“Μια χειμωνιάτικη βραδιά το 1999, κάποιος χτύπησε την πόρτα μου. Ένας περίφημος Δανός παιδοψυχολόγος, στεκόταν με κάποια έγγραφα στα χέρια του παραληρώντας για τα παιδιά και τις φαντασιώσεις τους. Μίλαγε για έννοιες όπως «καταπιεσμένες αναμνήσεις», και ακόμη πιο ανησυχητικά για τη θεωρία του ότι «πίστευε ότι είναι ιός». Δεν τον άφησα να μπει. Δε διάβασα τα χαρτιά. Πήγα για ύπνο.
Δέκα χρόνια αργότερα χρειάστηκα ψυχολόγο. Του τηλεφώνησα, και κάπως σαν καθυστερημένη πράξη ευγένειας, διάβασα τα έγγραφα. Σοκαρίστηκα. Μαγεύτηκα. Ένοιωσα ότι υπήρχε μια ιστορία που έπρεπε να ειπωθεί. Μια ιστορία ενός σύγχρονου κυνηγιού μαγισσών.
Το Κυνήγι είναι το αποτέλεσμα αυτής της ανάγνωσης.”
Τόμας Βίντερμπεργκ
ΤΟ ΚΥΝΗΓΙ Πρωτότυπος τίτλος : Jagten Σκηνοθεσία: Thomas Vinterberg Σενάριο: Thomas Vinterberg & Tobias Lindholm
Φωτογραφία: Charlotte Bruus Christensen Μουσική: Nikolaj Egelund Παίζουν: Mads Mikkelsen, Thomas Bo Larsen , Annika Wedderkopp Βραβεία – Συμμετοχές: Βραβείο Αντρικής ερμηνείας στο Φεστιβάλ Καννών Επίσημη συμμετοχή στο Φεστιβάλ Καννών Επίσημη συμμετοχή στο Φεστιβάλ Karlovy Vary Επίσημη συμμετοχή στο Φεστιβάλ Λονδίνου Χώρα παραγωγής: Δανία Έτος παραγωγής: 2012 Γλώσσα: Δανέζικα Διάρκεια: 115΄ Έγχρωμο.
Η ταινία «100» σκιαγραφεί την καθημερινότητα στο Κέντρο Επιχειρήσεων της Άμεσης Δράσης Αττικής. Αποτελεί ένα διάλογο ανάμεσα στους πολίτες που καλούν την Άμεση Δράση και στην προσπάθεια διαχείρισης των κλήσεων αυτών από την αστυνομία. Μέσα από το διάλογο αυτό ο θεατής κατανοεί πως όσα συμβαίνουν σχετίζονται με την κοινωνική αδικία, τη φτώχεια, την τυφλή κοινωνική βία και την κατάχρηση της εξουσίας.
ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗ (Γεράσιμος Ρήγας) Ελπίζω ο θεατής να δει την ταινία σαν ένα θεατρικό έργο, η ένα ραδιοφωνικό ντοκιμαντέρ και με αυτό εννοώ ότι ή έμφαση της ταινίας είναι στον λόγο. Ο Ρομπέρ Μπρεσόν έλεγε πως “η ακοή είναι πολύ πιο δημιουργική από την όραση”…
Ο Γεράσιμος Ρήγας εμφανίστηκε στα ελληνικά κινηματογραφικά πράγματα το 2008, με την ταινία «Πάρβας, Αγονη Γραμμή» και αυτοστιγμεί αναγνωρίστηκε ως ένας από τους πιο ενδιαφέροντες ντοκιμαντερίστες που βγήκαν από αυτήν τη χώρα.
Στοιχεία Ταινίας «100»
Τίτλος: 100
Σκηνοθεσία, Διεύθυνση Φωτογραφίας: Γεράσιμος Ρήγας
Μοντάζ: Χρόνης ΘεοχάρηςΉχος: Αντώνης Σαμαράς
Παραγωγός : Μάρκος Γκαστίν, Minimal Films
Παραγωγή: ΕΡΤ, με την ενίσχυση του ΕΚΚ.
Έτος παραγωγής: 2012
Χώρα παραγωγής: Ελλάδα
Γλώσσα: Ελληνικά
Διάρκεια: 61 Λεπτά
Είδος ταινίας: Ντοκιμαντέρ
Οργανωμένη ολονύκτια εξόρμηση μετά… αλκοόλ πραγματοποίησαν πριν από λίγες ημέρες ανήλικοι μαθητές από τα βόρεια προάστια με στόχο τη «συγκέντρωση χρημάτων για την πενθήμερη εκδρομή». Λεωφορεία που είχαν μισθωθεί για τον σκοπό αυτό έκαναν «στάση» σε διάφορες περιοχές «μαζεύοντας» παιδιά, κυρίως της Γ΄ Λυκείου, καταλήγοντας σε συγκεκριμένο κέντρο της παραλιακής λίγο πριν από τα μεσάνυχτα. Η επιστροφή είχε κανονιστεί για λίγο πριν από τα ξημερώματα.
Τέτοιου είδους δρομολόγια, βεβαίως, εγείρουν σοβαρά ερωτήματα όχι μόνον ως προς τη νομιμότητά τους, καθώς η διάθεση αλκοόλ σε ανήλικους απαγορεύεται ρητώς, αλλά και ως προς την ασφάλεια των μαθητών, επισημαίνουν στην «Κ» εκπαιδευτικοί και γονείς.
Υπάρχει θέμα με τις σχολικές εξορμήσεις. Τι κι αν οι εγκύκλιοι του υπουργείου προσπαθούν να συμμαζέψουν τα ασυμμάζευτα. Μερικοί δεν καταλαβαίνουν από κρίση… Κι αντί ως εκπαιδευτικοί να δίνουν το καλό παράδειγμα, οργανώνουν πολιτιστικές εξορμήσεις στο Μπάνσκο της Βουλγαρίας! Ετσι έμαθα κι εγώ κατά που πέφτει. Άλλοι χτίζουν ντεμέκ περιβαλλοντικά γύρω από μία εκδρομή. Άλλοι πάλι εξασφαλίζουν free εισιτήρια για την οικογένεια κι άλλοι διατηρούν το μονοπώλιο των εκδρομών εξωτερικού επί σειρά ετών στο σχολείο τους. Συνάδελφοι μήπως φέτος να μέναμε λίγο Ελλάδα; Οι οικογένειες έχουν γονατίσει, δεν αντέχουν τα παρακάλια των παιδιών τους για την “πενταήμερη”. Κι επιτέλους αυτές τις μικρο-διαφθορές μπορούμε να τις σταματήσουμε;
Πώς οργανώνονται οι εξορμήσεις; Εκπρόσωποι τουριστικών γραφείων προσεγγίζουν τα προεδρεία των 15μελών συμβουλίων, προτείνοντας να αναλάβουν μια τέτοια «εξόρμηση» στοχεύοντας λίγους μήνες αργότερα, να «κλείσουν» και την πενθήμερη εκδρομή. Σύμφωνα με μαρτυρίες, τα συγκεκριμένα γραφεία διατηρούν καλές σχέσεις με μέλη των μαθητικών συμβουλίων, ενώ οι ίδιοι οι τελειόφοιτοι μυούν στα «κόλπα» τα παιδιά της Β΄ και της Α΄ Λυκείου, προκειμένου αργότερα να αναλάβουν εκείνα τις επαφές «Πρόκειται για μια αθλιότητα. Συνέχεια »
Το Αρχείο του Αλεξανδρινού ποιητή, στα χέρια της Στέγης Γραμμάτων και Τεχνών του Ιδρύματος Ωνάση, σε νέα εποχή
Της Γιουλης Επτακοιλη
Ηταν η καλή είδηση των τελευταίων ημερών: Το Αρχείο Καβάφη μπαίνει σε νέα εποχή. Με μια κίνηση υψηλού συμβολισμού, το κοινωφελές Ιδρυμα Αλέξανδρος Σ. Ωνάσης προχώρησε στην απόκτηση του Αρχείου, εξασφαλίζοντας την παραμονή του σε ελληνικά εδάφη. Ενδιαφέρον είχε εκδηλωθεί από σοβαρούς διεκδικητές, διάσημα ακαδημαϊκά ιδρύματα και πέραν του Ατλαντικού. Το Αρχείο Καβάφη αποτελεί μοναδική περίπτωση στα ελληνικά γράμματα, όσο μοναδικός ποιητής και άνθρωπος ήταν και ο Κωνσταντίνος Καβάφης, ο οποίος τακτοποίησε και οργάνωσε τα κατάλοιπά του, λογοτεχνικά και προσωπικά, για να καθοδηγήσει τη μελλοντική έρευνα του έργου του και να διασφαλίσει την υστεροφημία του.
Το υλικό του αρχείου, μεταξύ άλλων, περιλαμβάνει ποιήματα (πρωτότυπα, μεταφράσεις σχόλια, σε ποιήματα), πεζά λογοτεχνικά και φιλολογικά, αλληλογραφία, ημερολόγια, το αρχείο της «Αλεξανδρινής Τέχνης» (του περιοδικού που εξέδιδε ο Καβάφης), καθώς και προσωπικά αντικείμενα του ποιητή. Ως προς τις ακραίες χρονολογίες συγκρότησης του Αρχείου, το παλαιότερο τεκμήριο είναι του 1850 (επιστολή του θείου του ποιητή, Γεωργίου Καβάφη, με την οποία ο πατέρας του Κωνσταντίνου αποστέλλεται στην Αλεξάνδρεια για να διευθύνει τον αλεξανδρινό κλάδο της οικογενειακής επιχείρησης). Τελευταία τεκμήρια, του 1933, είναι τα σημειώματα με τα οποία επικοινωνούσε ο ποιητής με τους οικείους του κατά τις τελευταίες ημέρες της ζωής του στο Ελληνικό Νοσοκομείο της Αλεξάνδρειας και το χειρόγραφο του τελευταίου του ποιήματος «Εις τα περίχωρα της Αντιοχείας». Συνέχεια »
«Φυσικά και είναι αλήθεια· το είδα στο Διαδίκτυο». Αυτός είναι ο τίτλος πρόσφατου άρθρου που συνέγραψε ο Παναγιώτης Μεταξάς, καθηγητής Computer Science στο Wellesley College της Μασαχουσέτης με τη συνάδελφό του Eni Mustafaraj. Ο τίτλος ενέχει μιαν ειρωνεία και το εν λόγω άρθρο προέκυψε όταν ο Π. Μεταξάς συνειδητοποίησε ότι οι φοιτητές του είχαν μεγάλη δυσκολία στο να αποδεχθούν ότι οι πληροφορίες που λαμβάνουν από το Διαδίκτυο μπορεί να μην είναι έγκυρες και ότι, σε κάθε περίπτωση, απαιτείται διασταύρωση εκ μέρους τους.
Σε ένα ευρύτερο πλαίσιο, ο Π. Μεταξάς έθιξε ένα τεράστιο ζήτημα αναφορικά με την εγκυρότητα αυτού του αχανούς ωκεανού πληροφοριών του Παγκόσμιου Ιστού: σε ποιο βαθμό μπορεί ο κάθε χρήστης να εμπιστεύεται την είδηση που διαδίδεται μέσω Διαδικτύου και σε ποιο βαθμό επίσης μπορεί να διερευνήσει την εγκυρότητά της; Κατά καιρούς, έχουν «ανεβεί» και διαδοθεί απίθανες φήμες και ισχυρισμοί, οι οποίοι ανακυκλώθηκαν σχεδόν παθητικά ακόμα και από ιστοσελίδες παραδοσιακών μέσων επικοινωνίας. Ενδεικτικά, να αναφέρουμε ότι πριν πεθάνει ο θεατρικός συγγραφέας Ιάκωβος Καμπανέλλης, διάφορα μπλογκ και σάιτ μετέδωσαν την ψευδή είδηση ότι είχε αφήσει την τελευταία του πνοή και η είδηση ανακυκλώθηκε από ορισμένα σάιτ έγκυρων εφημερίδων. Κάπως ανάλογα, μέσω ενός «τρολ» (ανώνυμου κατά κανόνα χρήστη που σκόπιμα μπορεί να σπείρει ψευδείς ειδήσεις με στόχο την βλάβη ή απλώς τον εκνευρισμό κάποιου προσώπου), ανακοινώθηκε πριν από έναν περίπου χρόνο ότι ο συγγραφέας Χρήστος Χωμενίδης είχε αυτοκτονήσει! Το νέο έγινε δεκτό με αρκετή επιφύλαξη και λίγες ώρες αργότερα, η αλήθεια αποκαταστάθηκε. Ομως και σε διεθνές επίπεδο, ο Π. Μεταξάς αναφέρει σε πρόσφατη συνέντευξή του στο περιοδικό Science, ένα ψευδές «τιτίβισμα» στο Twitter, όπου ανακοινωνόταν ο θάνατος του Σύρου προέδρου Ασαντ. «Η είδηση αναμεταδόθηκε από μερικούς δημοσιογράφους και μέσα σε μία ώρα οι τιμές του πετρελαίου αυξήθηκαν κατά ένα δολάριο». Συνέχεια »
Σήμερα, η Google αφιερώνει το λογότυπό της στον Οδυσσέα Ελύτη με ένα doodle στο οποίο απεικονίζεται ο ίδιος στη θέση του γράμματος “L” ενώ την θέση των δύο “ο” καταλαμβάνουν ένα καράβι, ένα τσαμπί σταφύλι και μια ελιά, παραπέμποντας στη ρήση του ποιητή: «Εάν αποσυνθέσεις την Ελλάδα, στο τέλος θα δεις να σου απομένουν μια ελιά, ένα αμπέλι κι ένα καράβι. Που σημαίνει, με άλλα τόσα την ξαναφτιάχνεις».
Τα Google Doodles είναι οι παραλλαγές του λογοτύπου της Google που εμφανίζονται στην πρώτη σελίδα για να τιμήσουν μια σημαντική προσωπικότητα ή να υπενθυμίσουν ένα σημαντικό γεγονός στην ιστορία της τεχνολογίας, του πολιτισμού και όχι μόνο.
Ο μεγάλος Αμερικανός συνθέτης και κιθαρίστας Μπιλ Φριζέλ θα ερμηνεύσει ζωντανά στη σκηνή της Στέγης τη μουσική επένδυση στην ταινία The Great Flood, μια ελεγεία βασισμένη σε ντοκουμέντα εποχής με επίκεντρο τον άνθρωπο και τη μετάλλαξή του κάτω από εξαιρετικές συνθήκες, η οποία θα προβάλλεται παράλληλα.
Η μεγαλύτερη φυσική καταστροφή στην ιστορία των ΗΠΑ υπολογίζεται πως ήταν η υπερχείλιση στο Δέλτα του Μισσισσιπή, το 1927, όταν 75.000 τ.χλμ. γης σκεπάστηκαν από τα νερά! Η πρωτοφανής θεομηνία προκάλεσε ντόμινο εξελίξεων, οικονομικών, πολιτικών, έως και μουσικών. Χιλιάδες κατεστραμμένοι εργάτες κατέφυγαν στις Βόρειες Πολιτείες μέσα σ’ ένα τσουνάμι πάνδημης μετανάστευσης. Εκτός από τις αναμνήσεις, πήραν μαζί και τον ήχο τους μπολιάζοντας με νότιο χρώμα τις νέες πατρίδες. Έτσι γεννήθηκαν η μουσική σκηνή του Σικάγου, το ρυθμ εν μπλουζ, οι βάσεις του ροκ εν ρολλ… Το γεγονός αυτό περιγράφει η ταινία The Great Flood.
Η ειδικός των video games Κέιτι Σάλεν αναδεικνύει τη φωτεινή πλευρά τους
Συνέντευξη στον Ηλία Μαγκλινη
Η Κέιτι Σάλεν (Katie Sullen) συνδυάζει δύο βασικές ιδιότητες: σχεδιάζει ψηφιακά παιχνίδια, έχοντας σπουδάσει Computer Science και Video Game Design, και την ίδια στιγμή είναι καθηγήτρια Σχεδιασμού και Τεχνολογίας στο Parsons New School of Design. Ακόμα, γράφει και επιμελείται βιβλία σχετικά με τα ψηφιακά παιχνίδια (εκδίδονται από το ΜΙΤ Press), ενώ διευθύνει και το Institute of Play. Με άλλα λόγια, συνδυάζει την πράξη με τη θεωρία σε έναν τομέα που εδώ και τουλάχιστον μία δεκαετία φέρνει ολοένα και νέες προκλήσεις τόσο για τους ειδικούς όσο και για τους απλούς χρήστες. Επιπλέον, η Κ. Σάλεν επιμένει εδώ και χρόνια στην ειδική σχέση που μπορεί να έχουν τα ψηφιακά παιχνίδια στην εκπαίδευση και για αυτή ακριβώς τη σχέση μίλησε στις 17 Οκτωβρίου στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών, στον κύκλο «Λέξεις & Σκέψεις», που είχε ως θέμα «Ψηφιακά παιχνίδια – νέες δεξιότητες και εκπαιδευτικά εργαλεία».
Τη συναντήσαμε στο περιθώριο της διάλεξής της και η κουβέντα μας ξεκίνησε κάπως ανάποδα, από τη δαιμονοποίηση των ψηφιακών παιχνιδιών, κυρίως μετά τα απανωτά κρούσματα εθισμού που έχουν παρατηρηθεί διεθνώς. «Κάποιος μπορεί να εθιστεί σε οτιδήποτε», λέει. «Απλώς, με τα ψηφιακά παιχνίδια η συζήτηση έχει άλλο βάρος. Για παράδειγμα, αν ένα παιδί ξενυχτάει διαβάζοντας ένα βιβλίο, ούτε οι γονείς του αλλά ούτε και η κοινωνία το κατακρίνουν, το αντίθετο. Τα ψηφιακά παιχνίδια όμως θεωρούνται κάτι κακό, φθηνό, κάτι που ξεκίνησε ως μια ελαφριά, ποπ δραστηριότητα. Τελευταία, αυτό έχει αλλάξει. Πριν από δέκα χρόνια και στην Αμερική επικρατούσε μια 100% αρνητική στάση απέναντι στα ψηφιακά παιχνίδια: χάσιμο χρόνου, άφθονη βία, αγορίστικη ασχολία. Οποτε έκανα δημόσιες ομιλίες περί ψηφιακών παιχνιδιών, οι πρώτες ερωτήσεις από το κοινό είχαν να κάνουν με τη βία και με το πρόβλημα του εθισμού. Σήμερα όμως, πολύς κόσμος ξέρει τι είναι το ψηφιακό παιχνίδι και, σαφώς, τα παιχνίδια με βίαιο περιεχόμενο είναι πια μια μικρή υποκατηγορία. Ο κύριος όγκος δεν έχει καμία σχέση. Σήμερα, οι έρευνές μας δείχνουν ότι στην Αμερική πιο πολύ παίζουν τέτοια παιχνίδια στα κινητά τους ενήλικες γυναίκες, στα τριάντα και τα σαράντα τους, παρά μικρά παιδιά».
Ροή της σκέψης
Τα ψηφιακά παιχνίδια έχουν επίσης κατηγορηθεί για «διάσπαση συγκέντρωσης», αλλά κατά την Κ. Σάλεν, οι έρευνες έχουν καταδείξει ότι «όταν οι άνθρωποι παίζουν ψηφιακά παιχνίδια, συγκεντρώνονται τόσο σε αυτό, που ο πολύς κόσμος ανησυχεί. Είναι τέτοιος ο σχεδιασμός αυτών των παιχνιδιών: ο χρήστης επικεντρώνεται σε ένα πρόβλημα, καλείται να βρει λύσεις και παρά τις απανωτές αποτυχίες, επιμένει. Οι ψυχολόγοι μιλούν για την “κατάσταση ροής της σκέψης”, κάτι που θεωρείται πολύ θετικό για όλες τις δραστηριότητες ενός ανθρώπου. Οταν όμως επικεντρώνεσαι σε μια δραστηριότητα, οι περισσότεροι θεωρούν ότι δεν είσαι παραγωγικός. Σήμερα όμως, τα ψηφιακά παιχνίδια έχουν τεράστια ποικιλία, έχουν εξελιχθεί εκπληκτικά ως προς την αισθητική και τον σχεδιασμό, δίνεται πολύ μεγάλη βαρύτητα στην αφήγηση και στον τρόπο με τον οποίο ο χρήστης αλληλεπιδρά με αυτή την αφήγηση. Δηλαδή, η σκέψη δέχεται συνεχή ερεθίσματα, και από αυτή τη σκοπιά, τα ψηφιακά παιχνίδια μπορούν να παίξουν μεγάλο ρόλο στην εκπαίδευση».
Η σχέση εκπαίδευσης και ηλεκτρονικών παιχνιδιών στις ΗΠΑ έχει ιστορία που φτάνει έως το 1980, ωστόσο υπήρχε ένα στίγμα: τα πρώτα παιχνίδια δεν ήταν υψηλής ποιότητας. Αυτό άλλαξε με τα επιτεύγματα της τεχνολογίας. «Ο παραδοσιακός τρόπος είναι ο καθηγητής να εισάγει ένα παιχνίδι στην τάξη και να συμμετέχουν τα παιδιά. Ο στόχος είναι να ενισχύονται η ομαδικότητα, η επικοινωνία αλλά και η πρωτοβουλία.
Κίνητρα
»Μέσα από το ψηφιακό παιχνίδι προσπαθείς να δώσεις κίνητρα στο παιδί να ενδιαφερθεί για το τάδε αντικείμενο, έτσι μόνο του να αποταθεί στο σχολικό βιβλίο για να μάθει περισσότερα. Οπότε, μιλάμε για έναν συνδυασμό τρόπων και σε καμία περίπτωση για αποκλεισμό του παραδοσιακού σχολικού βιβλίου. Το βιβλίο είναι η βασική πηγή, αλλά το παιχνίδι ενισχύει την επικοινωνία, προσφέρει παραδείγματα και πολλά παιδιά -στην Αμερική τουλάχιστον- ανταποκρίνονται πολύ θετικά. Σε μια έρευνα που έγινε με επίκεντρο το διαδικτυακό World of Warcraft, διαπιστώθηκε ότι το συγκεκριμένο παιχνίδι ενισχύει το ηγετικό πνεύμα καθώς επίσης και το ομαδικό».
Καταλυτικής σημασίας ζήτημα κατά την Κ. Σάλεν είναι αυτός ο τρόπος εκπαίδευσης να μην απευθύνεται σε ιδιωτικά σχολεία αλλά να αφορά όλα τα δημόσια σχολεία αν είναι δυνατόν. Η ίδια, αφού ξεκίνησε ως σχεδιάστρια ψηφιακών παιχνιδιών, προχώρησε στη διερεύνηση της σχέσης των παιχνιδιών αυτών με την εκπαίδευση. «Βοήθησε σημαντικά το Ιδρυμα Μακάρθουρ, όταν έθεσε ένα ερώτημα πώς μπορούν τα παιδιά μας να μάθουν καλύτερα μέσα από τα ψηφιακά μέσα. Ετσι συνεργάστηκα με επιστήμονες και διαπίστωσα πόσο αρμονικά έδεναν οι νέες τεχνολογίες με μια πιο προωθημένη εκπαίδευση. Σήμερα στην Αμερική μεγάλες εταιρείες παραγωγής τέτοιων παιχνιδιών σχεδιάζουν εκδοχές πολύ επιτυχημένων τίτλων τους για σχολεία. Οι σχεδιαστές αυτοί ξέρουν πώς να δημιουργήσουν αυτή την αίσθηση της πρόκλησης στον χρήστη. Ετσι ξεκίνησα κάποια μεγάλα πρότζεκτ σε δημόσια σχολεία της Νέας Υόρκης και από τότε έχουμε προχωρήσει πολύ».
Στόχος, το βιβλίο
Η Κ. Σάλεν ξέρει ότι ένας άνθρωπος μαθαίνει κάτι όταν έχει καταλάβει ότι υπάρχει ένας καλός λόγος για το μάθει. Εδώ έγκειται η σημασία των ψηφιακών παιχνιδιών: «Μέσω των παιχνιδιών προσπαθείς να δώσεις στους μαθητές αυτό τον λόγο. Γι’ αυτό και είναι τόσο σημαντικός ο σχεδιασμός τους. Αν υστερεί, το πολύ πολύ το παιδί να παρακολουθήσει παθητικά το βίντεο και μετά να το ξεχάσει. Το βασικό είναι να δώσεις το ερέθισμα εκείνο που θα κάνει το παιδί να αναζητήσει το βιβλίο μετά. Το ζητούμενο λοιπόν δεν είναι τα παιχνίδια καθεαυτά, αλλά ότι λειτουργούν ως μοντέλα. Για εμάς, η μεγάλη νίκη είναι όταν κάνουμε ένα παιδί να ενδιαφερθεί για το περιεχόμενο ενός βιβλίου. Και, υπόψη, στην Αμερική έχουμε μεγάλο πρόβλημα με παιδιά που παρατούν το σχολείο. Η ιδέα είναι ότι αν καταφέρουμε να κρατήσουμε τα παιδιά στο σχολείο, σίγουρα θα προχωρήσουν στη ζωή τους».
Να σας συστήσω το νέο μου κοσκινάκι. Ξεκίνησε πριν λίγες μέρες. Ηταν μία ευκαιρία να ασχοληθώ με το Joomla. Η σχέση μου με το Joomla πέρασε από αρκετά σκαμπανεβάσματα. Έπαιξε με τα άκρα. Τρεις φορές κόντεψα να τα παρατήσω αλλά with a little help from my friends βρήκαμε ένα modus operandi.
Φέτος όπως μερικοί έχετε καταλάβει, υπηρετώ από μία νέα θέση, αυτή της υπεύθυνης πολιτιστικών της Δ΄Αθήνας.
Δράττομαι της ευκαιρίας να σας καλέσω στην εκδήλωση που διοργανώνουμε και μπορείτε να δείτε στην ιστοσελίδα υπό τον τίτλο: “Έλα με το ποίημα σου” η οποία θα πραγματοποιηθεί στις 14/12. Λεπτομέρειες για το χώρο υπό διαμόρφωση ακόμα. Θα είναι μία ευκαιρία να δούμε αν διαβάζουν ποίηση οι μαθητές μας ή αν τους καταστρέψαμε εντελώς. Στην εκδήλωση θα διαβάσουν ποιήματα ο Γιάννης Κοντός και ο Αργύρης Παλούκας. Θα ακουστούν μελοποιήσεις ποιημάτων από τα “Αδέλφια Τάδε“
Μια εικονογραφημένη διάλεξη που εξηγεί την ξεπερασμένη κουλτούρα της δυτικής εκπαίδευσης.
Με τη βοήθεια των σκιτσογράφων της RSA και με το χιούμορ που τον διακρίνει, ο Σερ Κεν Ρόμπινσον ξεδιπλώνει μπροστά μας το νήμα της σύγχρονης δημόσιας εκπαίδευσης και μας ζητά να αντιληφθούμε την ανάγκη για ριζική αλλαγή στα εκπαιδευτικά πρότυπα, σαν σημείο ρήξης του φαύλου κύκλου που σήμερα οδηγεί το 1/4 των δυτικών στα ταμεία ανεργίας.
Στην Ελλάδα, η πρώτη απόπειρα δημιουργίας ταινίας «τύπου Μίκυ Μάους» όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται, καταγράφεται στην ιταλοκρατούμενη Σίφνο το 1942 από τον Σταμάτη Πολενάκη και είχε τίτλο «Ο Ντούτσε αφηγείται». Είναι η πρώτη ταινία κινουμένων σχεδίων με την ιδιόμορφη τεχνική papier de coupe. Ο Σταμάτης Πολενάκης έκανε τα σχέδια στη Σίφνο το 1942, στη διάρκεια της ιταλικής Κατοχής. Τα γυρίσματα όμως στην τρυκέζα έγιναν το 1945, σε συνεργασία με τους Πρόδρομο Μεραβίδη και Παναγιώτη Παπαδούκα. Το φιλμ ανακαλύφθηκε το 1980.
Το νέο ποιητικό βιβλίο του Μιχάλη Γκανά, Άψινθος, συνομιλεί με την «Αποκάλυψη του Ιωάννου» απ’ όπου αντλεί και τον τίτλο του.
«Άψινθος» λέγεται ο αστέρας που έπεσε στη γη και δηλητηρίασε «το τρίτον» των πόσιμων υδάτων «και πολλοί των ανθρώπων απέθανον εκ των υδάτων ότι επικράνθησαν».
Από την «Αποκάλυψη» ο ποιητής έλκει και μια σειρά από στίχους, βιβλικά κλειδιά που ανοίγουν την εσχατολογική προοπτική ενός σκοτεινού κόσμου, του δικού μας σύγχρονου κόσμου.
Πρόκειται για μια ποιητική σύνθεση με δύο ενότητες.
Στην πρώτη ενότητα το χθες με το σήμερα εναλλάσσονται, μέσα σε μια ατμόσφαιρα ενός επικείμενου ή συντελεσθέντος κατακλυσμού, με άτιτλα ποιήματα δεξιά και φράσεις από την «Αποκάλυψη» αριστερά.
Στη δεύτερη ενότητα κυριαρχεί η ανάκληση αγαπημένων προσώπων –τεθνεώτων και ζώντων – σε έναν προσωπικό, εξομολογητικό τόνο.
Εδώ, λοιπόν, κοντά στο τέλος των ημερών «Αν είναι να μιλήσει κάποιος ας πει για την αγάπη» και την ιαματική σιωπή της.
Προδημοσίευση από το καινούργιο μυθιστόρημα της Σοφίας Νικολαΐδου Χορεύουν οι ελέφαντες (Μεταίχμιο).
Οι άλλοι κρίνουν
Η παιδαγωγική συνεδρίαση άρχιζε στις έξι ακριβώς. Οι καθηγητές καθόντουσαν σε ομάδες, φλυαρούσαν ανέμελα, κάποιοι γελούσαν σκύβοντας στον διπλανό συνωμότη, ορισμένοι έπλητταν επιδεικτικά. Ο διευθυντής ήταν ακόμη στο γραφείο του κι ανακάτευε τα χαρτιά του. Η υποδιευθύντρια –ένα κεφτεδάκι με λεπτά πόδια και κοριτσίστικη κοτσίδα, που τραγουδούσε αντάρτικα στα μεγάλα κέφια και χαμογελούσε σε όλους προκειμένου να κάνει τη δουλειά της– είχε λάβει τη θέση της. Κοίταξε τις φατρίες απέναντί της.
Οι μαθητοπατέρες, οι συνδικαλίζοντες, οι αποσπασμένοι που προσπαθούσαν να γλιτώσουν τα σκάγια, οι αυστηροί με τους άλλους μα ποτέ με τον εαυτό τους, οι πάντα σιωπηλοί και υπομένοντες, οι αναιτίως ξινισμένοι, οι ενοχλητικά ομιλητικοί και αλαζόνες, οι πολιτικώς πράττοντες, οι ουδετερόφιλοι. Όλοι εναντίον όλων και όλοι μαζί με όλους, όταν επρόκειτο για τα καλά και συμφέροντα. Στην άκρη αριστερά, με την πλάτη της καρέκλας κολλημένη στον τοίχο, ο Σουκιούρογλου. Βιβλίο στα γόνατα, ν’ απασχολεί το βλέμμα και τα χέρια του. Το κρατούσε σκοπίμως ανοιχτό, γυρνούσε τις σελίδες με ρυθμό, Κύριος οίδε αν το διάβαζε.
– Σ’ αυτή τη συνεδρίαση, κατ’ εξαίρεση, θα παραστούν εκπρόσωποι των μαθητών, δήλωσε ο διευθυντής μόλις μπήκε.Συνέχεια »
Χρησιμοποιούμε cookies για να σας προσφέρουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία στη σελίδα μας. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε τη σελίδα, θα υποθέσουμε πως είστε ικανοποιημένοι με αυτό.
Άρθρα (RSS)