Το Twitter είναι το νέο Facebook. Πιο γρήγορο, λιγότερο φλύαρο, σίγουρα πιο χαλαρό. Το μεγαλύτερο κοκτέιλ πάρτι στον κόσμο. Τον Ιούνιο συγκέντρωσε 44,5 εκατομμύρια «μοναδικούς» επισκέπτες. Ολοι μοιάζουν τελευταία να επικοινωνούν μεταξύ τους με ευφάνταστα -θέλουν να πιστεύουν- χαϊκού, ανακοινώνοντας στον κόσμο (ή τον μικρόκοσμό τους) μέσα από δυο – τρεις φράσεις τι συμβαίνει στον δικό τους κόσμο. Μπορεί και να μην είναι έτσι. Οσοι όμως έχουν εθιστεί πρέπει: 1) να έχουν πολύ χρόνο για χάσιμο, 2) να είναι ερωτευμένοι με τον εαυτό τους, 3) να τους αρέσει να μοιράζονται ακόμη και με αγνώστους μικρές και μεγάλες ιδιωτικές στιγμές.
Στριμώχνουν τις σκέψεις τους σε 140 χαρακτήρες. Σκέφτονται με βάση το Twitter. O, τι κάνουν, το κάνουν για να το φωνάξουν. Είναι μάλλον οι ίδιοι άνθρωποι που ανεβάζουν με τεράστια ευκολία φωτογραφίες από ό, τι και αν κάνουν στο Facebook. Κάθε μήνα 1 δισ. νέες εικόνες. Φίλοι που συμπεριφέρονται σαν παπαράτσι. Κάπως έτσι γεννήθηκε το νέο σαβουάρ βιβρ της ηλεκτρονικής επικοινωνίας. Πώς είπατε; Μην εκπλαγείτε αν σας καλέσουν σε κάποιο πάρτι, μια γαμήλια δεξίωση, ένα δείπνο, με την παράκληση «απαγορεύεται το «twitting», μαζί με το «blogging», και όλα τα αποκαλυπτικά ντοκουμέντα της βραδιάς που μπορεί να κυκλοφορήσουν σε δευτερόλεπτα από το κινητό στους υπολογιστές και από εκεί σε ροζ, κίτρινα ή ασπρόμαυρα έντυπα.
Δεν έχει σημασία αν κάποιος είναι αναγνωρίσιμος ή όχι. Εχει να κάνει περισσότερο με την αντίληψη που έχει ο καθένας για την προσωπική του ζωή. Η ιδέα είναι πλέον ότι οτιδήποτε κάνουμε πρέπει να καταγράφεται, να μετατρέπεται σε χρονογράφημα, κάθε σκέψη, κάθε εμπειρία, αν δεν αιχμαλωτιστεί με κάποιον τρόπο, θα χαθεί. Τι κάναμε δηλαδή όταν δεν υπήρχαν τα κινητά, οι ψηφιακές μηχανές, οι κάμερες, το Ιντερνετ; Σκεφτείτε πόσο συχνά «ανεβαίνουν» φωτογραφίες που μπορεί και να μας απεικονίζουν σε όχι και τόσο κολακευτικές πόζες, με «ετικέτα», δηλαδή, ονοματεπώνυμο για να μην περάσουν απαρατήρητες.
Θα πρέπει μάλλον να αρχίσουμε να χαιρόμαστε που φαίνονται ήδη τα πρώτα δείγματα κόπωσης από την υπερβολική έκθεση, με ή χωρίς φλας. Ισως ορισμένοι να κουράστηκαν να ζουν τη ζωή τους στο Διαδίκτυο. Ευκαιρία να περάσουν στη ζωή off-the-record όπως παλιά. Xωρίς το τιτίβισμα.
Ολοι γνωρίζουμε ότι το «Εάν» στην Ιστορία είναι μάταιο γιατί δεν μπορεί να μεταβάλει τα γεγονότα που έχουν καταγραφεί ως Ιστορία. Είναι εντελώς μάταιο να υποθέσουμε πώς θα είχαν διαμορφωθεί οι δυνάμεις στην Ευρώπη… «αν ο Ναπολέων δεν είχε ηττηθεί στη μάχη του Βατερλώ»! Θα ήταν άλλωστε και δύσκολο να φαντασθούμε το «πώς», γιατί βέβαιο είναι ότι ο Ναπολέων ηττήθηκε και δεν μπορούσε να διαδραματίσει κανένα ρόλο. Ισως όμως το «Εάν» στην Ιστορία δεν είναι εντελώς άσκοπο. Αποτελεί πρώτον, ενδιαφέρουσα και γοητευτική πνευματική άσκηση, καθώς προσπαθούμε να υποθέσουμε τα πιθανά παραστρατήματα της Ιστορίας αν δεν είχε ακολουθήσει τον δρόμο που τελικά ακολούθησε. Και το πιο σημαντικό. Καθώς έχουμε τη συνήθεια να αναμηρυκάζουμε αενάως τα γεγονότα της Ιστορίας και τις αιτίες τους, προσθέτοντας συνεχώς νέα στοιχεία που άλλα ανακαλύπτουμε και άλλα απλώς τα φανταζόμαστε, έχουμε την αίσθηση ότι συμμετέχουμε στα γεγονότα και τα… δημιουργούμε.
Χθες ήταν η 70ή επέτειος από την εισβολή της χιτλερικής Γερμανίας στην Πολωνία και από την έναρξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, της μεγαλύτερης σφαγής που μέχρι τώρα γνωρίσαμε. Τα ερωτήματα που πλανώνται είναι αν ο πόλεμος αυτός ήταν αναπόφευκτος ή αν το Σύμφωνο Ρίμπεντροπ και Μολότωφ, ουσιαστικά του Χίτλερ με τον Στάλιν, επιτάχυνε ή προκάλεσε την έκρηξη του πολέμου. Ο Ρώσος πρωθυπουργός Βλαντιμίρ Πούτιν χαρακτήρισε το Σύμφωνο αυτό «ανήθικο», εννοώντας προφανώς, ότι ήταν μια συμφωνία μεταξύ των δύο δικτατόρων σε βάρος της ανεξαρτησίας και της ακεραιότητας της Πολωνίας και άλλων χωρών της Ευρώπης. Αυτό υποτίθεται ότι ήταν μια ευθεία προσβολή της «ηθικής» των δημοκρατικών κρατών της Δύσης και λόγος μετωπικής αντιπαράθεσης.
Να υπενθυμίσουμε απλώς ότι είχε προηγηθεί το Σύμφωνο του Μονάχου μεταξύ του Χίτλερ και των δυτικών δημοκρατιών, που επέτρεψε στον Χίτλερ (για να τον κατευνάσει υποτίθεται) να εισβάλει στην Τσεχοσλοβακία και στην Αυστρία. Προηγήθηκαν επίσης πολύμηνες συνομιλίες μεταξύ της Σοβιετικής Ενωσης και των δυτικών δημοκρατιών για τη σύναψη αντιχιτλερικής συμμαχίας, οι οποίες τελικά απέτυχαν, προκαλώντας στον Στάλιν την υποψία ότι οι Δυτικοί θα καταλήξουν ενδεχομένως σε μια αντισοβιετική συμμαχία με τον Χίτλερ.
Αλλά, αν αναζητούμε στην «ανηθικότητα» τη βασική αιτία του Πολέμου, όσο «ανήθικο» και αν ήταν το Σύμφωνο μη επιθέσεως μεταξύ Χίτλερ και Στάλιν δύσκολα συναγωνίζεται σε «ανηθικότητα» τη Συνθήκη των Βερσαλλιών, με την οποία τερματίσθηκε ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος και διευθετήθηκαν τα ευρωπαϊκά πράγματα, κυρίως σε βάρος της «ηττηθείσης» Γερμανίας. Εθεσε όρους με τους οποίους δεν θα μπορούσε να ζήσει και να αναπτυχθεί ένας μεγάλος λαός της Ευρώπης, όπως ο λαός της Γερμανίας. Εκεί έγκειται η μέγιστη «ανηθικότητα», αν στην «ανηθικότητα» αναζητήσουμε τη βασική αιτία του πολέμου. Ο πιο άσπονδος αντίπαλος του Χίτλερ, ο Ουίνστον Τσώρτσιλ, ήδη από το 1938 επισήμαινε το γεγονός ότι οι όροι της Συνθήκης των Βερσαλλιών εκτρέφουν και ενισχύουν το φαινόμενο του χιτλερισμού και έκανε τον Χίτλερ τον αδιαμφισβήτητο ηγέτη που σήκωσε το ταπεινωμένο κεφάλι του γερμανικού λαού και έδωσε προοπτική και όραμα. Κάπως έτσι φτάσαμε στη μεγάλη σφαγή της Ευρώπης…
Tου απεσταλμένου της Καθημερινής στο Γκντανσκ Δημήτρη Pηγόπουλου
Σε μια πόλη βουτηγμένη μέχρι το κόκαλο στα πάθη της Ιστορίας, η εικόνα ενός παρασημοφορεμένου βετεράνου του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου δεν είναι τόσο σπάνιο θέαμα. Και αν για τους περισσότερους από μας το Γκντανσκ είναι ταυτισμένο με τη μορφή του Λεχ Βαλέσα και το κίνημα της «Αλληλεγγύης», προάγγελους του δημοκρατκού ντόμινο που σάρωσε πριν από 20 χρόνια τα κομμουνιστικά καθεστώτα της Ανατολικής Ευρώπης, είναι πάλι εδώ που ξεκίνησαν όλα: τα ξημερώματα της 1ης Σεπτεμβρίου του 1939, όταν το γερμανικό θωρηκτό Schleswig – Holsteiέριξε τις πρώτες βολές του εναντίον ενός πολωνικού οχυρού στη χερσόνησο Βεστερπλάτε πολύ κοντά στο Γκντανσκ.
Η 70ή επέτειος της έναρξης του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου είναι ούτως ή άλλως μια σημαντική ημερομηνία που έφερε στο Γκντανσκ προσωπικότητες της διεθνούς σκηνής (ανάμεσα στους πολλούς ξένους ηγέτες ο Βλαντιμίρ Πούτιν και η Αγκελα Μέρκελ) και εδώ στην Πολωνία παίρνει σχεδόν μυθολογικές διαστάσεις. Η μάχη του Βεστερπλάτε, η ηρωική αντίσταση μιας χούφτας Πολωνών εναντίον της άρτια εξοπλισμένης πολεμικής μηχανής των ναζί, αποτελεί ένα χρυσό κεφάλαιο της πολωνικής ιστορίας, κάτι σαν το δικό μας αλβανικό έπος. Σκεφτείτε 182 Πολωνούς στρατιώτες, τη φρουρά του οχυρού, οι οποίοι σύμφωνα με τους αμυντικούς σχεδιασμούς και τις εκτιμήσεις του πολωνικού επιτελείου θα άντεχαν 12 ώρες. Και όμως. Αντιστάθηκαν στις γερμανικές επιθέσεις με κάθε μέσο για επτά ολόκληρες ημέρες έχοντας απέναντί τους 3.000 στρατιώτες της Βέρμαχτ.
«Οποιος ξεχνάει…»
Ποιος να μην κατανοήσει την εμμονή των Πολωνών να εγκαινιάσουν τις εκδηλώσεις με μια τελετή ακριβώς την ίδια ώρα της γερμανικής εισβολής, τα ξημερώματα της Τρίτης, στις 04.45 ακριβώς, παρουσία της πολωνικής πολιτικής ηγεσίας. «Τα μαθήματα της Ιστορίας δεν θα έπρεπε να ξεχαστούν», τόνισε ο πρωθυπουργός της χώρας Ντόναλντ Τασκ. «Συνεχίζουμε να θυμόμαστε, επειδή ξέρουμε πολύ καλά ότι όποιος ξεχνάει ή όποιος παραποιεί την Ιστορία και έχει ή πρόκειται να αποκτήσει δύναμη, θα φέρει ξανά τον τρόμο και τη δυστυχία, ακριβώς όπως έγινε πριν από εβδομήντα χρόνια» είπε σχετικά.
Η εισβολή στην Πολωνία άνοιξε το τραγικότερο κεφάλαιο στην ευρωπαϊκή ιστορία, υπογράμμισε η Μέρκελ στην ομιλία της.
Στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος, ο Ρώσος πρωθυπουργός Βλαντιμίρ Πούτιν. Οι ρωσο – πολωνικές σχέσεις δεν βρίσκονται στο καλύτερο δυνατό σημείο, με τις σκιές της Ιστορίας να πέφτουν βαριές. Εδώ πολλοί αναμένουν μια χειρονομία καλής θέλησης από τον Ρώσο πρωθυπουργό.
Mια 13χρονη blogger από το Σικάγο με 4 εκατομμύρια αναγνώστες θα είναι στο εξώφυλλο του αγγλικού περιοδικού Pop. H Tavi γράφει για ρούχα, κάνει κριτική σε περιοδικά και περιγράφει τον εαυτό της ως «μικροσκοπική 13χρονη σπασίκλα που κάθεται μέσα όλη μέρα φορώντας άβολα σακάκια και όμορφα καπέλα» και ήταν επιλογή της καινούργιας διευθύντρια του Pop, Dasha Zhukova (γνωστής και ως φιλέναδας του Roman Abramovich) για το πρώτο τεύχος του ανανεωμένου Pop που κυκλοφορεί την 1η Σεπτεμβρίου.
Το όνειρο εκατομμυρίων παιδιών- να βρουν ένα πρωί την πόρτα του σχολείου τους κλειστή- τείνει να γίνει πραγματικότητα. Γιατί, όταν επιστρέψουν σε αυτό από τις διακοπές, κινδυνεύουν να βρουν μπροστά τους όχι μονάχα τα τρία αλλά εκατομμύρια «γουρουνάκια», όσα και οι ιοί της νέας γρίπης των χοίρων. Είτε η απειλή είναι πραγματική είτε φανταστική, οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις αμφιταλαντεύονται για τα κατάλληλα μέτρα με μειωμένη αξιοπιστία.
Το γερμανικό…
… ιατρικό περιοδικό «Αrznei-Τelegramm» δεν συνιστά τον εμβολιασμό. Επειδή τον θεωρεί ανώφελο και κυρίως επειδή τα ευρωπαϊκά εμβόλια θα είναι διαφορετικά από τα αμερικανικά. Εκατομμύρια Ευρωπαίων θα εμβολιαστούν με εμβόλια που έχουν παρασκευαστεί χωρίς επαρκείς κλινικές δοκιμές (αντίθετα με τους Αμερικανούς που φαίνεται πως πήραν το μάθημά τους από το θανατηφόρο φιάσκο της γρίπης των χοίρων του 1976). Ο διευθυντής αυτού του περιοδικού Βόλφγκανγκ Μπέκερ-Μπρίζερ, σε συνέντευξή του στο «Σπίγκελ», αποκαλεί αυτόν τον μαζικό εμβολιασμό «πειραματισμό στον πληθυσμό». Επίσης, από την εκπομπή «Κontraste» του πρώτου καναλιού της γερμανικής τηλεόρασης «ΑRD» (η οποία είναι «ανεβασμένη» στο «ΥouΤube») μπορεί κανείς να μάθει πολλά πράγματα για την αναποτελεσματικότητα του «Τamiflu» στη νέα γρίπη, αλλά και για τις πιέσεις που άσκησε η φαρμακευτική βιομηχανία «Roche» σε πολιτικούς για να γίνουν μαζικές αγορές αυτού του αντιιικού φαρμάκου- «πιέσεις που λίγο απέχουν από τον εκβιασμό», γράφει το γαλλικό περιοδικό «Ρharmacritique».
«Κινητά τηλέφωνα και όγκοι στον εγκέφαλο: 15 λόγοι ανησυχίας» είναι ο τίτλος μιας νέας έκθεσης με την υπογραφή 43 καταξιωμένων επιστημόνων από 14 χώρες, συμπεριλαμβανομένης της Ελλάδας. Οι ερευνητές βάζουν στο στόχαστρο την Ιnterphone, τη μεγαλύτερη επιδημιολογική έρευνα στον τομέα που όμως (αυτο)υπονομεύεται από συνεχείς καθυστερήσεις, και εφιστούν την προσοχή όλων μας.
Η Ιnterphone άρχισε το 2000 από το Διεθνές Κέντρο Έρευνας για τον Καρκίνο- δομή που εντάσσεται στον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας-, διεξάγεται παράλληλα σε 13 χώρες και θεωρητικά θα έπρεπε να είχε ολοκληρωθεί το 2005, μέχρι σήμερα όμως έχουν δημοσιοποιηθεί μόνο 14 προκαταρκτικές έρευνες και τα τελικά, συνδυαστικά πορίσματα ακόμα εκκρεμούν.
Δεν είναι ωστόσο αποκλειστικά αυτές οι καθυστερήσεις που βάζουν σε υποψίες τούς 43 συνυπογράφοντες την έκθεση «Κινητά τηλέφωνα και όγκοι στον εγκέφαλο»- ανάμεσά τους τρεις Έλληνες επιστήμονες, οι καθηγητές του Πανεπιστημίου Αθηνών Αδαμαντία Φραγκοπούλου και Λουκάς Χ. Μαργαρίτης και ο γιατρός- μέλος του Δ.Σ. της Ελληνικής Αντικαρκινικής Εταιρίας, Στυλιανός Ζηνέλης.
Οι ερευνητές θεωρούν πως όλες οι προκαταρκτικές έρευνες της Ιnterphone υποβαθμίζουν σκανδαλωδώς τον κίνδυνο εκδήλωσης καρκίνου στον εγκέφαλο εξαιτίας της χρήσης κινητού (αφού φτάνουν να δείχνουν πως το κινητό προστατεύει από τον καρκίνο…) και εντοπίζουν περισσότερα από 10 ελλείμματα στον τρόπο διεξαγωγής της Ιnterphone, από τη μη συμπερίληψη σε αυτήν ανθρώπων κάτω των 20 ετών έως την επικέντρωση σε μόλις τρεις τύπους εγκεφαλικών καρκινικών όγκων.
Παράλληλα, επισημαίνουν (με έμφαση) πως η Ιnterphone λαμβάνει χρηματοδότηση και από τη βιομηχανία της κινητής τηλεφωνίας, και παρουσιάζουν διεξοδικά 15 λόγους για τους οποίους πρέπει να μας ανησυχεί η χρήση κινητών (αλλά και ασύρματων σταθερών τηλεφώνων) και 8 μέτρα προστασίας τα οποία μπορούμε να λάβουμε.Οι δεκαπέντε λόγοι ανησυχίας σύμφωνα με τους επιστήμονες
Έρευνες της ίδιας της βιομηχανίας έδειξαν πως τα κινητά τηλέφωνα μπορεί να προκαλέσουν όγκους στον εγκέφαλο. Μετέπειτα έρευνες, χρηματοδοτημένες από τη βιομηχανία, επίσης έδειξαν πως η χρήση κινητού αυξάνει τον κίνδυνο καρκίνου στον εγκέφαλο.
Σύμφωνα με τα αποτελέσματα ερευνών της CΤΙΑ, της διεθνούς ένωσης για τις ασύρματες τηλεπικοινωνίες, που παρουσίασε κατ΄ ιδίαν ο επικεφαλής του ερευνητικού της προγράμματος δρ Τζορτζ Κάρλο τον Φεβρουάριο του 1999, η χρήση κινητού αυξάνει τον κίνδυνο καρκίνου. Τρεις από τις πέντε σχετικές έρευνες που δημοσιοποιήθηκαν την περίοδο 2000-2002 είχαν χρηματοδότηση από τη βιομηχανία. Και οι πέντε εντόπισαν «μη σημαντικό στατιστικά» (σημαίνει πως ο βαθμός βεβαιότητας ότι το συμπέρασμα δεν οφείλεται σε τυχαίους παράγοντες είναι χαμηλότερος του 95%)αυξημένο κίνδυνο καρκίνου στον εγκέφαλο, συμπεριλαμβανομένης μιας «στατιστικά σημαντικής» αύξησης κατά 20% του κινδύνου για κάθε χρόνο χρήσης του κινητού.
Τα αποτελέσματα της Ιnterphone που έχουν δημοσιευθεί μέχρι στιγμής δείχνουν σταθερά πως η χρήση κινητού τηλεφώνου για λιγότερο από 10 χρόνια προστατεύει τον χρήστη από τον καρκίνο στον εγκέφαλο.
Είτε λοιπόν η χρήση κινητού πράγματι προστατεύει από τον καρκίνο στον εγκέφαλο ή η Ιnterphone είναι τόσο αναξιόπιστη επιστημονικά που καταλήγει να υποβαθμίζει τον κίνδυνο. Ανεξάρτητες έρευνες δείχνουν πως υπάρχει κίνδυνος εμφάνισης όγκων στον εγκέφαλο εξαιτίας της χρήσης κινητού.
Έρευνες Σουηδών επιστημόνων με επικεφαλής τον δρα Λέναρτ Χάρντελ έδειξαν πως για κάθε έτος χρήσης κινητού τηλεφώνου ο κίνδυνος αυξάνεται κατά 8%, ενώ έπειτα από 10 ή περισσότερα έτη χρήσης υπάρχει κίνδυνος της τάξης του 280%· όμως για τους χρήστες που ήταν έφηβοι ή και μικρότεροι όταν άρχισαν να χρησιμοποιούν κινητό υπάρχει κίνδυνος της τάξης του 420%.
«Διαφημίζουν» τον εαυτό τους και πόσο καλά πέρασαν στο τελευταίο πάρτι που πήγαν. Στέλνουν διαρκώς κουίζ και βομβαρδίζουν τους «φίλους» τους με προσκλήσεις να γίνουν μέλη σε κάποια ομάδα. Ζητούν να γίνει κάποιος «φίλος» τους χωρίς να έχουν την παραμικρή ιδέα για το ποιος είναι. Αυτοί είναι μερικοί από τους πιο ενοχλητικούς τύπους του Facebook.
Για το αμερικανικό δίκτυο CΝΝ υπάρχουν δώδεκα διαφορετικοί τύποι χρηστών που προκαλούν τον εκνευρισμό των υπολοίπων, όπως αυτοί που ενημερώνουν τους πάντες για τα πάντα, ακόμη και για το τι έφαγαν για πρωινό. Η λίστα του CΝΝ μάλιστα έχει γίνει και θέμα συζήτησης στη διάσημη ιστοσελίδα, όπου χρήστες αναφέρουν ποιος είναι ο δικός τους χειρότερος τύπος και μερικοί πιο ειλικρινείς παραδέχονται ότι ανήκουν σε κάποια από τις κατηγορίες.
Οι ενοχλητικοί όμως δεν έχουν μόνο αμερικανική υπηκοότητα. Σύμφωνα με έρευνα του Εργαστηρίου Ηλεκτρονικού Επιχειρείν ΕLΤRUΝ του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών, η οποία ολοκληρώθηκε τον Ιανουάριο του 2009, οι Έλληνες χρήστες του Facebook έχουν ξεπεράσει το 1 εκατομμύριο και από ό,τι φαίνεται το συγκεκριμένο site κοινωνικής δικτύωσης αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της καθημερινότητάς τους.
Η πλειονότητα των συμμετεχόντων επισκέπτονται την αγαπημένη τους ιστοσελίδα 2 με 3 φορές την ημέρα για 10 με 15 λεπτά. Οι κύριοι λόγοι που οι Έλληνες χρησιμοποιούν το Facebook είναι η επικοινωνία με παλιούς φίλους και γνωστούς (το 92% του δείγματος), οι εφαρμογές και τα παιχνίδια- για το 53% των ερωτηθέντων- και η ενημέρωση για τα προσωπικά στοιχεία φίλων και γνωστών (για το 46%). Ακριβώς όμως αυτοί οι λόγοι στην Ελλάδα μπορούν να αποτελέσουν πηγή δυσαρέσκειας για κάποιους χρήστες.
Υστερα από τρία χρόνια σκληρών διαπραγματεύσεων, η Ενωση Αμερικανών Εκδοτών και η Αμερικανική Εταιρεία Συγγραφέων δίνουν στην Google το ελευθέρας όχι μόνο να ψηφιοποιήσει και να διακινήσει ηλεκτρονικά τον κόπο τους αλλά και να τον εμπορευτεί, αποδίδοντας μέσω ενός ειδικού ταμείου (Book Rights Registry) τις αμοιβές για τα πνευματικά δικαιώματα. Στις 7 Οκτωβρίου θα ακούσουν από τον δικαστή στη Νέα Υόρκη, αν έχουν την τελική έγκριση για τον μεταξύ τους διακανονισμό. Που, κατά πώς φαίνεται, θα την έχουν… Οι Ευρωπαίοι άραγε τι θα κάνουν; Διότι βιβλία Ευρωπαίων συγγραφέων δεν βρίσκονται μόνο στη Γηραιά ήπειρο. Εκατομμύρια τίτλοι είναι διαθέσιμοι στις αμερικανικές βιβλιοθήκες, έτοιμη «ύλη» για την Google. Με μπροστάρηδες Γερμανούς και Γάλλους, Ευρωπαίοι εκδότες και συγγραφείς (βλέπε Γκίντερ Γκρας) εναντιώθηκαν στη συμφωνία με την Google.
Αντίθετα, οι Βρετανοί συνεργάζονται άψογα με τον αμερικανικό κολοσσό της πληροφορικής. Ηδη η Bodleian, βιβλιοθήκη της Οξφόρδης, ψηφιοποιείται ενώ και η Γαλλική Εθνική Βιβλιοθήκη ανακοίνωσε πριν από λίγες μέρες ότι σκέφτεται να συνεργαστεί, μήπως και καταφέρει να ψηφιοποιήσει τα αρχεία της. Ορισμένοι, πάντως, Βρετανοί εκδότες, αν και ποτέ δεν εξέφρασαν ευθέως αντιρήσεις, διαπραγματεύτηκαν με την Google για να αποσαφηνιστεί ποια βιβλία θα θεωρούν εξαντλημένα. Γιατί μερικές φορές εκείνα που έχουν εξαντληθεί στην Αμερική κυκλοφορούν ακόμα στην Ευρώπη.
Η γειτόνισσα παρακάτω αν κι ετοιμαζόταν να με κληρονομήσει θα δοκιμάσει αύριο -πρώτη και καλύτερη- τα θαύματα της ρομποτικής ιατρικής, οπότε σίγουρα μία δόση καλής ενέργειας τη χρειάζεται. Επιστρατεύστε συνάδελφοι κι ανάδελφοι τα καλά vibes. Φυσικά με έχει χρίσει ιατρικό ακόλουθο κι αποδέχθηκα ασμένως αλλά μεταξύ μας ο μύχιος πόθος μου είναι να συναντηθούμε επιτέλους με τον Mcdreamy…
Αιτήθηκε λοιπόν ένα αφιέρωμα κι εγώ επικαλούμαι ένα κείμενο υψηλών πτήσεων του οποίου όμως η γνησιότητα της προέλευσης έχει πολλαπλώς αμφισβητηθεί:
«Αν ο Θεός ξεχνούσε για μια στιγμή ότι είμαι μια μαριονέτα φτιαγμένη από κουρέλια και μου χάριζε ένα κομμάτι ζωή, ίσως να έλεγα όλα αυτά που σκέφτομαι, αλλά σίγουρα θα σκεφτόμουν όλα αυτά που λέω εδώ. Θα έδινα αξία στα πράγματα, όχι γι’ αυτά που αξίζουν, αλλά γι’ αυτό που σημαίνουν. Θα κοιμόμουν λίγο, θα ονειρευόμουν πιο πολύ, γιατί για κάθε λεπτό που κλείνουμε τα μάτια, χάνουμε εξήντα δευτερόλεπτα φως.
Θα συνέχιζα όταν οι άλλοι σταματούσαν, θα ξυπνούσα όταν οι άλλοι κοιμόνταν. Θα άκουγα όταν οι άλλοι μιλούσαν και πόσο θα απολάμβανα ένα ωραίο παγωτό σοκολάτα!
Αν ο Θεός μου δώριζε ένα κομμάτι ζωή, θα ντυνόμουν λιτά, θα ξάπλωνα μπρούμυτα στον ήλιο, αφήνοντας ακάλυπτο όχι μόνο το σώμα αλλά και την ψυχή μου. Θεέ μου, αν μπορούσα, θα έγραφα το μίσος μου πάνω στον πάγο και θα περίμενα να βγει ο ήλιος. Θα ζωγράφιζα μ’ ένα όνειρο του Βαν Γκογκ πάνω στα άστρα ένα ποίημα του Μπενεντέτι κι ένα τραγούδι του Σερράτ θα ήταν η σερενάτα που θα χάριζα στη σελήνη. Θα πότιζα με τα δάκρυά μου τα τριαντάφυλλα, για να νιώσω τον πόνο από τ’ αγκάθια τους και το κοκκινωπό φιλί των πετάλων τους…
Θεέ μου, αν είχα ένα κομμάτι ζωή… Δεν θα άφηνα να περάσει ούτε μια μέρα χωρίς να πω στους ανθρώπους ότι αγαπώ, ότι τους αγαπώ. Θα έκανα κάθε άνδρα και γυναίκα να πιστέψουν ότι είναι αγαπητοί μου και θα ζούσα ερωτευμένος με τον έρωτα. Στους ανθρώπους θα έδειχνα πόσο λάθος κάνουν να νομίζουν ότι παύουν να ερωτεύονται όταν γερνούν, χωρίς να καταλαβαίνουν ότι γερνούν όταν παύουν να ερωτεύονται! Στο μικρό παιδί θα έδινα φτερά, αλλά θα το άφηνα να μάθει μόνο του να πετάει. Στους γέρους θα έδειχνα ότι το θάνατο δεν τον φέρνουν τα γηρατειά αλλά η λήθη. Έμαθα τόσα πράγματα από σας, τους ανθρώπους …; Έμαθα πως όλοι θέλουν να ζήσουν στην κορυφή του βουνού, χωρίς να γνωρίζουν ότι η αληθινή ευτυχία βρίσκεται στον τρόπο που κατεβαίνεις την απόκρημνη πλαγιά.
Έμαθα πως όταν το νεογέννητο σφίγγει στη μικρή παλάμη του, για πρώτη φορά, το δάχτυλο του πατέρα του, το αιχμαλωτίζει για πάντα. Να λες πάντα αυτό που νιώθεις και να κάνεις πάντα αυτό που σκέφτεσαι. Αν ήξερα ότι σήμερα θα ήταν η τελευταία φορά που θα σ’ έβλεπα να κοιμάσαι, θα σ’ αγκάλιαζα σφιχτά και θα προσευχόμουν στον Κύριο για να μπορέσω να γίνω ο φύλακας της ψυχής σου. Αν ήξερα ότι αυτή θα ήταν η τελευταία φορά που θα σ’ έβλεπα να βγαίνεις από την πόρτα, θα σ’ αγκάλιαζα και θα σού ‘δινα ένα φιλί και θα σε φώναζα ξανά για να σου δώσω κι άλλα.
Αν ήξερα ότι αυτή θα ήταν η τελευταία φορά που θα άκουγα τη φωνή σου, θα ηχογραφούσα κάθε σου λέξη για να μπορώ να την ακούω ξανά και ξανά. Αν ήξερα ότι αυτές θα ήταν οι τελευταίες στιγμές που σ’ έβλεπα, θα έλεγα “σ’ αγαπώ” και δεν θα υπέθετα, ανόητα, ότι το ξέρεις ήδη. Υπάρχει πάντα ένα αύριο και η ζωή δίνει ευκαιρίες για να κάνουμε τα πράγματα όπως πρέπει, αλλά σε περίπτωση που κάνω λάθος και μας μένει μόνο το σήμερα, θα’ ήθελα να σου πω πόσο σ’ αγαπώ κι ότι ποτέ δεν θα σε ξεχάσω. Το αύριο δεν το έχει εξασφαλίσει κανείς, είτε νέος είτε γέρος. Σήμερα μπορεί να είναι η τελευταία φορά που βλέπεις τους ανθρώπους που αγαπάς. Γι’ αυτό μην περιμένεις άλλο, καν’ το σήμερα, γιατί αν το αύριο δεν έρθει ποτέ, θα μετανιώσεις σίγουρα για τη μέρα που δεν βρήκες χρόνο για ένα χαμόγελο, μια αγκαλιά, ένα φιλί και ήσουν πολύ απασχολημένος για να κάνεις πράξη μια επιθυμία. Κράτα αυτούς που αγαπάς κοντά σου, πες τους ψιθυριστά πόσο πολύ τους χρειάζεσαι, αγάπα τους και φέρσου τους καλά, βρες χρόνο για να τους πεις “;συγγνώμη”;, “;συγχώρεσε με”;, “;σε παρακαλώ”;, “;ευχαριστώ”; κι όλα τα λόγια αγάπης που ξέρεις. Κανείς δεν θα σε θυμάται για τις κρυφές σου σκέψεις. Ζήτα απ’ τον Κύριο τη δύναμη και τη σοφία για να τις εκφράσεις.
Η μάχη του Ματζικέρτ τον Αύγουστο 1071, που έληξε με συντριπτική ήττα του Βυζαντίου και περηφανή νίκη των Σελτζούκων Τούρκων. Με τον αυτοκράτορα Ρωμανό τον Τέταρτο τον Διογένη αιχμάλωτο του σουλτάνου Αλπ Αρσλάν και τον στρατό του διαλυμένο. Μετά απ’ αυτή τη μάχη οι Σελτζούκοι θα εγκαθίσταντο οριστικά σε μέγιστο τμήμα της Μικράς Ασίας και η άλλοτε κραταιά αυτοκρατορία θα όδευε οριστικά προς την απόλυτη παρακμή.
Σχεδόν χίλια χρόνια μετά την καταστροφή, η ιστορική έρευνα έρχεται να αναπαραστήσει στο Ιντερνετ την πορεία των Βυζαντινών προς τη μάχη. Την τιτάνια προσπάθεια έχουν ξεκινήσει εδώ και λίγο καιρό τα πανεπιστήμια του Μπέρμιγχαμ (Βρετανία) και του Πρίνστον (ΗΠΑ) και, καλώς εχόντων των πραγμάτων, αναμένεται να την ολοκληρώσουν στα μέσα του 2011.
Τότε θα αποκαλυφθούν αναλυτικά και όλες οι κινήσεις των Βυζαντινών και όλοι οι παράγοντες που επηρέασαν την έκβαση της μάχης: στρατολόγηση, προμήθειες, τοπογραφία, ασθένειες -ακόμη και η επίδραση… της διάρροιας στους φαντάρους της εποχής εκείνης.
Πρόκειται για το μεγαλύτερο πρότζεκτ ιστορικού χαρακτήρα από καταβολής κυβερνοδιαστήματος και σημαντικό ρόλο σε αυτό θα παίξει η σύγχρονη τεχνολογία. Τον ρόλο, βλέπετε, των βυζαντινών στρατιωτών, θα αναλάβουν δεκάδες χιλιάδες «avatars». Οι γνωστές μας, δηλαδή, φιγούρες που αντιπροσωπεύουν ανθρώπους στον κόσμο του Ιντερνετ και τις συναντάμε συνήθως σε φανταστικούς κόσμους όπως το «Second Life».
Το φάντασμα ενός καναδού σκίουρου, που από τη μία μέρα στην άλλη μεταμορφώθηκε από απλό τρωκτικό σε παγκόσμια διασημότητα. Εως και δικό του γκρουπ στο «Facebook» απέκτησε, με χιλιάδες μέλη. Κι όλα αυτά με μια τυχαία συμμετοχή σε ένα φωτογραφικό στιγμιότυπο…
Η ιστορία έχει ως εξής:
*Μια μέρα του περασμένου Μαΐου, το ζεύγος Τζάκσον και Μελίσα Μπραντς από τη Μινεσότα των ΗΠΑ έκοβε βόλτες στην καναδέζικη λίμνη Μινεγουάνκα.
Ως νορμάλ τουρίστες, λοιπόν, σκέφτηκαν κάποιοι στιγμή να φωτογραφηθούν με φόντο τα γάργαρα νερά.
*Εστησαν την κάμερα, ρύθμισαν το χρονοδιακόπτη, κάθησαν στην όχθη της λίμνης και περίμεναν το «κλικ». Πριν ακουστεί, όμως, ο πολυπόθητος ήχος, τσουπ μπήκε στη μέση ένας σκίουρος να δει τι «παίζεται».
*Ετσι βρέθηκε αμέσως πρώτη μούρη ανά την υφήλιο.
*Το αποτέλεσμα ήταν τόσο αστείο, που το ζεύγος Μπραντς φρόντισε να το στείλει σε διαγωνισμό του «National Geographic». Οι υπεύθυνοι του περιοδικού ενθουσιάστηκαν, το ανήρτησαν στην ιστοσελίδα τους πριν από λίγες μέρες και έκανε το γύρο του κόσμου.
*Εκτοτε, ο «Nuts» (βλέπε «Φουντούκιας»), όπως βαφτίστηκε ο σκίουρος, εμφανίζεται παντού είτε μόνος του είτε ως απρόσκλητος επισκέπτης σε κάθε είδους φωτογραφίες -από πορτρέτα πολιτικών μέχρι οικογενειακά ενσταντανέ.
*Ο ίδιος, φυσικά, δεν κερδίζει τίποτε ως κοπυράιτ, αλλά ο καναδικός οργανισμός τουρισμού ανοίγει σαμπάνιες. Τα τρωκτικά, βλέπετε, της λίμνης Μινεγουάνκα έγιναν διάσημα και οι επισκέπτες συρρέουν τώρα κατά εκατοντάδες προσπαθώντας να επιτύχουν ανάλογες ξεκαρδιστικές στιγμές.
Στη δεκαετία του ΄60 είχαμε τη γενιά των «μπέιμπι μπούμερς». Στα τέλη της δεκαετίας του ΄80 με αρχές ΄90 είχαμε τους «γιάπηδες». Σήμερα, μόλις δέκα χρόνια στη νέα χιλιετία, έχουμε τους «ψηφιακά αναθρεμμένους». Μόνο που η γενιά αυτή δεν αφορά συγκεκριμένους ανθρώπους, συγκεκριμένη κοινωνική τάξη ή συγκεκριμένα επαγγέλματα. Πρόκειται για συμπολίτες μας σε όλη την Ευρώπη που γνωρίζουν πάρα πολύ καλά το Διαδίκτυο και είναι έτοιμοι να εφαρμόσουν όλες τις καινοτομίες καθώς και να δημιουργήσουν νέες εφαρμογές, επεκτείνοντας περαιτέρω τις δυνατότητές του.
Τη νέα αυτή γενιά Ευρωπαίων, τους «ψηφιακά αναθρεμμένους», αναδεικνύει πρόσφατη έκθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για την ψηφιακή ανταγωνιστικότητα των κρατών-μελών της ΕΕ.
Οπως χαρακτηριστικά επισημαίνεται στην έκθεση, η γενιά των «ψηφιακά αναθρεμμένων» αποτελεί ανυπολόγιστο δυναμικό για την ανάπτυξη της Ευρώπης. Μάλιστα, σύμφωνα με στοιχεία της έκθεσης τα οποία έδωσε στη δημοσιότητα ο Σύνδεσμος Επιχειρήσεων Πληροφορικής και Επικοινωνιών Ελλάδος (ΣΕΠΕ), ο ψηφιακός τομέας της Ευρώπης σημείωσε μεγάλη πρόοδο από το 2005. Σήμερα, περίπου τέσσερα χρόνια μετά, το 56% των Ευρωπαίων χρησιμοποιεί το Ιnternet, το 80% εξ αυτών μέσω σύνδεσης υψηλής ταχύτητας (σε σύγκριση με το ένα τρίτο το 2004), δίνοντας παγκοσμίως στην Ευρώπη την πρωτοκαθεδρία στο ευρυζωνικό Ιnternet.
Οπως εκτιμά η ΕΕ, η χρήση του Διαδικτύου θα ανεβεί στα ύψη καθώς οι «ψηφιακά αναθρεμμένοι» της Ευρώπης θα εισέλθουν στον επαγγελματικό στίβο, διαμορφώνοντας και καθοδηγώντας τις τάσεις της αγοράς ολοένα περισσότερο. Καθώς τα παραδοσιακά επιχειρηματικά μοντέλα βαλτώνουν, οι εταιρείες θα πρέπει να προσφέρουν ελκυστικές υπηρεσίες στη νέα γενιά χρηστών, ενώ οι νομοθέτες θα πρέπει να δημιουργήσουν τις σωστές συνθήκες προκειμένου να διευκολύνουν την πρόσβαση στο νέο επιγραμμικό περιεχόμενο, ενώ παράλληλα θα διασφαλίζουν τις αποδοχές των δημιουργών.
Ενα παιδί που βλέπει κατά μέσο όρο 27 ώρες την εβδομάδα τηλεόραση, θα έχει δει μέχρι την ηλικία των δεκαοκτώ ετών 200.000 σκηνές βίας και 40.000 φόνους. H βία εμποτίζει κάθε περιοχή της ψυχοσύνθεσής του. Tο γεγονός αυτό εξόργιζε τον Τζορτζ Γκέρμπνερ: η μικρή οθόνη, είπε, προσφέρει μια εικόνα του κόσμου βίαια, άγρια, καταπιεστική, επικίνδυνη και ανακριβή. O ουγγρικής καταγωγής, πρώην κοσμήτορας της Σχολής Eπικοινωνίας του Πανεπιστημίου της Πενσυλβανίας, μελέτησε τριάντα χρόνια τώρα την τηλεόραση. Tην θεωρεί τοξικό απόβλητο των δυνάμεων της αγοράς που αφήνιασε. Tο Mέσο αυτό, είπε, ενώ έχει τη δυνατότητα να εμπλουτίσει τον πολιτισμό, εκτρέφει τον φόβο και τον πανικό. Aν αυτά συναντήσουν στο μέλλον και οικονομικές υφέσεις, μπορούν τελικά να υπονομεύσουν τη Δημοκρατία.
O Γκέρμπνερ στοιχειοθετεί την οργή του για τον «δηλητηριώδη ρόλο» της τηλεόρασης. «Δεν υπάρχει σοβαρότερη υπόθεση μιας κοινωνίας από τους μύθους με τους οποίους μεγαλώνει τα παιδιά της. Για πρώτη φορά στην ιστορία μας, αυτοί οι μύθοι δεν είναι αφηγήσεις ούτε των γονιών, ούτε των σχολείων, ούτε της Εκκλησίας, ούτε της κοινότητας ή της φυλής. Tην αφήγηση έχει αναλάβει μια διαρκώς συρρικνούμενη ομάδα επιχειρήσεων, που έχουν κάτι να πουλήσουν. Aυτή η αλλαγή είναι θεμελιακή για το πολιτιστικό περιβάλλον στο οποίο τα παιδιά μας μεγαλώνουν και κοινωνικοποιούνται…».
«Mέχρι να τελειώσει το Λύκειο ένα παιδί, θα έχει δει περισσότερες ώρες τηλεόρασης απ’ όσες θα περάσει στα αμφιθέατρα του πανεπιστημίου. H τηλεόραση έχει γίνει μια πολιτιστική δύναμη ισάξια της θρησκείας στην Ιστορία. Mόνο η θρησκεία είχε τη δύναμη να μεταφέρει το ίδιο μήνυμα για την πραγματικότητα σε κάθε κοινωνική ομάδα, να δημιουργεί κοινό πολιτισμό…».
…«H τηλεοπτική βία στρατιωτικοποιεί τη σκέψη», λέει ο Γκέρμπνερ, και δημιουργεί το «Σύνδρομο του Aγριου Kόσμου». Eπειδή η τηλεόραση παρουσιάζει τον κόσμο χειρότερο απ’ όσο είναι, φοβόμαστε κι αγχωνόμαστε. Aυτό μας κάνει επιρρεπείς να ζητάμε από τις αρχές όλο και πιο σκληρά μέτρα για την πάταξη της εγκληματικότητας. O Γκέρμπνερ πιστεύει πως οι υποστηρικτές της θανατικής καταδίκης στις HΠA πλήθυναν τα τελευταία τριάντα χρόνια, λόγω της απεικόνισης της βίας στη μικρή οθόνη. Οσο περισσότερο αίμα βλέπει κάποιος στην τηλεόραση, τόσο περισσότερο αισθάνεται να απειλείται από βίαιες πράξεις.
Τα οικονομικά πλεονεκτήματα της βίας
Tο εκπληκτικότερο είναι πως η βία, παρά το γεγονός ότι εθίζει τους ανθρώπους, δεν προέχει στις προτιμήσεις των τηλεθεατών. Aν δούμε τις κορυφαίες σε θεαματικότητα εκπομπές των καναλιών, λέει ο Γκέρμπνερ, θα διαπιστώσουμε ότι προηγούνται σόου και σειρές που δεν έχουν βία και σεξ. Tο πρόβλημα είναι οι παραγωγοί της ψυχαγωγίας, που μετρούν πλέον το κόστος του πολιτιστικού προϊόντος σε δολάρια ανά χιλιάδα θεατών. Tα βίαια προγράμματα είναι πιο φθηνά στην παραγωγή, γι’ αυτό και παράγονται περισσότερο. Εχουν όμως κι ένα άλλο πλεονέκτημα: εξάγονται ευκολότερα. H βία (όπως και το σεξ) είναι πολυπολιτισμική. Εχει εγγενές το βασικό τηλεοπτικό χαρακτηριστικό: χρειάζεται κυρίως εικόνα. Οταν ο Σιλβέστερ Σταλόνε, για παράδειγμα, καθαρίζει κατά εκατοντάδες τους «κακούς» γίνεται εύκολα «κατανοητός» σε κάθε γωνιά της υφηλίου. Tο χιούμορ, οι πολύπλοκοι διάλογοι, οι ειδικές πολιτιστικές ιδιοσυγκρασίες κ. λπ. δεν μεταφράζονται τόσο καλά. Γι’ αυτό και η σειρά «Pοwer Rangers» έχει εκατομμύρια τηλεθεατές σε ογδόντα χώρες του κόσμου. Ετσι φτιάχνεται μια διψασμένη παγκόσμια αγορά που ζητεί το απλό, το βίαιο και το γυμνό.
Φθηνή, λοιπόν, στην παραγωγή κι εύκολη στη διανομή, η βία είναι ο πλέον σίγουρος δρόμος προς το κέρδος. Γίνεται μέρος μιας παγκόσμιας συνταγής, που κατά τον Γκέρμπνερ «επιβάλλεται στους δημιουργικούς ανθρώπους και πλασάρεται στα παιδιά του κόσμου».
Ιnfo
Καρλ Πόπερ – Τζον Κοντρί, «Τηλεόραση. Κίνδυνος για τη δημοκρατία», εκδ. Νέα Σύνορα, Α. Α. Λιβάνης
Στέλιος Παπαθανασόπουλος, «Η βία στην ελληνική τηλεόραση», εκδ. Καστανιώτης
Oλα δείχνουν ότι η προεκλογική υπόσχεση του 2004, «ένας υπολογιστής για κάθε μαθητή», γίνεται πραγματικότητα. Οπως ανακοίνωσε χθες ο κ. Αρης Σπηλιωτόπουλος 126.000 μαθητές της Α΄ Γυμνασίου πρόκειται να λάβουν από το υπουργείο Παιδείας ένα εκπτωτικό κουπόνι αξίας 450 ευρώ για την αγορά φορητού υπολογιστή.
Είναι μια σημαντική και ευεργετική για την παιδεία απόφαση, αλλά επειδή έχουμε καεί στον χυλό της ελληνικής γραφειοκρατίας, λέμε: είθε να πραγματοποιηθεί η εξαγγελία και τα πρωτάκια του Γυμνασίου να μπουν με φορητούς υπολογιστές στην τάξη τους.
Η σημαντική όμως αυτή απόφαση σκιάζεται από μια λεπτομέρεια. Σύμφωνα με τις εξαγγελίες το κράτος θα δώσει στα παιδιά ένα κουπόνι των 450 ευρώ για να αγοράσουν έναν υπολογιστή (σχεδόν) της αρεσκείας τους. Και το κουπόνι θετικό είναι. Αντί να γίνονται δημόσιοι μειοδοτικοί διαγωνισμοί για την προμήθεια 126.000 υπολογιστών, οι οποίοι αναγκαστικά θα δημιουργήσουν καθυστερήσεις, ενστάσεις, εντάσεις, διαφθορά κ.λπ., το κράτος (από την εποχή που το ΠΑΣΟΚ ήταν κυβέρνηση) ασπάστηκε τη μέθοδο του «νεοφιλελεύθερου» κουπονιού: η πολιτεία ενισχύει τον πολίτη κι αυτός επιλέγει πώς θα ξοδέψει την ενίσχυση. Αντί να επιλέγει ένας απρόσωπος γραφειοκρατικός μηχανισμός ποιον υπολογιστή πρέπει να έχουν τα παιδιά της πρώτης Γυμνασίου, αφήνει στα παιδιά και τους γονείς το δικαίωμα να διαλέξουν.
«Δικαίωμα να διαλέξουν», είπαμε; Περίπου, διότι για πρώτη φορά από τότε που εφαρμόζεται η μέθοδος του κουπονιού μπαίνει πλαφόν προς τα πάνω! Μέχρι τώρα, όποτε το κράτος αποφάσιζε να ενισχύει τους πολίτες για να γευτούν τα αγαθά της πληροφορικής κοινωνίας έδινε ένα κουπόνι για να μπορεί να αγοράσει κάποιος τα βασικά κι από κει και πέρα, ο πολίτης αν ήθελε μπορούσε να βάλει κάτι από την τσέπη του για να πάρει κάτι καλύτερο. Ετσι γίνεται χρόνια με τους φοιτητές και είναι εξαιρετικά επιτυχημένο: όλοι έχουν πρόσβαση στην πληροφορική κοινωνία, αλλά αν κάποιος θέλει να έχει λίγη περισσότερη πρόσβαση (π.χ. ένα ταχύτερο υπολογιστή) δεν του παίρνουμε και το κεφάλι.
Ομως, κάποιοι φωστήρες του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου (οι οποίοι μάλλον δεν έχουν χρησιμοποιήσει ποτέ υπολογιστή στη ζωή τους), αποφάσισαν το παλφόν: όποιο παιδί ενισχυθεί με το κουπόνι των 450 ευρώ δεν μπορεί να τσοντάρει 50 ευρώ από το χαρτζιλίκι του, για να αποκτήσει υπολογιστή με π.χ. μεγαλύτερο σκληρό δίσκο. Τι λογική έχει αυτή η πρόνοια;
Στην αρχή υποπτευθήκαμε διαφθορά. Επειδή ο όρος αυτός εκ των πραγμάτων αποκλείει τους προμηθευτές που έχουν τα καλά και ακριβά μηχανήματα, φανταστήκαμε ότι ο διαγωνισμός φωτογραφίζει τους άλλους που πουλούν τα φθηνά. Κάναμε λάθος. Η πρόνοια αυτή έχει να κάνει με την παλαιοσυντηρητική άποψη της… σχολικής ποδιάς. Το σκεπτικό του Ινστιτούτου ήταν να μην δημιουργηθούν ανισότητες μέσα στην τάξη και όπως ακριβώς υποστηρίζουν οι υπέρμαχοι της ποδιάς η ελευθερία θα κάνει «τα παιδιά να ασχολούνται με το ποιος έχει μεγαλύτερη οθόνη και καλύτερο δίσκο». Εστη επιχειρείται να επιβληθεί μια συντηρητικού τύπου ομοιομορφία.
Είπαμε να μπούμε με το δεξί στην πληροφορική κοινωνία, αλλά όχι μ’ αυτό το δεξί…
Στιγμές του Will Hoffman. Μία ταινία μικρού μήκους που μας θυμίζει την ομορφιά του δώρου της ζωής. Αντλεί την έμπνευσή του από το βιβλίο του David Eagleman , “Sum”.
Μια πολύ ενδιαφέρουσα διαφήμιση δημιουργημένη από τον Ewan Paterson με θέμα τον αυτισμό, η οποία κυκλοφόρησε σε τρεις εκδόσεις με το μήνυμα : “The longer a child with autism goes without help, the harder they are to reach”.
Τη νύχτα της 14ης προς την 15η Αυγούστου 1909 συγκεντρώθηκαν στους πρόποδες του Υμηττού, στους στρατώνες στο Γουδί, 250 αξιωματικοί και 2.000 περίπου οπλίτες, καθώς και μερικοί πολίτες για να διακηρύξουν την αντίθεσή τους προς την κυβέρνηση και τον θρόνο, υποστηρίζοντας το πρόγραμμα του «Στρατιωτικού Συνδέσμου», που τους είχε καλέσει να συμπαρασταθούν στους στόχους τους.
Το πρόγραμμα αυτό, διατυπωμένο σε ήπιο τόνο για «επαναστατική» προκήρυξη, εξέφραζε γενικές ευχές για τη βελτίωση των Ενόπλων Δυνάμεων, της διοίκησης και της εκπαίδευσης, καθώς και την κατάργηση της «απαίσιας συναλλαγής», ευχές που έβρισκαν σύμφωνους όλους τους Ελληνες. Απαριθμούσε επίσης με σαφήνεια ποιες ριζοσπαστικές ενέργειες δεν επιχειρούσε ο «Στρατιωτικός Σύνδεσμος»: 1) Την κατάργηση της δυναστείας ή την αντικατάσταση του βασιλιά, 2) την εγκαθίδρυση στρατιωκρατικού καθεστώτος, 3) την κατάργηση της κυβέρνησης ή του Συντάγματος, 4) την απομάκρυνση στελεχών του στρατού ή του ναυτικού. Απαιτούσε ωστόσο: «όπως ο τε Διάδοχος και οι Βασιλόπαιδες απόσχωσι της ενεργού και διοικητικής εν τω στρατώ και τω ναυτικώ υπηρεσίας, διατηρούντες τους ους κέκτηνται βαθμούς…».
Το πρωί της 15ης Αυγούστου ο λαός της πρωτεύουσας αφυπνιζόταν με έκπληξη από την είδηση του Κινήματος. Ο αρχηγός του «Συνδέσμου», ο συνταγματάρχης του πυροβολικού, Νικόλαος Ζορμπάς, έγραφε: «Το Κίνημα του στρατού δεν κατέληξε την 15η Αυγούστου εις λαϊκήν επανάστασιν, αλλά παρέμεινε κατά την ημέραν εκείνην ως ένοπλος στρατιωτική στάσις της φρουράς των Αθηνών, διότι ο λαός δεν ανεμίχθη εις το Κίνημα, ουδέ εξεδήλωσε τι υπέρ τούτου…».
Χρησιμοποιούμε cookies για να σας προσφέρουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία στη σελίδα μας. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε τη σελίδα, θα υποθέσουμε πως είστε ικανοποιημένοι με αυτό.
Αρθρο της Σάντυς Τσαντάκη στην Καθημερινή
Άρθρα (RSS)