Πρόσφατα πληροφορήθηκα ότι το υπουργείο μας δεν διαθέτει καταστροφέα εγγράφων (shredder) με αποτέλεσμα να εξαναγκασθούν οι αποσπασμένοι συνάδελφοι να σκίσουν με τα χέρια τους διάφορα έγγραφα προς καταστροφή. Οχι οι μόνιμοι δεν μπορούν να απασχολούν τα κρινοδάχτυλά τους με αυτές τις ποταπές ενασχολήσεις.
Λοιπόν έχω να προτείνω προς εξοικονόμηση να αξιοποιηθούν κουνέλια σαν αυτά του βίντεο. Αν δεν πιάνουν τη νόρμα αποδοτικότητας θα γίνονται στιφάδο. Οχι και τόσο φιλόζωη αντιμετώπιση αλλά σε χαλεπούς καιρούς πολλά συγχωρούνται.
submit.nytimes.com/moment «Μια στιγμή στο χρόνο» θα αποτυπώσουν σήμερα (2 Μαΐου) οι «New York Times», αξιοποιώντας τις φωτογραφίες που θα τους στείλουν αναγνώστες της εφημερίδας από κάθε σημείο του πλανήτη, για να δημιουργήσουν ένα παγκόσμιο μωσαϊκό. Ολες οι φωτογραφίες πρέπει να έχουν τραβηχτεί μέσα στο ίδιο λεπτό, στις 6 το απόγευμα της Κυριακής (ώρα Ελλάδας) και συνιστάται να είναι τραβηγμένες στην καλύτερη δυνατή ανάλυση της κάμερας. Περισσότερες πληροφορίες στο http://nyti.ms/dDtvfl.
Ζούμε πια σε μιαν άλλη Ελλάδα. Το σπρεντ, από μαλακό τυρί που απλώναμε στα ψωμάκια μας το πρωί –γιατί έτσι πρωτομάθαμε τη λέξη–, έγινε ένας απειλητικός οικονομικός δείκτης του οποίου η άνοδος θα μπορούσε να οδηγήσει τη χώρα σε πτώχευση. Η επίπλαστη ευφορία των εορτοδανείων ανήκει ολοκληρωτικά στο παρελθόν. Εξίσου και τα όνειρα για ένα απροβλημάτιστο μέλλον, καθώς πιστεύαμε ότι το βιοτικό μας επίπεδο θα μεγάλωνε με την ίδια ταχύτητα σαν τη φασολιά του Κοντορεβιθούλη. Ξαφνικά μοιάζουμε με παιδιά μπροστά σε εφιάλτη, ανήμπορα και φοβισμένα. Κανείς δεν μπορεί να πει με βεβαιότητα αν η χώρα είναι «απέραντο φρενοκομείο» ή απλώς νηπιαγωγείο, του οποίου η στέγη κατέρρευσε και η ζωή μας σπρώχνει σε μια βιαστική και βάρβαρη ενηλικίωση. Είναι πάντως σίγουρο ότι καλούμαστε να παρουσιάσουμε τον πιο ψύχραιμο, σοβαρό και υπεύθυνο εαυτό μας.
Η «Κ» απευθύνθηκε σε επτά ψυχίατρους, ψυχαναλυτές και ψυχοθεραπευτές διαφορετικών ηλικιών και σχολών, ζητώντας τους να μας περιγράψουν το ψυχολογικό υπόβαθρο του Νεοέλληνα, τι μας οδήγησε στην παρούσα δύσκολη κατάσταση, τις άμυνες που θα πρέπει να αναπτύξουμε έναντι του επερχόμενου άγχους από την απειλή των κεκτημένων μας. Αν η Ελλάδα της οικονομικής κρίσης ξάπλωνε στο ντιβάνι, τι λογής ασθενής θα ήταν και τι είδους θεραπευτική αγωγή θα χρειαζόταν;
Τα συμπεράσματα είναι ενδιαφέροντα. Η μετάθεση των ευθυνών, μια στάση που μας χαρακτηρίζει ως λαό, η καχυποψία πως τα προβλήματά μας εκπορεύονται από ξένα «κέντρα», οι ψευδαισθήσεις πως όλοι μάς οφείλουν, η έλλειψη γόνιμης αυτοκριτικής είναι η πηγή των δεινών. Η εκθεμελίωση του γνώριμου τρόπου ζωής μπορεί να οδηγήσει στην αγωνία, την κατάθλιψη, το πένθος, τις βίαιες ανατροπές σε προσωπικό και συλλογικό επίπεδο, αλλά ενδεχομένως και σε βαθιές αλλαγές που θα φέρουν ένα καλύτερο αύριο, με τους Ελληνες να ζουν σε επαφή με την πραγματικότητα και όχι στην γκλάμουρ φούσκα του αρχοντοχωριάτη.
Μπορεί ο κ. Χρηστάκης να υποστηρίζει ότι η ευτυχία είναι μεταδοτική αλλά αυτές τις ημέρες διαπιστώνουμε από τη γενική κατήφεια πως μάλλον η δυστυχία είναι πιο κολλητική. Και είμαστε ακόμη στην αρχή…
O μη κερδοσκοπικός δημοσιογραφικός οργανισμός Ρropublica που δραστηριοποιείται στο Διαδίκτυο τιμήθηκε πριν από λίγες ημέρες με το βραβείο Πούλιτζερ ερευνητικής δημοσιογραφίας. Το ρεπορτάζ που κέρδισε το βραβείο δημοσιεύτηκε στο κυριακάτικο περιοδικό της εφημερίδας «Νew Υork Τimes» τον Αύγουστο του 2009 και είχε τίτλο «Θανατηφόρες επιλογές στο Μεμόριαλ». Συντάκτρια του ρεπορτάζ ήταν η κυρία Σέρι Φινκ η οποία χρειάστηκε έναν ολόκληρο χρόνο για να τεκμηριώσει τις καταγγελίες ότι στο Ιατρικό Κέντρο Μεμόριαλ της Νέας Ορλεάνης γιατροί και νοσοκόμες επιτάχυναν τον θάνατο ηλικιωμένων ασθενών με θανατηφόρες ενέσεις, μετά το πέρασμα του κυκλώνα Κατρίνα. Για τις ανάγκες του ρεπορτάζ οι «Νew Υork Τimes» κάλυψαν τα έξοδα μετακίνησης της δημοσιογράφου και του φωτογράφου και προσέφεραν τη δημοσιογραφική επιμέλεια και τη νομική υποστήριξη. Η Ρropublica κάλυψε τις αμοιβές της Φινκ. Μετά τη βράβευσή της με το βραβείο Πούλιτζερ, η Φινκ παραιτήθηκε από την Ρropublica για να γράψει ένα βιβλίο με θέμα την έρευνά της. Ο οργανισμός Ρropublica ιδρύθηκε πριν από δύο χρόνια από τον Πολ Στάιγκερ πρώην διευθυντή της εφημερίδας «Wall Street Journal» και με βασικό χρηματοδότη τον ΧέρμπερτΣάντλερ, έναν τραπεζίτη από το Σαν Φραντσίσκο ο οποίος συμφώνησε να χορηγεί 10 εκατ. δολάρια τον χρόνο προκειμένου να καλυφθούν τα έξοδα λειτουργίας. Εκτός από τον Σάντλερ, όμως, υπάρχουν και άλλοι χρηματοδότες ανάμεσα στους οποίους και μεγάλες εφημερίδες οι οποίες συνεργάζονται μαζί του. Οι συνεργάτες της Ρropublica παράγουν άρθρα ερευνητικού ρεπορτάζ, τα οποία στη συνέχεια μπορούν να δημοσιεύσουν δωρεάν ειδησεογραφικοί οργανισμοί.
Ως σήμερα η Ρropublica έχει συνεργαστεί σε 9 ρεπορτάζ με την «Washington Ρost», σε 27 με τους «Los Αngeles Τimes», σε 8 με τη «USΑ Τoday», 6 με τους «Νew Υork Τimes», 13 με το «Ρolitico» και 10 με τη «Ηuffington Ρost», που ανήκει στην ελληνικής καταγωγής ΑριάναΣτασινοπούλου-Χάφινγκτον .
Ένας νέος θεσμός για την ανάπτυξη και την προώθηση της καινοτομίας στην Ευρώπη φιλοδοξεί να καταλάβει σύντομα μια καίρια θέση στην καρδιά της ευρωπαϊκής αγοράς, ενεργοποιώντας ισχυρούς «παίκτες» από τους τομείς της εκπαίδευσης, της έρευνας και των επιχειρήσεων, στον αγώνα για επίτευξη και διάδοση χρήσιμων κοινωνικά αποτελεσμάτων.
Πρόκειται για τις τρεις πρώτες Κοινότητες Γνώσης και Καινοτομίας του Ευρωπαϊκού Ινστιτούτου Καινοτομίας, οι οποίες αναμένεται να καταστούν πλήρως λειτουργικές μέχρι τα μέσα του 2010.
Το Ευρωπαϊκό Ινστιτούτο Καινοτομίας και Τεχνολογίας (ΕΙΤ) είναι μια πρωτοβουλία της ΕΕ για την τόνωση της καινοτομίας στην Ευρώπη. Δημιουργήθηκε τον Σεπτέμβριο του 2008 με σκοπό την προώθηση της αριστείας στην ευρωπαϊκή καινοτομία και την εξεύρεση λύσεων σε μείζονα προβλήματα, σε τομείς όπως η κλιματική αλλαγή, οι ανανεώσιμες μορφές ενέργειας και οι τεχνολογίες πληροφορίας και επικοινωνιών.
Οι τρεις πρώτες ΚΓΚ διακρίθηκαν ανάμεσα σε 20 προτάσεις που υποβλήθηκαν ύστερα από πρόσκληση του ΕΙΤ στις αρχές του 2009. Η πρώτη ΚΓΚ ονομάζεται “Κλίμα” (Climate-KIC) και θα εστιάσει στην επίτευξη αριστείας σε τέσσερις τομείς: την αποτίμηση της κλιματικής αλλαγής και τη διαχείριση των παραγόντων που την προκαλούν, τη μετάβαση σε πόλεις με χαμηλή κατανάλωση άνθρακα, στην προσαρμοστική κατανάλωση νερού και στη μηδενική παραγωγή άνθρακα.
Έχοντας υψηλή δυναμική για καινοτομία και δημιουργία θέσεων εργασίας, αυτοί οι τέσσερις τομείς επιλέχτηκαν ως πυρήνας της ΚΓΚ “Κλίμα”.
Η σύμπραξη αποτελείται από μεγάλες εταιρίες, ακαδημαϊκά ιδρύματα και τοπικούς φορείς. Καινοτόμα οικοσυστήματα θα δημιουργηθούν σε πέντε πόλεις (Λονδίνο, Ζυρίχη, Βερολίνο, Παρίσι και Ράντσταντ), προσελκύοντας επιχειρηματικότητα και επενδυτικά κεφάλαια. Στόχος είναι να δημιουργηθεί, μέχρι το 2014, μια κοινωνία καινοτομίας και γνώσης που θα βοηθάει τις επιχειρήσεις να συνεργάζονται με ερευνητικά κέντρα για το κλίμα, θα παρέχει εκπαίδευση για το κλίμα σε κορυφαίους φοιτητές, θα δίνει έμπνευση σε ερευνητές και συμβουλές στους διαμορφωτές πολιτικής.
Η δεύτερη ΚΓΚ “Καινο-Ενέργεια” (KIC InnoEnergy) είναι μια ισχυρή συμμαχία σημαντικών φορέων από τους τομείς της εκπαίδευσης, της έρευνας και της βιομηχανίας, η οποία έχει στηθεί και θα λειτουργήσει ως Ευρωπαϊκή Επιχείρηση (SE), προκειμένου να παρέχει σταθερότητα και να αναπτύξει βιωσιμότητα. Ο τεχνολογικός της προσανατολισμός καλύπτει τις περισσότερες περιοχές του Στρατηγικού Σχεδίου Ενεργειακών Τεχνολογιών (Strategic Energy Technology Plan, SET-Plan 2020), ενώ η ΚΓΚ θα αναπτύσσει ιδέες από το στάδιο της σύλληψης έως τη διοχέτευσή τους στην αγορά.
Τέλος, η τρίτη ΚΓΚ “ICT Labs” έχει να κάνει με τη μελλοντική κοινωνία της πληροφορίας και των επικοινωνιών.
Η κοινοπραξία, από πανεπιστήμια, ερευνητικά κέντρα και επιχειρήσεις, στοχεύει στην εντατικοποίηση της μετατροπής των ιδεών και των τεχνολογιών πληροφορίας και επικοινωνιών σε πραγματικά προϊόντα, υπηρεσίες και επιχειρήσεις. Προσανατολισμένη σε μια προσέγγιση ανοικτής καινοτομίας, η ΚΓΚ “ICT Labs” θα δώσει ώθηση στη δημιουργία δυνατών επιχειρήσεων, τις οποίες θα προωθήσει, ώστε να γίνουν οι μελλοντικοί ισχυροί παίκτες στον τομέα των ΤΠΕ.
Απαγγέλει ο Σων Κόννερυ σε μουσική υπόκρουση του Βαγγέλη. Επειδή αυτές τις ημέρες πολύς λόγος έγινε για Ιθάκες και απάνεμα λιμάνια να θυμίσουμε ότι και ο Οδυσσέας ήξερε το δρόμο για την Ιθάκη αλλά του πήρε 10 χρόνια για να φτάσει.
ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ οι άλλοι πέθαναν στην διαδρομή.”
Oδηγία προς μαθητές, φοιτητές και υποψηφίους: αν θέλεις να απομνημονεύσεις κάτι καλά… πάρε πρώτα έναν υπνάκο! Οπως υποστηρίζει μια νέα έρευνα της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ στη Μασαχουσέτη των ΗΠΑ, η οποία δημοσιεύτηκε στην ιατρική επιθεώρηση «Cell Βiology», τα όνειρα βελτιώνουν τη μαθησιακή διαδικασία ενισχύοντας τους μηχανισμούς της μνήμης.
Τα συμπεράσματα των πειραμάτων της ιατρικής ομάδας, με επικεφαλής τον δρα Ρόμπερτ Στίκγκολντ, επιβεβαιώνουν προηγούμενες έρευνες νευροεπιστημόνων οι οποίες έχουν δείξει ότι ο εγκέφαλος δεν «κοιμάται» την ώρα του ύπνου και ότι ο ύπνος τον βοηθά να απορροφήσει όλες τις νέες πληροφορίες.
Οι επιστήμονες ζήτησαν από τους εθελοντές, όλοι τους φοιτητές του Χάρβαρντ, να μελετήσουν για 45 λεπτά και να αποστηθίσουν το σχεδιάγραμμα ενός τρισδιάστατου (3D) λαβύρινθου του υπολογιστή ώστε, αρκετές ώρες αργότερα, να καταφέρουν να βρουν τον δρόμο τους στον εικονικό χώρο.
Ενδιάμεσα, οι ερευνητές επέτρεψαν σε ορισμένους απ΄ τους εθελοντές να κοιμηθούν για λίγο. Κάποιοι από αυτούς όταν ξύπνησαν, δήλωσαν πως ονειρεύτηκαν τον λαβύρινθο, ενώ άλλοι όχι. Αμέσως μετά ήλθε η στιγμή όπου όλοι οι εθελοντές κάθησαν ξανά μπροστά στους υπολογιστές για να αρχίσουν την εικονική περιήγηση στον λαβύρινθο.
Οσοι είχαν κοιμηθεί έστω και για λίγο, και κυρίως όσοι είδαν στο όνειρό τους την εργασία αυτή, βρήκαν τον δρόμο τους γρηγορότερα.
«Ο εγκέφαλος δουλεύει σε πολλά επίπεδα για να λύσει ένα πρόβλημα. Ετσιτο μη συνειδητότμήμα του επεξεργάζεται τα πράγματα εκείνα τα οποία θεωρείπιο σημαντικά. Τα όνειρα ενδέχεταινα αντανακλούν την προσπάθεια του εγκεφάλου να βρει συσχετισμούς της μνήμης που θα του φανούν χρήσιμοι στο μέλλον» υποστηρίζει ο δρ Στίκγκολντ.
«Κάθε ημέρα συλλέγουμε και συναντούμε τεράστιες ποσότητεςπληροφοριών και νέων εμπειριών. Φαίνεται σαν τα όνειράμας να κάνουν την ερώτηση “πώς μπορώ να χρησιμοποιήσω αυτή την πληροφορία για να ενημερώσω τη ζωή μου;”» τονίζει με τη σειρά της η ερευνήτρια Εριν Γουάμσλεϊ.
Αλβανοί, Ινδοί, Βούλγαροι, Ρουμάνοι φοιτούν στα δημοτικά σχολεία της χώρας. Δίπλα τους, Αγγλοι, Γάλλοι, Ελβετοί, Σομαλοί, Ρώσοι, Κορεάτες, Περουβιανοί, Τυνήσιοι, Τούρκοι. Μια «θάλασσα» χιλιάδων πιτσιρικάδων που θα είναι οι αυριανοί γείτονές μας, ένας «χάρτης» πολιτισμών σχεδιασμένος σε μια χώρα με ανύπαρκτες υποδομές υποδοχής ή στήριξης αλλοδαπών. Εκατόν δεκαοκτώ διαφορετικές εθνικότητες μαθητών απαντώνται στα δημοτικά σχολεία της χώρας, όπως αποκαλύπτουν τα στοιχεία του υπουργείου Παιδείας που βρίσκονται στη διάθεση του «Βήματος». «Ας μη γελιόμαστε.Πολιτική ένταξης των αλλοδαπών στο εκπαιδευτικό πρόγραμματης Ελλάδας ή προστασίας της πολιτισμικής τους ταυτότητας στην Ελλάδα δεν υπάρχει» ομολογεί στέλεχος του υπουργείου. «Μέχρισήμερα δεν έχει εφαρμοστεί σχεδόν τίποτε από τις πολιτικές που κατά καιρούς εξαγγέλλονται. Ετσι, παρ΄ ότι τα παιδιά έρχονται στο σχολείο για να δουλέψουν, συχνάκαταλήγουν στο περιθώριο της εκπαιδευτικής διαδικασίας». «Ελπίζουμε ότι με την υποστήριξητων κοινοτικών κονδυλίων που θα δοθούν για θέματα εκπαιδευτικήςένταξης αλλοδαπών και παλιννοστούντων θα διορθώσουμεένα μέρος του προβλήματος»λέει ο διευθυντής πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης του υπουργείου Παιδείας κ. Κ. Παπαχρήστος. «Τα περισσότερα παιδιά έχουν γεννηθείεδώ. Στόχος μας είναι να διδάξουμε τα Ελληνικά χωρίς όμως τα παιδιά να αποκοπούν από τις ρίζες τους. Σήμεραέχουμε αλβανάκιαπου δεν μιλούν αλβανικά. Στη χώρα τους τα κοροϊδεύουν τα λένε ελληνάκια και εδώ τα λέμε αλβανάκια… ».
Η πλειονότητα των μεταναστών που φοιτούν στα ελληνικά σχολεία είναι Αλβανοί (71.419 άτομα). Μόνο έναν μαθητή έχουμε στα σχολεία της χώρας από την Ακτή Ελεφαντοστού, τις Βερμούδες, τη Βοσνία, το Κάπο Βέρντε, το Ζαΐρ, την Ισλανδία, την Κολομβία, το Κολόμπο, το Κουρδιστάν, τη Λιβερία, τη Μαδαγασκάρη, τη Μαλαισία, το Μαυροβούνιο, τις Μπαχάμες, το Μπουρούντι, την Ουρουγουάη, την Παραγουάη, τη Σαουδική Αραβία, τη Σλοβενία, την Τζακάρτα, το Τόνγκο και το Τουρκμενιστάν. Δύο μαθητές φοιτούν σε δημοτικά σχολεία της Ελλάδας από την Ιαπωνία, τη Γουινέα, τη Ζιμπάμπουε, το Μεξικό, τη Νότια Κορέα. Από το Εκουαδόρ, τη Λιβύη και τη Νέα Ζηλανδία έχουμε στην Ελλάδα μόνο τρεις μαθητές ανά χώρα, ενώ αξιοσημείωτο είναι το ότι από την Κύπρο έχουμε μόνο 26 μαθητές.
Τις εικόνες που παρακολουθεί καθημερινά περιγράφει στο «Βήμα» ο σχολικός σύμβουλος στην περιοχή Βοτανικού κ. Χάρης Παπαδόπουλος . «Δεν υπάρχει πια περιοχή στο κέντρο της Αθήνας που να μην έχει ξένους μαθητές» λέει. «Υπάρχουν παιδιά που μεγάλωσανεδώ και ξέρουν Ελληνικά,όπως και άλλα που δεν ξέρουν σχεδόν καθόλου τη γλώσσα μας. Δεν υπάρχει πρόβλεψη γι΄ αυτά. Στα σχολεία μας Κινέζοι, Αφγανοί,Πακιστανοί, Ινδοί έρχονται στην τάξη για να μάθουν. Στο 87ο Δημοτικό Σχολείο της περιοχής μας φοιτούν κατά 85% μουσουλμάνοι.Πιστεύω ότι χρειάζονται τολμηρές πολιτικές και διαρκής επιμόρφωση των δασκάλων».
Απολαυστικός ο Βασίλης Αγγελικόπουλος στην Καθημερινή
Μέντορες. Εκπαιδευτικοί. Που θα αναλαμβάνουν -λέει το νομοσχέδιο Διαμαντοπούλου- ο καθένας κι από ένα νέο εκπαιδευτικό, να τον καθοδηγούν και να τον εκπαιδεύουν. Σε τι; Στα συνδικαλιστικά τεχνουργήματα ΟΛΜΕ-ΔΟΕ; Ή στο αποδοτικό «εκπαιδευτικό» σύστημα του οποίου άθυμοι θεράποντες και συναυτουργοί είναι οι ίδιοι; Ζήτω που σωθήκαμε. Οχι πως υποτιμώ την ανάγκη να βελτιωθεί η ποιότητα των εκπαιδευτικών – και πριν από τριάντα χρόνια, που έκανα Εκπαιδευτικό Ρεπορτάζ, αυτό μανιωδώς υπογράμμιζα στα γραφτά μου, και μάλιστα στην ανάγκη να αρχίσουμε από τη ρίζα ξεσκονίζοντας πρώτα τις λεγόμενες καθηγητικές σχολές -των οποίων πρόσφατη είχα ακόμη τότε την πικρή πείρα. (Καλά κρασά). Κάνει λοιπόν μια προσπάθεια προς αυτή την κατεύθυνση η νέα κυβέρνηση (ξεσηκώνοντας «θύελλα» στη φιλοπρόοδο συνδικαλαρία των εκπαιδευτικών) αλλά βάζει μέσα και φούμαρα του στιλ «μέντορας». «Πού πας κυρά μου!» (που είχε κραυγάσει στη Μαίρη Αρώνη εν μέσω πρόβας εκείνο το μυθικό γκαρσόνι του παμπάλαιου Εθνικού, ο Νικολάκης -το ένα χέρι στη μέση, στο άλλο ο δίσκος με τους καφέδες- όταν την είδε να βγαίνει με τουπέ στη σκηνή παίζοντας Οσκαρ Ουάιλντ). Ε; Πού πας; Σε ποια κοινωνία, ποιου εκπαιδευτικού προσωπικού, πας να βάλεις έναν τόσο λεπτεπίλεπτο θεσμό; Αλειτούργητος θα μείνει, ή, ο και πιθανότερο, θα γεννήσει σημεία και τέρατα. Αλλά γενικότερα τι απογοήτευση από την πρώτη νομοθετική απόπειρα της κυβέρνησης στον τομέα της Εκπαίδευσης. Ημίμετρα για τη βελτίωση του εκπαιδευτικού προσωπικού, ημίμετρα για την εξυγίανση της εκλογής αρχών στα ΑΕΙ, αλλά μάνι μάνι η κατάργηση της βάσης 10 – για την οποία άραγε ντρέπονται μέσα τους μια στάλα; Νέα κυβέρνηση που επαγγέλλεται να φέρει τα πάνω κάτω στην κατακρημνιζόμενη κοινωνία μας και αρχίζει με μειοδοσίες στο κρισιμότερο – την Εκπαίδευση. Ετσι διδάσκεται «νέο ήθος»; Με μικροπολιτικές για να ικανοποιηθούν μπακάληδες και βουλευτές -εν και ταυτόν συνήθως- των επαρχιακών πόλεων όπου εδρεύουν άχρηστα κι αζήτητα ΤΕΙ; Ετσι «αλλάζουμε νοοτροπία»; Διορίζοντας υπερδιακόσιους ημέτερους όλων των κομμάτων στη Βουλή σε καιρό ναυαγίων και παρκάροντας για χρόνια καφενόβιους «φοιτητές» στην ανείπωτη μιζέρια δήθεν ΑΕΙ; Τι σόι πολιτικοί είσαστε όλοι εσείς; Τι αμετανόητοι τι ανοικτίρμονες. Η πέτρα δεμένη στο λαιμό μας. Ακούτε νέα ελληνικά τραγούδια; Τα μισά έχουν πλέον αγγλικό στίχο. Και τι λένε; Τίβουτσι. Πούποτα. Οπως άλλωστε και τα περισσότερα νέα στα ελληνικά. Τιποτολογίας το ακρόαμα, πρόσχωμεν. Αλλά ιδού τι συμβαίνει με τα αγγλόφωνα – και το παραδέχονται ευθέως μερικοί εξ αυτών όπως ο προβεβλημένος Lolek (και τα ονόματα ξένα of course) που είπε στα Νέα: «Με τα αγγλικά κρύβεται καλύτερα το τίποτα του νοήματος των στίχων. Από την άποψη αυτή δεν είναι κι άδικο που μερικοί αντιδρούν». Τραγούδια νέων στα εγγλέζικα πάντα υπήρχαν, αλλά αν τώρα παραφούσκωσε και μας πήρε το ποτάμι, μας πήρε ο ποταμός μνημονεύσατε Ιντερνετ και μνημονεύσατε SMS mnimoneusate kai tin adianoiti grafi pou meterhonte ta vlastaria mas sta kavlitzekia pouhoun olimeris sto xeri (i heri). Κινητά, ποντίκια, ipod, ipad, depan stodialo ke den xero pos ta len olafta ta marafetia. Και δεν είναι μόνο οι νέοι, ε; Του μεσήλικα τη γραφή να δεις. Α ρε Πινατούμπο. Α ρε Κρακατόα. Μια Σαντορίνη ρε! Τι να σου κάνει ένα Αγιεφουεογιελφα-πωστολέν ισλανδικό…
Ο Ομάρ, ο Αχμέτ, ο Εμρέ και ο Ριτβάν κάνουν σέντρες, δίνουν πάσες, χτυπούν κεφαλιές και βάζουν γκολ παίζοντας εικονικό ποδόσφαιρο στον ηλεκτρονικό υπολογιστή. Στο αμιγώς μουσουλμανικό χωριό των διακοσίων πενήντα κατοίκων του Νομού Ξάνθης, όπου ζουν οι τέσσερις μαθητές της Στ΄ Δημοτικού, ο υπολογιστής είναι άγνωστο είδος, τα αγγλικά περίπου… κινέζικα, ενώ η μητρική γλώσσα είναι η τουρκική. Τα τέσσερα αγόρια διασκεδάζουν και ταυτόχρονα μαθαίνουν παίζοντας «εκτός έδρας» στον υπολογιστή, καθώς τους βοηθάει η αγάπη τους για το ποδόσφαιρο, αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητάς τους. Δεν συμβαίνει το ίδιο, όμως, με τα αθλήματα του στίβου, στους εικονικούς Ολυμπιακούς Αγώνες ενός άλλου παιχνιδιού, μια που το τρέξιμο στα οκτακόσια μέτρα δεν συγκινεί κανέναν από τους συγχωριανούς τους, πόσο μάλλον τους ίδιους. Με τις πολεμικές τέχνες, που τις έχουν δει στην τηλεόραση, τα καταφέρνουν κάπως καλύτερα, ειδικά όταν οι ήρωές τους είναι οι γνωστοί τους Μπάτμαν και Σπάιντερμαν.Τα εντεκάχρονα αγόρια αποδεικνύουν έμπρακτα πως τα ηλεκτρονικά παιχνίδια, που τόσο φοβούνται οι Ελληνες γονείς και εκπαιδευτικοί ότι απορροφούν τα παιδιά από τα μαθήματά τους, μπορούν στην πραγματικότητα να αποτελέσουν μέσο μάθησης -εν προκειμένω, υπολογιστών και αγγλικών- εφόσον συνδυάζονται με ήδη εμπεδωμένες γνώσεις και δεξιότητες, όπως το ποδόσφαιρο.
«Διαπιστώθηκε την τελευταία εικοσαετία πως η μάθηση δεν προκύπτει μόνο εντός του σχολικού περιβάλλοντος, όπως πιστεύαμε, αλλά και από τις εξωσχολικές δραστηριότητες», είπε στην «Κ» ο εκπαιδευτικός κ. Ν. Σαζακλίδης, που επιχειρώντας να διαπιστώσει εμπειρικά όσα οι θεωρητικοί πρεσβεύουν, μελέτησε τα τέσσερα αγόρια στην προσπάθειά τους να αντεπεξέλθουν σε τρία ηλεκτρονικά παιχνίδια υπολογιστή (ποδόσφαιρο, αθλήματα στίβου και πολεμικές τέχνες), χωρίς να έχουν σχετικές γνώσεις.
Οπως έδειξε η έρευνά του, την οποία θα παρουσιάσει στο 2ο Πανελλήνιο Εκπαιδευτικό Συνέδριο Ημαθίας που ανοίγει σήμερα τις εργασίες του και για τις επόμενες δύο ημέρες στη Βέροια και τη Νάουσα, οι τέσσερις μαθητές τα κατάφεραν καλά όπου είχαν συναφείς γνώσεις. «Δεν αρκεί να ξέρει κανείς να πατήσει τα σωστά κουμπιά στον υπολογιστή. Αν δεν ήξεραν ποδόσφαιρο, δεν θα μπορούσαν ν’ αντεπεξέλθουν», εξήγησε.
Τα ηλεκτρονικά παιχνίδια, όπως παρατήρησε, βοηθούν τα παιδιά να μάθουν απαιτώντας πολλαπλές δεξιότητες. Στο σχολείο, αντίθετα, ακολουθείται η πρακτική του μοναδικού συγγράμματος. «Είναι σαν να προσπαθείς να διδάξεις ποδόσφαιρο μόνο μέσω εγχειριδίου», σημείωσε ο ίδιος, τονίζοντας πως ο εκπαιδευτικός θα πρέπει να λαμβάνει υπόψη του το κοινωνικό περιβάλλον του μαθητή, αξιοποιώντας τα διδάγματα που παίρνει από εκεί, μέσω δραστηριοτήτων παιγνιώδους χαρακτήρα, που, όπως ακριβώς τα ηλεκτρονικά παιχνίδια, καταφέρνουν να διατηρούν αμείωτο το ενδιαφέρον των παιδιών.
Οι 28 παιδικές και εφηβικές βιβλιοθήκες που βρίσκονται διάσπαρτες σε απομακρυσμένες, ακριτικές πόλεις και χωριά της επικράτειας, ένας θεσμός 30 χρόνων με το ταπεινό, αλλά ταυτόχρονα πολύτιμο στόχο να μην υπάρχει παιδί στη χώρα ανέγγιχτο από τον κόσμο της γνώσης και της λογοτεχνίας, κινδυνεύουν σήμερα με οριστικό λουκέτο.
Ολα ξεκίνησαν το 2003 όταν ο Οργανισμός Παιδικών και Εφηβικών Βιβλιοθηκών, ένα ΝΠΙΔ που εποπτεύεται από το υπουργείο Παιδείας, άρχισε να αντιμετωπίζει έντονα οικονομικά προβλήματα. Το υλικό των βιβλιοθηκών σταμάτησε να ανανεώνεται, οι μισθοδοσίες των εργαζομένων (αντιστοιχεί ένας σε κάθε βιβλιοθήκη) να καθυστερούν για μήνες. Ουδείς μέχρι σήμερα γνωρίζει τι έφταιξε και ξαφνικά άρχισαν να εμφανίζονται από παντού χρέη -προς το ΙΚΑ, σε ενοίκια, εκδοτικούς οίκους κ.ο.κ. Σύμφωνα με την πρόεδρο του Σωματείου Εργαζομένων στις Παιδικές και Εφηβικές Βιβλιοθήκες, κ. Μαρία Τερζή, το υπουργείο Παιδείας συνέχιζε κανονικά τις επιχορηγήσεις προς τον Οργανισμό, ενώ απρόσκοπτη ήταν και η στήριξή του από ιδιώτες.
Οπως γράφουν στην ανοιχτή τους επιστολή προς «αρμοδίους» τρεις μαθητές της Στ΄ Δημοτικού του 3ου Δημοτικού Σχολείου Ερμούπολης, «εμείς, με το κλείσιμο της βιβλιοθήκης δεν μπορούμε πια να δανειστούμε βιβλία, πρέπει να τα αγοράζουμε, δεν μπορούμε να βρούμε πληροφορίες για τις εργασίες μας ούτε να περνάμε τον ελεύθερο χρόνο μας τόσο ευχάριστα. Και είμαστε πολύ λυπημένοι γι’ αυτό. Αλλά δεν θα το αφήσουμε να περάσει έτσι. Η βιβλιοθήκη πρέπει να ανοίξει σύντομα».
«Νομίζω ότι έχει αποδειχθεί πλέον και έμπρακτα ότι αυτός ο θεσμός δεν μπορεί να συντηρηθεί άλλο με χορηγίες και με την από καιρού εις καιρόν οικονομική στήριξη του υπουργείου Παιδείας», καταλήγει η κ. Τερζή. «Η Πολιτεία θα πρέπει να αγκαλιάσει με διαφορετικό τρόπο πια τις βιβλιοθήκες, να αναπτύξει ενδεχομένως στενότερη συνεργασία με τους δήμους – και να το κάνει όχι για εμάς, αλλά για τα παιδιά».
Πριν λίγο καιρό το ΥΠΕΠΘ αποφάσισε να διακόψει τη χορηγία προς τα ιδρύματα των πρωθυπουργών. Είχε όμως σταματήσει εδώ και καιρό να στηρίζει τις βιβλιοθήκες. Περίεργες προτεραιότητες.
Ενα καινούργιο εργαλείο για να αναπαραστήσετε με νοητικό χάρτη τον καταιγισμό ιδεών που σας ταλανίζει. Ωραίο, εύχρηστο, δωρεάν κι εύκολο να δημιουργήσετε λογαριασμό αφού δέχεται το openid!
Το 2001, ο Κας Ρ. Σάνστιν έγραψε ένα δοκίμιο στην πολιτική επιθεώρηση Boston Review, στο οποίο διερωτάτο αν το Διαδίκτυο αποτελούσε ευλογία για τη Δημοκρατία. Ο Σάνστιν, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Σικάγου, μέλος τώρα της κυβέρνησης Ομπάμα, έθετε το ερώτημα κατά πόσον το Διαδίκτυο μπορεί να πλήξει τη σφαίρα της δημόσιας ζωής. Στα μέσα του 20ού αιώνα, οι Αμερικανοί πληροφορούνταν τις ειδήσεις κυρίως από λίγα μεγάλα δίκτυα και έντυπα μαζικής κυκλοφορίας. Χάρη σε αυτά, πληροφορούνταν και για τις πολιτικές απόψεις που ήταν διαφορετικές από τις δικές τους. Τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης συνέβαλαν στο να μοιράζονται οι Αμερικανοί τις εμπειρίες τους. Αν συναντούσαν κάποιον στο κουρείο, μπορούσαν να συζητήσουν κάτι μαζί του, επειδή παρακολουθούσαν τις ίδιες εκπομπές στην τηλεόραση.
Ο Σάνστιν διερωτάτο αν το Διαδίκτυο τα υπονομεύει όλα αυτά. Τα νέα μέσα ενημέρωσης, υποστηρίζει, σου δίνουν τη δυνατότητα να κόβεις και να ράβεις στα μέτρα σου τις εφημερίδες που διαβάζεις, σε τέτοιο βαθμό, ώστε να βλέπεις μόνο τις ειδήσεις που σε ενδιαφέρουν. Στο Διαδίκτυο έχεις τη δυνατότητα να επισκέπτεσαι τις ιστοσελίδες που επιβεβαιώνουν τις προκαταλήψεις σου. Ο Σάνστιν εξέφραζε ιδιαίτερη ανησυχία για το ζήτημα αυτό, διότι έχει ασχοληθεί επί μακρόν με τις προκαταλήψεις μας αναφορικά με τη γνώση. Θέλουμε, υποστηρίζει, να μαθαίνουμε για όσα επιβεβαιώνουν τις εικασίες μας. Επίσης, έχουμε μια φυσική ροπή προς τις πολωτικές απόψεις. Εχουμε επιπλέον την τάση να συγκεντρωνόμαστε σε ομάδες με άλλους που έχουν τις ίδιες απόψεις με τις δικές μας. Και από τη στιγμή που θα ενταχθούμε σε αυτές τις ομάδες, ο συγχρωτισμός μας με άλλους ομοίους μας ενισχύει περαιτέρω τις απόψεις μας. Για παράδειγμα, ο Σάνστιν υποστηρίζει ότι οι προοδευτικοί δικαστές γίνονται πιο προοδευτικοί όταν συγχρωτίζονται με άλλους προοδευτικούς δικαστές. Το ίδιο συμβαίνει και με τους συντηρητικούς δικαστές όταν συγχρωτίζονται με άλλους συντηρητικούς δικαστές.
Ο φόβος του Σάνστιν είναι μήπως το Διαδίκτυο οδηγήσει στη δημιουργία ενός εκλογικού σώματος πιο γκετοποιημένου και πιο πολωμένου.
Ωστόσο μια νέα έρευνα αποτυπώνει μια πιο σύνθετη εικόνα. Στην έρευνά τους, ο Μάθιου Γκέντσκοου και ο Τζέσε Σαπίρο, του Πανεπιστημίου του Σικάγου, υπολόγισαν το καθεστώς των ιδεολογικών διακρίσεων στο Διαδίκτυο χρησιμοποιώντας τη μεθοδολογία που είχε χρησιμοποιηθεί για τον υπολογισμό των φυλετικών διακρίσεων.
Σύμφωνα με την έρευνά τους, κάποιος που επισκέπτεται την ιστοσελίδα του δικτύου Fox News έχει περισσότερες πιθανότητες να συναντηθεί με συντηρητικούς στο Διαδίκτυο από ό,τι το 99% των αναγνωστών ειδήσεων στο Διαδίκτυο. Κατά τον ίδιο τρόπο, κάποιος που επισκέπτεται την ιστοσελίδα της εφημερίδας The New York Times έχει περισσότερες πιθανότητες να συναντηθεί με προοδευτικούς στο Διαδίκτυο από ό,τι το 95% των χρηστών. Το σημαντικότερο όμως εύρημα αυτής της έρευνας είναι ότι οι χρήστες του Διαδικτύου δεν περιορίζονται μόνο στις διαδικτυακές κοινότητες των ομοίων τους. Οι περισσότεροι διαθέτουν αρκετό χρόνο διαβάζοντας ειδήσεις σε δικτυακούς τόπους όπως το Yahoo News. Και από εκεί συχνά μεταβαίνουν σε δικτυακούς τόπους στους οποίους οι άλλοι χρήστες δεν μοιάζουν με αυτούς. Αν τα ευρήματα αυτής της έρευνας επαληθευτούν, το Διαδίκτυο δεν θα δημιουργήσει μια προστατευμένη, αλλά μια ελεύθερη, πολυεπίπεδη σφαίρα δημόσιας ζωής.
Αν η πόλη σας στενεύει, αν ο νέος -μετά ΔΝΤ- μισθός σας δεν σας παρέχει τη δυνατότητα να κάνετε τη βόλτα σας (μα γιατί άραγε;) τότε γιατί να μην πάρετε τον αέρα σας κάπου αλλού με τη βοήθεια του ποντικιού σας. Το ΔΝΤ φροντίζει για ένα νέο τρόπο απόδρασης, τον εικονικό…
Δεν είναι μία απλή πανοραμική φωτογραφία, οι ήχοι της περιοχής σας ακολουθούν…
Είστε φιλότεχνος; πώς θα σας φαινόταν να αποκτούσατε ένα αυθεντικό έργο του Damien Hirst εντελώς δωρεάν; Λέτε να του έχει μείνει κανένας καρχαρίας; Μέσα από το προσωπικό του blog χαρίζει καθημερινά ένα έργο του αρκεί να είστε ο πρώτος που θα διαβάσετε την καταχώριση. Καλλιτεχνικό δρώμενο; Σκανταλιά του καλλιτέχνη;
Μία αναφορά στην καταστροφή της Σμύρνης ήταν αρκετή για να λογοκρίνει ωμά η τουρκική τηλεόραση την αμερικανική πολεμική σειρά «Τhe Ρacific», συμπαραγωγή δύο διάσημων υπογραφών του Χόλιγουντ: του σκηνοθέτη Στίβεν Σπίλμπεργκ και του ηθοποιού Τομ Χανκς.
Τα τουρκικά σχολικά εγχειρίδια διδάσκουν στους μαθητές ότι η Σμύρνη κάηκε από τον ελληνικό στρατό κατά την αποχώρησή του.
Στις 31 Μαρτίου ο συγγραφέας και αρθρογράφος της εφημερίδας «Χουριέτ» Γιασάρ Ακσόι έγραψε, ωστόσο, ότι ο ισχυρισμός ότι η Σμύρνη κάηκε από τον ελληνικό στρατό «δεν μπορεί να ευσταθεί, αφού ο ελληνικός στρατός αποχώρησε από τη Σμύρνη στις 9 Σεπτεμβρίου και η φωτιάξέσπασε στις 13». Ο Ακσόι λέει ότι «στον βαθμό που δεν τεκμηριώνεται με αδιάσειστα στοιχεία», η άποψη ότι η Σμύρνη κάηκε από Τούρκους αποτελεί «συκοφαντία». Στο τέλος έκανε λόγο για διεθνείς παράγοντες που αναφέρουν ότι «την πυρκαϊά προκάλεσαν αρμένιοι τρομοκράτες». Η σειρά «Τhe Ρacific» θα ξεκινήσει να προβάλλεται στην Ελλάδα από συνδρομητικό τηλεοπτικό κανάλι στις 26 Απριλίου.
Ένα αρκετά χρήσιμο mashup που αξιοποιεί το το API των Google maps είναι το Pin Project. Ο κάθε επισκέπτης μπορεί να “επισημάνει” [pins απ’τις πινέζες] κάποιο σημείο στον Αττικό χάρτη που κρίνει ότι είναι επικίνδυνο για τους οδηγούς. Η διαδικασία είναι πολύ απλή μέσω μιας φόρμας. Βρίσκουμε το σημείο στον χάρτη, βαθμολογούμε την επικινδυνότητα του, το κατηγοριοποιούμε [π.χ. “κακή ορατότητα” “τυφλό σημείο”] τέλος μπορούμε να δώσουμε περαιτέρω σχόλια σχετικά με το σημείο!
Τι λέτε θα βάλουμε ένα χεράκι; θα την καρφώσουμε την καρφιτσούλα;
Αν δείτε βέβαια πώς έχει καταντήσει ο χάρτης, ίσως είναι ευκολότερο να βρίσκουμε τα μη επικίνδυνα σημεία
Χρησιμοποιούμε cookies για να σας προσφέρουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία στη σελίδα μας. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε τη σελίδα, θα υποθέσουμε πως είστε ικανοποιημένοι με αυτό.
Άρθρα (RSS)