Terra Computerata

Μέσα από αυτό το σύντομο stop-motion animation, που δημιουργήθηκε για το συνέδριο βιβλίου στην Νέα Ζηλανδία βλέπουμε τα βιβλία να ζωντανεύουν.Ισως έτσι μας  υπενθυμίζουν ποια είναι η διαφορά τους με τα eBooks.

Πώς να πείσεις 14χρονα και 15χρονα Γαλλάκια να επιλέξουν τα αρχαία ελληνικά ως μάθημα στο σχολείο του υποβαθμισμένου προαστίου όπου ζουν και φοιτούν; Τι ελπίδες μπορεί να έχεις, δεδομένου ότι στο άκουσμα της λέξης grec το μυαλό τους πηγαίνει αποκλειστικά στο sandwich grec (ελληνιστί σουβλάκι);«Υποψήφιους πελάτες». Έτσι αποκαλεί ο Ογκιστέν ντ΄ Ιμιέρ τους μαθητές της Γ΄ Γυμνασίου στο Μο, το «δύσκολο» προάστιο του Παρισιού στο οποίο διδάσκει. Δεκαπέντε χρόνια τώρα, ο Ντ΄ Ιμιέρ δίνει μάχη προκειμένου να παραμείνει ζωντανή μια νεκρή γλώσσα όπως τα αρχαία ελληνικά στο σχολείο της περιοχής του και για να το επιτύχει, εφευρίσκει διάφορες μεθόδους ώστε να «στρατολογήσει πελάτες» μεταξύ των τάξεων της Γ΄ Γυμνασίου, οπότε και αρχίζουν να προσφέρονται τα αρχαία ελληνικά ως μάθημα επιλογής. Ένας ηράκλειος άθλος, ο οποίος – επισημαίνει η «Figaro»«ξεπέρασε τα όρια της μυθολογίας και έγινε πραγματικότητα» χάρη στο βιβλίο που έγραψε ο Ντ΄ Ιμιέρ με τις εμπειρίες του: «Ηomere et Shakespeare en banlieue» (Ο Όμηρος και ο Σαίξπηρ στα υποβαθμισμένα προάστια).

– Λοιπόν, τι είναι για εσάς τα ελληνικά (le grec);

– Σάντουιτς!

– Όχι, σοβαρά τώρα, έχετε ακούσει ποτέ να γίνεται λόγος για τα αρχαία ελληνικά ή τα λατινικά; – Αυτές είναι νεκρές γλώσσες! – Δεν χρησιμεύουν σε τίποτα! – Αυτά είναι για τους κεσβλά! (τους βλάκες)

Κάθε χρονιά, ο ίδιος διάλογος. Πολλοί άλλοι στη θέση του Ντ΄ Ιμιέρ θα είχαν καταθέσει τα όπλα. Εκείνος όμως επιμένει. Ψάχνει μεταξύ των μαθητών να βρει κάποιον να φοράει Νike. Και τους επισημαίνει πως βγαίνει από τα ελληνικά, από τη νίκη. Τους εξηγεί πως τα αρχαία ελληνικά μπορούν να τους βοηθήσουν να κάνουν πρόοδο στα γαλλικά, τις επιστήμες ή και στις «ζωντανές γλώσσες». Δεν διστάζει να επικαλεστεί και τον Ζιντάν αν χρειαστεί, τον θρυλικό ποδοσφαιριστή. «Ξέρετε πως έχει ιδρύσει μια οργάνωση κατά της leucodystrophie; (της λευκοδυστροφίας)», τους ρωτάει. Και βλέποντας πως «τσιμπάνε», τους αναλύει την ετυμολογία της λέξης που περιγράφει μια σπάνια νευρολογική πάθηση, και είναι φυσικά ελληνική.

Ο Ντ΄ Ιμιέρ έμαθε να αγαπά τα αρχαία ελληνικά και τα λατινικά όταν ήταν ακόμα παιδί. Και οι δύο γονείς του ήταν καθηγητές, επιμένει όμως πως δεν τον πίεσαν ποτέ να ενδιαφερθεί γι΄ αυτά. Τελείωσε το σχολείο, σπούδασε πολιτικές επιστήμες, κλασικές γλώσσες και θέατρο, πέρασε τον ειδικό διαγωνισμό που διοργανώνεται στη Γαλλία για τις θέσεις καθηγητών, έκανε το stage του σε ένα προνομιούχο προάστιο του Παρισιού, το ΣενΖερμέν-αν-Λε, κατόπιν διορίστηκε σε ένα λύκειο του Μο, ενός υποβαθμισμένου προαστίου περίπου 40 χιλιόμετρα από το κέντρο της γαλλικής πρωτεύουσας, τοποθετημένου μεταξύ εργατικών πολυκατοικιών και χωραφιών. Εκεί, αναφέρει η «Figaro», «βιώνει για πρώτη φορά την απόλυτη ακινησία ενός εκπαιδευτικού συστήματος που έχει ξεχάσει τους μαθητές».

«Για ομοφυλόφιλους»
Ο επιθεωρητής εκπαίδευσης που διορίζεται να τον αξιολογήσει «καταγγέλλει» στην Περιφερειακή Διεύθυνση Εκπαίδευσης πως ο εν λόγω Ντ΄ Ιμιέρ ακολουθεί «παιδαγωγικές μεθόδους μιας άλλης εποχής». Κι αυτό, διότι δεν ανέχεται από τους μαθητές του καμία καθυστέρηση, ούτε στην ώρα προσέλευσης ούτε στις εργασίες για το σπίτι, και τους υποχρεώνει να ξαναγράφουν 25 φορές κάθε λάθος. Είναι τόσα πολλά τα προβλήματα, που τα αρχαία ελληνικά «δεν συμπεριλαμβάνονται στις προτεραιότητές του». Πόσω μάλλον αφού η πρώτη επαφή του νεαρού καθηγητή με τον υποδιευθυντή τού σχολείου καταλήγει με τον τελευταίο να λέει: «Α, τα (αρχαία) ελληνικά… αυτά είναι για τους pedes (τους ομοφυλόφιλους)». Όταν τίθεται ωστόσο θέμα «επιβίωσής» τους στο σχολείο, ελλείψει ενδιαφερόμενων γι΄ αυτά μαθητών, «αντέδρασα ενστικτωδώς. Έπρεπε να πολεμήσω γι΄ αυτό το μάθημα που μου είχε προσφέρει τόση ικανοποίηση στα δικά μου σχολικά χρόνια». Χρειαζόταν μια «μέθοδο στρατολόγησης», με τα χρόνια την τελειοποίησε. Σήμερα, καλεί συχνά παλιούς μαθητές να έρθουν να πουν «έναν καλό λόγο» για τα αρχαία ελληνικά στους 15χρονους «υποψήφιους πελάτες»: «Είναι καλύτεροι πρεσβευτές τους από μένα», εξηγεί.

Τα αρχαία ελληνικά στη σημερινή Γαλλία

ΣΤΗ ΓΑΛΛΙΑ, το δημοτικό έχει πέντε τάξεις, το γυμνάσιο τέσσερις και το λύκειο τρεις. Η Τroisieme, που αντιστοιχεί στη δική μας Γ΄ Γυμνασίου, είναι η πρώτη τάξη όπου οι μαθητές μπορούν να επιλέξουν ως μάθημα επιλογής τα αρχαία ελληνικά, κάνοντας τρεις ώρες την εβδομάδα. Ανάλογη επιλογή υπάρχει και στη Seconde, που αντιστοιχεί στη δική μας Α΄ Λυκείου ενώ αρχίζοντας την Ρremiere, τη Β΄ Λυκείου, οι μαθητές έχουν πλέον επιλέξει αν θα ακολουθήσουν οικονομικοκοινωνική, λογοτεχνική ή επιστημονική κατεύθυνση. Ακόμα και στη λογοτεχνική κατεύθυνση, πάντως, τα αρχαία ελληνικά παραμένουν έως και στην Τerminale, την τελευταία τάξη του λυκείου, ως μάθημα επιλογής.

Τα Νέα

Μπορείτε να παρακολουθήσετε τον  Ογκιστέν ντ΄ Ιμιέρ στο facebook

Παλαμάς, Παπαδιαμάντης, Καζαντζάκης, Σεφέρης, Ελύτης, Εμπειρίκος. Συγγραφείς και ποιητές που θα βρεθούν νοερά κοντά μας, μέσω μιας έκθεσης χειρογράφων τους
«Τα χειρόγραφα, με τις μουντζούρες τους μαζί, μεταφέρουν τον παλμό του χεριού που τα χάραξε και προκαλούν συγκίνηση, όπως συγκίνηση προκαλεί το να δεις από κοντά ένα διάσημο πίνακα, που τον έχεις δει χιλιάδες φορές σε φωτογραφίες», λέει στα «ΝΕΑ» ο ποιητής Αντώνης Φωστιέρης, συνεκδότηςμαζί με τον Θανάση Νιάρχο- του λογοτεχνικού περιοδικού «Η Λέξη». Το περιοδικό γιορτάζει τα 200 τεύχη του με μια έκθεση χειρογράφων με τον γενικό τίτλο «Scripta manent» (Τα γραπτά μένουν), η οποία περιλαμβάνει χειρόγραφα συνεργατών του, αλλά και χειρόγραφα παλαιότερων συγγραφέων και ποιητών που δανείστηκε από αρχεία, συγγενείς και φίλους των δημιουργών.

Κάπου 230 χειρόγραφα θα εκτεθούν στην έκθεση που εγκαινιάζεται την Τρίτη 3/11 στον χώρο «Τεχνόπολις». Θα υπάρχει ένα χειρόγραφο ανά δημιουργό, συνοδευόμενο από φωτογραφία του. Ένα από τα παλαιότερα χειρόγραφα είναι του Κωστή Παλαμά, η συλλογή όμως φτάνει μέχρι σημερινούς νεώτατους- και 25άρηδες- ποιητές. Θα υπάρχουν και χειρόγραφα δημιουργών από άλλους καλλιτεχνικούς χώρους (όπως ο Μινωτής, ο Χατζιδάκις, ο Τσαρούχης) έτσι ώστε να δίνεται μία κατά το δυνατόν πανοραμική εικόνα του νεώτερου ελληνικού πολιτισμού. «Η έκθεση γίνεται σε μια εποχή που το χειρόγραφο, με την ποικιλότητά του, εκλείπει ως είδος και τη θέση του, μετά τη μεσοβασιλεία του δακτυλόγραφου, παίρνει η ομοιόμορφη και άψογη σελίδα του υπολογιστή», λέει ο συνεκδότης της «Λέξης». «Το χειρόγραφο είναι το δακτυλικό αποτύπωμα του δημιουργού. Η “λέξη”, που έδωσε το όνομά της και στο περιοδικό, είναι το μικρότερο κύτταρο του λόγου. Κατά τον ίδιο τρόπο το παλιό χειρόγραφο είναι το σημείο από το οποίο ξεκινάει το λογοτεχνικό έργο. Κάθε έργο περνάει μια περιπέτεια. Ξέρουμε τη συνέχειά του, με την έκθεση χειρογράφων μαθαίνουμε και την αφετηρία του. Το να βλέπεις, λ.χ., τη “Λήθη”, το περίφημο ποίημα του Λορέντζου Μαβίλη, είναι κατά κάποιο τρόπο σαν να βλέπεις από κοντά την “Τζοκόντα”», καταλήγει.

Η έκθεση «Scripta manent» εγκαινιάζεται την Τρίτη 3/11, στις 20.30, στην «Τεχνόπολι»

Τα Νέα

Εάν μας κλέψουν τον φορητό μας υπολογιστή ή το κινητό μας τηλέφωνο, τι πιθανότητες έχουμε να εντοπίσουμε τη συσκευή μας και να πιάσουμε τον κλέφτη; Πολύ περισσότερες απ΄ όσες ενδεχομένως πιστεύουμε. Αρκεί όμως να εξοπλιστούμε με την κατάλληλη τεχνολογία.

Oποιαδήποτε συσκευή συνδέεται με το Διαδίκτυο- ασύρματα, με καλώδιο ή κάρτα SΙΜ- μπορεί να μας δώσει ορισμένες πληροφορίες για το σημείο στο οποίο βρίσκεται. Ας πάρουμε για παράδειγμα την ασύρματη σύνδεση. Εάν ο φορητός υπολογιστής ή το κινητό τηλέφωνο είναι συνδεδεμένο με ένα ασύρματο σημείο πρόσβασης (wireless access point), ένα σύστημα που ονομάζεται Skyhook μπορεί να καθορίσει το σημείο στο οποίο βρίσκεται με μια απόκλιση 20 μέτρων, μετρώντας τη σχετική δύναμη των σημάτων από άλλα κοντινά ασύρματα σημεία πρόσβασης. Το πρόβλημα με αυτό το σύστημα είναι ότι δεν λειτουργεί σε μη κατοικημένες περιοχές. Συχνά όμως είναι αρκετό για να εντοπίσει την ακριβή τοποθεσία.

Εάν, πάντως, ο υπολογιστής έφτανε στο Ιράκ ή το Αφγανιστάν δεν θα υπήρχε καμία ελπίδα. «Στην τιμή του προγράμματος», λέει με χιούμορ ο Σκάινερ, «δεν περιλαμβάνονται αλεξιπτωτιστές».

Τα Νέα

Ώ υπερωκεάνιον τραγουδάς και πλέχεις
Θαρρώ πως τα ταξίδια μας συμπίπτουν
Νομίζω πως σου μοιάζω και μου μοιάζεις
Οι κύκλοι μας ανήκουν στην οικουμένη…

Εμπειρίκος: Στροφές Στροφάλων…  

Ολόκληρη η γνώση της ανθρωπότητας σε έναν σκληρό δίσκο. Κβαντικοί υπολογιστές και ποικίλες εφαρμογές της Νανοτεχνολογίας: Στην Ιατρική, τόσο για τη διάγνωση όσο και για τη θεραπεία ασθενειών σε επίπεδο κυττάρου. Μικροσκοπικοί υπολογιστές σε κάθε ηλεκτρική συσκευή, που συγχρονίζονται και επικοινωνούν ασύρματα μεταξύ τους. Δεν είναι σενάρια επιστημονικής φαντασίας, μα επιστημονικά επιτεύγματα της νέας χιλιετίας.Για τον «γκουρού» της πληροφορικής, Αμερικανό ακαδημαϊκό Αντριου Τάνενμπαουμ, είναι η πραγματικότητα του μέλλοντος. Γνωστός για την πλούσια ερευνητική του δραστηριότητα πάνω στην αξιοπιστία και την ασφάλεια δικτύων, έχει μια φαινομενικά απλή αλλά ουσιαστική φιλοσοφία, που αρμόζει στις σύγχρονες κοινωνίες της Πληροφορίας και των υψηλών υπολογιστικών ταχυτήτων: «Κάν’ το εξαιρετικά απλό ή κάν’ το σωστά εξ αρχής». Η συνέντευξη που μας παραχώρησε έγινε με αφορμή την πρόσφατη επίσκεψή του στη χώρα μας, προκειμένου να συμμετάσχει μαζί με άλλους διακεκριμένους επιστήμονες σε συνάντηση εργασίας του τμήματος Πληροφορικής του Ιονίου Πανεπιστημίου. Θέμα της οι «καινοτόμες ιδέες και εφαρμογές στις σύγχρονες επιστήμες» και επιστημονικός υπεύθυνος ο επίκουρος καθηγητής δρ Παναγιώτης Βλάμος.

«Πού πάμε;», ήταν το θέμα της εισήγησης του διακεκριμένου Αμερικανού επιστήμονα, που αναφερόταν στο μέλλον των ηλεκτρονικών υπολογιστών.

Πού πάμε, λοιπόν;

«Για δεκαετίες, ο αριθμός των ημιαγωγών (transistors) που χωρούν σε ένα και μόνο τσιπ, αυξάνεται περίπου κατά 60% κάθε χρόνο (σ.σ. όσο περισσότεροι ημιαγωγοί χωρέσουν σε ένα τσιπ, τόσο ισχυρότερος γίνεται ο επεξεργαστής). Πιστεύω ότι αυτό μπορεί να συνεχιστεί για τουλάχιστον δέκα χρόνια ακόμη. Ετσι, εξηγώντας το με απλά λόγια, αντί να έχουμε μία μόνο Κεντρική Μονάδα Επεξεργασίας (CPU) σε ένα τσιπ, θα υπάρχουν πολλές. Αυτό σημαίνει ότι ένα τσιπ θα μπορεί να πραγματοποιεί πολύ περισσότερες λειτουργίες κάθε φορά και πολύ πιο γρήγορα.

Σύντομα θα δούμε επιτραπέζιους υπερυπολογιστές με βασικό χαρακτηριστικό όχι μόνο την απίστευτη ταχύτητα αλλά την τρομακτική ποσότητα σε διαθέσιμα τσιπ. Δηλαδή, μια τεράστια υπολογιστική δύναμη, η οποία δεν θα παράγει υπέρογκα ποσά θερμότητας, κάτι που αποτελεί μεγάλο πρόβλημα των σημερινών υπολογιστών. Σε αυτό θα βοηθήσουν ιδιαίτερα τα νέα υλικά: π.χ. οι νανοσωλήνες άνθρακα αντί για τα χάλκινα καλώδια. Αυτοί οι μικροί σωλήνες μεταφέρουν το ρεύμα με πολύ πιο αποτελεσματικό τρόπο απ’ ό,τι τα κοινά καλώδια, αλλά ακόμη δεν έχουν κάνει αισθητή την παρουσία τους, στο εμπόριο. Μια ακόμη τεχνολογική δυνατότητα είναι οι οπτικές ίνες. Χρησιμοποιείς φως αντί για ηλεκτρισμό. Οι οπτικές ίνες ήδη χρησιμοποιούνται για επικοινωνία μεγάλων αποστάσεων και για αποθήκευση (CD-ROMs, DVDs και οι δίσκοι Blue Ray). Οι κβαντοϋπολογιστές είναι επίσης μια μελλοντική προηγμένη δυνατότητα, όπου χρησιμοποιούνται οι φυσικές ιδιότητες των ατόμων για υπολογισμούς.

Ενα άλλο επιστημονικό πεδίο, το οποίο θα επηρεαστεί από τις τεχνολογίες του μέλλοντος και πιστεύω ότι θα “απογειωθεί” πραγματικά, είναι το απανταχού υπολογίζειν (Ubiquitous Computing). Ο συγκεκριμένος όρος τέθηκε από τον Mark Weiser στη δεκαετία του ’90 και αναφέρεται κυρίως στη διάχυση της προσφερόμενης γνώσης τόσο σε επίπεδο εκπαιδευτή όσο και σε επίπεδο εκπαιδευόμενου, μέσα από σύγχρονα τεχνολογικά εργαλεία, για ατομική αλλά και συνεργατική μάθηση, ακολουθώντας κυρίως το μαθησιακό μοτίβο “πολλά-σε πολλούς” (many-to many)».

Διαβάστε όλο το άρθρο στην Ελευθεροτυπία

«Οι βερμούδες είναι για τις διακοπές, αλλά όχι για τα πανεπιστήμια. Και μάλιστα από έναν 52χρονο άνθρωπο!» Αυτό ανέφερε χθες στην «Κ» ο πρόεδρος του Τμήματος Ιστορίας και Εθνολογίας του Δημοκρίτειου Παν. Θράκης κ. Γεώργιος Παπάζογλου, ο οποίος ήταν… πυρ και μανία με τις ενδυματολογικές επιλογές του 52χρονου Αγγλου λέκτορα του τμήματός του κ. Αντριου Φάριγκτον. Η επιστολή που έστειλε ο κ. Παπάζογλου στον Αγγλο είναι αποκαλυπτική… «Επειδή έγινα δέκτης πολλών παραπόνων, διότι κατά τις εξετάσεις σας του Σεπτεμβρίου, εμφανιστήκατε στο πανεπιστήμιο με κοντό παντελονάκι και γυμνόπους, κάτι που διαπίστωσα και ο ίδιος όταν σας συνάντησα στο διάδρομο, επιτρέψτε μου να σημειώσω ότι προσωπικώς…» λέει και συνεχίζει. «Αδυνατώ να πιστέψω ότι θα τολμούσε διδάσκων σε οποιοδήποτε πανεπιστήμιο της Αγγλίας να εμφανιστεί με κοντό παντελονάκι και γυμνόπους σαν να πήγε εκδρομή στο αλσύλλιο της γειτονιάς του, για να κάνει εξετάσεις. Παρόμοια ενδυμασία σε δημόσιο χώρο εργασίας φέρνει στο νου μου Αγγλους αποικιοκράτες της ερήμου». Και ο κ. Παπάζογλου καταλήγει: «Ακόμη, επειδή ούτε οι φοιτητές ούτε οι φοιτήτριες ούτε προφανώς ο υπογραφόμενος και οι γυναίκες υπάλληλοι είμαστε υποχρεωμένοι να βλέπουμε τριχωτούς ή μη μηρούς διδασκόντων στο τμήμα, σας παρακαλώ θερμά, όπως σας σέβεται ο χώρος που λέγεται Δημοκρίτειο, έτσι οφείλετε να τον σέβεστε και εσείς».

Καθημερινή

A να μη σχολιάσω την εμφάνιση συναδέλφων, ακόμα και διευθυντών στο σχολείο…

Η Terra απέκτησε και ανταποκρίτρια για το θέατρο. Ευχές και κατάρες λοιπόν στη νέα συνεργάτη μας τη Γυριστρούλα:

Το περασμένο Παρασκευοσάββατο & μέσω νεφών – και δη απειλητικών – κατάφερα να νιώσω πραγματικά την άνοιξη μέσα σ’ ένα περιβάλλον μουντού φθινοπώρου.
Γι αυτό ευθύνονται δυο παραστάσεις, η μία ροζ- κυριολεκτικά & μεταφορικά- και η άλλη ‘υπόγειων διαδρομών”. Πρόκειται για την παράσταση του θεάτρου Παλλάς “Το κλουβί με τις τρελές” & γι’ αυτήν του θεάτρου Αγγέλων Βήμα, με τίτλο “Τα ορφανά”.
Παραστάσεις διαφορετικού ύφους -και ήθους ενδεχομένως- αλλά η καρδιά τα θέλει & τα δυο: και το ροζ & τις υπόγειες διαδρομές.
Στο Παλλάς είδα μια παράσταση γεμάτη χρώμα & πλούτο, παράσταση που θύμιζε τις παλιές καλές μέρες που το θέατρο δεν ήξερε τι σημαίνει ο όρος “οικονομική κρίση”. Και βέβαια θα ήμουν άδικη αν παρέλειπα να αναφέρω τις πολύ καλές ερμηνείες των Σταμάτη Φασουλή & Γιάννη Μπέζου που & στην πρόζα & στο τραγούδι τα καταφέρνουν περίφημα. Το μόνο αποθαρρυντικό που έχω να αναφέρω, είναι το ύψος του εισιτηρίου που φθάνει μέχρι & τα 80 ευρώ. Το θέατρο πάντως,προς έκπληξίν μου, σ’ αυτήν την πρεμιέρα ήταν γεμάτο!
Στο Αγγέλων Βήμα το σκηνικό αλλάζει. Το θέατρο & γενικότερα ο χώρος είναι σχετικά μικρά, αλλά δεν υστερούν καθόλου σε γούστο & ζεστασιά. Εδώ βλέπουμε “Τα ορφανά’, δυο αδέλφια, δυο διαφορετικούς κόσμους εκ πρώτης όψεως & έναν γκάνγκστερ που παίζει το ρόλο του καταλύτη. Τρεις αξιέπαινες ερμηνείες από τους Παναγιώτη Μπρατάκο, Στέλιο Καλαϊτζή & Κώστα Ανταλόπουλο. Στηρίξτε αυτήν την παράσταση, αυτά τα υποσχόμενα νέα παιδιά.
Χθες πάλι, ανήμερα της εθνικής μας γιορτής, είδα στο θέατρο Αργώ την παράσταση “Να μου στείλετε μια ρεπούμπλικα”, βασισμένη στο αυτοβιογραφικό έργο του ποιητή Ρώμου Φιλύρα “Η ζωή μου εις το Δρομοκαϊτειον”. Ένας άνθρωπος ζει στην κόψη μεταξύ τρέλας & λογικής & επιζητεί την τρέλα από καθαρή επιλογή! One man show από τον Δημήτρη Κοτζιά που βρίσκει γερά στηρίγματα στο λόγο του Φιλύρα.
Αυτά προς το παρόν & το μέλλον άδηλον…..

Μια πρωτοποριακή online ενέργεια με στόχο την αποτροπή των νέων από το κάπνισμα ξεκίνησε εδώ και δέκα ημέρες η Ε. Ε. στο πλαίσιο της εκστρατείας «HELP – Για μια ζωή χωρίς τσιγάρο». Πρόκειται για την προβολή μιας σειράς από 11 αυτοτελή ταινιάκια «Helpisodes», με βασικούς ήρωες τους Helpers, που ενώνουν τις δυνάμεις τους για να αγωνιστούν για έναν κόσμο χωρίς τσιγάρο. Ο στόχος αυτών των εκκεντρικών και χιουμοριστικών επεισοδίων είναι να μιλήσουν στους νέους ανθρώπους σε μια γλώσσα που κατανοούν και εκτιμούν. Η σειρά φιλοξενείται στην ιστοσελίδα www.help-eu.com και θα ενισχυθεί μέσα από πλατφόρμες όπως κοινωνικά δίκτυα (π. χ. Facebook) και ιστοσελίδες video.

Καθημερινή