Οταν αρχίσετε να μαζεύετε ψηφιακά δεδομένα θα διαπιστώσετε τι πονοκέφαλος είναι να τα συντηρήσετε. Ολα τα ψηφιακά μέσα αποθήκευσης κινδυνεύουν είτε από το χρόνο είτε από φυσικές καταστροφές. Αν μπορούσαμε να τα αποθηκεύσουμε στο διαδίκτυο; Υπάρχουν διάφορες υπηρεσίες αποθήκευσης αρχείων στο Web, με εξίσου διαφορετική φιλοσοφία και τρόπο χρήσης. Πρόσβαση μέσα από τον browser (Internet Explorer, Firefox κλπ), περιορισμός μεγέθους αρχείου, πρόσβαση με ειδικό software και κάποιες ικανότητες διαμοιρασμού των περιεχομένων.Μια από αυτές τις υπηρεσίες, έρχεται απο την Microsoft και ονομάζεται SkyDrive. Διαθέτει 25Gbyte δωρεάν χώρο αποθήκευσης για κάθε λογαριασμό χρήστη Windows Live υπηρεσιών.
Ο χρήστης, μπορεί να δημιουργήσει φακέλους, να αποθηκεύσει αρχεία και τελικά να μοιραστεί όποια επιθυμεί, με φίλους και συνεργάτες του. Ο περιορισμός του SkyDrive είναι πως η όλη διαχείριση του online δίσκου, γίνεται απο τον browser, κάτι που περιορίζει την ευχρηστία της υπηρεσίας.
Η λύση, έρχεται από το SkyDrive Explorer. Η εφαρμογή δημιουργεί εναν «εικονικό» σκληρό δίσκο στο PC μας ο οποίος «βλέπει» τον online αποθηκευτικό μας χώρο.
Οπως έλεγε στη δεκαετία του ’70 ο Φράνκο Φράνκι, «το λιμάνι φεύγει» και η φράση δεν ήταν ακριβώς σάτιρα της ανθρώπινης ανοησίας αλλά προφητικό σχόλιο για τη γενική αντιστροφή των εντυπώσεων, στο κατώφλι της οποίας ήδη βρισκόμαστε εκείνη την εποχή, πιστεύοντας ότι πρόκειται απλώς για τη μέθη που πυροδοτούσε η εκρηκτική φαντασμαγορία όλων αυτών των μαγικών μέσων, του λαϊκού σινεμά, της τηλεόρασης, των κόμιξ και των απελευθερωμένων ραδιοφωνικών κυμάτων μέσω των οποίων θα επικοινωνούσαμε τάχα με όντα απ’ τον γαλαξία.
Καθώς σάλπαρε το πλοίο, δηλαδή καθώς άνοιγε η αυλαία της σύγχρονης συλλογικής τρέλας των ανεμπόδιστων επικοινωνιών, ο επιβάτης που στεκόταν στη γέφυρα δεν είχε πια την αίσθηση ότι το σκάφος απομακρυνόταν απ’ την ξηρά αλλά ότι ήταν η προβλήτα που απομακρυνόταν, κι αυτό αφορούσε πλέον τους πάντες, έξυπνους ή όχι, διορατικούς και μη, εφόσον η εμπειρία του ταξιδιού είχε αρχίσει να χάνεται, η εμπειρία της μετακίνησης και των αποστάσεων έδινε σταδιακά αλλά αναπότρεπτα το πρωτείο της στη σιωπηρή πεποίθηση ότι ο κόσμος έφευγε μακριά απ’ την ηθική και γεωγραφική αβεβαιότητα ενός υποκειμένου (του επιβάτη) που βρισκόταν, ή θα βρισκόταν στο εξής, παντού και πουθενά.
Η Δημουλά είχε γράψει ότι, πάνω στο νησί, κάνουμε τον γύρο της βάρκας. Το ίδιο συνέβη με τα έργα τέχνης, το ίδιο με τα κείμενα. Την περασμένη βδομάδα, αναμοχλεύοντας τα περί Μπόρχες, θέλησα να δείξω ότι υπάρχουν συγγραφείς που δεν διαβάζουμε πια αλλά που, εντούτοις, αρχίσαμε ξανά να σεβόμαστε διότι μας υπαγορεύουν τα όριά μας σε μια καινούργια γλώσσα. Είναι τώρα σαν να μας διαβάζουν εκείνοι, που θα πει ότι μας βλέπουν, ανάποδα, μέσα απ’ το πρίσμα τους, των ευφυών νεκρών, το πρίσμα μιας οπτικής που αντιστρέφει τα είδωλα και που, μεταφορικά μιλώντας, μετράει τις αποστάσεις όχι σε μονάδες μήκους αλλά σε γωνίες κλίσης. Νιώθουμε να μας παρακολουθούν και να υπολογίζουν το πλήγμα της απομάκρυνσης που διανύθηκε καθώς εμείς, οι αναγνώστες, χάσαμε τον προσανατολισμό μας ή ωριμάσαμε.
Στη δική μας παράδοση, ένας τέτοιος συγγραφέας είναι ο Καβάφης· το όνομά του και μόνον δείχνει στον καθένα που θα πλησιάσει τους νεκραναστημένους των ελληνιστικών χρόνων το άλμα που έγινε πάνω απ’ την άβυσσο της Ιστορίας και που ακόμη διαγράφεται στο κενό χωρίς δίχτυ ασφαλείας, με τη βιβλιογραφία σαν μόνη εγγύηση για το γεγονός ότι μια τέτοια λογοτεχνία, ένα τέτοιο παράδοξο μνημόσυνο ερωτικών ίσκιων είχε όντως λάβει σάρκα και οστά. Αλλά ποιος έχει σήμερα σε υπόληψη τα βιβλία; Δεν είμαστε πλέον ικανοί να συλλάβουμε κατευθείαν τις προσωπίδες της καβαφικής ειρωνείας αλλά συνειδητοποιούμε ότι ονειρευόμαστε κάτι που κάποιος άλλος ονειρεύτηκε, ρεμβασμός στο τετράγωνο, δευτερογενής ονειροπόληση της ονειροπόλησης ενός άλλου, οπότε καταλαβαίνουμε, επίσης, την ζωτική εκκρεμότητα του ρόλου μας σαν αναγνώστες. Παρομοίως με τον Κάλβο. Αν φέρ’ ειπείν με τον Σικελιανό αντιμετωπίζουμε μια παντελώς ξένη εποχή, μιαν εποχή που έδυσε προ πολλού, με τον Κάλβο ή τον Καβάφη απολαμβάνουμε το κακό πλεονέκτημα της επίγνωσης της δικής μας ξενότητας: η αντίληψη του τι φεύγει και του τι μένει σταθερό έχει αντιστραφεί. Δεν είμαστε αμετακίνητοι φύλακες κάποιου νοήματος, που ατενίζουν τον ορίζοντα, αλλά ο ίδιος ο ορίζοντας που διαλύεται.
Αληθεύει ότι ο Σολωμός ή ο Σικελιανός μάς δίνουν τη μελαγχολική ευκαιρία να πιθανολογήσουμε την ακμή ενός κόσμου τόσο παλιού και ξένου προς εμάς ώστε να μας απωθεί ή να μας γοητεύει, να μας φαίνεται υπερβολικά πομπώδης ή να μας υπνωτίζει με την ανταύγεια ενός μακρινού άστρου, να ανοίγεται σαν ένα μεγαλοπρεπές μουσείο ή να κλείνει σαν μια ερμητική δίοδος προς τις κρύπτες οριστικά αμετάδοτων μυστικών, όμως ο Καβάφης βρίσκεται εκεί σαν να μην υπήρξε, σαν να μισοϋπήρξε ή σαν να τον ονειρευτήκαμε. Δεν μας αποκαλύπτει την απόσταση που διένυσε ο κόσμος μέχρι τη μετανεωτερική έρημο του ύφους μηδέν, διότι ποτέ δεν ανήκε σ’ εκείνο τον κόσμο που απομακρύνθηκε, αλλά μας προικίζει με μιαν ιδέα, αμφίβολη δυστυχώς, της απόστασης που διανύσαμε εμείς, ο καθένας χωριστά, ως αναγνώστες. Ο συγγραφέας εξισώνεται με το τραύμα μιας απώλειας που η ευθύνη της βαραίνει τον αναγνώστη, όχι τη φθορά του κόσμου.
Στην επαφή μας λοιπόν με ποιητές όπως ο Καβάφης, το σοκ απ’ την εξαφάνιση της συγκεκριμένης λογοτεχνικής ιδιαιτερότητας δείχνει, σε αρνητικό (με τη φωτογραφική σημασία), ότι εμείς οι ίδιοι είμαστε το θέατρό της, ότι εμείς πάψαμε να μετέχουμε σε μια δυνατότητα που κάποτε εξασφάλιζε τη λογοτεχνική ιδιοπροσωπία. «Φταίμε» εμείς, όχι η Ιστορία. Από μιαν άποψη, άνθρωποι σαν αυτούς για τους οποίους μιλάω δεν κατοικούσαν σε μιαν εποχή (και επομένως δεν απομακρύνονται μαζί της) αλλά αντιπροσωπεύουν -αντιπροσώπευαν ήδη ενόσω ζούσαν- λοξές εξόδους απ’ την εποχή τους, πρωθύστερα και μαγικές εικόνες, ζωντανές παραλλήλους και σκηνοθεσίες της ιστορικής θέσης. Οχι με την έννοια ότι θεωρήθηκαν «αιώνιοι», όπως λέγεται για τους γίγαντες της λογοτεχνικής πινακοθήκης, π.χ. τον Δάντη ή τον Σαίξπηρ, αλλά με την έννοια ότι είχαν ήδη τοποθετηθεί εκτός της εποχής τους, σαν προφήτες μιας καταστροφής η οποία είχε ήδη επέλθει και, από τότε κιόλας, έγραφαν, έστω εν αγνοία τους αλλά προορατικά, σαν να μην ήταν εφικτή η συνείδηση της ιστορικής εποχής, σαν να μην μετείχαν σ’ ένα γραμμικό σύμπαν αλλά να ήξεραν ότι δεν έχει νόημα ν’ αναρωτιέσαι εάν ήταν το πλοίο που απομακρυνόταν ή το λιμάνι της Ιθάκης ή και τα δύο. Πιστεύω ότι όλο και πιο πολλοί αναγνώστες υποπτεύονται πως ο Καβάφης, στην Ιθάκη, μέτριο ποίημα άλλωστε, κάθε άλλο παρά σοβαρολογούσε. Ωστόσο, χρειαζόταν και η αμπελοφιλοσοφική νότα της Ιθάκης, χρειαζόταν να περιμένουμε και τους βαρβάρους για να φανεί το ανάστημα ενός ποιητή που έγραψε (καθ’ υπαγόρευση, σαν μέντιουμ ίσως, παρά τον επιδιορθωτικό «μόχθο») το Εν τω μηνί Αθύρ. Να ένα ποίημα απέναντι στο οποίο έχεις εναργέστατη την εντύπωση ότι σε διαβάζει μάλλον παρά το διαβάζεις.
Η επιμονή στην αξιολόγηση κάθε πράγματος αλλά και όλων των ανθρώπων με κριτήριο την απόδοσή τους σε χρήμα -το κλασικό ερώτημα, τι προσφέρετε στους μετόχους- ήταν μοιραίο ότι κάποια μέρα θα στρεφόταν εναντίον των αξιολογητών, και μάλιστα από διαφορετική σκοπιά: κι εσείς τι προσφέρετε στην κοινωνία;
Αυτήν ακριβώς την αντιστροφή της προοπτικής υπογραμμίζει έρευνα που δόθηκε στη δημοσιότητα από το New Economic Foundation(1). Τρεις βρετανίδες ερευνήτριες, η Εϊλις Λόουλορ, η Χέλεν Κέρσλεϊ και η Σούζαν Στιντ, προσεγγίζουν το ζήτημα των ανισοτήτων συγκρίνοντας τις αμοιβές διάφορων επαγγελμάτων που επιλέγονται από τα άκρα της κλίμακας των εισοδημάτων με την «κοινωνική αξία» που δημιουργεί η άσκησή τους.
Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις των ερευνητριών, στην περίπτωση ενός εργάτη που δουλεύει σε εργοστάσιο ανακύκλωσης και αμείβεται με ωρομίσθιο 6,10 στερλινών (σχεδόν 7 ευρώ), «για κάθε στερλίνα που δαπανάται για τη μισθοδοσία του, αυτός δημιουργεί αξία 12 στερλινών για το κοινωνικό σύνολο». Αντίθετα, όσον αφορά «τα golden boys των επενδυτικών τραπεζών, των οποίων οι ετήσιες αποδοχές κυμαίνονται μεταξύ 500.000 και 10 εκατομμυρίων στερλινών, για κάθε στερλίνα χρηματοοικονομικής αξίας που δημιουργούν καταστρέφουν κοινωνική αξία 7 στερλινών».
…Επίσης, με αυτή τη μέθοδο αποδεικνύεται ότι ένας φοροτεχνικός σύμβουλος, χάρη στις ικανότητες του οποίου το κοινωνικό σύνολο στερείται φορολογικών εσόδων, καταστρέφει 47 φορές περισσότερη κοινωνική αξία απ’ όση δημιουργεί. Αντίθετα, μια εργαζόμενη σε βρεφονηπιακό σταθμό, με τις υπηρεσίες που προσφέρει στα παιδιά αλλά και με την εξασφάλιση ελεύθερου χρόνου για τους γονείς έτσι ώστε να μπορούν να εργαστούν, προσφέρει στην κοινωνία οφέλη 9,43 φορές μεγαλύτερα από τον μισθό που λαμβάνει.
“Καταλαβαίνεις πόσο κυνικός έχει γίνει ένας λαός, όταν θεωρεί φυσιολογικό να πληρώνει περισσότερο αυτόν που ασχολείται με τις αποχετεύσεις του, παρά αυτόν που ασχολείται με τα μυαλά των παιδιών του.” John F. Kennedy
Ο αθηναϊκός στρατός, αν και μικρός σε μέγεθος, κατορθώνει, με τις γνώσεις που διαθέτει για τη μορφολογία του εδάφους, να αναχαιτίσει την ξέφρενη επίθεση του περσικού στρατού. Οι Πέρσες, που θεωρούσαν ότι οι Αθηναίοι επιδείκνυαν επί χρόνια ασέβεια απέναντί τους, αποφασίζουν να τους δώσουν ένα γερό μάθημα και ξεκινούν εκστρατεία εναντίον τους. Ο πελώριος περσικός στόλος μοιάζει να προορίζεται για να εξολοθρεύσει τον μικρό αθηναϊκό στρατό, που έχει εγκαταλειφθεί από τους συμμάχους του, τους Σπαρτιάτες. Αλλά μια έξοχη αμυντική στρατηγική, η απαράμιλλη ευψυχία των ελληνικών στρατευμάτων, και ένας δρομέας, που η διαδρομή που διέσχισε έμεινε στην ιστορία, όλα αυτά μαζί απώθησαν τους Πέρσες, οι οποίοι επιστρέφουν βαριά ηττημένοι και πλημμυρισμένοι στο ίδιο τους το αίμα στην πατρίδα τους. Η Μάχη του Μαραθώνα προετοιμάζει το έδαφος για μία από τις διασημότερες μάχες μεταξύ Ελλάδας και Περσίας… τη μάχη των Θερμοπυλών, με τους 300 του Λεωνίδα.
Κοκκίνησαν οι προφέσσορες στο Cambridge με το ορθογραφικό λάθος στη γυάλινη πόρτα του. Στη νέα του πτέρυγα έχει µια γυάλινη πόρτα στην οποία έγραψαν τη γνωστή αριστοτελική ρήση «Πάντες άνθρωποι του ειδέναι ορέγονται φύσει». Μόνο που στη λέξη «φύσει» αντί για ελληνικό σίγµα έβαλαν το λατινικό s. Το κατάλαβαν πολλοί, αφού η συγκεκριµένη πόρτα ανοίγει απελπιστικά αργά και σχηµατίζεται ουρά µπροστά της. «Ακόµη και οι θεοί έδειξαν την αποδοκιµασία τους», είπε η καθηγήτρια στις Κλασικές Σπουδές, Μαίρη Μπερντ, αποδίδοντας στην οργή των θεών το βραδύ άνοιγµα της θύρας.
Τι ενδιαφέροντα μάθαμε τελευταία για τους αποσπασμένους εκπαιδευτικούς σε ελληνόφωνα σχολεία σε διάφορες χώρες; ότι «το 2004 ήταν 1.650 εκπαιδευτικοί ανά τον κόσμο. Το 2008 ήταν 1.965 και το 2009 έγιναν 2.400. Δηλαδή, σ’ ένα χρόνο 2008-2009 οι αποσπασμένοι εκπαιδευτικοί ανά τον κόσμο αυξήθηκαν κατά 20%. Μάλιστα, σε ορισμένα σχολεία υπηρετούν τόσοι μαθητές όσοι και εκπαιδευτικοί. «Υπάρχει σχολείο στην Αφρική με 8 μαθητές και 8 καθηγητές, στο Αμβούργο με 10 μαθητές και 10 καθηγητές και στην Κολωνία με 16 μαθητές και 14 καθηγητές»
Φαίνεται κατά 20% αυξήθηκε η πελατεία των βουλευτικών γραφείων.
Πάντως ημίμετρα συνάδελφοι, μία είναι η σωστή τοποθέτηση υπάλληλος στη βουλή…
Υπάρχει βέβαια πάντα και η λύση να γίνουμε αποδέκτες χορηγιών…
Θέλετε να μετατρέψετε τα βίντεο που βλέπετε στο YouTube σε αρχεία ήχου MP3 και να τα αποθηκεύσετε στον υπολογιστή σας; Πλέον, μπορείτε να το πράξετε εύκολα, γρήγορα και δωρεάν με τη βοήθεια ενός online εργαλείου ονόματι Dirpy (www.dirpy.com).
Πρόκειται για έναν ιντερνετικό μετατροπέα (YouTube to MP3 Converter and Video Downloader) ο οποίος είναι σε θέση να μεταμορφώνει «στη στιγμή» τα βίντεο του YouTube σε ήχους υψηλής ποιότητας (256kbps 44.1khz stereo) έτοιμους για κατέβασμα.
Φθάνοντας κανείς στον (ιστο)χώρο υποδοχής της υπηρεσίας Dirpy, έρχεται αντιμέτωπος με μια μπάρα αναζήτησης μέσω της οποίας μπορεί να ψάξει για τα κλιπ της αρεσκείας του, είτε πληκτρολογώντας λέξεις-κλειδιά είτε «επικολλώντας» απευθείας σε αυτήν το συγκεκριμένο URL που έχει κάθε βίντεο στο YouTube.
Δυνατότητες Εν συνεχεία, από τη στιγμή που θα βρει το προς μετατροπή αρχείο, δεν έχει παρά να κάνει κλικ πάνω στην επιλογή download (σημειωτέον πως μέσω του Dirpy μπορεί κανείς να κατεβάζει όχι μόνο MP3s αλλά και τα βίντεο ακριβώς όπως είναι).
Επιπλέον, η υπηρεσία δίνει τη δυνατότητα στον χρήστη, σε περίπτωση που δεν επιθυμεί να αποθηκεύσει ολόκληρο ένα αρχείο, να επιλέξει συγκεκριμένα το χρονικό μέρος αυτού που θα μετατρέψει σε ήχο (από… έως…).
Η μετατροπή γίνεται σε πραγματικό χρόνο, ακριβώς την ώρα που «παίζει» το εκάστοτε κλιπ. Η υπηρεσία Dirpy (η οποία να σημειωθεί πως δεν φιλοξενεί «απρόσκλητες» διαφημίσεις και ενοχλητικά αναδυόμενα παράθυρα) «τρέχει» καλύτερα με όχημα τους φυλλομετρητές ιστού Firefox, Opera και Google Chrome (αντιθέτως, μοιάζει να έχει κηρύξει πόλεμο στον Internet Explorer), ενώ διατηρεί δικά της παραρτήματα και στα Twitter (twitter.com/dirpy) και Facebook.
Σύμφωνα με τους δημιουργούς της, δέχεται περί τους 400.000 επισκέπτες μηνιαίως.
Υπερλεωφόρος όχι μόνο των πληροφοριών αλλά πλέον και των… φωτογραφιών, το διαδίκτυο «σφύζει» από οπτικά ντοκουμέντα προσωπικού χαρακτήρα. Με την έλευση της Web 2.0 εποχής έμελλε, μεταξύ άλλων, να μετατραπεί σε ένα πολυσέλιδο και εύκολα προσπελάσιμο φωτογραφικό άλμπουμ το οποίο, αν και διόλου ιδιωτικό, ξεχειλίζει από ιδιωτικές στιγμές.
Μια επίσκεψη σε έναν χώρο κοινωνικής δικτύωσης αρκεί προκειμένου να πειστεί κανείς για του λόγου το αληθές. Δεδομένου, ωστόσο, πως ό,τι ανεβαίνει on line παύει αυτομάτως να είναι απολύτως ασφαλές και ελεγχόμενο, αναρωτηθήκατε ποτέ εάν υπάρχουν κάπου εκεί έξω στον κυβερνοχώρο αναδημοσιευμένες χωρίς την έγκρισή σας κάποιες από τις προσωπικές σας πόζες;
Μια διαφορετική («αντίστροφη») μηχανή αναζήτησης εικόνων (reverse image search engine) ονόματι TinEye (www.tineye.com) σας επιτρέπει ακριβώς αυτό, δηλαδή να εντοπίζετε τα ίχνη των φωτογραφιών σας on line.
Πιο συγκεκριμένα, το TinEye είναι σε θέση να βρίσκει από πού προήλθε μια συγκεκριμένη εικόνα, σε ποιους ιστοχώρους φιγουράρει αυτή επί του παρόντος και κατά πόσο υπάρχουν άλλα τροποποιημένα αντίγραφά της online.
Σε αντίθεση με άλλες μηχανές αναζήτησης, οι οποίες λειτουργούν με λέξεις-κλειδιά, metadata ή υδατογραφήματα (watermarks), η εν λόγω υπηρεσία ψάχνει για αρχεία εικόνας βασιζόμενη σε… εικόνες.
Οπερ σημαίνει πως στην περίπτωση του TinEye ο χρήστης δεν καλείται να καταχωρίζει στην μπάρα αναζήτησης λέξεις (όπως π.χ. στην αναζήτηση εικόνων του Google) αλλά αρχεία εικόνας τα οποία ανεβάζει είτε από τον υπολογιστή του (upload) είτε μέσω διαδικτύου (επικολλώντας στο search bar το σχετικό URL).
Κατηγοριοποίηση Εν συνεχεία, η υπηρεσία έρχεται να πάρει το «αποτύπωμα» κάθε οπτικού ντοκουμέντου (με όχημα μια ειδική τεχνολογία αναγνώρισης) και να το συγκρίνει με τις περίπου 1,5 δισ. online εικόνες που βρίσκονται ήδη «σκαναρισμένες» και κατηγοριοποιημένες στα «κιτάπια» της.
Τα αποτελέσματα της αναζήτησης ιεραρχούνται by default βάσει ομοιότητας. Ωστόσο, ο χρήστης μπορεί να αλλάξει την προεπιλογή ώστε να λαμβάνει υψηλότερα τις μεγαλύτερες σε μέγεθος ή τις περισσότερο τροποποιημένες εικόνες.
Στο TinEye δύναται κανείς να εισάγει επί του παρόντος αρχεία JPEG, PNG και GIF (αλλά όχι Flash) ενώ αναφορικά με το μέγεθος και τις διαστάσεις μιας προς αναζήτηση εικόνας, αυτό δεν γίνεται να είναι μεγαλύτερο από 1 MB και αυτές μικρότερες από 100 pixels, αντίστοιχα.
Η δωρεάν έκδοση της υπηρεσίας επιτρέπει στον καθένα να προβαίνει σε έως και 100 αναζητήσεις ημερησίως.
Για όποιον δεν αρκείται στο εν λόγω ποσό, υπάρχει πάντα και η δυνατότητα συνδρομής με τις τιμές να ξεκινούν από 70 δολ.
Διαδικτυακά «ψαχτήρια» φωτογραφιών Στον ίδιο χώρο με την υπηρεσία TinEye κινείται και η μηχανή αναζήτησης GazoPa (www.gazopa.com). Προϊόν της εταιρείας Hitachi America, το εν λόγω εργαλείο δίνει τη δυνατότητα στους χρήστες να προβαίνουν σε αναζητήσεις παρόμοιων εικόνων (similar image search) είτε εισάγοντας οπτικά ντοκουμέντα (ακόμη και σχέδια τα οποία κάνουν οι ίδιοι εκείνη τη στιγμή σε μια επιφάνεια τύπου Paint στην οθόνη) είτε λέξεις-κλειδιά. Οπως η TinEye ψάχνει για όμοια «αποτυπώματα» εικόνων, έτσι και η GazoPa αλωνίζει τον Παγκόσμιο Ιστό προσπαθώντας να συνδυάσει χρώματα και σχήματα.
Αλλωστε, όπως σημειώνουν οι δημιουργοί της υπηρεσίας, όταν πρόκειται για εικόνες, «οι λέξεις-κλειδιά δεν επαρκούν ως όροι αναζήτησης». H GazoPa προσφέρει τις υπηρεσίες της και ως εφαρμογή (application) στο iPhone, καθώς και ως plugin στον φυλλομετρητή Firefox. Από το παιχνίδι της εύρεσης παρόμοιων εικόνων δεν θα μπορούσε βέβαια να λείπει και η πανταχού παρούσα Google (similar-images.googlelabs.com), ενώ ανάλογες υπηρεσίες προσφέρονται και στον χώρο labs.ideeinc.com.
Συμβατή με διά-φορους φυλλομετρητές ιστού Η μηχανή αναζήτησης εικόνων TinEye ουσιαστικά επιτρέπει στους κυβερνοναύτες να αναζητούν (και να βρίσκουν): την προέλευση μιας εικόνας, πληροφορίες για αυτήν, τις ιστοσελίδες στις οποίες απαντάται καθώς και άλλες (είτε «πειραγμένες» είτε καλύτερες από άποψη ανάλυσης) εκδόσεις της, οι οποίες τυχόν να κυκλοφορούν online. Να σημειωθεί πως το TinEye προσφέρει τις υπηρεσίες του και ως plugin στους φυλλομετρητές ιστού Internet Explorer, Firefox και Chrome.
1,5 δισ. εικόνες έχει «σκανάρει» και κατηγοριοποιήσει μέχρι σήμερα η μηχανή αναζήτησης TinEye από το Διαδίκτυο, με στόχο να βοηθήσει τον χρήστη να βρει αυτό που ψάχνει.
Δεν υπήρξε δουλεμπόριο, αλλά… «τριγωνικό εμπόριο στον Ατλαντικό». Ο καπιταλισμός μετονομάζεται σε «σύστημα ελεύθερης επιχειρηματικότητας». Και ούτε να σας περάσει από το μυαλό η θεωρία της εξέλιξης: τα παιδιά θα διδάσκονται ότι ο Θεός δημιούργησε τη Γη. Μπορεί να ακούγεται σαν κωμωδία, αλλά στην πραγματικότητα είναι οι βασικοί κανόνες επάνω στους οποίους οι δάσκαλοι θα βασίζουν στο εξής τη διδασκαλία στη δεύτερη μεγαλύτερη Πολιτεία των Ηνωμένων Πολιτειών.
Επειτα από έντονες συζητήσεις που διήρκεσαν μήνες, το 15μελές σχολικό συμβούλιο του Τέξας ενέκρινε περισσότερες από 100 σελίδες νέων κανονισμών για τη διδασκαλία της Ιστορίας στην Πολιτεία. Οι αλλαγές καλύπτουν τα πάντα, από την εποχή του Ψυχρού Πολέμου ως την «ορθή» ερμηνεία του αμερικανικού Συντάγματος. Ορίζουν, π.χ., ότι ο Ρεπουμπλικανός πρόεδρος ΡόναλντΡίγκαν θα πρέπει να συμπεριληφθεί στη λίστα με τους «πιο σπουδαίους Αμερικανούς όλων των εποχών».
Παράλληλα, η κάντρι μουσική, προσφιλής στον Νότο, θεωρείται σημαντικό πολιτιστικό ρεύμα, αλλά όχι και το χιπ-χοπ. Οι ομιλίες του Τζέφερσον Ντέιβις, προέδρου της συνομοσπονδίας του Νότου και υπέρμαχου της δουλείας, θα διδάσκονται μαζί με εκείνες του Αβραάμ Λίνκολν .
Το νέο σχολικό πρόγραμμα μετονομάζει τον αμερικανικό «ιμπεριαλισμό» σε «επεκτατισμό» και υποχρεώνει τους δασκάλους που διδάσκουν μεταπολεμική Ιστορία να λένε στους μαθητές ότι οι περιβόητες αντικομμουνιστικές διώξεις του γερουσιαστή Τζόζεφ Μακ Κάρθι τη δεκαετία του 1950 ίσως ήταν δικαιολογημένες.
Παλαιότερα οι μαθητές διάβαζαν για «το εμπόριο των σκλάβωναπό την Αφρική και την εξάπλωση της δουλείας». Στην ανανεωμένη έκδοση του σχολικού βιβλίου η λέξη «δουλεμπόριο»αντικαθίσταται από τη φράση «τριγωνικό εμπόριο στον Ατλαντικό».
Το 15μελές εκλεγμένο σχολικό συμβούλιο αποτελείται από οδοντιάτρους, νοικοκυρές και άλλους μη ειδικούς, χωρίς καμία εμπειρία στη διδασκαλία. Οι 10 Ρεπουμπλικανοί της επιτροπής υποστήριξαν με πάθος τις αλλαγές, σε αντίθεση με τους πέντε Δημοκρατικούς.
Με σχεδόν πέντε εκατομμύρια μαθητές, το Τέξας είναι η μεγαλύτερη αγορά σχολικών εγχειριδίων στη χώρα.
Επίσης, είναι μία από τις ελάχιστες Πολιτείες όπου επιτρέπεται στο σχολικό συμβούλιο να ξαναγράφει και όχι απλώς να εγκρίνει τη διδακτέα ύλη. Τα τελευταία χρόνια οι ετήσιες συγκεντρώσεις του σχολικού συμβουλίου- τα μέλη του εξετάζουν διαφορετικά θέματα κάθε χρόνο- έχουν καταντήσει ένα θορυβώδες τσίρκο, αφού δεξιοί και αριστεροί λομπίστες προσπαθούν να επηρεάσουν, ο καθένας με τον τρόπο του, τη συντηρητική επιτροπή. Στη συνάντηση της περασμένης εβδομάδας κατέθεσαν 206 άτομα.
Ετσι παραχαράσσεται η Ιστορία
Το δουλεμπόριο γίνεται «τριγωνικό εμπόριο»- Από τη Δυτική Αφρική στην Αμερική, από την Αμερική στην Ευρώπη και από την Ευρώπη πίσω στην Αφρική.
Ο καπιταλισμός είναι το «σύστημα της ελεύθερης επιχειρηματικότητας».
Η Θεωρία της Εξέλιξης του Δαρβίνου είναι μια βλάσφημη θεωρία. Τα παιδιά διδάσκονται ότι ο Θεός δημιούργησε τη Γη.
Οι διώξεις του μακαρθισμού ίσως ήταν «δικαιολογημένες».
Χτες στο βαθμολογικό καθώς ήμουν στον έλεγχο των δοκιμίων η συνάδελφος του επικουρικού προσωπικού αναστέναζε. “Αχ βγάζετε τα μάτια σας για ένα ευρώ”. Ωστε αυτή είναι η αμοιβή για κάθε γραπτό… Ισως τελικά ο μετανάστης στα φανάρια να βγάζει καλύτερο μεροκάματο.
Και η ΟΛΜΕ που ζει στη δική της εναλλακτική πραγματικότητα καλεί τον κλάδο σε αποχή από τη βαθμολόγηση την ερχόμενη Παρασκευή.
Κι όμως οι συνάδελφοι κρατούν τα γραπτά των παιδιών ευλαβικά στα χέρια τους… Αλλά ποιος νοιάζεται…
Χαρακτηρίστηκε ως η απόλυτη παιχνιδομηχανή των 80s,αν και ο όρος την αδικεί,αφού είχε συνολικά πολύ μεγαλύτερες δυνατότητες.Με chipsets κατασκευασμένα αποκλειστικά για την κίνηση των γραφικών και blitter σε μια εποχή που δεν υπήρχε καν η VGA,η Amiga 500 αγαπήθηκε από τους χρήστες όσο λίγοι υπολογιστές της γενιάς της.
Όσο και αν ακούγεται περίεργο, η Amiga 500 σχεδιάστηκε από το μετέπειτα μεγάλο ανταγωνιστή της, την Atari. Για να είμαστε ακριβείς, η ιδέα για την κατασκευή αυτού του πρωτοποριακού για την εποχή του μηχανήματος ανήκε σε έναν μηχανικό της Atari, ονόματι Jay Miner. Η ιστορία είναι αρκετά πολύπλοκη και περιλαμβάνει μέχρι και δικαστικές διαμάχες, αλλά σε γενικές γραμμές θα μπορούσε να συνοψιστεί ως εξής: η Atari δεν “πίστεψε” στην ιδέα του Miner και πούλησε -έπειτα από αρκετό διάστημα- τα δικαιώματα της Amiga στην Commodore, που ήταν και η εταιρεία που παρήγαγε μαζικά τον υπολογιστή.
Έτσι, το 1987 παρουσιάστηκε η Amiga 500, που μαζί με τον Atari ST (ο οποίος είναι επίσης δημιούργημα του αποχωρήσαντα ιδρυτή της Commodore, Jack Tramiel) αποτέλεσαν τα σημαντικότερα 16-bit home μηχανήματα της εποχής τους.
Στο εσωτερικό “χτυπούσε” ο 68000 της Motorola, με συχνότητα λειτουργίας στα 7MHz, ενώ υπήρχε, επίσης, μια σειρά από εξειδικευμένα chipsets για τα γραφικά και τον ήχο. Από αυτά ξεχώριζε το blitter, που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως μια απλοϊκή -για τα σημερινά δεδομένα- κάρτα γραφικών: ήταν επιφορτισμένο με τη διαχείριση του video memory, αποφορτίζοντας με αυτόν τον τρόπο τη CPU. Η παλέτα των 4.096 χρωμάτων, τα οποία μπορούσαν να εμφανιστούν ταυτόχρονα στην οθόνη (HAM mode), ήταν ένα χαρακτηριστικό που φάνταζε τουλάχιστον “εξωγήινο” για τις δυνατότητες των home υπολογιστών της εποχής.
Στα παιχνίδια, παρ’ όλα αυτά, συνήθως είχαμε 16 χρώματα, αν και δεν ήταν λίγες οι φορές που οι developers εισήγαγαν ingame backgrounds σε HAM mode που πραγματικά έκοβαν την ανάσα στους gamers.
O ήχος ήταν στερεοφωνικός, ενώ σημαντική προσθήκη ήταν οι θύρες RCA για τη σύνδεση με στερεοφωνικό συγκρότημα (σημειώστε ότι εκείνη την εποχή δεν υπήρχαν ηχεία αποκλειστικά για υπολογιστές). Δεν είχε, παρ’ όλα αυτά, ενσωματωμένες θύρες MIDI, στοιχείο που αποτέλεσε μάλλον και το μεγαλύτερο μειονέκτημά της έναντι του Atari ST (ο οποίος χρησιμοποιήθηκε εκτενώς από μουσικούς της εποχής, όπως ο Jean Michelle Jarre και η Madonna).
Η Amiga 500, ωστόσο, ό,τι “έχανε” στο κομμάτι της σύνθεσης του ήχου το “κέρδιζε” στην επεξεργασία του βίντεο: μέσω μιας ειδικής κάρτας genlock, είχε τη δυνατότητα για overlay γραφικών σε εξωτερικό σήμα βίντεο, στοιχείο που χρησιμοποιήθηκε κατά κόρον από τους τηλεοπτικούς σταθμούς, ακόμα και στη χώρα μας.
Θέατρο ίσον διάλογος και διάλογος στο 2010 ίσον SMS. Αν λειτουργήσει λοιπόν κανείς με τρόπο επαγωγικό, τι ακριβώς του προκύπτει; Μα τι άλλο από ένα θεατρικό έργο που οικοδομήθηκε μέσα από 2.000 γραπτά μηνύματα! Το λένε «Δεν αντέχω άλλο! Ερχονται συνέχεια!» και ανεβαίνει στο Μικρό Θέατρο της Μονής Λαζαριστών, στη Θεσσαλονίκη, από αύριο έως και την προσεχή Τετάρτη. Στις 9 το βράδυ κάθε μέρα, στο πλαίσιο του Χώρου Δράσης, της Πειραματικής Σκηνής του ΚΘΒΕ.
Κι από πού, παρακαλώ, ξεκίνησαν όλα αυτά; Από το πολιτιστικό μαγκαζίνο «Κάτι παίζει», που παρουσιάζουν καθημερινά, 4 με 6 το μεσημέρι, στον 9,58 FM της ΕΡΤ3 οι δημοσιογράφοι Ελένη Κουρτίδου και Θανάσης Γωγάδης. Εκεί λοιπόν, τον περασμένο Σεπτέμβριο, εκλήθησαν οι ακροατές και οι ακροάτριες της εκπομπής να πάρουν μέρος σε ραδιοφωνικό παιχνίδι ραδιοφωνικής συγγραφής. Οπλα τους; Τα SMS, η φαντασία τους και η σύγχρονη τεχνολογία, μιας και τόσο το μπλόγκινγκ όσο και το facebook χρησιμοποιήθηκαν στη διαδρομή διαμόρφωσης του έργου.
Ορίστε πώς θέτει το ζήτημα η Ελένη Κουρτίδου: «Το παιχνίδι της συν-γραφής ήταν μια πολύπλοκη διαδικασία έξι μηνών, που πληρούσε αρκετές προϋποθέσεις, όπως θεατρικές σπουδές από τους συντονιστές, ενδιαφέρον για το θέατρο από τους παίκτες. Προχωρήσαμε βήμα βήμα.
Το πρώτο βήμα ήταν ο τίτλος. Λάβαμε 70 προτάσεις, επικράτησε η δημοφιλέστερη με ψηφοφορία. Επειτα, ζητήσαμε τους χαρακτήρες. Στη συνέχεια, δόθηκε η σύμβαση (Ο Κλέων και η Μαρία στέκονται σ’ έναν πεζόδρομο στο κέντρο της πόλης). Κατόπιν, έφτασε η πρώτη ατάκα που έφερε τη δεύτερη, κ.ο.κ. Βασική προϋπόθεση ήταν να συναινέσουν οι ακροατές ότι συμμετέχουν σε μια συλλογική δράση που συντονιζόταν από μικροφώνου στον αέρα των ερτζιανών. Αποδέχτηκαν ότι θα πουν μια ιστορία από κοινού και όχι ο καθένας τη δική του».
Στο μπλογκ που δημιουργήθηκε ειδικά για το θεατρικό υπήρχε δημοσιευμένο το κείμενο κατά τη διαμόρφωσή του, ενώ φιλοξενούνταν παραλλήλως τα σχόλια, οι προτάσεις και οι ενστάσεις των παικτών. Υποστηρικτικά και επικουρικά, λειτουργούσε και η σχετική ομάδα στο facebook. Και κάπως έτσι φτάσαμε στην παράσταση της Μονής Λαζαριστών, με επεξεργασία των SMS και σύνθεση του κειμένου από την Ελένη Κουρτίδου, με σκηνοθεσία από τον Γιάννη Παρασκευόπουλο και εμψύχωση από τον Θανάση Γωγάδη. Συν οκτώ τον αριθμό ερμηνευτές, τους Π. Αργυριάδη, Β. Γαλάτη, Ελένη Θυμιοπούλου, Βάσια Μπακάκου, Π. Μυρόφτσαλη, Ιωάννα Παγιατάκη, Κρίστυ Παπαδόπουλου και Γ. Παρασκευόπουλο.
Το διά ταύτα; Η Ελένη Κουρτίδου καταλήγει: «Το δικό μας ζητούμενο ήταν να μπορέσουμε να συναντηθούμε άγνωστοι μεταξύ μας άνθρωποι στον “αέρα” μιας εκπομπής και να καταφέρουμε να πούμε όλοι μαζί μια ιστορία. Μάλλον τα καταφέραμε…»
Μια «ρομαντική αναζήτηση» για το πώς μπορεί να είναι η δημοσιογραφία των πολιτών, ξεκίνησε εδώ και λίγες μέρες μέσα από το συγκεκριμένο site. Οι συνεργάτες του επιλέγουν καθημερινά κάποια βασικά θέματα της επικαιρότητας, τα οποία πλαισιώνουν με σχετικές αναφορές, βίντεο, ηχητικά, φωτογραφίες και λινκς. Μεταφράζουν επίσης κείμενα διάσημων αναλυτών και δίνουν περιλήψεις τους. Οι επιλογές αυτές αναρτώνται στο Twitter και ο επισκέπτης μπορεί να τις αξιολογήσει και αν θέλει να συνεισφέρει προτάσεις και σχόλια.
Οι τελευταίες εβδομάδες δεν ήταν ιδιαίτερα λαμπρές για το εταιρικό προφίλ του Facebook. Η συνήθως απρόσκοπτη επέλασή του στο Διαδίκτυο στιγματίστηκε από μαζικές αντιδράσεις για την έκθεση ακόμη μεγαλύτερου ποσοστού δεδομένων των χρηστών του σε δημόσια χρήση. Οι νέοι όροι χρήσης (http://blo.gr/161), που υποχρεωτικά αποδέχεται κάθε εγγεγραμμένος και ισχύουν από τις 22 Απριλίου, χαρακτηρίζουν εξ ορισμού δημόσια όλα όσα αναρτά κανείς εκεί.
Κάθε φορά που χρησιμοποιεί μια εφαρμογή (παίζει ένα παιχνίδι, παίρνει μέρος σε ένα χιουμοριστικό συγκριτικό τεστ με τους φίλους του, γράφεται σε μια ομάδα διαμαρτυρίας ή υποστήριξης κ.ο.κ.) είναι σαν αν κάνει μια δημόσια ανακοίνωση, που υπερβαίνει τα όρια της -ούτως ή άλλως τεράστιας- κοινότητας του FB.
Ολες αυτές οι δημοσιεύσεις είναι διαθέσιμες για εμπορική χρήση από υπηρεσίες και εταιρείες τις οποίες ο χρήστης πιθανότατα αγνοεί εντελώς, αλλά στο αρχείο των οποίων εκείνος θα αποτελεί μια αξιοποιήσιμη μονάδα για εμπορικούς και άλλους σκοπούς. Ακόμη κι αν ο ίδιος διαγράψει κάποτε τον λογαριασμό του, αυτά τα δεδομένα θα εξακολουθήσουν να είναι δημόσια και θα προσφέρονται για τις παραπάνω χρήσεις, εφόσον τα έχει μοιραστεί με φίλους του στο δίκτυο -εκτός αν τα διαγράψουν κι εκείνοι.
Λίγες χιλιάδες ατόμων δηλώνουν έτοιμοι να αποχωρήσουν ομαδικά στις 31 Μαΐου, σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τον μη σεβασμό στα δεδομένα τους (www.quitfacebookday.com). Στο www.pledgebank.com/leavefacebook δηλώνουν ότι θα φύγουν μόνο αν μαζευτούν 10.000 συμμετέχοντες. Αλλοι προτιμούν ηπιότερη αντίδραση και οργανώνουν αποχή από το μέσο (δηλαδή, δεν θα συνδεθούν) στις 6 Ιουνίου (facebookprotest.com).
Το σημερινό κίνημα εναντίον του FB δεν είναι το πρώτο. Μικρές ομάδες προσπάθησαν αρκετές φορές στο παρελθόν να οργανώσουν μαζικές αποχωρήσεις/διαμαρτυρίες από το δίκτυο (π.χ. theantifacebookleague.com) χωρίς εντυπωσιακά αποτελέσματα. Η απήχηση των αντιδράσεων μοιάζει με τσίμπημα καρφίτσας σε ελέφαντα, αν αντιπαραβάλουμε τις αποχωρήσεις με τις νέες εγγραφές. Ο αριθμός των ενεργών μελών έχει υπερβεί τα 400 εκατομμύρια και είναι υπερδιπλάσιος σε σχέση με πέρσι.
Μια πιο δημιουργική αντίδραση στη μαζική εμπορευματοποίηση των δεδομένων που ανταλλάσσουν οι χρήστες μέσων όπως το Facebook, αντιπροτείνουν τέσσερις πιτσιρικάδες σπουδαστές πληροφορικής από τη Νέα Υόρκη. Οι Daniel Grippi, Maxwell Salzberg, Raphael Sofaer και Ilya Zhitomirskiy σχεδίασαν το Diaspora, ένα μοντέλο κοινωνικού μέσου που θα επιτρέπει τη δικτύωση και ανταλλαγή πληροφοριών όπως τα έχει συνηθίσει ο κόσμος αλλά με διασύνδεση των υπολογιστών των διαδικτυακών φίλων (αντί της παραχώρησής τους σε βάσεις δεδομένων, σε στιλ FB).
Η ιδέα τους βρήκε απρόσμενα μεγάλη χρηματοδότηση από δωρεές (μέσω του www.kick starter.com) και υπόσχονται να την υλοποιήσουν μέχρι τον Σεπτέμβριο. Ασφαλώς δεν θα καταφέρουν να αφυπνίσουν την τεράστια μάζα χρηστών που αδιαφορούν για την προστασία της ιδιωτικότητάς τους, αλλά υπάρχει πολύς ψαγμένος κόσμος που περιμένει με αγωνία να δει το Diaspora στην πράξη.
Ο απόφοιτος του πανεπιστημίου David Rowe φοράει μία αγγελία αναζήτησης εργασίας καθώς περπατάει σε πολυσύχναστο δρόμο του Λονδίνου. Μοιάζει η επιτομή του επιτυχημένου απόφοιτου αν αγνοήσουμε την επιγραφή “Απόφοιτος ιστορικού τμήματος. Δέχεται να δουλέψει τον πρώτο μήνα δωρεάν, μετά αποφασίζετε. Σας ευχαριστώ που κοιτάξατε”.
Αύριο Τετάρτη 26/5 θα πραγματοποιηθούν τα πολυαναμενόμενα εγκαίνια της επανέκθεσης των μεταβυζαντινών συλλογών του Βυζαντινού Μουσείου με τίτλο «Από το Βυζάντιο στη Νεώτερη Εποχή». Το καλοκαίρι του 2004 είχε ανοίξει στο κοινό η μόνιμη έκθεση των Βυζαντινών Συλλογών που κάλυπτε την εποχή από τον 4ο έως και τον 15ο αιώνα μ.Χ. Η νέα ολοκληρωμένη επανέκθεση η οποία θα απλώνεται σε έναν εκθεσιακό χώρο 1.400 τ.μ. καλύπτει χρονικά την περίοδο από την Αλωση μέχρι και τον 20ό αιώνα. Τα εκθέματα, τα περισσότερα από τα οποία θα παρουσιαστούν για πρώτη φορά, αναδεικνύονται σε σχέση με το κοινωνικό, πολιτιστικό και πολιτικό πλαίσιο της εποχής από την οποία προέρχονται.
Η σύλληψη της μουσειολογικής πρότασης, η οργάνωση, ο συντονισμός αλλά και η υλοποίηση του σύνθετου αυτού διεπιστημονικού, συλλογικού έργου οφείλονται στον επί δέκα χρόνια διευθυντή του Βυζαντινού Μουσείου Δημήτρη Κωνστάντιο που χάθηκε πρόσφατα.
Στην πρώτη μεγάλη ενότητα παρουσιάζεται η εντυπωσιακή πνευματική και καλλιτεχνική κινητικότητα και παραγωγή που, παρά την πολιτική παρακμή της βυζαντινής αυτοκρατορίας, χαρακτηρίζει τον 14ο και 15ο αιώνα και στην ουσία εκτείνεται χρονικά και στην μετά την Αλωση εποχή. Ακολουθούν οι ενότητες «Η Ενετική κυριαρχία και οι Γραικοί», «Κοινωνία και Τέχνη στη Βενετική Κρήτη», «Η τέχνη στα Επτάνησα: Είδος μεικτό αλλά νόμιμο», «Από το Ανθίβολο στην Εικόνα» ενώ η τρίτη μεγάλη ενότητα με τίτλο «Η Οθωμανική κατάκτηση και το γένος» καλύπτει εκφάνσεις του βίου και του πολιτισμού των Ρωμιών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στα μετά την Αλωση χρόνια σε πέντε υποενότητες.
Χρησιμοποιούμε cookies για να σας προσφέρουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία στη σελίδα μας. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε τη σελίδα, θα υποθέσουμε πως είστε ικανοποιημένοι με αυτό.
Οταν αρχίσετε να μαζεύετε ψηφιακά δεδομένα θα διαπιστώσετε τι πονοκέφαλος είναι να τα συντηρήσετε. Ολα τα ψηφιακά μέσα αποθήκευσης κινδυνεύουν είτε από το χρόνο είτε από φυσικές καταστροφές. Αν μπορούσαμε να τα αποθηκεύσουμε στο διαδίκτυο; Υπάρχουν διάφορες υπηρεσίες αποθήκευσης αρχείων στο Web, με εξίσου διαφορετική φιλοσοφία και τρόπο χρήσης. Πρόσβαση μέσα από τον browser (Internet Explorer, Firefox κλπ), περιορισμός μεγέθους αρχείου, πρόσβαση με ειδικό software και κάποιες ικανότητες διαμοιρασμού των περιεχομένων.Μια από αυτές τις υπηρεσίες, έρχεται απο την Microsoft και ονομάζεται SkyDrive. Διαθέτει 25Gbyte δωρεάν χώρο αποθήκευσης για κάθε λογαριασμό χρήστη Windows Live υπηρεσιών.
Άρθρα (RSS)