώνα. Με την απόλυτη κυριαρχία της τεχνολογίας στις συνήθειες των ανθρώπων. Με τον ανταγωνισμό των γκουρού και των επαγγελματιών της τεχνολογίας για όλο και πιο εξελιγμένα e-reader, με όλο και περισσότερες δυνατότητες, με όλο και μεγαλύτερες παροχές και χρήσεις.
Κάτι μου λέει ότι το φετίχ των επόμενων χρόνων, σε όλο τον κόσμο, δεν θα είναι πια τα κινητά –πόσο πια;
Θα είναι οι νέες μηχανές ανάγνωσης, η σύνδεσή τους με τη ζωή των ανθρώπων του 21ου αιώνα, η διαρκής τους ανανέωση, το διαρκές ξεπέρασμά τους από την κάθε φορά νέα γενιά προϊόντων.
Πώς ήμαστε μέχρι τώρα με τα κινητά, που κάθε φορά τρέχαμε να αγοράσουμε το επόμενο νέο μοντέλο, αυτό που έχει και internet, και gps, και προβάλλει dvd, και ψήνει και καφέ… Ε, κάτι ανάλογο θα γίνει με τις μηχανές ανάγνωσης, που όλο θα ανανεώνονται και όλο περισσότερες δυνατότητες θα προτείνουν. Κι επειδή η ανάγνωση, όπως και η επικοινωνία, αφορά όλο τον κόσμο, μάλλον τα e-reader θα είναι ο νέος τεχνολογικός μας έρωτας…
Ο χαρακτηρισμός «χάκερ» είναι φορτισμένος αρνητικά. Χάκερ για την πλειονότητα του κόσμου σημαίνει εκείνος που προσπαθεί δόλια να μπει σε ξένα δίκτυα, σε ξένους υπολογιστές με σκοπό να κάνει κακό. Και εν μέρει έτσι είναι. Με βάση τα παραπάνω, λοιπόν, ο όρος «ηθικό χάκινγκ» ίσως να ακούγεται σχήμα οξύμωρο.
Και όμως, το ηθικό χάκινγκ όχι μόνο οξύμωρο δεν είναι, αλλά διδάσκεται εδώ και λίγα χρόνια στα πανεπιστήμια, προσφέροντας στους φοιτητές πτυχία με δυνατό αντίκρισμα στην αγορά εργασίας.
Το ηθικό χάκινγκ ως μάθημα είναι το επόμενο βήμα για όσους σπουδάζουν πληροφορική και προγραμματισμό υπολογιστών. Και ουσιαστικά, μαθαίνει στους φοιτητές τούς τρόπους που χρησιμοποιούν οι κυβερνοεγκληματίες για να εισβάλλουν στα ξένα δίκτυα.
Είμαι σχεδόν βέβαιος ότι η μεγάλη πλειοψηφία όσων παίρνουν αποφάσεις δεν έχει υπάρξει ποτέ στη θέση εκείνων που υφίστανται τις συνέπειες των αποφάσεών τους. Μιλώ για το θέμα των ημερών, της θρυλούμενης και από πολλές πλευρές υποστηριζόμενης περικοπής κατά 10% των επιδομάτων των δημοσίων υπαλλήλων. Η οποία θα επιφέρει μείωση κατά 3,4% του μισθού τους. Πρόχειρα ανακαλώ μερικούς αριθμούς που γνωρίζω, για παράδειγμα καθηγητής μέσης εκπαίδευσης, με διδακτορικό, είκοσι οκτώ χρόνια υπηρεσία, χωρίς παιδιά, παίρνει καθαρά γύρω στα 1.600 ευρώ. Ναι, ναι, ξέρω τι σκέφτεστε: τα ιδιαίτερα. Μη βιάζεστε, όμως, μιλώ προφανώς για τον καθηγητή χωρίς ιδιαίτερα. Και γνωρίζω τουλάχιστον πέντε από το στενό οικογενειακό και φιλικό μου περιβάλλον, φανατικούς δασκάλους, ακούραστους, λαμπρούς επιστήμονες με συνεχείς ανακοινώσεις σε διεθνή συνέδρια, συμπολίτες μας που έχουν φάει την τάξη με το κουτάλι. Ενας τέτοιος, λοιπόν, εάν εφαρμοστούν οι περί περικοπών ιδέες για τη σωτηρία της Ελλάδας, θα χάσει από 40 έως 100 ευρώ του μηνιαίου εισοδήματός του. Σας φαίνονται λίγα; Εχετε σκεφτεί ότι μπορεί να ζει μόνος και να μην έχει ιδιόκτητο σπίτι; Εχουν ποτέ περάσει με εξήντα ή εκατό ευρώ μία ολόκληρη εβδομάδα όσοι σκέφτονται τέτοιες λύσεις;
Πρόκειται μήπως να υποστούν μια οποιαδήποτε, συμβολική έστω, οικονομική μείωση όσοι εκ του πολιτικού προσωπικού, υπουργοί ή πρωθυπουργοί, διά πράξεων ή παραλείψεων οδήγησαν την Ελλάδα στα πρόθυρα της χρεοκοπίας; Μήπως πρόκειται να κατονομασθούν έστω αυτοί που έφταιξαν και οι συγκεκριμένες αποφάσεις τους, ώστε να ξέρουν οι Ελληνες; Ή μήπως, ως συνήθως, η συντεχνία του Κοινοβουλίου θα αρκεστεί σε γενικόλογους αφορισμούς και όλα θα σβήσουν μέσα σε ένοχη σιωπή; Η ραχοκοκαλιά της πατρίδας μας, εργαζόμενοι και επιχειρηματίες, επιστήμονες και εργάτες, όσοι κρατούν τις υπηρεσίες ανοιχτές, οι γιατροί της αυταπάρνησης, οι δημιουργικοί υπάλληλοι, με μια λέξη οι νομιμόφρονες φορολογούμενοι, τα υποζύγια των προϋπολογισμών, κοινώς τα κορόιδα, απαιτούν πλέον δικαιοσύνη χωρίς εκπτώσεις. Περιμένουν.
Με τίτλο «Αρχαίοι σύμμαχοι» και υπότιτλο «Το Πεντάγωνο ζητεί τις συμβουλές του Σοφοκλή» η εφημερίδα «Νeue Ζurcher Ζeitung» δημοσιεύει σήμερα εκτενές άρθρο της Andrea Kohler για την πρωτοβουλία του αμερικανικού Πενταγώνου να χρησιμοποιήσει τους αρχαίους Έλληνες τραγικούς για να βοηθήσει τους στρατιώτες του που επιστρέφουν από τους πολέμους στο Αφγανιστάν και στο Ιράκ, με συμπτώματα που ήταν γνωστά στους αρχαίους Έλληνες.
Το αμερικανικό υπουργείο Άμυνας χορήγησε 3,7 εκατ. δολάρια στο θεατρικό όμιλο της Νέας Υόρκης «Θέατρο του Πολέμου» για την ανάγνωση σε ακροατήριο βετεράνων και των οικογενειών τους, των τραγωδιών του Σοφοκλή «Αίας» και «Φιλοκτήτης». Οι αναγνώσεις αυτές, που γίνονται σε στρατιωτικές βάσεις σε όλη την Αμερική, αποσκοπούν να βοηθήσουν τους στρατιώτες και τις οικογένειές τους να ξεπεράσουν τις «αγχώδεις μετατραυματικές δυσλειτουργίες», που συνοδεύουν βετεράνους που επιστρέφουν στην Αμερική από τους πολέμους στο Ιράκ και στο Αφγανιστάν. Όπως ο Οδυσσέας, που επιστρέφει μετά από πολυετείς περιπλανήσεις σε μια πατρίδα που του φαίνεται ξένη, ο Αχιλλέας, ο Φιλοκτήτης και ο Αίας που επιδίδονται σε πράξεις βίας επηρεασμένοι από τα τραύματα του πολέμου, έτσι και οι σύγχρονοι Αμερικανοί βετεράνοι επιστρέφουν στη χώρα τους με προβλήματα προσαρμογής καταδιωκόμενοι από πανικό, εφιάλτες, παραισθήσεις και απελπισία, αισθανόμενοι πολλές φορές ξένοι στον ίδιο τον τόπο τους.
Η ανάγνωση των τραγωδιών δεν θεωρείται ψυχοθεραπεία, αλλά φαίνεται να φέρνει μια «κάθαρση», αφού στο Σαν Ντιέγκο και στη Νέα Υόρκη βετεράνοι του πολέμου μετά την ανάγνωση των τραγωδιών μίλησαν ανοιχτά για τη δική τους ψυχική οδύνη θέτοντας τη δική τους εμπειρία σε ένα γενικότερο ιστορικό πλαίσιο. Χρησιμοποιώντας το παράδειγμα του Αχιλλέα, ο οποίος αποφασίζει να μείνει στην ιστορία ως ήρωας επιλέγοντας το θάνατο από την ασφαλή επιστροφή στην πατρίδα του, το κλέος από το νόστο, φαίνεται ότι από την αρχαία εποχή μέχρι σήμερα είναι ευκολότερο να τιμήσει κανείς νεκρούς στρατιώτες παρά αυτούς που επιστρέφουν στον τόπο τους από έναν πόλεμο, καταλήγει το άρθρο.
Η Google παρουσίασε ένα νέο και άκρως χρήσιμο «εργαλείο» που επιτρέπει στους επιστήμονες και στις υπηρεσίες προστασίας του περιβάλλοντος να χρησιμοποιούν το Ίντερνετ για να παρακολουθούν τα δάση της Γης.
Η νέα εφαρμογή επιτρέπει στους ερευνητές και κάθε άλλο ενδιαφερόμενο να αναλύουν πρωτογενή στοιχεία από εικόνες δορυφόρων και παράλληλα να αποκτούν πληροφορίες σχετικά με τις τοποθεσίες και την ακριβή έκταση της αποψίλωσης των δασών ή την εξέλιξη της αναδάσωσή τους.
Το σύστημα φιλοξενείται στο υπολογιστικό «νέφος» της Google, σύμφωνα με τα ξένα πρακτορεία, και έχει τη δυνατότητα μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα να αποκαλύπτει αν και πότε τα δάση κόβονται, καίγονται, καταστρέφονται από μπουλντόζες κλπ. (χρήσιμη εφαρμογή για την Ελλάδα…). Η Google παρουσίασε τη νέα εφαρμογή στη σύνοδο κορυφής της Κοπεγχάγης για την Κλιματική Αλλαγή.
Μια διαφήμιση…
… των οικολόγων προβάλλεται αυτές τις ημέρες στους κινηματογράφους της Σκωτίας. Δείχνει πολικές αρκούδες να κατακρημνίζονται από τον ουρανό, να αναπηδούν πέφτοντας πάνω σε ψηλά κτίρια και ύστερα να σωριάζονται στους δρόμους. Είναι οι πολικές αρκούδες που πεθαίνουν από τα καυσαέρια των αεροπλάνων. Το θέαμα είναι αποκρουστικό, λέει ο Ιέιν Μακουίρτερ, αρθρογράφος της σκωτσέζικης εφημερίδας «Χέραλντ». Και προκαλεί αρνητικές αντιδράσεις από το κοινό.
Οι βίαιες…
… κλιματικές μεταβολές που βλέπουμε, είναι γεγονός ότι δεν αμφισβητούνται από πολλούς επιστήμονες. Δεν φαίνεται όμως να συγκινούν ιδιαίτερα τους απλούς ανθρώπους. Δημοσκόπηση της Ιpsos Μori έδειχνε πως οι περισσότεροι Βρετανοί δεν είναι πεπεισμένοι για την κλιματική αλλαγή και πως πολλοί από αυτούς θεωρούν τους πράσινους φόρους απλώς άλλο ένα χαράτσι. Πιο πρόσφατη δημοσκόπηση της Ρopulus στους «Τάιμς του Λονδίνου» έδειχνε πως ένας στους τέσσερις πιστεύει ότι οι κλιματικές αλλαγές δεν είναι το σοβαρότερο πρόβλημα που αντιμετωπίζει ο κόσμος. Σύμφωνα με έρευνα του Πανεπιστημίου του Κάρντιφ, ο αριθμός των ανθρώπων που δεν εμπιστεύονται τους επιστήμονες του κλίματος έχει διπλασιαστεί τα τελευταία πέντε χρόνια. Στις ΗΠΑ, παρά τις προθέσεις του Ομπάμα, ο σκεπτικισμός κερδίζει συνεχώς νέο έδαφος. Σύμφωνα με δημοσκόπηση της Ρew που έγινε τον Οκτώβριο, 57% των Αμερικανών πιστεύει ότι η Γη πράγματι υπερθερμαίνεται (έναντι 71% πέρυσι). Και μόνο 36% από αυτούς αποδίδει την υπερθέρμανση στις ανθρώπινες δραστηριότητες (έναντι 47% πέρυσι). Το καλό…
… παρ΄ όλα αυτά, είναι πως οι περισσότεροι άνθρωποι σε όλο τον κόσμο πιστεύουν ότι το κλίμα πράγματι αλλάζει και ότι αυτό είναι κάτι που πρέπει να μας ενδιαφέρει. Εκείνο όμως που πρέπει να μας ανησυχεί, λέει ο Ιέιν Μακουίρτερ, είναι το χάσμα που υπάρχει ανάμεσα στην επιστημονική κοινότητα και τους απλούς ανθρώπους. Το χάσμα αυτό έχει ενθαρρύνει χώρες όπως η Σαουδική Αραβία, που ολόκληρη η οικονομία της είναι στηριγμένη στο πετρέλαιο, να αρχίζουν να λένε πως οι κίνδυνοι που διατρέχει το κλίμα είναι αναπόδεικτοι. Τέτοιοι ισχυρισμοί ενισχύονται σήμερα από μια ενδημική καχυποψία των ανθρώπων για τους πολιτικούς και τους επιστήμονες. Και αυτό είναι ένα από τα χαρακτηριστικά της εποχής μας. Φτάνει μια κυβέρνηση να δηλώσει, ας πούμε, πως το κλίμα πράγματι αλλάζει, για να κάνει ένα σωρό ανθρώπους να πιστέψουν ότι πίσω από τα λόγια της σίγουρα κρύβεται κάποια απάτη. Το έχουμε δει πολλές φορές στο παρελθόν, όπως στη γρίπη των πτηνών, στη νόσο των «τρελών αγελάδων» και τώρα στη νέα γρίπη, όπου κυβερνητικές και επιστημονικές ανακολουθίες- αλλά και εξαρτήσεις- εξέθρεψαν τέτοιες καχυποψίες. Το βλέπουμε και με το σχέδιο απόφασης της Δανίας για τις εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου, στη Σύνοδο της Κοπεγχάγης που τιμωρεί τις φτωχές και ευνοεί τις πλούσιες χώρες. Προκάλεσε πολλές αρνητικές αντιδράσεις.
Η επιστημονική…
… συναίνεση ποτέ δεν είναι αμελητέα. Ωστόσο, δεν είναι αρκετή χωρίς τη συναίνεση των απλών ανθρώπων.
Γνωρίστε το iPigWorld, μια πρωτοποριακή πλατφόρμα δημιουργικότητας που συνδυάζει την εκπαίδευση με τη διασκέδαση. Πρόκειται για μια ελληνική ιδέα, η οποία λανσάρεται στην αγορά από την iKid σε συνεργασία με την Centric Multimedia και απευθύνεται κυρίως σε παιδιά. Aς δούμε λοιπόν αναλυτικά τί εστί iPigWorld, με βάση τα όσα μας λένε οι ίδιοι οι δημιουργοί του.
To iPigWorld είναι χωρισμένο σε δύο κύρια μέρη: το ομώνυμο massively multiplayer online ΜΜΟ και τον… κουμπαρά Pig. Μέσω του κουμπαρά και με τρόπο διασκεδαστικό, τα παιδιά μαθαίνουν την αξία της αποταμίευσης και τη χρησιμότητά της στην καθημερινότητα. Ο Pig έχει την δυνατότητα να αναγνωρίζει τα κέρματα που αποταμιεύονται, ενώ παράλληλα συνδέεται με τον υπολογιστή και δίνει πρόσβαση στον κόσμο του iPigWorld.
Το iPigWorld είναι ένα νέο MMO, ένας κόσμος μέσα στον οποίο ζούν όλοι οι Pig. Μέσα στο iPigWorld, τα παιδιά -με τη μορφή ενός ηλεκτρονικού κατοικιδίου- μπορούν να συμμετάσχουν στην online κοινότητα και να πάρουν μέρος σε διάφορες διασκεδαστικές δραστηριότητες. Με τα χρήματα που αποταμιεύονται στον κουμπαρά, τα παιδιά κερδίζουν πόντους μέσα στο iPigWorld για να φροντίσουν τον Pig, να διακοσμήσουν το δικό τους σπίτι, αλλά και να αγοράσουν πραγματικά προϊόντα.
Οι σχολικές επιδόσεις παιδιών μεταναστών είναι κατά κανόνα χαμηλότερες από εκείνες των γηγενών μαθητών, αναφέρει διεθνής έρευνα που παρουσιάζεται σε επιστημονική εκδήλωση στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.
Στην Ελλάδα όμως τα πράγματα είναι ακόμη χειρότερα…
«Αφετηρία της θεματικής αυτής αποτελεί η διαπίστωση ότι η φοίτηση παιδιών αλλοδαπών στο ελληνικό σχολείο επιδείνωσε το φαινόμενο της σχολικής αποτυχίας και της μαθητικής διαρροής, καθιστώντας επιτακτική την ανάγκη άμεσων παρεμβάσεων», δήλωσε στην «Ε» η καθηγήτρια Παιδαγωγικής της Φιλοσοφικής Σχολής του ΑΠΘ, Ζωή Παπαναούμ, που είναι υπεύθυνη του Ελληνικού Παρατηρητηρίου για τη Διαπολιτισμική Παιδεία και Εκπαίδευση.
Οι μελέτες που έγιναν στο πλαίσιο του διεθνούς προγράμματος PISA δείχνουν ότι το εύρος των διαφορών ποικίλλει από χώρα σε χώρα. Το γεγονός αυτό προβάλλει ερωτήματα για τους παράγοντες, οι οποίοι ευνοούν ή παρεμποδίζουν τα παιδιά μεταναστών στην πορεία της σχολικής και κοινωνικής τους ένταξης.
Το ίδιο το πρόγραμμα PISA ερμηνεύει τις χαμηλές σχολικές επιδόσεις που σημειώνουν οι μετανάστες μαθητές σε μια σειρά χωρών, ως αποτέλεσμα της άνισης κατανομής των εκπαιδευτικών ευκαιριών, καθώς και ως αποτέλεσμα της αδυναμίας του σχολείου για επαρκή ανάδειξη και αξιοποίηση των μαθησιακών δυνατοτήτων όλων ανεξαιρέτως των μαθητών.
«Στη χώρα μας, από το 2008 υπάρχουν διαπιστωμένες ανάγκες υποστήριξης εκατοντάδων δημοτικών σχολείων και γυμνασίων όπου φοιτούν, σε μικρό ή μεγάλο ποσοστό, αλλοδαποί μαθητές. Οι ανάγκες εστιάζονται κυρίως στη στελέχωση των σχολείων με ειδικευμένο, στη γλωσσική διδασκαλία και τη διαπολιτισμική αγωγή, εκπαιδευτικό δυναμικό. Εξίσου σημαντική είναι η διάχυση επιτυχημένων πρακτικών και διδακτικού υλικού, που αποτελεί γενικευμένο αίτημα των εκπαιδευτικών σε αυτές τις σχολικές μονάδες», τονίζει η κ. Παπαναούμ.
Τα σχολικά εγχειρίδια, ως παιδιά, συχνά τα κακομεταχειριζόμαστε, προβάλλοντας σ’ αυτά όλη την ταλαιπωρία που ενδέχεται να μας έχει στοιχίσει η εκπαίδευση. Αλλά ως ενήλικες τα νοσταλγούμε, νοσταλγώντας ό,τι έχει περάσει ανεπιστρεπτί… Υπάρχει όμως και η «αυταξία» των παλαιών σχολικών βιβλίων ως ιστορικών τεκμηρίων ή και ως αυτόνομων καλλιτεχνικών δημιουργιών.
Αυτή τη διάσταση φωτίζει η εξαιρετικά ενδιαφέρουσα και πρωτότυπη έκθεση που προετοιμάζει το Μορφωτικό Ιδρυμα Εθνικής Τραπέζης, με τη συνεργασία της Εταιρείας Σπουδών Νεοελληνικού Πολιτισμού και Γενικής Παιδείας της Σχολής Μωραΐτη, με τίτλο «Λογοτέχνες και Καλλιτέχνες στα Αναγνωστικά. 1860-1960». Η έκθεση θα εγκαινιαστεί στις 13 Ιανουαρίου και θα διαρκέσει έως τις 14 Μαρτίου.
Στο προφίλ τους στο facebook, οι χρήστες δεν λένε ψέματα για τον εαυτό τους, υποστηρίζει μια νέα έρευνα.
Η ειλικρίνεια με την οποία αποτυπώνουν τον πραγματικό τους χαρακτήρα αντί για την «εξιδανίκευσή» του είναι μάλιστα και ο λόγος που οι ερευνητές θεωρούν πως ίσως η επικοινωνία μέσω των sites κοινωνικής δικτύωσης να μην είναι τόσο επιφανειακή όσο νόμιζαν οι επικριτές τους μέχρι σήμερα.
Οι μελετητές με επικεφαλής τον καθηγητή Ψυχολογίας Sam Gosling συνέλεξαν τα προφίλ 236 ανθρώπων στο facebook και σε αντίστοιχη γερμανική ιστοσελίδα. Τους έκαναν τεστ προσωπικότητας και πήραν συνεντεύξεις από πραγματικούς τους φίλους για να καθορίσουν τα βασικά χαρακτηριστικά της προσωπικότητάς τους. Τα στοιχεία που προσπάθησαν να προσδιορίσουν ήταν κατά πόσο είναι εξωστρεφείς, ευχάριστοι, ανοιχτοί, νευρωτικοί και ευσυνείδητοι. Παράλληλα, το δείγμα ρωτήθηκε πώς θα επιθυμούσε να είναι- προκειμένου να δουν ποια είναι η «ιδεατή» εικόνα που έχουν για τον εαυτό τους- και πώς οι ίδιοι αξιολογούν τα χαρακτηριστικά της προσωπικότητάς τους για τα οποία ρωτήθηκαν οι φίλοι τους, δηλαδή πόσο εξωστρεφείς, ευχάριστοι, ανοιχτοί, νευρωτικοί και ευσυνείδητοι θεωρούν οι ίδιοι ότι είναι.
Οι επιστήμονες περίμεναν πως το προφίλ του δείγματος στο facebook θα ήταν πολύ πιο κοντά στην «ιδεατή» εικόνα. Ωστόσο, βρήκαν πως για την πλειονότητα ανταποκρινόταν στην πραγματική τους εικόνα, την οποία επιβεβαίωναν και οι φίλοι τους. Ο καθηγητής Gosling μάλιστα πήγε ένα βήμα παραπέρα και δήλωσε πως ίσως τελικά, παρά τα όσα έχουν υποστηριχθεί μέχρι τώρα, τα sites κοινωνικής δικτύωσης να προσφέρονται για ειλικρινείς και αληθινές κοινωνικές σχέσεις όσο και τα υπόλοιπα μέσα της διαμεσολαβημένης επικοινωνίας, όπως για παράδειγμα το τηλέφωνο. Άλλωστε, σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα του Τμήματος Κοινωνιολογίας του Πανεπιστημίου Αιγαίου, το 50% των ανδρών και το 47,3% των γυναικών στην Ελλάδα που έχουν προφίλ στο facebook δηλώνουν ως κύριο λόγο χρήσης την επικοινωνία.
ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΟΙΝΩΝΙΟΛΟΓΟ κ. Χαράλαμπο Στέρτσο, «το facebook είναι η πρώτη μορφή επικοινωνίας μέσω Ίντερνετ που βρίσκεται πολύ πιο κοντά ως προς την ποιότητα σε αυτή που είχαμε με τα παραδοσιακά μέσα όπως το τηλέφωνο. Στα chats κυριαρχούσαν τα ψευδώνυμα, οπότε η ειλικρίνεια αποκλειόταν εκ των πραγμάτων. Στο facebook ωστόσο, επειδή υπάρχει και το στοιχείο του δημόσιου χώρου, μας κάνει πιο προσεκτικούς αναφορικά με την παρουσία μας. Σε “αναγκάζει” να διατηρήσεις τους ρόλους που έχεις και στην πραγματική ζωή». Και εξηγεί: «Ένας καθηγητής, για παράδειγμα, δεν θα κάνει add τους μαθητές του όπως δεν θα ανέπτυσσε φιλικές σχέσεις μαζί τους στην πραγματική ζωή. Αν κάποιος δεν επιθυμεί να συγχέει τον προσωπικό του κύκλο γνωριμιών ή τον οικογενειακό με αυτόν των συναδέλφων του δεν θα το κάνει και στο facebook. Θα προφυλάξει και εκεί τους διαφορετικούς ρόλους που διαδραματίζει σε κάθε κοινωνικό περίγυρο».
Χρησιμοποιούμε cookies για να σας προσφέρουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία στη σελίδα μας. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε τη σελίδα, θα υποθέσουμε πως είστε ικανοποιημένοι με αυτό.
Η Mαριάννα Tζιαντζή προβληματίζεται:
Άρθρα (RSS)