14 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 1973. Από το πρωί φοιτητές απ όλες τις σχολές συγκεντρώνονται στο προαύλιο του πολυτεχνείου. Περίπου δυο χιλιάδες άτομα φωνάζουν για πρώτη φορά συνθήματα στο κέντρο της χουντοκρατουμενης Αθήνας. «Λαέ πεινάς γιατί τους προσκυνάς;»
Η αστυνομία σχηματίζει ένα κλοιό και τα νεράντζια πέφτουν στα αστυνομικά πηλίκια με το κιλό….
Οι φοιτητές μέσα στο Πολυτεχνείο υψώνουν την ελληνική σημαία και οι πρυτανικές αρχές ΔΕΝ δίνουν στην αστυνομία άδεια για επέμβαση. Το απόγευμα οι φοιτητές καταφέρνουν να δημιουργήσουν και να λειτουργήσουν ραδιοφωνικό σταθμό. Εκπρόσωποι των φοιτητών στην συμβολή των οδών Στουρνάρη και Πατησίων συμφωνούν με το γενικό διευθυντή της αστυνομίας, την ήσυχη εκκένωση του χώρου, χωρίς να γίνουν συλλήψεις. Μάταιος κόπος. Μετά από λίγη ώρα το σύνολο των φοιτητών αποφασίζει να παραμείνει στο ίδρυμα και να διαμαρτυρηθεί. Η πόρτα του πολυτεχνείου κλείνει με σιδερόβεργες και μπετόν αρμέ.
Οι νέοι οργανώνονται. Συγκεντρώνουν τρόφιμα., παρασκευάζουν φαγητό, συγκροτούνται ομάδες καθαριότητας, ελέγχουν τις προκηρύξεις και τις φοιτητικές ταυτότητες για να εντοπίσουν τους προβοκάτορες. Η εξέγερση έχει ξεκινήσει.
Οι νέοι διαθέτουν το καλύτερο δυνατό οπλοστάσιο. Την απόφαση να αντισταθούν μαζικά και να διεκδικήσουν ψωμί παιδεία ελευθερία.
Τα αιτήματα ήταν : να καταργηθεί ο νόμος, ο οποίος προέβλεπε την υποχρεωτική στράτευση όσων ανέπτυσσαν συνδικαλιστική δράση κατά τη διάρκεια των σπουδών τους και να μη γίνουν φοιτητικές εκλογές με εφορευτικές επιτροπές από αριστούχους φοιτητές.
Ενας από τους λόγους για τους οποίους πολλοί λατρεύουν το Διαδίκτυο είναι τα εύχρηστα προγράμματά του, που επιτρέπουν στον χρήστη να συνεισφέρει περιεχόμενο.
Ετσι και το «Universal Subtitles» προσφέρεται για όποιον θέλει να πάψει να είναι μόνο θεατής στα αμέτρητα βίντεο που κυκλοφορούν online και ενδιαφέρεται να προσθέσει υπότιτλους στη γλώσσα του, κάνοντάς τα προσβάσιμα σε πολύ περισσότερο κόσμο: ανθρώπους που είτε δεν μιλούν την αρχική γλώσσα του βίντεο είτε έχουν προβλήματα ακοής και χρειάζονται το συνοδευτικό κείμενο.
Το universalsubtitles.org -που χρηματοδοτήθηκε από το Ιδρυμα Mozilla- παρουσιάστηκε πριν από τρεις εβδομάδες από το Ιδρυμα Συμμετοχικής Κουλτούρας (www.pculture.org), έναν μη κερδοσκοπικό οργανισμό, που αναπτύσσει χρήσιμα δωρεάν εργαλεία ανοιχτής πρόσβασης, με στόχο την αποκέντρωση και τον εκδημοκρατισμό των μέσων. Μέχρι σήμερα έχει αναπτύξει ήδη το «Miro» (www.getmiro.com, για παρακολούθηση και κατέβασμα βίντεο), το «Miro Video Converter» (www.mirovideocon verter.com, για μετατροπή παλιών βίντεο σε mp4, ogg, webM, ή για κινητά τηλέφωνα) και το «Miro Community» (www.mirocommunity.org, για να συγκεντρώνει κανείς βίντεο δικά του ή άλλα που τον ενδιαφέρουν σε ένα site προσωπικό ή ομαδικό). Εχει συγκροτήσει επίσης το «Open Video Alliance» (openvideoalliance.org), μια συμμαχία οργανισμών και ατόμων που προωθούν δωρεάν και ανοιχτές τεχνολογίες, πολιτικές και πρακτικές για τα online βίντεο.
Στην ίδια φιλοσοφία περί συμμετοχικής κουλτούρας, προσφέρεται και το συγκεκριμένο εργαλείο για τους υπότιτλους. Δεν χρειάζεται να κατεβάσει κανείς ένα software για να το τρέξει, δουλεύει μέσα από τον browser (κατ’ αρχήν σε Firefox, αλλά σύντομα και σε όλους τους άλλους). Ο χρήστης υποβάλλει το UPL του βίντεο που τον ενδιαφέρει και πατάει «subtitle me». Στην επιφάνεια που ανοίγει, δίνονται διαρκώς οδηγίες για τα επόμενα βήματα, κάνοντας το πρόγραμμα ιδιαίτερα εύχρηστο ακόμη και για παιδιά. Αν ένα βίντεο είναι ήδη υποτιτλισμένο, μπορούν να προστεθούν μεταφράσεις σε άλλες γλώσσες ή να διορθωθούν οι υπάρχουσες (σύντομα θα είναι διαθέσιμη και η δυνατότητα βαθμολόγησης κάθε συνεισφοράς). Το μόνο που χρειάζεται να κάνει ο χρήστης είναι να εγγραφεί δωρεάν στην υπηρεσία για να μπορεί να σώσει κάθε υποτιτλισμό ή μετάφραση που υποβάλλει.
Το Universal Subtitles υποστηρίζει τις πιο διαδεδομένες μορφές βίντεο από Youtube, Blip.tv, Ustream, Dailymotion κ.ά. Κάθε βίντεο που ολοκληρώνεται μπορεί να αναρτηθεί από τον χρήστη στο Facebook ή στο Twitter, να ενσωματωθεί σε μια ιστοσελίδα που ο ίδιος διαχειρίζεται ή να σταλεί μέσω email σε φίλους του.
Ο Κώστας Καρυωτάκης (αριστερά) ενθουσιάζει τα παιδιά, αλλά ο Γιώργος Σεφέρης (δεξιά) τους φαίνεται κάπως δύσκολος
Ενδιαφέρονται οι σημερινοί έφηβοι για την ελληνική ποίηση. Αρκεί κάποιος να βρει τρόπο να τους μιλήσει για αυτήν. Ο εισηγητής του πρώτου κύκλου εργαστηρίων ποίησης για μαθητές Λυκείου, τα οποία διοργανώνει εφέτος το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου (ΕΚΕΒΙ), ποιητής Στρατής Πασχάλης , είναι εντυπωσιασμένος από τις σκέψεις, τις απορίες αλλά και τις αμφιβολίες για την ποίηση που διατύπωσαν οι μαθητές με γόνιμο τρόπο. Διαπίστωσε ότι «σε μια εποχή δύσκολη για τον κόσμο και την Ελλάδα, υπάρχουν εκπαιδευτικοί οι οποίοι κατορθώνουν να μιλήσουν στα παιδιά, να τους κινήσουν το ενδιαφέρον και μάλιστα να τα βοηθήσουν να διαμορφώσουν συγκροτημένη σκέψη για την ποίηση».
«Το κείμενο παίζει ασφαλώς ρόλο στην ανάπτυξη σχέσης των μαθητών με την ποίηση» παραδέχεται η κυρία Τερέζα Ροζάκη, φιλόλογος στο 34ο Λύκειο Αθηνών στο Θησείο, η οποία συνόδευσε στο εργαστήριο 30 μαθητές της, «κυρίως όμως σημασία έχει το πώς θα το παρουσιάσουμε στα παιδιά». Η νεότερη ποίηση έχει μεγαλύτερη απήχηση από τα κείμενα της Κρητικής Αναγέννησης. Ο Καβάφης κερδίζει τα παιδιά, ο Καρυωτάκης τα ενθουσιάζει. Ακολουθεί ο ερωτικός Ελύτης, ο Ρίτσος έχει το κοινό του, βρίσκουν όμως δύσκολο τον Σεφέρη.
Μαθητές από τρία σχολεία της Αττικής παρακολούθησαν τον πρώτο κύκλο των εργαστηρίων. Υπερίσχυσαν αριθμητικά τα κορίτσια, χωρίς να υποτιμάται η συμμετοχή των αγοριών, τα οποία φαίνεται ότι κρατούν μια πιο κριτική στάση απέναντι στον ποιητικό λόγο και αναζητούν τη σύνδεσή του με άλλες μορφές λόγου, όπως το τραγούδι. Ανάμεσα σε όλους υπήρχαν και μαθητές, αγόρια και κορίτσια, με πιο ειδικό ενδιαφέρον για την ποίηση, καθώς υπερέβαινε το επίπεδο της ανάγνωσης και περνούσε σε εκείνο της συγγραφής.
«Αν δοθεί στα παιδιά το ερέθισμα, συμμετέχουν με ενθουσιασμό και δημιουργικά» είναι το συμπέρασμα της εκπαιδευτικής εμπειρίας της κυρίας Ροζάκη. Εμπνευσμένοι από πίνακες του Εγγονόπουλου, μαθητές της Β΄ Λυκείου στο σχολείο της συνέθεσαν πριν από δύο χρόνια δικά τους υπερρεαλιστικά ποιήματα, τα οποία απήγγειλαν στο τέλος της χρονιάς.
Το σημαντικό είναι ότι μέσα από τέτοιες πρωτοβουλίες δημιουργείται ένα αναγνωστικό κοινό για την ποίηση και καλλιεργείται μια σχέση πιο συστηματική. Παίρνουμε από τα παιδιά αυτό που τους δίνουμε.
Τουλάχιστον τέσσερις λίστες με τα καλύτερα πανεπιστήμια του κόσμου παρουσιάστηκαν τους τελευταίους μήνες και στη χώρα μας έλαβαν τον χαρακτήρα απανωτών χτυπημάτων στο ακαδημαϊκό κύρος των ανωτάτων ιδρυμάτων μας, καθώς κανένα από αυτά δεν περιλαμβανόταν στα 200 πρώτα. Πιο πρόσφατη η κατάταξη του ένθετου της βρετανικής εφημερίδας Times, THE (Times Higher Education) – μόνο μέσα στα 500 πρώτα εμφανίζονται 5 ελληνικά ΑΕΙ. Προηγήθηκαν: Η λίστα της Ακαδημαϊκής Ταξινόμησης των Παγκόσμιων Πανεπιστημίων (ARWU), όπου το Εθνικό Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών ήταν στη 221η θέση και το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης στην 301η. Η λίστα των QS World University Rankings με το Καποδιστριακό στην 286η θέση από την 177η το 2009. Η λίστα της Σαγκάης (Institute of Higher Education of Shanghai) με το Καποδιστριακό στα 300 καλύτερα και το ΑΠΘ στα 400 καλύτερα. Αντίστοιχες λίστες δημοσιοποιούν κάθε χρόνο τα Business Week, US News, Financial Times, Der Spiegel κ.ο.κ. επηρεάζοντας δραστικά την κατανομή των δισ. ευρώ που διατίθενται παγκοσμίως για τριτοβάθμια εκπαίδευση και τη μετακίνηση εκατομμυρίων φοιτητών στον κόσμο.
Είναι γνωστά τα παράπονα για την κυριαρχία του αγγλοσαξονικού μοντέλου, για την κυμαινόμενη βαρύτητα των κριτηρίων: φήμη του ιδρύματος, πόσοι καθηγητές του έχουν τιμηθεί με Νομπέλ, αναλογία φοιτητών-προσωπικού, βιβλιογραφικές δημοσιεύσεις, δυνατότητα των αποφοίτων να βρουν εύκολα δουλειά, ερευνητικός προσανατολισμός, πολυεθνική σύνθεση του διδακτικού προσωπικού, αλλά και των φοιτητών, δυσκολία εισαγωγής… Οι λίστες με τη διεθνή κατάταξη των πανεπιστημίων δημοσιοποιούνται κάθε χρόνο. Ομως φέτος, με τη χώρα σε πρωτοφανή οικονομική και κοινωνική κρίση, τα αποτελέσματά τους μοιάζουν να αποκτούν ένα πολύ ιδιαίτερο, συντριπτικό βάρος και να φυτεύουν στην ψυχή χιλιάδων νέων και των γονιών τους έναν τεράστιο σπόρο αμφιβολίας για τα ήδη απαξιωμένα ελληνικά ιδρύματα. Κομματικές επεμβάσεις και δικτυώσεις έχουν πλήξει την ποιότητα των σπουδών και το πανεπιστημιακό ήθος, έχουν διαβρώσει βαθιά την ελευθεροφροσύνη διδασκόντων και διδασκομένων, έχουν χαλαρώσει εντυπωσιακά την προσήλωση στις ακαδημαϊκές αρχές, συρρικνώνοντας, στη συνείδηση του κόσμου, τα πανεπιστήμια σ’ ένα μηχανισμό παραγωγής άχρηστων πτυχίων.
Οι Ελληνες γονείς, με την ψυχή γεμάτη φρίκη από το σφυροκόπημα των κακών νέων, εμφανίζονται έτοιμοι να εγκλωβιστούν σε μια νέα παγίδα. Την πάση θυσία μετανάστευση των παιδιών τους. Αν παλαιότερα απαρέγκλιτος στόχος ήταν η Ιατρική ή η Νομική, μέχρι πρόσφατα ο με κάθε κόστος μεταπτυχιακός τίτλος, σήμερα οι ψευδαισθήσεις γύρω από το νόημα της επιτυχίας και της ανόδου, οδηγούν στον συνωστισμό των νέων μπροστά στις πύλες ξένων πανεπιστημίων ή καλύτερα των παραρτημάτων τους που υπόσχονται έναντι παχυλών διδάκτρων ένα υψηλής ανταποδοτικότητας πτυχίο. Εφόσον πληρώνουν, λοιπόν, αποκτούν πτυχία. Και η παιδεία; Διότι στον σπαρασσόμενο κόσμο του άκρατου ανταγωνισμού, του ατομικισμού και της χρηματολατρίας ξεχνάμε ότι το υπ’ αριθμόν ένα εχέγγυο σταθερότητας είναι η παιδεία.
Μια ταινία που βασίζεται σε ένα ανέκδοτο σενάριο του Jacques Tati, το οποίο γράφτηκε το 1956 ως μια προσωπική επιστολή προς την αποξενωμένη κόρη του.
Ως συνήθως ξεκινάμε και συμβουλευόμαστε τις σημειώσεις της παρουσίασης και στη συνέχεια το χάνουμε κι αρχίζουμε ελεύθερο μπλα-μπλα. Η παρουσίαση πλαισιώνεται με τις χαρούμενες φωνούλες των παιδιών, χαρούμενες προφανώς γιατί είναι εκτός αίθουσας.
Ο τελειόφοιτος του MIT, Joe McMichael δημιούργησε το τζίνι της υδρογείου. Θυμίζει κάπως το κομβίον Hyperspace που παίζαμε στο Asteroid. Πατήστε το “Shuffle” και θα τηλεμεταφερθείτε σε ένα τυχαίο σημείο του πλανήτη μέσω του Google’s Street View. Απλό και αποτελεσματικό. Καλοτάξιδοι!
Η σημερινή παρουσίαση στο αμφιθέατρο του 1ου Γυμνασίου Αγ. Δημητρίου για το project “Στο μυαλό του Δ. Σολωμού”. Πρόκειται για slidecast, καθώς ένα μέρος της παρουσίασης διασώθηκε και σε ηχητική μορφή οπότε επισυνάφθηκε και συγχρονίστηκε με τις διαφάνειες. Ακούγονται τα κουδούνια του σχολείου και άλλα ηχητικά εφέ.
Σήμερα στην ημερίδα ευχρηστίας και προσβασιμότητας είδαμε για πολλοστή φορά να επαναλαμβάνονται τα ίδια λάθη από τους παρουσιαστές. Κάτι σαν τη μέρα της μαρμότας ήταν.
Αγαπητοί εισηγητές:
1) Αφού δεν προσέχατε στο μάθημα της γλώσσας και είστε ανορθόγραφοι κατά συρροήν και κατ΄εξακολούθηση, γιατί δεν ζητάτε τη βοήθεια ενός γραμματιζούμενου φίλου σας αλλά ταλαιπωρείτε τα ματάκια μας με τα εξόφθαλμα λάθη σας; Υπονομεύετε το περιεχόμενό σας με αυτόν τον τρόπο. Πολλά lapsus linguae σε μία πρόταση…
“Τα παιδία μπορεί να είναι πολύ ποιο έτοιμα” αλλά εσείς όχι ακόμα…
2) Μπορεί να νιώσετε μεγάλη έκπληξη με αυτό, αλλά ω ναι! γνωρίζουμε ανάγνωση, οπότε είναι τουλάχιστον κουραστικό να μας διαβάζετε τις διαφάνειες του powerpoint σας, που σημειωτέον έχετε πλημμυρίσει με κείμενο.
“Ο μαθητής κατέβαλε σε ψηφιακή μορφή κάθε διδακτική ώρα;” τι θέλει να πει ο ποιητής; κατέθετε; με εννοούμενο αντικείμενο… Ο μον ντιε!
Ρίξτε μια ματιά κι εδώ πληζ, ρήαλυ δηλαδή, αφού φαίνεται ότι είστε αμερικανοσπουδαγμένοι και μάλλον μεταφράζετε:
Τώρα τι να πω για κάποιες εταιρικές παρουσιάσεις που δεν μπήκαν καν στον κόπο να μεταφράσουν την έτοιμη, εισαγόμενη παρουσίασή τους. προφανώς γιατί τη θεωρούν “state of the art”. Εχω νέα για εσάς. Ισως και να μην μας ενδιαφέρουν τα μεγέθη των πωλήσεων της εταιρείας σας. Το ΣΔΟΕ μπορεί. Εμάς, μπαααα!
Για έκτη χρονιά οι αναγνώστες παίρνουν τον λόγο και ψηφίζουν το αγαπημένο τους μυθιστόρημα. Είστε βιβλιόφιλος; Πάρτε μέρος στον διαγωνισμό για το μυθιστόρημα της χρονιάς.
Το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου (ΕΚΕΒΙ) ξεκινά από σήμερα τη διαδικασία ψηφοφορίας για την ανάδειξη του αγαπημένου ελληνικού μυθιστορήματος της χρονιάς.
Μπορείτε να δείτε τη «βραχεία λίστα» των 15 βιβλίων που κατήρτισαν με την ψήφο τους μέλη Λεσχών Ανάγνωσης από τις 280 που λειτουργούν σ’ όλη την Ελλάδα και την Κύπρο, (με αλφαβητική σειρά, σύμφωνα με το επώνυμο κάθε συγγραφέα)
«Η σημασία της οπτικοακουστικής παιδείας, Cinema speaking» θα είναι το θέμα του πρώτου διεθνούς συνεδρίου της Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου που θα πραγματοποιηθεί από τις 19-21 Νοεμβρίου, στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης, με την υποστήριξη του Ιδρύματος Ωνάση και του Συνδέσμου Αποφοίτων του Ιδρύματος.
Οι τέσσερις βασικοί ομιλητές θα είναι ο Δανός κινηματογραφιστής Henning Camre και πρόεδρος του European Think tank on Film and Film Policy, η αμερικανίδα θεωρητικός κινηματογράφου Μary Ann Doan, ο Γάλλος κριτικός Jean Douchet, μέλος της ιστορικής συντακτικής ομάδας των Cahiers du Cinema, από την εποχή της νουβέλ βάγκ και ο Δημήτρης Ελευθεριώτης, πρόεδρος του Τμήματος Σπουδών Κινηματογράφου και Τηλεόρασης του Πανεπιστημίου της Γλασκώβης και συντάκτης του περιοδικού Screen.
Tη συνομιλία του Henning Cαmre, με το κοινό θα συντονίσει ο Κώστας Γαβράς. Οι ενότητες που θα αναπτυχθούν αφορούν στην «γραφή και την ανάγνωση των ταινιών», «την αναγνωσιμότητα του γυναικείου προσώπου στον κινηματογράφο», «τα παιδαγωγικά διλήμματα στο νέο οπτικοακουστικό περιβάλλον».
Η διαδραστική σχέση του δημιουργού και της ταινίας με το κοινό, είναι επίσης, ένα από τα θέματα που θα απασχολήσουν τις εργασίες του Συνεδρίου. Την πρωτοβουλία της Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου, χαιρέτησαν ο πρόεδρος του Ιδρύματος Ωνάση κ. Αντώνης Παπαδημητρίου: «στηρίζουμε τον ελληνικό πολιτισμό μέσα και έξω από την χώρα μας». Παράλληλα με τις εργασίες του συνεδρίου θα προβάλλονται τα έργα των κινηματογραφιστών του Ιδρύματος Ωνάση.
Η ποιητική φιγούρα του Εκτωρα Κακναβάτου υπήρξε καθοριστική για τη νεοελληνική γραμματεία της μεταπολεμικής περιόδου. Με την αποδημία του, προχθές σε ηλικία 90 ετών, έκλεισε ένας ακόμη κύκλος για τους ποιητές που σφράγισαν την πορεία του ελληνικού υπερρεαλισμού.
Γενέτειρα: Πειραιάς, 1920 Σπουδές/ Σταδιοδρομία: Σπούδασε μαθηματικά στο Παν/μιο Αθηνών (1937-1941) και εργάστηκε μέχρι το 1981 ως καθηγητής σε φροντιστήρια και ιδιωτικά εκπαιδευτήρια, επειδή λόγω αριστερών φρονημάτων δεν μπορούσε να διοριστεί στο Δημόσιο. Έλαβε μέρος στην Αντίσταση ως μέλος του ΕΑΜ και στη διάρκεια του Εμφυλίου συνελήφθη και εξορίστηκε, αποφεύγοντας ωστόσο να ενταχθεί σε κομματικούς μηχανισμούς και να ενστερνιστεί δογματικές γραμμές. Το 1943, μεσούσης της Κατοχής, δημοσιεύει την πρώτη του συλλογή Fuga και το 1944 συνυπογράφει, με τον φίλο και ποιητή Δημήτρη Παπαδίτσα, το δοκίμιο «Μια θέση και μια έφοδος», «μανιφέστο» που υπερασπίζονταν με μαχητικό και προκλητικό τρόπο τις ποιητικές θέσεις και αισθητικές αντιλήψεις των νέων τότε ποιητών. Το 1984 τιμήθηκε με το Β΄ Κρατικό Βραβείο ποίησης.
Το γνωρίζετε; Το πραγματικό όνομά του είναι Γιώργος Κοντογιώργης και το πρώτο του ποίημα δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Νέα Κατεύθυνση, το 1943. Μεταφραστικές εμμονές: Έχει ασχοληθεί συστηματικά και έχει μεταφράσει επανειλημμένως το έργο της σημαντικής Γαλλίδας ποιήτριας Joyce Μansour, (βλ. τον πιο πρόσφατο τόμο,Κραυγές,Σπαράγματα, Όρνια, «Άγρα», 1994), καθώς και τους Φανταστικούς βίους του Μarcel Schwob («Άγρα», 1987). Κριτική ετυμηγορία:Η αμφίδρομη συνομιλία του Κακναβάτου με την ποίηση των Ελλήνων υπερρεαλιστών (Εμπειρίκος, Εγγονόπουλος, Κάλας) και το δημοτικό τραγούδι, καθώς και η στενή σχέση που αναπτύσσει με την αναπεπταμένη, ενορατική γλώσσα ενός Σικελιανού ή Ελύτη είναι προφανής. Το δικό του ποιητικό σχέδιο, ωστόσο, δεν εξαντλείται σε μία απλή αναθεώρηση του υπερρεαλιστικού κανόνα, αλλά λόγω και του πάθους του για την επιστήμη των μαθηματικών (εδώ συναντιέται με τον Βαλερί και τον Τσέχο Μίροσλαβ Χόλουμπ) ανοίγεται στις σύγχρονες θεωρίες του χάους, αξιοποιώντας παράλληλα με πρωτοφανή, καινοτόμο και ανατρεπτικό τρόπο όλες τις δυνατότητες και τα κοιτάσματα της ελληνικής γλώσσας. Τα ποιήματα του Κακναβάτου, αν και εκ πρώτης όψεως μοιάζουν με εκθαμβωτικά λεκτικά πυροτεχνήματα, εντούτοις οργανώνουν ένα συνεκτικό, σθεναρό, αισιόδοξα προτρεπτικό λόγο, που αποσκοπεί να «ιδρύσει μια άλλη πραγματικότητα», ικανή να συμφιλιώσει τον άνθρωπο με τις «ακαταμάχητα αβέβαιες», χαοτικές διαστάσεις του κόσμου.
Βιβλιογραφία:Οι πρώτες έντεκα συλλογές ( Fuga, Διασπορά , Η κλίμακα του λίθου,Τετραψήφιο , Τετραψήφιο με την έβδομηχορδή, Διήγηση, Οδός Λαιστρυγόνων ,Ανάστιξη του θρύλου για τα νεφρά της πολιτείας, Τα μαχαίριατης Κίρκης, Ιn perpetuum, Κιβώτιο ταχυτήτων ) κυκλοφορούν σε δύο τόμους από την «Άγρα» (1990). Από τις ίδιες εκδόσεις και οι επόμενες συλλογές, Οιακισμοί του Μενεσθέα Καστελάνουτου Μυστρός (1995), Χαοτικά Ι (1997), Ακαρεί (2000), Υψικαμινίζουσες νεοπλασίες(2001), Στα πρόσω ιαχής (2005). Στην «Άγρα» εκδόθηκε επίσης η μελέτη του για τονΜεγάλο Ανατολικό του Εμπειρίκου (1991) και τα Βραχέα και Μακρά, συλλογή δοκιμίωνγια την ποίηση (2005). Στίχοι: «Όσες φορές η γνώση γιγαντώθηκε πέρα από τις κεκορεσμένεςσυμβάσεις της ήταν που άγγιξε μέσω της ποίησης το μυστήριο ».
Η κηδεία του ανακοινώθηκε ότι θα γίνει την Πέμπτη 11/11 (3.30 μ.μ.) από το νεκροταφείο του Κόκκινου Μύλου.
Η δεύτερη περίοδος επιμόρφωσης β’ επιπέδου θα διεξαχθεί κατά το διάστημα Δεκεμβρίου 2010 – Ιουνίου 2011.
Οι ενδιαφερόμενοι εκπαιδευτικοί μπορούν να ενημερωθούν σχετικά με το περιεχόμενο, τον τρόπο διεξαγωγής, το χρονοδιάγραμμα, τη διαδικασία αιτήσεων και τις προϋποθέσεις συμμετοχής στα επιμορφωτικά προγραμματα β’ επιπέδου με μία επίσκεψη στη σελίδα http://b-epipedo2.cti.gr/
Καμία ελληνική παρουσία δεν υπάρχει στη λίστα με τα 200 καλύτερα πανεπιστήμια του κόσμου που συμπεριλαμβάνεται στο ειδικό ένθετο της βρετανικής εφημερίδας «Times» για την εκπαίδευση. Τα πρωτεία διατηρεί το Χάρβαρντ των ΗΠΑ ενώ στον κατάλογο περιλαμβάνονται 82 ευρωπαϊκά πανεπιστήμια.
Το Χάρβαρντ ακολουθούν το Τεχνολογικό Ινστιτούτο της Καλιφόρνιας, το Τεχνολογικό Ινστιτούτο της Μασαχουσέτης, το πανεπιστήμιο του Στάνφορντ και το πανεπιστήμιο του Πρίνστον.
Στην 5η και 6η θέση ισοψηφούν δύο βρετανικά πανεπιστήμια του Κέιμπριτζ και της Οξφόρδης ενώ στη δεκάδα μπήκε και το Ιμπεριαλ του Λονδίνου.
Από τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, 29 πανεπιστήμια έχει στη λίστα η Βρετανία, 14 η Γερμανία, 10 η Ολλανδία, 6 η Σουηδία και η Ελβετία, 4 η Γαλλία και 3 η Δανία.
Εκτός από τα ελληνικά πανεπιστήμια, στον κατάλογο δεν υπάρχει ούτε ιταλικό.
Στα κριτήρια που έλαβε υπ’ όψιν της η έρευνα περιλαμβάνονται η ποιότητα της διδασκαλίας, ο αριθμός των δημοσιεύσεων κάθε ιδρύματος, ο όγκος της έρευνας και τα κίνητρα που δημιουργούνται στο ακαδημαϊκό περιβάλλον για διδάσκοντες και διδασκόμενους.
Η γυναίκα στην ψηφιακή εποχή παραμένει σε επίπεδα αναλφαβητισμού
Λίλιαν Μητρου, επίκουρη καθηγήτρια του Πανεπιστημίου Αιγαίου
Θέματα όπως «η ισότητα των φύλων» ή «η θέση των γυναικών» δεν μπορεί να απο τελούν αντικείμενο γόνιμου δημόσιου διαλόγου παρά μόνο εάν είναι ενταγ μένα στο πλαίσιο της πραγματικότη τας και των εξελίξεων. Εν προκειμέ νω, το πλαίσιο αυτό συγκαθορίζεται από τις τεχνολογικές εξελίξεις και τη, βαθμιαία, αλλά οπωσδήποτε ραγδαία, μετάλλαξη της κοινωνίας σε Κοινωνία της Πληροφορίας ή, για να μιλήσουμε με πιο επίκαιρους πολιτικά όρους, από τη μετάβαση στην ψηφιακή επο χή. Η ψηφιακή εποχή ανήκει (και) στις γυναίκες ή ο «κόσμος της τεχνολογί ας» παραμένει ένας θαυμαστός, καινούργιος, πλην όμως, κυρίως ανδρικός κόσμος;
Οπωσδήποτε, η εξέλιξη της τεχνολο γίας οδηγεί στην αποδόμηση της κα τανομής της εργασίας με βάση το φύλο και σε διάβρωση των παραδοσια κών εργασιακών σχέσεων. Η τεχνο λογική εξέλιξη και η ανάδυση της νέας οικονομίας φαίνεται να έχουν οδηγήσει στο τέλος των «ανδρικών τομέων» στον χώρο της εργασίας. Η μεγαλύτερη ευελιξία της παροχής ερ γασίας ως προς τους παράγοντες πο σότητα, χρόνος, τόπος, επιτρέπουν τη διαμόρφωση εξατομικευμένων μορφών οργάνωσης της ζωής, με πε ραιτέρω αποτέλεσμα την, κατ αρχάς!, παροχή ευχερειών και ευκαιριών, για την επίτευξη «περισσότερης» ισότη τας και καλύτερης ποιότητας ζωής για τις γυναίκες, αλλά και για τους άν δρες. Οπως μάλιστα το διατύπωνε ένα «σύνθημα» της προηγούμενης δεκα ετίας, «Η κοινωνία της πληροφορίας ταιριάζει στις γυναίκες». Από την άλ λη πλευρά, η εκλογίκευση της οργά νωσης της εργασίας μέσω των νέων τεχνολογιών οδηγεί ταυτόχρονα σε μείωση των θέσεων εργασίας και μά λιστα σε τομείς στους οποίους παραδοσιακά απασχολούνται πολλές γυ ναίκες, όπως π.χ. ο τραπεζικός τομέ ας. Μορφές εργασίας όπως η τηλερ γασία επιτρέπουν μεν την ευελιξία ως προς την οργάνωση του εργασιακού και προσωπικού χρόνου, την εναρμό νιση εργασιακής και οικογενειακής ζωής, αλλά μπορεί και να συνεπάγο νται την κοινωνική απομόνωση των γυναικών.
Αναμφίβολα, οι γυναίκες αξιοποιούν λιγότερο από τους άνδρες τα πλεο νεκτήματα του ψηφιακού κόσμου και αυτό ανακλάται, αν μη τι άλλο, στα ποσοστά πρόσβασης στο Διαδί κτυο. Σύμφωνα με την πρόσφατη (Μάρτιος 2010) έκθεση της Ευρωπα ϊκής Επιτροπής Γυναίκες και Τεχνο λογίες Πληροφορικής και Επικοινωνιών (Women and ΙCΤ), το ποσοστό των γυναικών μεταξύ 16 ως 74 ετών που έχουν πρόσβαση στο Διαδίκτυο εξακολουθεί να παραμένει μικρότε ρο σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες, με διαφορές που κυμαίνονται μεταξύ 10 και 15 ποσοστιαίων μονάδων. Το ποσοστό των γυναικών που χρησι μοποιούν το Διαδίκτυο εκτιμάται, σύμφωνα με σχετικά πρόσφατες έρευνες (2007), στην Ελλάδα περί που στο 21% σε αντίθεση με τους άν δρες που καταγράφεται ποσοστό 32%.
Οι λόγοι της ψηφιακής ανισότητας, του φυλετικού ψηφιακού χάσματος, είναι πολλοί και διόλου αμελητέοι:
κοινωνικές προκαταλήψεις και στε ρεότυπα για τις «ανδρικές» και «γυ ναικείες» κλίσεις, η ηλικία, περιορι σμοί που σχετίζονται με το επίπεδο και τη μορφή της εκπαίδευσης και την οικονομική κατάσταση. Η έλλει ψη ελεύθερου, διαθέσιμου χρόνου για διαδικτυακές πλοηγήσεις φαίνε ται να είναι καθοριστική, ενώ στους ανασταλτικούς παράγοντες πρέπει να προσμετρήσουμε το περιεχόμενο του Διαδικτύου, αλλά και την έλλειψη εμπιστοσύνης εκ μέρους των γυναι κών στο περιεχόμενο αυτό. Σύμφω να με τις στατιστικές, οι γυναίκες χρησιμοποιούν τα δίκτυα περισσότε ρο για επικοινωνία και λιγότερο για πληροφόρηση. Για να αποκτήσουμε όμως μια πληρέστερη εικόνα αξίζει να επισημάνουμε ότι, σύμφωνα με τη μελέτη του Παρατηρητηρίου για την Κοινωνία της Πληροφορίας (2007), η χρήση του Διαδικτύου για λόγους αναζήτησης εργασίας ή αποστολής βιογραφικού για κάποια δουλειά φαί νεται να προσελκύει κυρίως το ενδι αφέρον των Ελληνίδων, καθώς τα πο σοστά που σημειώνονται για τις γυ ναίκες είναι σαφώς πιο υψηλά από τα αντίστοιχα των ανδρών.
Ηδη, εδώ και μία δεκαετία, διατυπώνεται επιτακτικά το αίτημα για διασφάλιση ίσης πρόσβασης στην κοινωνία της πληροφορίας και στις εκφάνσεις της, στην τεχνολογική υποδομή και στα μέσα, στην εκπαίδευση, στον κόσμο της εργασίας. Η ανάγκη για την κατα πολέμηση του ψηφιακού αναλφαβη τισμού στις γυναίκες είναι προφανής, αλλά και, πλέον και επισήμως, διαπι στωμένη. Βέβαια, συνήθως, όταν μι
λάμε για πρωτοβουλίες για τις γυναί κες στην Κοινωνία της Πληροφορίας αναφερόμαστε σε συγκεκριμένες κα τηγορίες: άνεργες, νέες ή και περιθω ριοποιημένες γυναίκες. Η υπέρβαση του ψηφιακού χάσματος εντάσσεται εύλογα σε «στρατηγικές ένταξης», αλ λά και συχνά εγκλωβίζεται ή και εξα ντλείται σε αυτές. Οι συζητήσεις και οι αναλύσεις επικεντρώνονται στα πο σοστά χρήσης των τεχνολογιών με έμφαση στη χρήση του παγκόσμιου ιστού και ως προς αυτό, αναμφίβολα, η ψαλίδα κλείνει χάρη και στην εκρη κτική ανάπτυξη του web 2.0, του «κοι νωνικού Διαδικτύου» που χαρακτηρί ζεται από τα ψηφιακά κοινωνικά δί κτυα, την επικοινωνία και τη διάδραση και λιγότερο από τη μονομερή πληρο φόρηση.
Οπωσδήποτε η πρόσβαση στην υπο δομή, στα μέσα, στο περιεχόμενο, εί ναι προαπαιτούμενο, συνθήκη εκ των ων ουκ άνευ όχι μόνο για την υπέρβα ση του ψηφιακού αναλφαβητισμού, αλλά και για την καταπολέμηση του κοινωνικού και εργασιακού αποκλει σμού που ο αναλφαβητισμός αυτός όλο και περισσότερο συνεπάγεται.
Ωστόσο λίγη ως ελάχιστη παραμένει η προσοχή που δίδεται στον ρόλο των γυναικών ως «σχεδιαστών», δια μορφωτών της Κοινωνίας της Πληρο φορίας. Η εμβέλεια των τεχνολογιών πληροφορικής και επικοινωνιών, ο διεμβολισμός κάθε πτυχής της ζωής από αυτές δημιουργούν όντως τερά στιες δυνατότητες για τις γυναίκες. Η απουσία τους όμως από τον σχεδια σμό της τεχνολογίας, των εφαρμο γών της, τον σχεδιασμό της αξιοποί ησης αυτών των εφαρμογών στη δι οίκηση και την οικονομία μπορεί να εμποδίσει τις γυναίκες από το να κε φαλαιοποιήσουν τις δυνατότητες αυ τές. Μοιάζει να είναι ένας φαύλος κύ κλος ανάμεσα στην «παραδοσιακή» και στην «ψηφιακή» ανισότητα: η μια τροφοδοτεί και αναπαράγει την άλ λη. Οι γυναίκες αποκλείστηκαν για αι ώνες από σημαντικούς τομείς της κοινωνίας και της διακυβέρνησης. Η Κοινωνία της Πληροφορίας μπορεί να ενισχύσει την περιθωριοποίηση ή την καθήλωση των γυναικών στον ρόλο του χρήστη, του καταναλωτή περιεχομένου και εφαρμογών, εάν αυτές δεν συμμετέχουν σε κάθε πτυ χή του ψηφιακού κόσμου. Η επιλογή ανάμεσα στη Cinderella, στη Σταχτο πούτα που η καλή της τύχη της υπό σχεται μια πιο λαμπερή, τεχνολογικά πλούσια ζωή, και τη Cyberella, που αξιώνει και έχει λόγο για τη μορφή και το μέλλον της κοινωνίας (της πλη ροφορίας) δεν είναι μόνο προσωπική επιλογή, είναι κοινωνική, ίσως και εξόχως πολιτική υπόθεση.
Χρησιμοποιούμε cookies για να σας προσφέρουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία στη σελίδα μας. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε τη σελίδα, θα υποθέσουμε πως είστε ικανοποιημένοι με αυτό.
Άρθρα (RSS)