Το «Catfish» είναι ένα θρίλερ που προβάλλεται στις ΗΠΑ, εμπνευσμένο από τις σχέσεις που δημιουργούνται μέσω Facebook.
Οι δημιουργοί του ισχυρίζονται ότι μαγνητοσκόπησαν μια αληθινή ιστορία, η οποία αφορά έναν 24χρονο που ερωτεύεται την αδελφή μιας μικρής του φίλης από το Facebook, και ταξιδεύει με δυο φίλους του για να την γνωρίσει από κοντά. Το γιατί γίνεται θρίλερ στο τέλος δεν θα το μάθετε από το τρέιλερ (http://blo.gr/2my). Θα θυμηθείτε, όμως, ότι στα κοινωνικά δίκτυα δεν είναι όλοι αυτό που λένε ότι είναι.
Την ώρα που η τεχνολογία επιτρέπει μαζική εισβολή σε κάθε πτυχή της ιδιωτικής μας ζωής, καθώς μεταβαίνουμε σε πολύπλοκα τεχνικά συστήματα επικοινωνίας, η συζήτηση για το πώς θα συνδυάζονται στο μέλλον οι έννοιες «ασφάλεια» και «ιδιωτικότητα» γίνεται όλο και πιο επίκαιρη.
Ο Μπρους Σνάιερ (www.schneier.com), διεθνώς αναγνωρισμένος συγγραφέας και αναλυτής περί θεμάτων ασφαλείας, πιστεύει ότι στο μέλλον θα κληθούμε να απολογηθούμε στα εγγόνια μας για τον τρόπο που εκχωρούμε τα προσωπικά μας δεδομένα προσπαθώντας να συμμετάσχουμε στην κοινωνία της πληροφορίας. Τον συναντήσαμε ως καλεσμένο ομιλητή στο Θερινό Σχολείο που διοργάνωσε την προπερασμένη εβδομάδα στην Κρήτη ο Ευρωπαϊκός Οργανισμός για την Ασφάλεια των Δικτύων και των Πληροφοριών (www.enisa.europa.eu).
Μίλησε για μια βίαιη αλλαγή στα κοινωνικά πρότυπα συμπεριφοράς, τονίζοντας τον καθοριστικό ρόλο των κοινωνικών δικτύων. «Υπάρχει πολλή ψυχολογική πίεση να συμμετάσχεις στα κοινωνικά δίκτυα, ειδικά αν είσαι νέος. Δεν μπορείς, π.χ., να πηγαίνεις γυμνάσιο και να μην έχεις λογαριασμό στο Facebook».
Η επικοινωνία μέσω αυτών των δικτύων, όμως, αλλάζει τον τρόπο που αποφασίζουμε το ποιος θα μάθει τι για εμάς: «Παλιά αποφασίζαμε τι θα πούμε σε κάποιον την ώρα που συζητούσαμε μαζί του. Τώρα πρέπει να αποφασίσουμε την ώρα που στέλνουμε τις πληροφορίες, που αναρτούμε κάτι στο FB, στο Twitter κ.λπ. Είναι μια αφύσικη διαδικασία και χρειάζεται να αναπτύξουμε μια πολιτική περί ιδιωτικότητας και να αναλύουμε τα αισθήματά μας για το ποιος μπορεί να μαθαίνει τι για εμάς».
Την ίδια στιγμή, «αμέτρητα δεδομένα για τον καθένα μας όλο και περισσότερο παράγονται, αποθηκεύονται και γίνονται αναζητήσιμα». Κι αυτά τα δεδομένα «έχουν αξία σε πάρα πολλές διαστάσεις (στο μάρκετινγκ, στον έλεγχο κ.λπ.). Δεν είσαστε πελάτες της Google ή του Facebook, αλλά τα προϊόντα τους. Σας πουλάνε στους διαφημιστές. Ολα αυτά τα μοντέλα, όλο το Ιντερνετ, βασίζονται στην εμπορία δεδομένων».
Ετσι, ο απλός χρήστης, που δεν γνωρίζει τεχνικές λεπτομέρειες για το πώς δουλεύει καθετί, βρίσκεται στο τέλος της αλυσίδας των αποφάσεων που καθορίζουν αυτό το σκηνικό. «Η τεχνολογία καθορίζει τι είναι εφικτό, οι νόμοι ορίζουν τι είναι νόμιμο και οι επιχειρήσεις παράγουν ό,τι είναι εφικτό ανάλογα με το αν φέρνει κέρδος. Αυτό που λείπει από την εξίσωση είναι η νομοθεσία, που δεν μπορεί να ακολουθήσει την ταχύτητα των εξελίξεων».
Πρωτοβουλία της Βρετανικής Βιβλιοθήκης. Πάνω από το ένα τέταρτο των ελληνικών χειρογράφων που διαθέτει «ανέβασε» στο Ίντερνετ η Βρετανική Βιβλιοθήκη, μία πρωτοβουλία που χρηματοδοτήθηκε από το Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος.
Πρόκειται για την πιο πρόσφατη πρωτοβουλία της βιβλιοθήκης για να αποκτήσει πρόσβαση το ευρύτερο κοινό σε αρχαία και σπάνια έγγραφα.
Τα χειρόγραφα διατίθενται δωρεάν στην ιστοσελίδα www.bl.uk/manuscripts και σύμφωνα με τη βιβλιοθήκη, πρόκειται για μία από τις πιο σημαντικές συλλογές που υπάρχουν εκτός Ελλάδος για τη μελέτη των περισσότερων από 2.000 ετών του ελληνικού πολιτισμού.
Τα χειρόγραφα αυτά περιέχουν πληροφορίες για λόγιους που εργάστηκαν πάνω στη λογοτεχνία, την ιστορία, την επιστήμη, τη θρησκεία, τη φιλοσοφία και την τέχνη της Ανατολικής Μεσογείου κατά την Κλασική και τη Βυζαντινή Περίοδο.
Να σημειωθεί ότι η βιβλιοθήκη διαθέτει ένα σύνολο άνω των 1.000 ελληνικών χειρογράφων, άνω των 3.000 ελληνικών παπύρων και μια πλούσια συλλογή της πρώιμης ελληνικής τυπογραφίας.
«Ανοίγει μια πολύτιμη πηγή πληροφοριών σε όλους – από τους ειδικούς έως αυτούς που έχουν μια περιέργεια – οπουδήποτε στον κόσμο, δωρεάν», ανέφερε η Μέρι Μπερντ, καθηγήτρια Κλασικών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο του Κέμπριτζ.
Το Σαββατοκύριακο είχα “κληρωθεί” να επιμορφωθώ στους διαδραστικούς πίνακες στη Φιλοσοφική. Μαζί μου και αρκετοί επιμορφωτές που ταξίδεψαν με δικά τους έξοδα από όλη την Ελλάδα για να παρακολουθήσουν αυτό το σεμινάριο. Ειδεχθής λεπτομέρεια -ήμουν η μόνη φιλόλογος. Τυχαίο; δε νομίζω… Προφανώς γιατί η ειδικότητά μου είναι σπάνια.
Παρά τις φιλότιμες προσπάθειες των εισηγητών παρατηρήθηκαν τα γνωστά φαινόμενα… Μία βιασύνη στην οργάνωση, που μεταφράζεται στο ότι οι διοργανωτές καλούν τους μεταπτυχιακούς τους φοιτητές κι άλλους παρεπιδημούντες να καλύψουν το θέμα. Εστω κι αν δεν έχουν ασχοληθεί ποτέ με αυτό. Οι περισσότεροι ήταν απολογητικοί. Δεν το ξέρω αλλά με έβαλαν να το κάνω. Ετσι λοιπόν καταλήξαμε για άλλη μία φορά να παρακολουθούμε Αβάκιο με μία εσάνς διαδραστικότητας. Ελεος! Μπορεί το συγκεκριμένο πρόγραμμα να εκφράζει όλες τις ερευνητικές προδιαγραφές της ομάδας ανάπτυξης αλλά από ευχρηστία βαθμολογείται με αρνητική βαθμολογία. Δέκα (και βάλε) χρόνια τώρα, ένας εκπαιδευτικός χωρίς τη βοήθεια προγραμματιστή δεν έχει αναπτύξει εφαρμογές. Αφήστε που κι αυτά που έχουμε δει εμπίπτουν περισσότερο στις βιασμένες χρήσεις της τεχνολογίας. Γιατί όταν κάνεις τα εύκολα δύσκολα, μάλλον στραβά αρμενίζεις. Κι ας αναστοχάζεσαι όσο θέλεις.
Οι εισηγητές ήταν φανερό ότι δεν είχαν καθίσει μαζί σε ένα τραπέζι να συνεννοηθούν τι θα παρουσιάσουν. Ετσι δεν αποφύγαμε τις αλληλεπικαλύψεις. Αλλά η επανάληψη μήτηρ πάσης μαθήσεως. Λέμε τώρα, για να παρηγοριόμαστε.
Υπήρξαν φυσικά και εισηγητές που δεν κατάλαβα τι έκαναν στο σεμινάριο εκτός από το να περιφέρονται μέσα στην αίθουσα. Οποτε διατύπωσα μία απορία με παρέπεμψαν…στις καλένδες και στο help του προγράμματος. Αγιούτο!
Οι άνθρωποι που είχαν ασχοληθεί με το θέμα ήταν διακριτοί, οι υπόλοιποι εκτέθηκαν. Για άλλη μία φορά, αλλά δε βαριέσαι!
Και φυσικά δεν καλύφθηκε το τεχνικό μέρος στο οποίο θα αντιμετωπίσουμε και πολλά προβλήματα. Γιατί στην προσπάθειά του Υπουργείου να μην αποκλείσει κάποιους κατασκευαστές – κατά το “αφήστε όλα τα λουλούδια να ανθίσουν”- θα προκληθεί ο κοινός λεγόμενος “γάμος του Κουτρούλη”.
Οπως με τα λαπιτόπια βρεθήκαμε με εκατό διαφορετικά setup και ασυμβατότητες, έτσι και με τους διαδραστικούς η ιστορία θα επαναληφθεί ως φάρσα.
Και ποιος εκπαιδευτικός με το γλίσχρο μισθό των -1000 ευρωπούλων θα κάθεται να αναπτύσσει εφαρμογές στο διαδραστικό; Μήπως θα τα πάρει από τις εταιρείες που θα θυσαυρίσουν; Πάντως οι δραστηριότητες που είδα στις σελίδες των εταιρειών αναφορικά με τα θεωρητικά μαθήματα μας πάνε πολλά χρόνια πίσω. Οχι μισοψημένες ιδέες αλλά εντελώς άψητες.
Αλλά τα στελέχη αποφάσισαν ότι η εκπαίδευση θα σωθεί με την επιστροφή στο καθηγητοκεντρικό μοντέλο κι έτσι τρεχάτε ποδαράκια μου…
Χάκερ δημιουργούν αντίγραφα site για να υποκλέψουν δεδομένα χρηστών
Του Κώστα Δεληγιάννη
Μπορεί ο οποιοσδήποτε από εμάς να βασιστεί μόνον στην «εξωτερική εμφάνιση» των sites που επισκέπτεται για να πραγματοποιεί οικονομικές συναλλαγές –π. χ. των ιστοσελίδων των μεγάλων τραπεζών, των καταστημάτων ηλεκτρονικών αγορών όπως το eBay ή τις online πλατφόρμες που διατηρούν οι οίκοι δημοπρασιών– ώστε να είναι βέβαιος για τη φερεγγυότητά τους; Oπως αποδεικνύουν αμέτρητα κρούσματα μέχρι σήμερα, δυστυχώς όχι· ακόμη κι αν μοιάζουν καθ’ όλα αυθεντικές, είναι πιθανόν τέτοιες ιστοσελίδες να αποτελούν ψεύτικα αντίγραφα των αυθεντικών sites, δημιουργημένα από χάκερ. Με προφανή σκοπό να παραπλανήσουν τον χρήστη και να υποκλέψουν ευαίσθητα προσωπικά δεδομένα.
Μάλιστα, όπως ανακοίνωσε πρόσφατα η εταιρεία PandaLabs, αυτή η μέθοδος διαδικτυακής απάτης είναι τόσο διαδεδομένη, που κάθε εβδομάδα «ανεβαίνουν» στον Παγκόσμιο Ιστό ούτε λίγο ούτε πολύ 57.000 (!) τέτοιες απομιμήσεις. Απομιμήσεις που, όπως είναι φυσικό, αφορούν και τους Eλληνες χρήστες, καθώς οι κυβερνοεγκληματίες επιλέγουν να πλαστογραφήσουν sites με παγκόσμια δημοφιλία, όπως αυτό της Visa, του Amazon και του PayPal. Aλλωστε, έχουν υπάρξει ανάλογες απόπειρες εξαπάτησης που αφορούσαν αποκλειστικά τη χώρα μας: για παράδειγμα, ψεύτικα e-mail από ελληνικές τράπεζες, με τα οποία υποτίθεται ότι ζητούσαν από τους πελάτες τους να αλλάξουν κωδικούς ή να επιβεβαιώσουν τη μεταβίβαση ενός μικρού χρηματικού ποσού. Με τη διαφορά ότι oι σύνδεσμοι (links) που υπήρχαν στο τέλος των επιστολών ώστε ο πελάτης να μεταβεί άμεσα στο site της εταιρείας παρέπεμπαν σε ιστοσελίδες-παγίδες. Ωστόσο, οι ειδικοί υποστηρίζουν πως και σε αυτήν την περίπτωση το Iντερνετ μπορεί να προσφέρει ένα υψηλό επίπεδο προστασίας στους χρήστες, αρκεί αυτοί να εκμεταλλευθούν όλες τις διαθέσιμες ασφαλιστικές δικλίδες. «Μερικοί βασικοί κανόνες αυτοπροστασίας μπορούν να μας γλιτώσουν από πολλές κακοτοπιές», λέει χαρακτηριστικά στην «Κ» ο κ. Παύλος Σπυράκης, καθηγητής στο Τμήμα Μηχανικών Ηλεκτρονικών Υπολογιστών και Πληροφορικής (ΤΜΗΥΠ) στο Πανεπιστήμιο Πατρών. «Κατ’ αρχάς, με το να ενεργοποιούμε το ηλεκτρονικό “τείχος προστασίας” (firewall) και να χρησιμοποιούμε κάποιο από τα πιο πρόσφατα λειτουργικά συστήματα, ενημερωμένο μάλιστα με όλες τις τελευταίες αναβαθμίσεις». Oπως επίσης και να σερφάρουμε στο Iντερνετ με την τελευταία έκδοση του προγράμματος πλοήγησης (browser) που έχουμε επιλέξει, καθώς αυτά τα προγράμματα συμβουλεύονται «μαύρες λίστες» από πλαστά sites, τις οποίες εμπλουτίζουν διαρκώς, ώστε να ενημερώνουν τον χρήστη πριν ανοίξουν ένα ψεύτικο site. «Και βέβαια, αυξημένη ασφάλεια προσφέρουν και αρκετά προγράμματα antivirus».
Eτσι, στην υποθετική περίπτωση που κάποιος χρήστης δεν υποψιαζόταν π. χ. πως το e-mail που έλαβε από την «τράπεζά» του ήταν πλαστό, πιθανότατα μία από τις παραπάνω «ψηφιακές ασπίδες» θα κατάφερνε να τον προφυλάξει, αν χρησιμοποιούσε το link. Επειδή όμως «πολύ πιθανό» δεν σημαίνει «απολύτως βέβαιο», δεν μπορούμε να βασιζόμαστε αποκλειστικά στις δυνατότητες που προσφέρουν τα αντιιικά προγράμματα ή οι browsers. «Μόνο αν γνωρίζει ο χρήστης πως πρέπει να διαγράφει αμέσως αυτές τις δήθεν “ενημερωτικές” ηλεκτρονικές επιστολές θα είναι απόλυτα διασφαλισμένος, αφού παράλληλα δεν ρισκάρει να μολύνει τον υπολογιστή του με κακόβουλο κώδικα που συχνά κρύβεται και στις εικόνες αυτών των mails», προσθέτει στην «Κ» ο κ. Σπυράκης.
Εξάλλου, η ευρηματικότητα των χάκερ πολλές φορές δεν σταματάει εδώ, καθώς χρησιμοποιούν τεχνικές ώστε οι πλαστές ιστοσελίδες να εμφανίζονται πρώτες ακόμη και στα αποτελέσματα των μηχανών αναζήτησης – παρά τα φίλτρα που διαθέτουν τα «ψαχτήρια» ειδικά γι’ αυτό το ενδεχόμενο. «Γι’ αυτό και το πιο ασφαλές είναι να πληκτρολογούμε οι ίδιοι απευθείας στο πρόγραμμα πλοήγησης την ηλεκτρονική διεύθυνση την οποία θέλουμε να επισκεφθούμε», συμβουλεύει ο καθηγητής. Και όταν βρεθούμε στην επιθυμητή ιστοσελίδα, να επιβεβαιώνουμε τη γνησιότητά της «ανοίγοντας» το πιστοποιητικό ασφάλειας το οποίο εμφανίζεται στο κάτω μέρος του browser με τη μορφή ενός μικρού λουκέτου. Κάνοντας διπλό κλικ σε αυτό το εικονίδιο, μπορούμε να ελέγξουμε στοιχεία όπως τη διεύθυνση του site και το όνομα της εταιρείας ή του ιδιώτη στην οποία αυτό ανήκει.
Επικίνδυνοι ιοί
Oι πλαστογραφημένες ιστοσελίδες δεν είναι ο μόνος τρόπος που επιστρατεύουν οι χάκερ για να υποκλέψουν αριθμούς πιστωτικών καρτών ή κωδικούς web-banking: για παράδειγμα, υπάρχουν ιοί οι οποίοι εγκαθίστανται στον υπολογιστή και ενεργοποιούνται μόνον όταν ο χρήστης συνδεθεί online με τον τραπεζικό του λογαριασμό, ώστε να καταγράψουν τα στοιχεία πρόσβασης. Πριν από λίγες ημέρες, μάλιστα, η εταιρεία M86 Security ανακάλυψε ένα τέτοιο ιό ο οποίος δημιουργήθηκε αποκλειστικά για τους πελάτες μιας συγκεκριμένης βρετανικής τράπεζας και αφαιρούσε αυτόματα χρηματικά ποσά από τις καταθέσεις τους. «Eτσι, εκτός από το να προσπαθεί κανείς να θωρακίσει το PC του από το κακόβουλο λογισμικό, καλό θα είναι να αποφεύγει οποιαδήποτε διαδικτυακή συναλλαγή από κάποιον ξένο υπολογιστή για τον οποίο δεν είναι απολύτως σίγουρος για την ασφάλειά του», συνιστά ο καθηγητής του Πανεπιστημίου Πατρών κ. Παύλος Σπυράκης. Κι όταν αυτό δεν είναι εφικτό, θα πρέπει πάντοτε να διαγράφει την ηλεκτρονική διεύθυνση της ιστοσελίδας από το ιστορικό περιήγησης που διατηρεί ο browser, αλλά και να ελέγχει ότι δεν έχουν αποθηκευθεί προσωπικές πληροφορίες στο μηχάνημα που χρησιμοποίησε.
Δανεισμένος από το λεξιλόγιο της νεώτερης Φυσικής, ο όρος «κβαντικό άλμα» χρησιμοποιείται δημοσιογραφικά για να υποδηλώσει την απότομη, επαναστατική αλλαγή, σε αντιδιαστολή με την αργή, βήμα προς βήμα συσσώρευση μικροτροποποιήσεων. Την περασμένη εβδομάδα, όμως, τα διεθνή επιστημονικά περιοδικά που μιλούσαν για «κβαντικό άλμα των υπολογιστών» κυριολεκτούσαν: Αυτό που ανακοίνωσε, με άρθρο της στο περιοδικό Science, ερευνητική ομάδα από το πανεπιστήμιο του Μπρίστολ, προαναγγέλλει ένα επαναστατικά καινούργιο είδος υπολογιστών, οι οποίοι θα αξιοποιούν τους θεμελιώδεις νόμους της Κβαντικής Φυσικής, υπερβαίνοντας κατά πολύ τις δυνατότητες των συμβατικών, ηλεκτρονικών συστημάτων.
Σε συνεργασία με αντίστοιχες ερευνητικές ομάδες από την Ιαπωνία, το Ισραήλ και την Ολλανδία, οι επιστήμονες του βρετανικού πανεπιστημίου πραγματοποίησαν ένα σημαντικό, τεχνολογικό άλμα: κατασκεύασαν ένα ολοκληρωμένο κύκλωμα (chip) που λειτουργεί με βάση όχι τον ηλεκτρισμό, αλλά το φως. Αξιοποιώντας τις παραξενιές του μικρόκοσμου, το εν λόγω κύκλωμα μπορεί να αποτελέσει τη βάση για την κατασκευή υπολογιστών απείρως ταχύτερων από τους καλύτερους συμβατικούς. Οι ειδικοί λένε ότι οι αυριανοί, κβαντικοί υπολογιστές θα υπερτερούν τόσο πολύ έναντι των σημερινών, που βασίζονται στο τρανζίστορ, όσο υπερτερούν οι τελευταίοι έναντι του πρώτου, πειραματικού υπολογιστή, του περίφημου ENIAC, που κατασκευάστηκε από τους Αμερικανούς το 1946 με λυχνίες κενού.
Δεν είναι η πρώτη φορά που μια ερευνητική ομάδα ανακοινώνει ότι πραγματοποίησε ένα αποφασιστικό βήμα στον δρόμο για την κατασκευή κβαντικού υπολογιστή. Το 2005, ερευνητές του πανεπιστημίου του Μίτσιγκαν, στις ΗΠΑ, κατασκεύασαν ένα κβαντικό, ολοκληρωμένο κύκλωμα που λειτουργούσε με «παγίδες ιόντων», διατάξεις που παράγονται με συνήθεις, λιθογραφικές τεχνικές. Το 2009, επιστήμονες από το πανεπιστήμιο του Γέιλ, και πάλι στις ΗΠΑ, παρουσίασαν τον πρώτο κβαντικό μικροεπεξεργαστή, ο οποίος βασιζόταν σε διατάξεις ημιαγωγών, όπως και τα συμβατικά τρανζίστορ. Η ύπαρξη τόσο διαφορετικών τεχνολογικών λύσεων στο πρόβλημα υποδηλώνει ότι η έρευνα για την κατασκευή του κβαντικού υπερυπολογιστή βρίσκεται ακόμη στη νηπιακή ηλικία της. Σύμφωνα με τις επικρατούσες, μέχρι χθες, εκτιμήσεις, η πρώτη λειτουργική μηχανή αυτού του είδους θα έρθει μετά από 25, πάνω-κάτω, χρόνια, ίσως και περισσότερα.
Ένα φιλόδοξο σχέδιο θα εφαρμόσει η Βρετανία με στόχο την ευκολότερη διαδικτυακή πρόσβαση για τους 6,4 εκατομμύρια Βρετανούς ηλικίας πάνω από 65 χρονών.
Ποσοστό 60% των κατοίκων της Βρετανίας ηλικίας πάνω από 65 δεν έχουν χρησιμοποιήσει ποτέ το Ίντερνετ, σύμφωνα με στοιχεία του 2010 από την εθνική στατιστική υπηρεσία της χώρας. Όπως είναι φυσικό, περισσότερα άτομα αυτής της ηλικιακής ομάδας συνδέονται στο Διαδίκτυο με την πάροδο του χρόνου, καθώς όλο και περισσότερες δημόσιες υπηρεσίες λειτουργούν πλέον και online. Ωστόσο, παραμένει ο φόβος ότι δεν υπάρχει επαρκής υποστήριξη για εκείνους που κινδυνεύουν περισσότερο να ξεπεραστούν από την τεχνολογική εξέλιξη.
Το Ίδρυμα Τεχνών και Δημιουργικής Τεχνολογίας (FACT) της Βρετανίας, πρόκειται να κυκλοφορήσει το λεγόμενο «ψηφιακό μανιφέστο» στο οποίο τίθεται ημερομηνία για το τέλος του «ψηφιακού αναλφαβητισμού», ενώ ζητά τη δημιουργία των κατάλληλων υποδομών για την εύκολη διαδικτυακή πρόσβαση των μεγαλύτερων σε ηλικία ατόμων.
Το μανιφέστο περιλαμβάνει ακόμη πέντε σημεία για τη διαδικτυακή και ευρυζωνική ανάπτυξη της χώρας:
1. Η κυβέρνηση θα πρέπει να θέσει στόχο για την εξάλειψη του ψηφιακού αναλφαβητισμού, που περιγράφεται ως «έλλειψη βασικών ψηφιακών δεξιοτήτων», ως το 2020. Μια γραμμή βοήθειας για ζητήματα πρόσβασης στο Ίντερνετ, εθνικής εμβέλειας θα πρέπει να καθιερωθεί, ενώ οι πιο νέοι σε ηλικία θα πρέπει με κάποιο τρόπο να συνδεθούν ψηφιακά με τους γηραιότερους, μεταδίδοντας γνώση πάνω σε τεχνολογικά θέματα.
2. Οι μεγαλύτεροι σε ηλικία θα πρέπει να έχουν ευκολότερη πρόσβαση στα απαραίτητα εργαλεία πρόσβασης στις διαδικτυακές κοινότητες.
3. Δωρεάν διαδικτυακή πρόσβαση. Η βρετανική κυβέρνηση και οι πάροχοι διαδικτυακών υπηρεσιών θα πρέπει να παρέχουν στα άτομα άνω των 65 ετών επιδοτούμενη πρόσβαση στο Ίντερνετ, και να ορίσουν προτεραιότητα τις ευρυζωνικές ταχύτητες.
4. Οι οίκοι ευγηρίας και οι άλλες εγκαταστάσεις στις οποίες συγκεντρώνονται κάτοικοι, όλων των ηλικιών, θα πρέπει να παρέχουν περισσότερες δυνατότητες πρόσβασης και εξοικείωσης με την τεχνολογία.
5. Οι υπηρεσίες κοινωνικής δικτύωσης θα πρέπει να προωθούν ενεργά την επαφή μεταξύ των μεγαλύτερων και νεότερων χρηστών.
Ο διευθυντής του FACT, Μάικ Στάμπς, δήλωσε σε πρόσφατη συνέντευξη του στη βρετανική εφημερίδα Guardian ότι «καθώς όλο και περισσότερη πληροφορία μεταφέρεται στο Διαδίκτυο, είναι πολύ σημαντικό να φροντίσουμε για την πρόσβαση των μεγαλύτερων σε ηλικία ατόμων, είτε αυτή αφορά την πληρωμή ενός λογαριασμού, τη συνομιλία τους με συγγενείς μέσω Skype, ή την απλή πλοήγηση στο Διαδίκτυο», και συνέχισε, «η πλειοψηφία των άνω των 65 ετών κατοίκων έχουν δεδομένο εισόδημα και τα έξοδα διαδικτυακών υπηρεσιών μπορεί να είναι αρκετά επιβαρυντικά. Θα θέλαμε να δούμε τους παρόχους να προσφέρουν ευέλικτα πακέτα για τους οικονομικά ασθενέστερους, ώστε οργανισμοί όπως ο δικός μας να έχουν την υποδομή να εργαστούν με τους μεγαλύτερους σε ηλικία και να προσφέρουν δημιουργικές εναλλακτικές για την αντιμετώπιση του ψηφιακού χάσματος».
Στις 24/9 είχα δημοσιεύσει την ιστοσελίδα ενός δέντρου που εκπέμπει τα μηνύματά του διαδικτυακά. Αναρωτιέμαι λοιπόν τι θα έλεγε η μπανανιά της φιλοσοφικής για την κατάστασή της, η οποία ας σημειωθεί είναι και ενδιαφέρουσα. Ναι η μπανανιά μας έχει καρπούς, όπως μπορείτε να διακρίνετε στη φωτογραφία.
Η Σαββατιάτικη Ελευθεροτυπία κυκλοφόρησε με το πρωτοσέλιδο “Γίνε Δόκτωρ με 2000 ευρώ”.
Ισως αγνοούν περιπτώσεις που έγιναν δόκτορες ή μάλλον ντοκτορέσσες με τακτικές επισκέψεις σε γκαρσονιέρες πανεπιστημιακών δασκάλων. Θυμάμαι την ημέρα που μου το ψιθύρισαν εμπιστευτικά. Τότε αιφνίδια εννόησα ότι υπάρχει και άλλου είδους πορνεία, πολύ χειρότερη αφού δεν επιβάλλεται από καμία ανάγκη επιβίωσης.
Είναι να απορείς γιατί ολοένα και βουλιάζουμε πιο βαθιά;
Σκληρές εκφράσεις για τους δημόσιους υπάλληλους χρησιμοποίησε ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, Θόδωρος Πάγκαλος. Μιλώντας στην πρωινή ενημερωτική εκπομπή του Mega, υποστήριξε ότι η “ραχοκοκκαλιά του έθνους” είναι οι εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα, οι οποίοι μοχθούν από το πρωί ως το βράδυ. “Μου μιλάνε για εργαζόμενους στο δημόσιο. Ποιους εργαζόμενους; Οι εργαζόμενοι παράγουν κάτι”, πρόσθεσε. Υποστήριξε ότι ο αριθμός των δημοσίων υπαλλήλων έπρεπε να είναι 200.000 και έχει φτάσει κοντά στο ένα εκατομμύριο μαζί με τις ΔΕΚΟ, εξαιτίας των πελατειακών διορισμών στους οποίος επιδίδονταν οι κυβερνήσεις εδώ και πολλά έτη. “Δύο στους τρεις είναι άχρηστοι”, είπε.
…και ο τσάρος της οικονομίας να κυνηγάει τους μουζίκους να τους πάρει τον οβολό (για τον περατάρη) απ’ το στόμα!
Αλλά εκτός από απολύτως ανήθικη, η περαίωση τυγχάνει και κουτοπόνηρα παμπόνηρη: προσπαθεί να φάει την επιστροφή του ΦΠΑ απ’ όσους εμπλακούν…
…Τούρκικο δοβλέτι (που η Τουρκία το έχει αφήσει εδώ και χρόνια πίσω της) και μαύρο μαράζι -με τον πρόεδρο της ΓΣΕΕ να «ομολογεί» τώρα πως ό,τι έγινε-έγινε (από αγώνες) -(αυτές οι μπαταριές-απεργίες της μιας μέρας), στο εξής Μνημόνιο και ξερό (όντως) ψωμί. Μνημόνιο κι όλα τα σκιάζει η φοβέρα και η σκλαβιά- τετελεσμένο γεγονός το Μνημόνιο-τετέλεσται.
Αριστα! Ας βάλουν οι κυβερνοσυνδικαλιστές και μια ταμπέλα στη ΓΣΕΕ, «ενθάδε κείται η ΠΑΣΕΓΕΣ» κι ας το κλείσουν το μαγαζί. Οπως κλείνουν και τα εργατικά σπίτια το ένα μετά το άλλο. Δεν χρειάζεται να υψώσουν λευκή σημαία ούτε να παραδεχθούν ότι είναι προδότες της τάξης τους, αρκεί που είναι ΠΑΣΟΚ οι άνθρωποι.
Στην Αγγλία εγκαινιάστηκε κι άλλο θαλάσσιο πάρκο με πανέμορφες ανεμογεννήτριες γίγαντες, που προσεύχονται στον Αίολο και γεννάνε τους κεραυνούς του Δία για χάρη των ανθρώπων.
Αντιθέτως, στα καθ’ ημάς, εθεάθη κατ’ αυτάς ο Πριγκηπάδελφος Νικολάκης στο Καβούρι, σε επαφές με Αραβες επιχειρηματίες για ένα όποιο αναπτυξιακό μιτσικότσι με ζάρια, βαλέδες, βδέλλες, φθηνή γη, φθηνά εργατικά χέρια, φθηνή πατρίδα…
Την απουσία «ηθικών φραγμών» στους νέους την ώρα που «σερφάρουν» στο Ίντερνετ κατέδειξε έρευνα του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ που μελέτησε τις ηθικές ευαισθησίες της «ψηφιακής γενιάς».
Οι νέοι, την ώρα που βρίσκονται online, υποδύονται έναν διαφορετικό ρόλο από αυτόν που έχουν όταν δρουν στον πραγματικό κόσμο. Ο «ψηφιακός εαυτός» τους είναι πιο ανάλγητος, πιο σκληρός και πιο «ανήθικος».
Η έρευνα GoodPlay Project παρουσιάστηκε στο συνέδριο Social Good Summit της ιστοσελίδας Mashable. Παρουσιάζοντας τα βασικότερα ευρήματα, η Κάρι Τζέιμς, διευθύντρια Έρευνας του Χάρβαρντ, αναφέρθηκε στην ανάγκη καθοδήγησης των νέων για την ορθή χρήση των κοινωνικών δικτύων.
Η μελέτη ερεύνησε την «ταυτότητα» της «δικτυωμένης» νεολαίας και την συμπεριφορά που αυτή επιδεικνύει απέναντι σε θέματα όπως η ιδιωτική ζωή, η ιδιοκτησία, η εξουσία, η αξιοπιστία και η συμμετοχή.
Στερούνται ηθικής σκέψης
Η ερευνητική ομάδα του Χάρβαρντ διαπίστωσε ότι οι περισσότεροι νέοι στερούνται ηθικής σκέψης και σεβασμού για τον υπόλοιπο κόσμο όταν χρησιμοποιούν το Διαδίκτυο, ενώ οι ηθικές τους αναστολές αμβλύνονται ή εξαφανίζονται.
«Κάνω online ό,τι θέλω να κάνω. Δε νομίζω ότι είναι δουλειά κανενός να μου λέει τι δεν πρέπει να κάνω. Δε νιώθω υπεύθυνος απέναντι σε άλλους ανθρώπους όταν είμαι online. Περισσότερο νοιάζομαι για μένα, παρά για οποιονδήποτε άλλο».
Στην απάντηση αυτή, που έδωσαν αρκετοί ερωτώμενοι, συνοψίζεται ο τρόπος με τον οποίο σκέφτονται οι νέοι όταν «σερφάρουν» στον Παγκόσμιο Ιστό και το μέγεθος της ευθύνης που αντιλαμβάνονται ότι τους αναλογεί.
Οι νέοι που συμμετείχαν στην έρευνα δεν θεωρούν ανήθικο το «κατέβασμα» μουσικής από το Ίντερνετ ενώ φαίνεται ότι δεν τους απασχολεί ιδιαίτερα το θέμα των πνευματικών δικαιωμάτων και της αμοιβής των δημιουργών.
Επίσης, η αντίδραση των περισσότερων όταν βλέπουν στο Ίντερνετ κάτι «περίεργο» είναι να βάζουν τα γέλια. Ακόμη κι αν είναι κάτι που στον «έξω κόσμο» θα τους ενοχλούσε, στο Ίντερνετ το προσπερνούν, θεωρώντας ότι δεν μπορούν να το αλλάξουν.
Η έρευνα προσδίδει ιδιαίτερη σημασία στο ρόλο των κοινωνικών δικτύων στη σημερινή εποχή και για το λόγο αυτό συμπεραίνει ότι είναι σημαντικό να βελτιωθεί η online συμπεριφορά των νέων.
Μέχρι σήμερα γνωρίζαμε ότι οι «ντελιβεράδες» έρχονται στην πόρτα μας για να μας φέρουν φαγητό ή κανένα επείγον δέμα – άντε και λουλούδια ή είδη περιπτέρου… Εσχάτως όμως, ένα νέο είδος «ντελίβερι» έχει αρχίσει να αναπτύσσεται γοργά: εκείνο της εκπόνησης πανεπιστημιακών εργασιών από εταιρείες «υποστήριξης φοιτητών» ή ιδιώτες καθηγητές και «παράδοσης στο χώρο σας» μέσω e-mail.
Η ύπαρξη ανθρώπων που αναλάμβαναν -με το αζημίωτο- τη συγγραφή εργασιών, από απλές πτυχιακές μέχρι διδακτορικές διατριβές, δεν είναι «φρούτο» της εποχής μας, παρ’ ότι κι αυτή «ωρίμασε» με την ανάπτυξη του Διαδικτύου. Τα τελευταία χρόνια εντούτοις, η προσφορά τέτοιων υπηρεσιών αυξάνεται με γεωμετρική πρόοδο, με αποτέλεσμα να γίνεται πλέον λόγος για κανονική «βιομηχανία» που έχει στηθεί γύρω από τις πανεπιστημιακές σπουδές.
Η αναζήτηση του ανθρώπου που θα αναλάβει την εκπόνηση μιας εργασίας δεν είναι διόλου επίπονη, αφού οι εταιρείες που παρέχουν αυτή την υπηρεσία αξιοποιώντας τις όποιες νομικές παραλείψεις ανέρχονται σε δεκάδες. Η διαδικασία, απλή: ο ενδιαφερόμενος κάνει την επαφή με το φροντιστήριο, την εταιρεία ή τον ιδιώτη που θα επιλέξει (τηλεφωνικώς ή μέσω έτοιμης «φόρμας επικοινωνίας» που θα βρει στην ιστοσελίδα), ενημερώνει σχετικά με το θέμα της εργασίας που πρόκειται να παραδώσει, τον επιθυμητό αριθμό λέξεων/ σελίδων, τη βιβλιογραφία και το χρονικό περιθώριο που του έχει δώσει ο επιβλέπων καθηγητής. Κατόπιν συνεννόησης για την ημέρα παράδοσης και τον τρόπο καταβολής του αντιτίμου, ο φοιτητής έχει στα χέρια του έτοιμο τον καρπό του «μόχθου» του. Ο χρόνος παράδοσης της εργασίας, η οποία είναι κατά βάση σε ηλεκτρονική μορφή, κυμαίνεται από μία εβδομάδα, για μια απλή εργασία εξαμήνου 30 σελίδων, μέχρι αρκετούς μήνες για μια διδακτορική διατριβή.
Ενας μισθός για μία εργασία
Οι τιμές διαφοροποιούνται ανάλογα με το τι θέλει ο «πελάτης» (μια εργασία «πτυχίου», ένα μεταπτυχιακό paper ή ακόμα και έρευνα επιπέδου PhD), πόσες σελίδες πρέπει να είναι, τι είδους βιβλιογραφία θα χρησιμοποιηθεί, τι τύπος εργασίας θα είναι (ποιοτική, ποσοτική, κ.λπ.) και φυσικά πόσο γρήγορα πρέπει να ολοκληρωθεί. Με βάση έναν άτυπο «τιμοκατάλογο» παροχής υπηρεσιών, η κάθε σελίδα εργασίας κοστολογείται από 12 ευρώ και μπορεί να αγγίξει ακόμα και τα 18 ευρώ για απλές πτυχιακές ή τα 25 ευρώ -30 ευρώ για διδακτορικές διατριβές. Αν ο φοιτητής στείλει έτοιμη την εργασία του και απλά ζητήσει να διορθωθεί και να «σουλουπωθεί» από κάποιον φροντιστή, θα πληρώσει περίπου 15 ευρώ τη σελίδα (κάθε σελίδα «χωράει» 220-255 λέξεις, ανάλογα με τη γραμματοσειρά και το διάστιχο) ενώ για τη μετάφραση θα χρεωθεί 15 ευρώ -30 ευρώ .
Για μια μεταπτυχιακή εργασία 80-90 σελίδων «θεωρητικού» περιεχομένου, η ημερομηνία παράδοσης της οποίας έχει οριστεί για οχτώ μήνες μετά, το κόστος κυμαίνεται από 1.000 ευρώ έως 1.400 ευρώ . Αν η εργασία αφορά κάποιο ιδιαιτέρως εξειδικευμένο θέμα (ιατρικό ή οικονομικό) ή πρωτότυπη έρευνα, τότε η τιμή της θα ανεβεί, αγγίζοντας ακόμα και τα 1.800 ευρώ .
Σε γενικές γραμμές οι εργασίες που υποβάλλονται σε τμήματα ή σχολές θεωρητικού προσανατολισμού (νομικές, κοινωνικές, ανθρωπιστικές, φιλολογικές) κοστίζουν λιγότερο σε σύγκριση με εκείνες των «θετικών» ή «τεχνολογικών» επιστημών (Πολυτεχνείο, Μαθηματικό, Αρχιτεκτονική, κ.λπ.).
H Greenpeace στρέφεται κατά του facebook, εξαπολύοντας μία νέα καμπάνια εναντίον του κολοσσού της κοινωνικής δικτύωσης, καθώς το θεωρεί συνυπεύθυνο για το φαινόμενο του θερμοκηπίου επειδή χρησιμοποιεί ηλεκτρική ενέργεια παραγόμενη από άνθρακα.
Συγκεκριμένα ο Mark Zuckerberg ανακοίνωσε την ανέγερση κέντρου δεδομένων που θα διαχειρίζεται το facebook, στο Όρεγκον των ΗΠΑ. Το κέντρο αυτό, που θα αποτελεί το μεγαλύτερο κέντρο δεδομένων στον κόσμο, θα είναι συνδεδεμένο με το τοπικό δίκτυο ηλεκτροδότησης και άρα θα τροφοδοτείται με ηλεκτρική ενέργεια που παράγεται από την καύση άνθρακα.
Οι χρήστες του facebook είναι ήδη περισσότεροι από μισό δισεκατομμύριο. Για να μπορέσει το facebook να διαχειριστεί αυτόν τον τεράστιο όγκο πληροφοριών που διακινείται καθημερινά, θα πρέπει να επενδύσει σε ακόμα περισσότερες μονάδες κεντρικών υπολογιστών (servers), αυξάνοντας κατακόρυφα την κατανάλωση ενέργειας. Εφόσον η ενέργεια αυτή προέρχεται από μονάδες που καίνε άνθρακα, θα εκλύονται εκατομμύρια τόνοι αερίων του θερμοκηπίου που προκαλούν κλιματικές αλλαγές. Ο κλάδος της τεχνολογίας και πληροφορικής (ΙΤ) είναι ένας από τους ταχύτερα αναπτυγμένους κλάδους σε παγκόσμιο επίπεδο, με την κατανάλωση ενέργειας να διπλασιάζεται ανά 5ετία. Μάλιστα, μέχρι το 2020 ο συνολικός τομέας ΙΤ αναμένεται να καταναλώνει έως και 1.963 δισεκατομμύρια κιλοβατώρες ηλεκτρικής ενέργειας έως το 2020. Αυτό σημαίνει τριπλάσια ενέργεια από αυτήν που καταναλώνει σήμερα και μεγαλύτερη από αυτή που καταναλώνουν η Γαλλία, η Γερμανία, ο Καναδάς και η Βραζιλία μαζί!
Χρησιμοποιούμε cookies για να σας προσφέρουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία στη σελίδα μας. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε τη σελίδα, θα υποθέσουμε πως είστε ικανοποιημένοι με αυτό.
Άρθρα (RSS)