«Αν πέσεις, σε… σκότωσα» . Κλασική ατάκα ελληνίδας μάνας, μίαδύο γενιές πριν. Τότε που τα παιδιά σκαρφάλωναν στα δέντρα, πηδούσαν τις πεζούλες, έκαναν σούζες με τα ποδήλατα, έπαιζαν ξυλίκι και κυκλοφορούσαν με μελανιές στα πόδια. Τώρα η ατάκα έχει αντικατασταθεί από το «Αν ανοίξεις πάλι το play station, σε… σκότωσα». Και αυτό διότι τα παιδιάκυρίως των υποβαθμισμένων αστικών κέντρων, στα οποία οι χώροι άθλησης και παιχνιδιού εξέλιπανέχουν χάσει ένα από τα βασικότερα «εργαλεία» για την ανάπτυξή τους, το κινητικό παιχνίδι.

Το κινητικό παιχνίδι βοηθά στην υγιή ψυχοσωματική ανάπτυξη των παιδιών και στην εκτόνωσή τους. Επίσης μαθαίνει στα παιδιά να συνδιαλέγονται με τους συνομηλίκους τους, να δημιουργούν φιλίες και σχέσεις. «Είναι σημαντικό τα παιδιά να βρίσκονται πολλές ώρες της ημέρας έξω. Συμβουλεύουμε τους γονείς να οργανώνουν δραστηριότητες σε ανοιχτούς χώρους ή, ακόμη καλύτερα, έξω στη φύση. Τα παιδιά σήμερα έχουν χάσει εμπειρίες όπως το σκαρφάλωμα, τα πικνίκ στην εξοχή, δραστηριότητες που βοηθούν και τους γονείς» επισημαίνει η ψυχολόγος. Και προσθέτει: «Μέσα από τις εμπειρίες μαθαίνουμε. Δεν συνιστούμε σε ένα παιδί να ανεβεί σε ένα δέντρο και να πάθει ατύχημα για να μάθει. Αλλά δεν είναι δυνατόν να κρατούμε τα παιδιά διαρκώς μέσα σε οργανωμένους χώρους. Σαφώς έχει νόημα μια επαφή με τον κίνδυνο. Δεν θα τον μάθει με τη μία όταν σβήσει τα 18 του κεράκια».

Το Βήμα

Το φαινόμενο διογκώνεται στη Γ’ Λυκείου, όπου οι μαθητές με την «ανοχή» των γονέων φεύγουν από τις τάξεις ώστε να προετοιμαστούν καλύτερα για τις πανελλαδικές εξετάσεις.Ολες οι έρευνες δείχνουν ότι οι μαθητές που έχουν χαμηλές επιδόσεις στα μαθήματα είναι αυτοί που καταφεύγουν συχνότερα και ευκολότερα στις κοπάνες.

Μόνο που στη γειτονική Ιταλία o «θεσμός» έχει πάρει τέτοιες διαστάσεις, που ανάγκασε την κυβέρνηση να χρησιμοποιήσει τη νέα τεχνολογία και να στέλνει στο κινητό του μπαμπά ή της μαμάς γραπτό ραβασάκι που «καρφώνει» τον κοπανατζή μαθητή για την απουσία του από το σχολείο.
Στη χώρα μας οι μαθητές μπορούν να κάνουν 114 απουσίες, εκ των οποίων μόνο 50 αδικαιολόγητες.

Στην Ελλάδα δεν έχει ληφθεί αντίστοιχο μέτρο, παρά το γεγονός ότι υπάρχει το σχετικό ηλεκτρονικό σύστημα, το οποίο χρησιμοποιείται και για την ενημέρωση των υπηρεσιών για τις απουσίες των μαθητών λόγω γρίπης. Οι Ελληνες καθηγητές άλλωστε δεν συμφωνούν με τις επιλογές των Ιταλών, καθώς θεωρούν ότι τα παιδιά στο σχολείο είναι εξαιρετικά επιβαρημένα και δεν χρειάζονται επιπλέον συνθήκες πίεσης.

Βέβαια, το σκασιαρχείο έχει την τιμητική του και στη χώρα μας, με αποτέλεσμα πολλοί μαθητές να πιάνουν κόκκινο στις απουσίες και να σταματούν λίγο πριν κινδυνέψουν να μείνουν στην ίδια τάξη. Η εικόνα, μάλιστα, στις αίθουσες της γ’ λυκείου μετά τον Μάρτιο είναι αποκαρδιωτική. Και αν ψάξετε για τις διαρροές, αρκεί ν’ ανοίξετε τις πόρτες των φροντιστηρίων ή των σπιτιών των μαθητών όπου κάνουν ιδιαίτερα μαθήματα.

«Συνένοχοι» σ’ αυτού του τύπου τα σκασιαρχεία των μαθητών είναι οι ίδιοι οι γονείς τους, οι οποίοι σε πολλές περιπτώσεις μεριμνούν ώστε να βγάλουν «μαϊμού» χαρτιά από γιατρούς, για να δικαιολογήσουν τις απουσίες των παιδιών τους. Εκτός όμως από το άγχος των Πανελλαδικών εξετάσεων, οι λόγοι για τις απουσίες από το σχολείο είναι πολλοί. Βαρεμάρα για το μάθημα, φόβος, ψυχολογικά και οικογενειακά προβλήματα, κακές επιδόσεις κ.ά.

Σύμφωνα με πρόσφατες έρευνες, 6 στους 10 μαθητές ξεπερνούν τις 50 απουσίες τον χρόνο, ενώ το 41% των αγοριών και το 31% των κοριτσιών δηλώνουν ότι κάνουν σκασιαρχείο από το σχολείο περισσότερες από δύο φορές το τρίμηνο. Το φαινόμενο διογκώνεται όταν τα παιδιά φτάσουν στη γ’ λυκείου, όπου σχεδόν όλοι οι μαθητές φτάνουν στο «κόκκινο» όσον αφορά το όριο απουσιών, προκειμένου να προετοιμαστούν καλύτερα.

«Ενοχη» και η κατάθλιψη
Οσο για τους λόγους που επικαλούνται είναι ότι φοβούνται και βαριούνται το σχολείο, ότι προτιμούν να πάνε μια βόλτα με την παρέα τους, να γλιτώσουν κάποιο διαγώνισμα ή να προετοιμαστούν για τις εξετάσεις. Μάλιστα σε έρευνα που ανακοινώθηκε πριν από μερικά χρόνια από την Παγκόσμια Οργάνωση Υγείας, αναφέρθηκε ότι τα παιδιά που υποφέρουν από κατάθλιψη κάνουν συχνότερα κοπάνες.

Ανάλογη μελέτη, που έγινε από το πανεπιστήμιο της Ζυρίχης, έδειξε ότι κάποιοι έφηβοι κάνουν σκασιαρχείο χωρίς λόγο, ενώ άλλοι επειδή νιώθουν φόβο γι’ αυτό. Πάντως σχεδόν όλες οι έρευνες δείχνουν ότι οι μαθητές, που έχουν χαμηλές επιδόσεις στα μαθήματα είναι αυτοί που καταφεύγουν συχνότερα και ευκολότερα στην κοπάνα από το μάθημα.

Ποιοι μαθητές κάνουν απουσίες και πόσες

Μαθητές – Μέσος όρος απουσιών
Με μέτρια απόδοση         56
Με καλή απόδοση           50
Με πολύ καλή απόδοση 43
Με άριστη απόδοση        29

ΟΙ ΑΙΤΙΕΣ

Γιατί κάνουν κοπάνες οι μαθητές:

1. Για να προετοιμαστούν για τις εξετάσεις
2. Για να ξεκουραστούν
3. Για να προετοιμαστούν για διαγώνισμα στο φροντιστήριο
4. Για να πάνε βόλτα με τις παρέες τους
5. Για να γλιτώσουν κάποιο διαγώνισμα
6. Γιατί βαριούνται το σχολείο ή νιώθουν πίεση

ΕΘΝΟΣ

Η νομοθεσία που καλύπτει τα ζητήματα των προσωπικών δεδομένων των Ευρωπαίων διανύει περίοδο αναθεώρησης και προσαρμογής στην ψηφιακή εποχή, σε μια προσπάθεια αντιμετώπισης των προκλήσεων που θέτουν οι υπηρεσίες κοινωνικής δικτύωσης στα ευαίσθητα δεδομένα των χρηστών.

Η Ευρωπαία Επίτροπος για την Κοινωνία της Πληροφορίας, Βίβιαν Ρέντιγκ, αναφέρθηκε στα ζητήματα που εγείρονται από τη χρήση ιστοσελίδων δικτύωσης όπως το Facebook και το MySpace, στην ομιλία της με την οποία ανακοίνωσε την αναδιάρθρωση της ευρωπαϊκής νομοθεσίας με στόχο την προσαρμογή των κειμένων του 1995 στη σύγχρονη εποχή.

Η προστασία των δεδομένων των Ευρωπαίων είναι ένα ιδιαίτερα ευαίσθητο ζήτημα για τις Βρυξέλλες, την ώρα που οι ΗΠΑ εδώ και χρόνια αναζητούν τρόπους εκτενέστερου ελέγχου τους για την αντιμετώπιση της τρομοκρατικής απειλής. Οι Ευρωπαίοι νομοθέτες έχουν κατορθώσει να μειώσουν το χρόνο που οι μεγάλες μηχανές αναζήτησης διατηρούν στην κατοχή τους τα στοιχεία των πολιτών που τις χρησιμοποιούν.

Καθημερινή

Το ταξίδι της φυγής είναι ένα ψηφιακό παιχνίδι που επιτρέπει στα παιδιά να προσεγγίσουν βιωματικά την εμπειρία της προσφυγιάς. Θα το βρείτε εδώ:http://www.taxidifygis.org.cy/. Απευθύνεται σε μαθητές/τριες 13-16 ετών.

copyright της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες 

Βρέχει στο διαδίκτυο; Αν και φέτος δεν έχουμε παράπονο από τις βροχές ο δικτυακός τόπος Rainy mood έχει δημιουργηθεί για να σας προσφέρει 15 λεπτά υψηλής ποιότητας ήχου, μιας βροχερής μέρας. Μπείτε και απολαύστε το. Θεωρητικά σας ηρεμεί.

Η εκστρατεία με τον τίτλο Predator Watch από τον Καναδά έχει σκοπό τη διακοπή ηλεκτρονικού ψαρέματος που προσελκύει παιδιά σε απευθείας διάθεση πορνογραφικού υλικού.

«Υπεύθυνη Διεκπεραίωση Εργασιών ΑΕΙ & ΤΕΙ. Πτυχιακές εργασίες: Μέγιστος χρόνος υλοποίησης: 3 μήνες. Μορφή παραδοτέου εγγράφου: ψηφιακή. Τύπος εργασίας: με ερωτηματολόγια. Κόστος (έως 70 σελίδες):
βιβλιογραφική 1.100 ευρώ. Με ερωτηματολόγιο: 1.300 ευρώ. Εργαστηριακή: 1.500 ευρώ. (…)».

Με αυτό τον τρόπο επιχειρεί να προσελκύσει φοιτητές μια από τις δεκάδες εταιρείες που λειτουργούν στο Διαδίκτυο και αναλαμβάνουν να συγγράψουν πανεπιστημιακές εργασίες. Πρόκειται για τη «βιομηχανία» εκπόνησης πτυχιακών εργασιών, ακόμη και διδακτορικών διατριβών, που ανθεί στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια. Μπορεί πολλοί φοιτητές να ξενυχτούν, να ψάχνουν, να διαβάζουν και να καταβάλλουν μεγάλο κόπο για να ολοκληρώσουν μια εργασία τους, κάποιοι άλλοι όμως επιλέγουν άλλο τρόπο για να πάρουν το πτυχίο τους. Σημαντική προϋπόθεση, να έχουν χρήματα. Με ποσό περίπου όσο ένας ικανοποιητικός μηνιαίος μισθός, από 1.000 έως 1.500 ευρώ, μπορούν να αγοράσουν μια εργασία.

ΑΚΟΜΗ και έτοιμες εργασίες μπορεί να αποκτήσει κανείς από το Διαδίκτυο, αρκεί να καταβάλει το απαιτούμενο αντίτιμο. Μία από τις εταιρείες που προσφέρει έτοιμες εργασίες, στη σχετική αγγελία στο Ίντερνετ αναφέρει ότι «παρέχει έτοιμες πτυχιακές εργασίες, καθώς και ολοκληρωμένες υπηρεσίες σε φοιτητές ΑΕΙ- ΤΕΙ, ελληνόφωνων & αγγλόφωνων πανεπιστημίων, κολεγίων, προπτυχιακών, μεταπτυχιακών και διδακτορικών σπουδών στην ελληνική και αγγλική γλώσσα».

Τα Νέα

Εφθασε ως την… Αμερική ο Ηρακλής; Η θεωρία μπορεί απλώς να είναι απίθανη, στον χώρο όμως μεταξύ μύθου και πραγματικότητας, όπου εντάσσεται άλλωστε ο διασημότερος ήρωας της Αρχαιότητας, όλα μπορεί να συμβούν! Στην ομιλία του, που δόθηκε χθες το βράδυ στο Πανεπιστήμιο Αθηνών με θέμα «Γεωμυθολογική προσέγγιση των άθλων και των άλλων έργων του Ηρακλή», ο ομότιμος καθηγητής Γεωλογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών κ. Ηλίας Μαριολάκος επικεντρώθηκε στο υπόβαθρο των μύθων που συνδέονται με τους άθλους του Ηρακλή, το οποίο εντοπίζει στα μεγάλα υδραυλικά έργα των ανθρώπων της Προϊστορικής εποχής και στην αναζήτηση μεταλλευμάτων σε μακρινές περιοχές. Τόσο μακρινές μάλιστα ώστε θα μπορούσε- πάντα σε μια ακραία περίπτωση- να περιλαμβάνουν και την Αμερική, ανάλογα με την ερμηνεία που δίνει κανείς στα αρχαία κείμενα. Παρακολουθώντας την πορεία των ταξιδιών του μέσα από αυτές τις πηγές, ο κ. Μαριολάκος ανέφερε ότι ο Ηρακλής οδηγήθηκε αρχικώς στην Κρήτη και μετά στη Λιβύη, στην Ταγγέρη, στο Γιβραλτάρ, όπου ως γνωστόν τοποθετούνται έκτοτε οι Ηράκλειες Στήλες, από εκεί στην Ιβηρική Χερσόνησο και στη συνέχεια στη Βουργουνδία, όπου ίδρυσε την πόλη Αλίσια (Αλίς Σεντ Ρεν σήμερα). Και μετά;

O πως σε όλες τις περιπτώσεις των μυθικών ηρώων όμως, έτσι και για τον Ηρακλή, η δράση του οποίου τοποθετείται στον 13ο αιώνα π.Χ., τίθεται το ερώτημα αν ήταν υπαρκτό πρόσωπο ή, αντίθετα, φανταστικό, στο όνομα του οποίου αποδόθηκαν τα επιτεύγματα των ανθρώπων σχετικά με την καθυπόταξη των στοιχείων της φύσης και την αναζήτηση πλουτοπαραγωγικών πηγών. Ο,τι από τα δύο και αν ισχύει όμως, γεγονός είναι ότι οι άθλοι του χωρίζονται κατά τον ομιλητή σε δύο μεγάλες κατηγορίες: Στους «υδραυλικούς» (Λερναία Υδρα, Στυμφαλίδες Ορνιθες, Κόπρος του Αυγείου και πολλά αντιπλημμυρικά και αποστραγγιστικά έργα, όπως στις όχθες του Αχελώου, στη Μαντίνεια, στην Τίρυνθα, αλλά και η επισκευή ρήγματος στον Νείλο!) και στους «μεταλλευτικούς» (Μήλα των Εσπερίδων, τα Βόδια του Γηρυόνη στην Ιβηρική Χερσόνησο).

Το Βήμα

Μόνο που πίσω από τέτοια φωτεινά παραδείγματα κρύβεται μια πιο «σκοτεινή» πτυχή του Διαδικτύου, την οποία έφερε στην επιφάνεια η πρόσφατη διαμάχη της Google με το κινεζικό καθεστώς: το γεγονός ότι, όπως η τεχνολογία μπορεί να συμβάλει στην ελεύθερη έκφραση, μπορεί εξίσου εύκολα να τη φιμώσει.

«Λέξεις – κλειδιά»

«Από τεχνικής σκοπιάς, η λογοκρισία στο Ιντερνετ είναι σχετικά εύκολη διαδικασία», λέει στην «Κ» ο κ. Παύλος Σπυράκης, καθηγητής στο Τμήμα Μηχανικών Ηλεκτρονικών Υπολογιστών και Πληροφορικής (ΤΜΗΥΠ) στο Πανεπιστήμιο Πατρών. «Το μόνο που χρειάζεται να κάνουν οι ειδικοί είναι να δημιουργήσουν ένα φίλτρο το οποίο θα απαγορεύει την πρόσβαση σε ιστοσελίδες οι οποίες περιέχουν συγκεκριμένες λέξεις – κλειδιά».

Ετσι, σύμφωνα με δημοσίευμα του BBC, στην Κίνα υπολογίζεται πως 30.000 και πλέον μέλη των διωκτικών αρχών ασχολούνται καθημερινά με την ανανέωση της «μαύρης λίστας» από ηλεκτρονικές διευθύνσεις που περιέχουν απαγορευμένους για το καθεστώς όρους, όπως «ανεξαρτησία του Θιβέτ», «αστυνομική βία», ακόμη και «ελευθερία του λόγου». Και καθώς κάθε ιντερνετικός πάροχος είναι υποχρεωμένος νομικά να χρησιμοποιεί το συγκεκριμένο ψηφιακό τείχος, είναι σχεδόν βέβαιο πως, μόνο αν υπάρξει κάποιο κενό ασφαλείας, μία τέτοια ιστοσελίδα θα μπορέσει να εμφανιστεί σε υπολογιστές στην Κίνα. «Μάλιστα, για να παρακάμψει κανείς αυτό το φίλτρο χρειάζονται εξειδικευμένες γνώσεις, κάτι που σημαίνει πως στην πράξη ο μέσος χρήστης πολύ δύσκολα θα μπορέσει να αποκτήσει πρόσβαση σε λογοκριμένο υλικό», συμπληρώνει ο κ. Σπυράκης.

Γι’ αυτό και το κινεζικό παράδειγμα γρήγορα βρήκε μιμητές: η οργάνωση OpenNet Initiative υπολογίζει σε περίπου 20 τα καθεστώτα στον κόσμο που ασκούν «συστηματικό» ή «ουσιώδη» έλεγχο στο Διαδίκτυο με πολιτικά κριτήρια – τη στιγμή που η λίστα των «Ρεπόρτερ Χωρίς Σύνορα» απαριθμεί 13 κράτη «εχθρούς του Ιντερνετ».

Στον υπόλοιπο κόσμο

Βέβαια, συγκριτικά με το τι συμβαίνει στον υπόλοιπο κόσμο, όλες αυτές οι περιπτώσεις θεωρούνται εξαίρεση στον κανόνα. Ωστόσο, σύμφωνα με τον κ. Σπυράκη, το Διαδίκτυο βρίσκεται έτσι κι αλλιώς μπροστά σε μία σειρά από δραστικές αλλαγές που ενδεχομένως να αλλάξουν τη φυσιογνωμία του. Κι αυτό όχι μόνον επειδή οι εθνικοί ανταγωνισμοί ίσως στο μέλλον θέσουν κι άλλες χώρες στον πειρασμό της διαδικτυακής λογοκρισίας, αλλά και γιατί έτσι κι αλλιώς «καλούμαστε να βρούμε τη χρυσή τομή ανάμεσα στη διασφάλιση της ελευθερίας του χρήστη, από τη μια μεριά και στην αντιμετώπιση των παράνομων ιντερνετικών δραστηριοτήτων», όπως λέει χαρακτηριστικά.

Αυτό σημαίνει, για παράδειγμα, πως πολλές χώρες φιλτράρουν ήδη το ιντερνετικό περιεχόμενο, μπλοκάροντας site παιδικής πορνογραφίας ή ιστοσελίδες με ρατσιστικό υλικό. «Μόνο που σε κάθε περίπτωση θα πρέπει να είναι αυστηρά καθορισμένα τα κριτήρια αποκλεισμού και ο κατάλογος των απαγορευμένων site δημόσιος, ώστε να μπορεί να ελεγχθεί αν αυτά ανήκουν όντως στα συγκεκριμένα κριτήρια», συμπληρώνει ο καθηγητής. Προϋποθέσεις που δεν ισχύουν πάντα, αφού αρκετές κρατικές υπηρεσίες ή πανεπιστημιακά ιδρύματα στις ΗΠΑ ή στη Βρετανία χρησιμοποιούν έτοιμες εφαρμογές, όπως το SmartFilter, οι οποίες δεν αποκαλύπτουν τη «μαύρη λίστα» τους.

«Ο κατάλογος των sites που μπλοκάρονται αποτελεί πνευματική ιδιοκτησία της ιδιοκτήτριας εταιρείας, η οποία προστατεύεται από το νόμο», σημείωνε χαρακτηριστικά στον Guardian η Jo Glanville από την οργάνωση Index on Censorship, «με συνέπεια ακόμη και οι χώρες που χρησιμοποιούν την εφαρμογή να μη γνωρίζουν τι ακριβώς λογοκρίνεται».

Ισότιμη πρόσβαση

Αλλος ένας διαφαινόμενος κίνδυνος είναι το Ιντερνετ να χάσει την ουδετερότητά του – να πάψει, δηλαδή, να προσφέρει σε κάθε χρήστη ισότιμη πρόσβαση σε όλες τις διαδικτυακές υπηρεσίες. Το πρόβλημα έγκειται στο γεγονός ότι τα αρχεία που διακινούνται στον παγκόσμιο ιστό αυξάνονται με γεωμετρική πρόοδο, με τις εταιρείες να αναγκάζονται εκ των πραγμάτων να διαχειρίζονται την κυκλοφορία των δεδομένων για να αποτρέψουν τυχόν δυσλειτουργίες. Ομως, αυτή η διαχείριση θα πρέπει να γίνεται με τέτοιο τρόπο ώστε να μη διευκολύνεται η χρήση κάποιων εφαρμογών, παρακωλύοντας κάποιες άλλες – σε μία τέτοια περίπτωση, οποιοσδήποτε πάροχος θα μπορεί να επιβραδύνει την πρόσβαση σε κάποια online τηλεοπτική υπηρεσία, για παράδειγμα, ευνοώντας τα τηλεοπτικά προγράμματα που προσφέρει ο ίδιος. Το ενδεχόμενο αυτό ήρθε στην επιφάνεια στις ΗΠΑ όταν το Associated Press ανακάλυψε πως η Comcast ουσιαστικά παρεμπόδιζε την ανταλλαγή αρχείων βίντεο μεταξύ των πελατών της. Βέβαια, η αμερικανική εταιρεία αναγκάστηκε στην πορεία να υπαναχωρήσει στις πιέσεις της Ομοσπονδιακής Επιτροπής Τηλεπικοινωνιών (FCC) και να αλλάξει τον τρόπο διαχείρισης.

Καθημερινή

Αφιέρωμα στην Καθημερινή

Ο Αδόλφος Χίτλερ διορίστηκε καγκελάριος στις 30 Ιανουαρίου 1933. Οι ναζί είχαν κερδίσει μεν τις εκλογές Νοεμβρίου του 1932, όχι όμως και την απόλυτη πλειοψηφία. Οι διαπραγματεύσεις για κυβέρνηση συνασπισμού κατέρρευσαν. Ο υπουργός Αμυνας Σλάιχερ έπεισε τον πρόεδρο Χίντενμπουργκ να απολύσει τον καγκελάριο Πάπεν και ανέλαβε ο ίδιος. Στο μεταξύ, ο Πάπεν διαπραγματευόταν με τον Χίτλερ και, με έγκριση του προέδρου, ο Σλάιχερ εξαναγκάστηκε σε παραίτηση. Δύο μέρες μετά, τον διαδέχτηκε ο Χίτλερ, με τον Πάπεν ως αντικαγκελάριο. Το εκλογικό παιχνίδι έπρεπε να σταματήσει, καθώς οι κομμουνιστές διαρκώς ενισχύονταν. Μετά τον εμπρησμό του Ράιχσταγκ, ο Χίτλερ απέκτησε έκτακτες εξουσίες και, με το θάνατο του Χίντενμπουργκ το 1934, το αξίωμα του προέδρου και του καγκελαρίου συγχωνεύθηκαν. Ο Χίτλερ έγινε Φύρερ, η δικτατορία των ναζί άρχισε να παίρνει σάρκα και οστά, και όλα ήταν έτοιμα για το μεγαλύτερο αιματοκύλισμα στην ιστορία. Η θεαματική άνοδος του Χίτλερ, από μονοψήφια ποσοστά στις εκλογές μέχρι και το 1928, συντελέστηκε με σκηνικό τη Μεγάλη Υφεση. Σίγουρα σήμερα πολλά έχουν αλλάξει από τότε. Ωστόσο, λόγω και της παρούσας οικονομικής κρίσης, για αρκετούς αναλυτές οι παραλληλισμοί δεν είναι και λίγοι.

Διαβάστε ακόμα:

H πορεία προς την απόλυτη εξουσία_

Από δεκανέας, καγκελάριος_

Οι ναζί μεθόδευσαν την ολοκληρωτική κυριαρχία τους_

Οι Πυραμίδες της Aιγύπτου, ο Παρθενώνας, η Mόνα Λίζα, ο Tζόρτζ Kλούνεϊ και το κορμί της Mόνικα Mπελούτσι έχουν κάτι κοινό! H θελκτικότητά τους λέγεται πως βασίζεται στη «Xρυσή Tομή», τον μαγικό αριθμό 1,618033… που ορίζει την αρμονία και την ομορφιά!

Σε τι συνίσταται όμως η ιδιαιτερότητα και παράλληλα η μαγεία αυτού του αριθμού που απεικονίζεται παγκοσμίως και με το γράμμα φ (προς τιμήν του αρχαίου γλύπτη Φειδία) και έχει απασχολήσει την επιστημονική κοινότητα όσο κανένας άλλος αριθμός στην ιστορία των Μαθηματικών;

Tο συναρπαστικό μάλιστα στην όλη υπόθεση είναι ότι τον συγκεκριμένο αριθμό δεν μελετούν μόνο μαθηματικοί, αλλά βιολόγοι, καλλιτέχνες, μουσικοί, ιστορικοί, αρχιτέκτονες, ψυχολόγοι ακόμα και μυστικιστές!

«Yπάρχουν πολλά σχήματα, τα οποία έχουν την ιδιότητα φ όπως ο Παρθενώνας, το αρχαίο θέατρο της Eπιδαύρου, το πορτρέτο της Mόνα Λίζα», εξηγεί ο καθηγητής μέσης εκπαίδευσης και γ.γ. της Eλληνικής Mαθηματικής Eταιρείας, Iωάννης Tυρλής. «Eχουν γίνει έρευνες για να εξηγήσουν γιατί η εμφάνιση του αριθμού φ στο σχήμα της τηλεόρασης μάς ικανοποιεί αισθητικά. Φαίνεται ότι όταν υπάρχει αυτή η εικόνα, ο εγκέφαλος λαμβάνει περισσότερα ερεθίσματα για να μελετήσει τις πληροφορίες που απορρέουν από αυτό που βλέπει. Στα ορθογώνια σχήματα ο φ δίνει την αίσθηση της αποκωδικοποίησης πληροφοριών και κυρίως ταυτίζεται η ύπαρξη της αναλογίας αυτής με αυτό που αισθητικά αρέσει στους περισσότερους».

Πράγματι, η πρόσοψη του Παρθενώνα αποτελεί κορυφαίο παράδειγμα εφαρμογής του φ, όπως και οι πυραμίδες της Aιγύπτου που ακολουθούν τη δομή ενός ισοσκελούς τριγώνου. Aιώνες αργότερα, ο Λεονάρντο ντα Bίντσι θα ζωγράφιζε το περίφημο πρόσωπο της Mόνα Λίζα με τέτοιον τρόπο ώστε αυτό να χωράει σε ένα τέλειο ορθογώνιο. Aκόμα και ο Mότσαρτ συνέθεσε μερικά από τα έργα του, με τρόπο ώστε η χρονική αναλογία να αντιστοιχεί στη χρυσή τομή. Στη σημερινή εποχή, τέτοια άρτια σχήματα τα συναντάμε ακόμα και στις πιστωτικές κάρτες!

Θεϊκή αναλογία
Tο συναρπαστικό με αυτή τη θεϊκή αναλογία, όπως την ονόμασε ο φραγκισκανός μοναχός Λούκα Πατσιόλι τον 15ο αιώνα, είναι η εφαρμογή της στον άνθρωπο. «O Tζορτζ Kλούνεϊ, τα πρόσωπα αλλά και τα σώματα της Mόνικα Mπελούτσι και της Kάρλα Mπρούνι έχουν τις αναλογίες αυτές», αναφέρει ο I. Tυρλής και εξηγεί πως «αν διαιρέσουμε το ύψος ενός ανθρώπου με την απόσταση από το έδαφος μέχρι τη μέση του και βγει 1,6180… αυτό είναι κριτήριο για το αν το σώμα έχει τη θεϊκή αναλογία!».

H περίφημη αυτή ανακάλυψη των μαθηματικών αναλογιών του ανθρώπινου σώματος από τον Λεονάρντο ντα Bίντσι που απεικονίζεται και στο έργο του «Aνθρωπος του Bιτρούβιου» είναι βασισμένο στην πραγματεία του Pωμαίου μαθηματικού Mάρκου Πολλιώνα Bιτρούβιου, ο οποίος είχε μελετήσει για το ανθρώπινο σώμα, καταλήγοντας σε συμπεράσματα όπως ότι η απόσταση από την άκρη του πιγουνιού έως τη μύτη είναι το ένα τρίτο του μήκους του προσώπου, η απόσταση της γραμμής των μαλλιών έως τα φρύδια είναι το ένα τρίτο του μήκους του προσώπου κ.ο.κ.

Aν λοιπόν θέλει να ανακαλύψει κάποιος κατά πόσο ανταποκρίνεται στα πρότυπα της αισθητικής τελειότητας, δεν έχει παρά να προμηθευτεί… μεζούρα!

O αριθμός
Tον ανακάλυψαν οι αρχαίοι Eλληνες

O Πυθαγόρας, και εν γένει οι Aρχαίοι Eλληνες μαθηματικοί, παρατήρησαν ότι τα πάντα πάνω στη Γη, από τα φυτά μέχρι το ανθρώπινο σώμα, αναπτύσσονται βάσει μιας αναλογίας. Xρησιμοποιώντας μια σειρά πολύπλοκων εξισώσεων, κλασμάτων και γεωμετρικών σχέσεων, κατέληξαν ότι το σημείο τομής, η χρυσή αναλογία, εκφράζεται με τον αριθμό 1,618033… που δίνει και την «τιμή» της αρμονίας.

H «χρυσή τομή» κατά τον γλύπτη Θόδωρο

Oι διάφορες μορφές Tέχνης – με ήχους (Mουσική), με λέξεις (Ποίηση-Λογοτεχνία), με κινήσεις του σώματος (Xορός, Θέατρο), με εικόνες (Zωγραφική, Φωτογραφία, Kινηματογράφος κλπ.) ή με σχήματα και μορφές σε υλικά στον χώρο (Γλυπτική, Aρχιτεκτονική), διαμορφώνονται με πολλά συστήματα λογικής οργάνωσης, χωρίς να είναι πάντοτε εμφανή. Oι τέχνες, ως μορφές επικοινωνίας, από καταβολής ανθρώπινης ύπαρξης, υπακούουν συνειδητά ή υποσυνείδητα σε «ρυθμούς» που αντιστοιχούν στους ρυθμούς της φύσης.

Στην προσπάθεια του κάθε δημιουργού να αφουγκραστεί τους ρυθμούς της ζωής και της εποχής χρησιμοποιούνται διάφορα «εργαλεία». Oμως από αυτήν την απλή διαπίστωση που ισχύει στις Tέχνες μέχρι τη συστηματική μυθοποίηση των αριθμών, υπάρχει τεράστια διαφορά. Yπάρχουν έργα με εμφανείς «χρυσές τομές» και «χρυσούς αριθμούς», που είναι γελοία μέχρι κακόγουστα. Oλη αυτή η «μαγειρική» στις Tέχνες, γύρω από δήθεν «μυστικά» ή «μυστήρια», είναι μόνο για τους άσχετους. H Tέχνη δικαιώνεται μέσα από την αμεσότητα του έργου Tέχνης στη δυνατότητα να εμπεριέχει σημαντικές πληροφορίες της εποχής, όχι μόνο στην «κολακεία» του εφήμερου γούστου, αλλά στη διάρκεια, ως σύνθεση της ιστορικής στιγμής στην πορεία του χρόνου. Σε ό,τι με αφορά: Yπάρχουν έργα μου ως αποτέλεσμα μιας συστηματικής λογικής ανάλυσης και μελέτης και άλλα που «βγήκαν» αυθόρμητα και διαισθητικά, όπου τελικά διαπίστωσα εκ των υστέρων μια βαθιά οργάνωση που έγινε ασυνείδητα.

‘Αρθρο της Eιρήνη Mιχαλούδη στο Εθνος

Επισκέφθηκα την αναδρομική έκθεση του Χρόνη Μπότσογλου, ενός από τους σημαντικότερους ζωγράφους της ελληνικής μεταπολεμικής τέχνης,  στο Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης (ΕΜΣΤ).

Στην έκθεση  παρουσιάζονται τα σημαντικότερα έργα των βασικών ενοτήτων της καλλιτεχνικής δημιουργίας του: έργα των δεκαετιών 1960 και 1970, οι ενότητες «Η εικόνα του σώματος» (1979-1992), «Λιοτριβιά» (1978-1986), «Σελίδες ημερολογίου» (1980-1990), η πολύπτυχη μνημειακή ζωγραφική εγκατάσταση «Νέκυια» (1993-2000), καθώς επίσης, για πρώτη φορά, η τελευταία σημαντική ενότητα του καλλιτέχνη με τίτλο «Αναφορές» (2002-2009), μια σειρά φανταστικών πορτρέτων πέντε καλλιτεχνών ( Φρ. Μπέικον, Β. Βαν Γκογκ, Α.Τζιακομέτι, Γ.Μπουζιάνης, Γ.Χαλεπάς ) που επέδρασαν καταλυτικά στη ζωγραφική σκέψη του. 

Ειδικά η Νέκυια προκαλεί τον θεατή καθώς τα όρια των δύο κόσμων γίνονται ρευστά. Μία συνομιλία με τους νεκρούς μέσα από μία εικαστική κάθοδο στον Άδη. Η ζωγραφική του σώματος βιογραφεί το θάνατο.

Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, Κτίριο Ωδείου Αθηνών, Βασ. Γεωργίου Β΄ 17-19 & Ρηγίλλης 

emst

Τι θα γίνουν τα e-mail μου, το μπλογκ μου και η σελίδα μου στο Facebook όταν… πεθάνω; Στις ΗΠΑ ειδικές εταιρείες υπόσχονται την ασφάλεια των ψηφιακών μυστικών του χρήστη μετά τον θάνατό του και κάνουν χρυσές δουλειές. Με ένα μικρό αντίτιμο, συνήθως περί τα 25 ευρώ τον χρόνο, παντός είδους κωδικοί, μυστικά passwords και τραπεζικοί λογαριασμοί online προστατεύονται από υπηρεσίες που εγγυώνται ότι ο μακαρίτης θα πάρει τα προσωπικά του δεδομένα στον τάφο ή θα τα μοιραστούν κληρονόμοι της εμπιστοσύνης του.

Ο ενδιαφερόμενος συμφωνεί με την ιστοσελίδα που θα επιλέξει τους όρους της ψηφιακής «διαθήκης» του. Πληρώνει κάθε χρόνο τη συνδρομή και όταν διαπιστωθεί ο θάνατός του, μέσω πιστοποιητικού θανάτου ή άλλων διαδικασιών, η υπηρεσία αναλαμβάνει να αποκαλύψει τους κωδικούς του ηλεκτρονικού ταχυδρομείου, των τραπεζικών δεδομένων ή και σημειώματα προσωπικής φύσεως με εκμυστηρεύσεις που ο αποθανών δεν μοιράστηκε με τους οικείους του όσο ζούσε. Πριν από την έλευση των «ψηφιακών θυρίδων ασφαλείας», όπως αποκαλούνται αυτές οι ιστοσελίδες, τα στοιχεία χάνονταν, ή για να «ξεκλειδωθεί» ο λογαριασμός κάποιου χωρίς τους προσωπικούς του κωδικούς απαιτούνταν πιστοποιητικό θανάτου, ρητός όρος στη διαθήκη του αποθανόντος, ή ακόμη και εισαγγελική παρέμβαση. Αντιθέτως, η διαδικασία που απαιτείται πλέον μέσω των ιστοσελίδων αυτών είναι τόσο απλή όσο η δημιουργία ενός λογαριασμού ηλεκτρονικού ταχυδρομείου, και επιπλέον παρέχει πολύ υψηλά επίπεδα προστασίας από χάκερς.

Το Βήμα