Το Twitter υπέγραψε συμφωνίες με Microsoft και Google που θα επιτρέπουν την αναζήτηση των tweets σε πραγματικό χρόνο από τους χρήστες των μηχανών αναζήτησης.
Η Microsoft μάλιστα προχώρησε άμεσα στη δημιουργία μίας ξεχωριστής μηχανής αναζήτησης των tweets μέσω του Bing, ενώ η Google δήλωσε ότι η σχετική υπηρεσία θα ξεκινήσει τη λειτουργία της μέσα στους επόμενους μήνες.
Οι δύο συμφωνίες τονίζουν την αυξημένη σημασία της αναζήτησης σε πραγματικό χρόνο, αλλά και τον εντεινόμενο ανταγωνισμό ανάμεσα στη Microsoft και τη Google. Η ανακοίνωση των συμφωνιών έγινε στα πλαίσια της συνόδου για το Web 2.0 που πραγματοποιείται αυτές τις ημέρες στο Σαν Φρανσίσκο των ΗΠΑ.
Η σελίδα του Bing παρουσιάζει τα δημοφιλέστερα θέματα συζητήσεων στο Twitter, και τα σχετικά tweets των 140 χαρακτήρων, ενώ οι χρήστες μπορούν ακόμη να κάνουν αναζήτηση συγκεκριμένων λέξεων και να δουν τα σχετικά μηνύματα ταξινομημένα χρονολογικά.
Το «ιστορικό» tweet «ανέβηκε» από έναν εκ των πρώτων υποστηρικτών του Twitter.
Τις τελευταίες μέρες οι μηχανικοί της ραγδαία αναπτυσσόμενης υπηρεσίας micro-blogging καθώς και αναλυτές της αγοράς προέβλεπαν ότι τα tweets (οι αναρτήσεις σχολίων αποτελούμενων μέχρι και 140 χαρακτήρες) σε παγκόσμιο επίπεδο θα έφταναν τα 5 δισεκατομμύρια.
Όπως και έγινε. Την «τιμή» αυτού του ξεχωριστού αυτού tweet είχε ο Robin Sloan, πρώην στέλεχος του καλωδιακού δικτύου Current Media. Το tweet αποτελούσε απάντηση σε κάποιον άλλο χρήστη και έλεγε «Ω θεέ μου». Ο ίδιος ο Sloan έδωσε το παρατσούκλι «Pentagigatweet» στο post του αφού στην σχετική url εμφανίζεται το νούμερο 5.000.000.000.
Ενώ αρκετοί θα περίμεναν ότι αυτό το «ιστορικό» tweet θα προερχόταν από κάποια διασημότητα ή τους διάφορους marketers που συρρέουν τελευταία στο Τwitter, η σελίδα αυτή γράφτηκε από έναν εκ των πρώτων οπαδών της υπηρεσίας. Ο Sloan φεύγοντας πρόσφατα από την Current Media –της οποίας τα αρχηγεία, ειρήσθω εν παρόδω, είναι μερικά τετράγωνα μακριά από τα κτίρια του Twitter– αποφάσισε να γράψει μια νουβέλα την οποία χρηματοδοτεί μέσω της ιστοσελίδας του Kickstarter , μιας σελίδας που χρηματοδοτεί καινοτόμα και δημιουργικά project.
Όσο το Facebook, το Twitter, το MSN Messenger και δεκάδες άλλες πλατφόρμες επικοινωνίας και δικτύωσης γίνονται πιο δημοφιλείς, τόσο η χρήση των email εμφανίζεται σαν υπηρεσία που δεν έχει σημαίνουσα θέση στο Web 2.0 και έπειτα.
«Μπαίνουμε» στο λογαριασμό μας, ελέγχουμε τα εισερχόμενα, απαντάμε όπου θέλουμε και «ξαναβγαίνουμε». Ο παραδοσιακός αυτός τρόπος ελέγχου του ηλεκτρονικού ταχυδρομείου μοιάζει πεπαλαιωμένος για αρκετούς, αφού τώρα είμαστε συνέχεια online είτε από το pc του γραφείου μας είτε από το κινητό μας.
«Γιατί να περιμένουμε απάντηση σε ένα email όταν υπάρχει η δυνατότητα ταχύτερης απάντησης σε οποιαδήποτε πλατφόρμα άμεσης αποστολής μηνυμάτων (instant messaging);». Όταν μάλιστα υπάρχουν υπηρεσίες όπως η Google Wave -αν και σε δοκιμαστικό επίπεδο- όπου εύκολα ο χρήστης μοιράζεται φωτογραφίες, κάνοντας «drag and drop» από το desktop του, και σχολιάζοντας παράλληλα σε πραγματικό χρόνο.
Για του λόγου το αληθές, έρευνα της Nielsen υποδεικνύει ότι ενώ οι υπηρεσίες email συνεχίζουν να αυξάνονται, άλλες μορφές επικοινωνίας αυξάνονται περισσότερο. Τον Αύγουστο του 2009, 276,9 εκατομμύρια άνθρωποι χρησιμοποιούσαν email στις ΗΠΑ, σε αρκετές χώρες της Ε.Ε., στη Βραζιλία και την Αυστραλία, ποσοστό μεγαλύτερο κατά 21% από τους 229,2 εκατομμύρια ανθρώπους τον Αύγουστο του 2008. Την ίδια στιγμή ο αριθμός των χρηστών σε ιστότοπους κοινωνικής δικτύωσης ανέβηκε κατά 31%, στους 301,5 εκατομμύρια ανθρώπους.
Γρήγορα, ταχύτερα,…
Κάποια χρόνια πριν υπήρχε απογοήτευση όταν η αλληλογραφία καθυστερούσε ορισμένες μέρες. Μερικά χρόνια αργότερα, τα παράπονα αφορούσαν την ημίωρη καθυστέρηση στη λήψη ενός email. Σήμερα γκρινιάζουμε εάν χρειάζονται ελάχιστα δευτερόλεπτα για τη λήψη ενός γραπτού μηνύματος.
Οι επόμενες διαμαρτυρίες θα αφορούν ενδεχομένως τα κινητά μας που δεν θα ειδοποιούν αυτόματα τους φίλους μας ότι είμαστε πολύ κοντά τους. (Αρκετές ωστόσο υπηρεσίες δίνουν ήδη αυτή την δυνατότητα).
Η αποστολή δεκάδων email σε φίλους αντικαθίσταται από την αποστολή δεκάδων μηνυμάτων και μάλιστα σε πραγματικό χρόνο. Υπηρεσίες όπως το Τwitter και το Facebook δίνουν πολλές δυνατότητες επικαιροποίησης του «status» των χρηστών και αποτελούν «χρυσοφόρο» παράδειγμα για όσους επιθυμούν να ασχοληθούν με το διαδικτυακό «επιχειρείν».
Μια από τις τελευταίες ηλεκτρονικές μόδες είναι μια εφαρμογή για το Twitter που επιτρέπει στον χρήστη να ανακοινώνει το φαγητό που έφαγε. Η εφαρμογή έπειτα υπολογίζει τις θερμίδες που καταναλώσατε.
Επιπλέον πολλοί αναμένουν τον περιορισμό βλαβερών φαγητών αφού όλος ο κοσμός θα ξέρει τι τρώμε! Στην Ελλάδα βέβαια είναι περισσότερο πιθανό να ανακοινώνουμε πόσα σουβλάκια φάγαμε!
Το εντυπωσιακό είναι οτι στην Αμερική πολλοί έχουν χάσει κιλά μέσω αυτού του συστήματος.
Η τεχνολογία έχει αλλάξει δραματικά τον τρόπο που επικοινωνεί ο σημερινός άνθρωπος.
Η μεταβολή αυτή δεν είναι πρόσφατη: πριν ακόμα από την επιτυχία των ιστοσελίδων κοινωνικής δικτύωσης (facebook, twitter) οι άνθρωποι βασίζονταν στο Διαδίκτυο για να εργάζονται και να επικοινωνούν.
Ωστόσο, φαινόμενο των τελευταίων ετών αποτελεί ο βαθμός της δημόσιας έκθεσης του ατόμου στο Διαδίκτυο. Είναι εντυπωσιακό το πόσο εύκολα δημοσιεύουμε πληροφορίες, φωτογραφίες και προσωπικά δεδομένα. Γιατί, όμως, οι άνθρωποι επιλέγουν να ζουν, ακόμα και να ερωτεύονται «εικονικά», μπροστά στην οθόνη ενός υπολογιστή; Ο τρόπος ζωής στις μεγάλες πόλεις αποτελεί, ίσως, μια εξήγηση, αφού σήμερα η κοινωνική ζωή καταγράφεται ως τελευταία προτεραιότητα. Ετσι, οι ιστότοποι λειτουργούν ως εικονικοί τόποι συνάντησης και δημιουργούν την αίσθηση της κοινωνικότητας.
Ωστόσο, τα παραπάνω δεν αρκούν για να δικαιολογήσουν τις πολλές ώρες που αφιερώνει ο σύγχρονος άνθρωπος και τον βαθμό της δημόσιας έκθεσής του στο Διαδίκτυο. Η ενασχόληση με τους ιστότοπους κοινωνικής δικτύωσης κρύβει μια σημαντική δυσκολία: τον φόβο του να ζήσει στενές διαπροσωπικές σχέσεις. Αυτό που σήμερα φοβόμαστε είναι να είμαστε ο εαυτός μας. Χρειάζεται να επενδύσουμε στο χτίσιμο μια ωραίας πλασματικής εικόνας, ενός προσωπείου ελκυστικού, που συγκαλύπτει τις πραγματικές μας αδυναμίες ή όσα εμείς αισθανόμαστε ως αδυναμίες. Μέσα στο Ιντερνετ ο καθένας διαμορφώνει ένα γοητευτικό προφίλ και εκθέτει με έναν αυτάρεσκο και ναρκισσιστικό τρόπο τα στοιχεία εκείνα που θεωρεί ότι τον κάνουν ελκυστικό, κοινωνικό ή αποδεκτό. Και όλα αυτά από μια ανακουφιστική απόσταση (διαδικτυακής) ασφάλειας. Γιατί, αν κλείσει τον υπολογιστή, θα χρειαστεί να ζήσει τις πραγματικές ανθρώπινες σχέσεις, που εμπεριέχουν πόνο, χαρά, απόρριψη και αποδοχή.
Άρθρο της Μπέττυ Τσακαρέστου Επίκουρης καθηγήτριας στο Πάντειο πανεπιστήμιο – Βήμα Ιδεών
Στη διεθνή σκηνή το πολιτικό εγχείρημα του Ομπάμα για επανεκκίνηση και επανατοποθέτηση της πολιτικής των ΗΠΑ με επίκεντρο την κοινωνία, το περιβάλλον, τη διαφάνεια, τη λογοδοσία, την αξιοπιστία, την ενδυνάμωση της ανοιχτής και ψηφιακής διακυβέρνησης έχει συμβάλει ώστε πολιτικά κόμματα και αρκετοί πολιτικοί διαφορετικών καταβολών να επαναπροσδιορίσουν την ατζέντα τους, την επικοινωνία τους και τον πολιτικό τους λόγο. Ο Ομπάμα έδωσε ένα αναπάντεχα ανατρεπτικό και αποτελεσματικό πολιτικό στίγμα ήδη από τη σύλληψη της προεκλογικής στρατηγικής του. Κατανόησε και αξιοποίησε την κουλτούρα και τις πολλαπλές δυνατότητες δικτύωσης και αυτοοργάνωσης των πολιτών μέσα από το κοινωνικό Διαδίκτυο αλλά και τις τοπικές κοινότητες. Η ανοιχτή πολιτική και επικοινωνία που υιοθέτησε κατά τη διεκδίκηση της προεδρίας (open source politics) έφερε και το εντυπωσιακό αποτέλεσμα της ανανέωσης του ενδιαφέροντος για τη συμμετοχή πολιτών
που παραδοσιακά εθεωρείτο ότι ανήκουν στα «πολιτικά αδιάφορα κοινά». Σήμερα παρακολουθούμε το πολιτικό πείραμα αλλά και το πολιτικό κίνημα της ανοιχτής διακυβέρνησης (governance 2.0) όπου οι πολίτες αποκτούν ψηφιακή πρόσβαση σε δημόσια δεδομένα και ως εκ τούτου έχουν τη δυνατότητα πρόσβασης και ελέγχου των πολιτικών τους αντιπροσώπων.
Αναρωτιόμαστε αν και στην Ελλάδα εισερχόμαστε πλέον στην εποχή που η πολιτική τεχνολογία του συμμετοχικού Διαδικτύου θα αλλάξει τους συσχετισμούς δυνάμεων και επιρροής του διαλόγου και των αποφάσεων ανάμεσα στους επαγγελματίες της πολιτικής και της ενημέρωσης και στους πολίτες. Την εποχή που οι πολίτες, οι καθημερινοί άνθρωποι που δεν μπορούσαν να συμμετέχουν στο παιχνίδι της πολιτικής επιρροής διακινώντας πολιτικό χρήμα έχουν πλέον τη δυνατότητα (την οποία αξιοποιούν όλο και περισσότερο) να σπάσουν τους φραγμούς των πολιτικών και οικονομικών «πυλωρών» (gatekeepers) και να διεκδικήσουν την επιρροή τους όχι πλέον μέσω της αδιαφάνειας των πολιτικών και οικονομικών συναλλαγών αλλά μέσα από τη διαφάνεια και τη λογοδοσία που απαιτούν από τους πολιτικούς.
Μια συστημική αλλαγή είναι σε εξέλιξη.
Το κίνημα για την ελεύθερη πρόσβαση των πολιτών στα δημόσια δεδομένα και στη χώρα μας (κίνηση 4Δ- Δημόσια Δεδομένα, Δικά μας Δεδομένα), η κίνηση deb8 για τη δικτυακή συζήτηση των πολιτικών προγραμμάτων αλλά και την παρέμβαση στην πολιτική αναμέτρηση, η άσκηση πίεσης για δημόσια τοποθέτηση-δέσμευση των βουλευτών για τη θέση τους απέναντι στο 2% από την κίνηση 100μύρια, οι δικτυακές κινήσεις για τις φωτιές και τα σύγχρονα «Δεκεμβριανά», η αύξηση της επιρροής και της αξιοπιστίας των επώνυμων ή «branded» bloggers διαμορφώνουν ένα νέο σκηνικό στην πολιτική και στην οικονομική μας ζωή. Απέναντι στην αξιοπιστία του πολιτικού και ενημερωτικού μας συστήματος οι ίδιοι οι πολίτες φέρνουν «από τα κάτω» λύσεις ανανέωσης και καινοτομίας.
Αναμένουμε να δούμε όλο και περισσότερες κινήσεις πολιτών και πολιτικών που θα ενισχύουν το μοντέλο της ανοιχτής διακυβέρνησης: από τη δημοσίευση των οικονομικών των κομμάτων και των πολιτικών, από την παρακολούθηση της διαμόρφωσης και της εκτέλεσης του προϋπολογισμού αλλά και του νομοπαρασκευαστικού έργου της Βουλής και της στάσης/έργου του κάθε βουλευτή ως την ψηφιακή οργάνωση κινητοποιήσεων αλλά και την αλλαγή μοντέλου ενημέρωσης και δημοσίευσης. Ασφαλώς οι νέες δυνατότητες για διαφάνεια δεν είναι η πανάκεια της πολιτικής μας ζωής. Είναι όμως μια σημαντική προϋπόθεση για να ανακτήσει το πολιτικό μας σύστημα την αξιοπιστία του, δηλαδή να αποκτήσουν οι ίδιοι οι πολίτες μεγαλύτερο έλεγχο στη διαμόρφωση της πολιτικής ατζέντας και στις διαδικασίες διακυβέρνησης. Ο Dave
Winer, ένας από τους «ιερείς» του blogging, ήδη από το 1994 έγραφε: «Από τη στιγμή που οι ψηφιακοί πολίτες/οι χρήστες αποκτούν τον έλεγχο, δεν τον παραδίδουν ποτέ πίσω»!
Αρχίζουμε να βλέπουμε τα πρώτα σημάδια της αλλαγής, να προχωρούμε προς μια καλύτερη κατανόηση των νέων αναγκών και των προκλήσεων για την πολιτική τον 21ο αιώνα. Παρά τα πρώτα ενδιαφέροντα βήματα, κυρίως στον τομέα της
διαφάνειας, μένουν πολλά να γίνουν. Η πρόσβαση των πολιτών στα δημόσια δεδομένα, στην πληροφόρηση και στα στοιχεία που παραδοσιακά ήταν προσβάσιμα μόνο σε όσους διαχειρίζονταν και διαμεσολαβούσαν την πολιτική, οικονομική και μεντιακή εξουσία, στους ακριβοπληρωμένους λομπίστες και ενδιαμέσους (insiders), δεν είναι παρά ένα πρώτο αλλά αναγκαίο βήμα. Οι πολίτες γίνονται σταδιακά οι νέοι φορείς ουσιαστικής επιρροής
και θεματοφύλακες της δημόσιας ζωής. Οι ειδήμονες, οι επαγγελματίες της πολιτικής ή της ενημέρωσης αποκτούν έναν πιο σύνθετο ρόλο στη διαμόρφωση ενός ερμηνευτικού πλαισίου για τα νέα δεδομένα και τα πολιτικά διακυβεύματα έχοντας πλέον μαζί τους ή απέναντί τους τους ψηφιακούς, ενημερωμένους και συμμέτοχους πολίτες. Η εμπιστοσύνη και η αξιοπιστία του πολιτικού συστήματος δεν στηρίζεται πλέον σε παρωχημένα σχήματα «πατερναλισμού»
όπου έπρεπε να εμπιστευθούμε τις τύχες μας σε λογής λογής πολιτικές, πνευματικές και ενημερωτικές ιεραρχίες. Ζούμε σε μια σύνθετη και υψηλού ρίσκου εποχή, στην οποία όμως πρέπει να λάβουμε τις ορθές αποφάσεις τώρα- οι αρχές της συμμετοχής, της συνεργασίας, της διαφάνειας αλλά και της βιωσιμότητας γίνονται οδηγοί για μια ανοιχτή διακυβέρνηση 2.0- και να ανανεώσουμε το κοινωνικό μας συμβόλαιο.
«Ο γερουσιαστής Μπερντ, 91 ετών, μπήκε στο νοσοκομείο ύστερα από πτώση επειδή σηκώθηκε απότομα από το κρεβάτι. Μήπως να μπει κάποιο όριο στις θητείες; Να υπάρξει μια ηλικία συνταξιοδότησης; Να επικρατήσει η κοινή λογική;».
Αυτό είναι ένα από τα tweets (σχόλια έως 130 χαρακτήρων) που έστειλε τον τελευταίο καιρό ο Ράτζου Ναρισέτι, υπεύθυνος της ιστοσελίδας της Ουάσιγκτον Ποστ, που συμμετέχει συχνά και στις συσκέψεις της εφημερίδας. Ο κύκλος στον οποίο απευθύνονταν αυτά τα σχόλια ήταν στενός, κάπου 90 φίλοι και συνεργάτες, κι έτσι ο Ναρισέτι αισθανόταν πως μπορούσε να γράφει ελεύθερα. «Δεχόμαστε να αυξάνεται το ομοσπονδιακό έλλειμμα όταν έχουμε πόλεμο, αλλά υποσχόμαστε να μην το αυξήσουμε ούτε κατά 1 δολάριο για το σύστημα υγείας. Κρίμα», έγραψε μια άλλη ημέρα. Ώσπου κτύπησε το καμπανάκι.
Την περασμένη Παρασκευή, όλοι οι εργαζόμενοι έλαβαν ένα σημείωμα από τον διευθυντή με τη διευκρίνιση ότι ισχύει αμέσως. «Είμαι υποχρεωμένος να σας υπενθυμίσω ότι οι δημοσιογράφοι της Ουάσιγκτον Ποστ παραμένουν πάντα δημοσιογράφοι της Ουάσιγκτον Ποστ », τόνιζε ο Μίλτον Κόλμαν. «Όταν χρησιμοποιούμε λοιπόν τα κοινωνικά δίκτυα, πρέπει να φροντίζουμε ώστε τίποτα απ΄ όσα κάνουμε να μη θέτει σε αμφισβήτηση την αντικειμενικότητά μας». Οι δημοσιογράφοι γνώριζαν ότι πρέπει να τηρούν ορισμένους κανόνες δεοντολογίας. Τώρα μαθαίνουν ότι οι κανόνες αυτοί επεκτείνονται και σε χώρους όπως το Facebook και το Τwitter. Το να είσαι μέλος μιας συγκεκριμένης ομάδας στο Facebook, το να είσαι «φίλος» με έναν συγκεκριμένο πολιτικό, το να εκφράζεις ακόμη και έμμεσα μια συγκεκριμένη πολιτική ή θρησκευτική άποψη, μπορεί να πλήξει την εικόνα της εφημερίδας σου. Η διατήρηση αυτών των δραστηριοτήτων σε ιδιωτικό επίπεδο, όπου δεν έχει δηλαδή πρόσβαση το ευρύ κοινό, δεν αποτελεί δικαιολογία: οτιδήποτε εμφανίζεται στο ηλεκτρονικό πεδίο μπορεί να χρησιμοποιηθεί. Και αυτό δεν αφορά μόνο τα κείμενα, αλλά και τα βίντεο και τις φωτογραφίες.
Περισσότερο κι από το περιεχόμενο του υπομνήματος, αυτό που ενόχλησε πολλούς δημοσιογράφους ήταν το ύφος του. «Εντάξει, θα περιοριστώ σε σχόλια για τον καιρό και το φαγητό», απάντησε με καυστικό τρόπο ο ενεργός τουίτερ Χάουαρντ Κουρτς. «Οι δημοσιογραφικοί οργανισμοί έχουν ανάγκη από συζήτηση, όχι από περιορισμούς», σχολίασε ο Στιβ Μπάτρι. Ο ίδιος ο Ναρισέτι αποφάσισε να κλείσει τον λογαριασμό του στο Τwitter για να μην έχει φασαρίες. Το τελευταίο του σχόλιο, όμως, ήταν δηλητηριώδες: «Μερικά στελέχη των μέσων ενημέρωσης, αν και παρουσιάζονται ως θιασώτες της ελεύθερης έκφρασης, ακολουθούν δύο μέτρα και δύο σταθμά σε ό,τι αφορά τις προσωπικές απόψεις».
Ανάλογες οδηγίες, πάντως, έχουν δοθεί και σε άλλες εφημερίδες, συχνά μάλιστα με πιο χονδροειδή τρόπο: «Μην τουιτάρετε για προσωπικά ζητήματα αν είστε υπάλληλος της Dow Jones», λένε στη Γουόλ Στριτ Τζέρναλ. Η συζήτηση θα έρθει και στην Ευρώπη, είναι σίγουρο.
Το γνωστό site microblogging κατόρθωσε να «σηκώσει» τους χρήστες του από τα PC τους και να τους προσκαλέσει σε διήμερο συνέδριο στο Λος Άντζελες (22-23 Σεπτεμβρίου). Στην ατζέντα βρέθηκαν αρκετά θέματα, μεταξύ των οποίων και η σημασία του Twitter στην οργάνωση πολιτικών διαμαρτυριών σε παγκόσμιο επίπεδο.
Στο συνέδριο παρευρέθησαν -φυσικά ή online- ονόματα από διάφορους χώρους, όπως ο δήμαρχος του Σαν Φρανσίσκο, Γκάβιν Νιούσομ και ο skateboarder Τόνι Χοκ. Ο πρώτος, μάλιστα, μίλησε στους παρευρισκόμενους από το Skype λέγοντας ότι «προσπαθεί να χρησιμοποιήσει το Twitter και την τεχνολογία του για τη βελτίωση της διακυβέρνησης στην πόλη».
Από το χώρο της μουσικής, στο συνέδριο παρευρέθησαν ο ράπερ Chamillionaire και ο Curt Smith των Tears for Fears όπου μίλησαν για το πώς οι μουσικοί μπορούν να ωφεληθούν από το Twitter. «Μπορώ να μιλάω άμεσα στους ανθρώπους χωρίς να παρεμβαίνει κάποιος μεταφραστής», είπε χαρακτηριστικά ο Smith. «Είναι επίσης ένας ωραίος τρόπος να διαλύσεις μια φήμη», συμπλήρωσε ο Chamillionaire.
Το Facebook «ενισχύει τη νοημοσύνη», σε αντίθεση με το Twitter το οποίο την «υποβαθμίζει».
Σε αυτό το συμπέρασμα κατέληξε μετά σειρά πειραμάτων η Τρέισι Αλοουεϊ, καθηγήτρια ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο Στέρλινγκ της Σκοτίας.
Πιο συγκεκριμένα, σύμφωνα με την Αλοουεϊ, η αλληλεπίδραση με φίλους στο εξαιρετικά πλούσιο και ποικιλόμορφο από άποψη περιεχομένου Facebook φέρεται να οξύνει τη «μνήμη εργασίας» του ατόμου (κατά τρόπο ανάλογο με τα παιχνίδια στρατηγικής και τα sudoku), ενώ το ακριβώς αντίθετο αποτέλεσμα λέγεται πως έχουν τόσο η παρατεταμένη χρήση του περισσότερο λιτού και απλοϊκού Twitter όσο και η πολύωρη θέαση βίντεο στο YouTube.
To Persepolis 2.0 πραγματεύεται τα γεγονότα που ακολούθησαν τις πρόσφατες εκλογές στο Ιράν γνωστά πια ως το “κίνημα της 12ης Ιουνιού 2009”, τις διαδηλώσεις, τη βίαιη καταστολή τους, το ρόλο του social web και ιδιαίτερα του Twitter και την συνέχιση τελικά του απολυταρχικού καθεστώτος του Αχμαντινετζαντ.
Το Facebook έφτασε τους 300.000 εκατομμύρια χρήστες, οι συνδρομητές του τριπλασιάστηκαν σε διάστημα ενός έτους και κερδίζει πλέον αρκετά χρήματα ώστε να καλύπτει τα έξοδά του, ανακοίνωσε ο ιδρυτής της υπηρεσίας.
Οι χρήστες των μέσων κοινωνικής δικτύωσης αυξάνονται κατά εκατομμύρια με τρομερούς ρυθμούς και δεν είναι λίγοι αυτοί που μιλούν για τη μεγαλύτερη αλλαγή στην κοινωνία των ανθρώπων, μετά τη βιομηχανική επανάσταση. Ζούμε όντως στην εποχή του “Social Media Revolution”; Δείτε την παρουσίαση ορισμένων στατιστικών που προκαλούν δέος, μέσα από το εντυπωσιακό βίντεο.
104 ετών είναι η μεγαλύτερη εν ζωή φανατική οπαδός του internet στον κόσμο! Η Ivy Bean είναι Βρετανίδα. Η ενασχόλησή της με το διαδίκτυο ξεκίνησε πριν από λίγα χρόνια, όταν αγόρασε έναν φορητό υπολογιστή, προκειμένου να περνά πιο ευχάριστα την ώρα της στο γηροκομείο όπου ζει. Σταδιακά, άρχισε να… σερφάρει στο internet με απόλυτη άνεση, ενώ το facebook και το twitter εξελίχθηκαν στις μεγάλες της αγάπες!
Μάλιστα, σήμερα κάνει chat με περισσότερους από 26.000 χρήστες και θεωρεί ότι το twitter είναι πιο εύκολο από το facebook, γιατί το μόνο που χρειάζεται είναι update! Μάλιστα έχει συνδέσει τους δύο λογαριασμούς, ούτως ώστε να έχει απευθείας επαφή και με τους δύο κυβερνοχώρους.
«Σας φάνηκε δύσκολη η χρήση του;» ρωτήθηκε η Bean από δημοσιογράφο του CNN. «Στην αρχή λίγο, αλλά όσο περισσότερο το χρησιμοποίησα, ήταν καλύτερα τα πράγματα», απάντησε.
Στα μηνύματά της, η Bean περιγράφει την καθημερινότητά της, όπως τι φαγητό προσφέρεται στο γηροκομείο, καθώς και τι κάνουν οι υπόλοιποι ηλικιωμένοι μέσα στο ίδρυμα για να περάσουν την ώρα τους. Οσο για τους υπεύθυνους του γηροκομείου, αυτοί έχουν μείνει με το στόμα ανοικτό.
Η άνοδος και η παγίωση της κοινωνικής δικτύωσης στο Ίντερνετ, έχει ως αποτέλεσμα την αντικατάσταση των παραδοσιακών portals από υπηρεσίες όπως το Facebook και το Twitter, όπου οι χρήστες ανακαλύπτουν ένα νέο, περισσότερο προσωπικό τρόπο επιλογής ειδήσεων και «φιλτραρίσματος» όσων συμβαίνουν γύρω τους.
«Οι ειδήσεις και τα links που δημοσιεύουν οι φίλοι σου στα κοινωνικά δίκτυα είναι αυτά που έχουν περισσότερο ενδιαφέρον και για σένα, είναι σαν να επιλέγουν εκείνοι αυτά που σου αρέσουν να διαβάζεις», επισημαίνει ο Τσάρλς Μίλερ, διοικητικό στέλεχος της DirecTV στο Λος Άντζελες, συνοψίζοντας την αλλαγή στη συμπεριφορά των χρηστών που συμπίπτει με την ανάπτυξη των κοινωνικών δικτύων του web.
Η αλλαγή αυτή έχει υποχρεώσει πολλούς παρόχους περιεχομένου να προσαρμοστούν στα νέα δεδομένα, και μάλιστα γρήγορα. Αντί να υποθέτουν ότι οι χρήστες θα αναζητήσουν το περιεχόμενο που δημοσιεύουν, οι οργανισμοί ενημέρωσης προωθούν ενεργά το περιεχόμενο τους στα κοινωνικά δίκτυα, ενθαρρύνοντας τους αναγνώστες τους να προωθήσουν τα σχετικά links στους online φίλους τους. Μια νέα τάση που διαμορφώνεται, αποτέλεσμα αυτών των εξελίξεων, θέλει τις ιστοσελίδες ενημέρωσης και ειδήσεων να έχουν ενσωματωμένους μηχανισμούς που δημοσιεύουν αυτόματα άρθρα σε κοινωνικά δίκτυα, πρώτιστα στο Facebook, το Twitter, το Digg ή το StumbleUpon.
Οι New York Times προωθούν συστηματικά το περιεχόμενο τους στις υπηρεσίες κοινωνικής δικτύωσης του web. Ο βασικός τους λογαριασμός στο Twitter παρακολουθείται από περισσότερους από 1,7 εκατομμύρια χρήστες, η σελίδα τους στο Facebook έχει περισσότερους από 460.000 φίλους, ενώ έχουν δημιουργήσει λογαριασμούς στο Twitter για όλα τα επιμέρους blogs τους.
Ακριβή στατιστικά που να παρουσιάζουν την αύξηση στο διαμοιρασμό της πληροφορίας στα κοινωνικά δίκτυα δεν συγκεντρώνονται εύκολα, επειδή τα links διανέμονται και μοιράζονται σε πολλές διαφορετικές πλατφόρμες, ενώ οι υπηρεσίες που μικραίνουν τα links περιπλέκουν τις προσπάθειες παρακολούθησης της ροής της πληροφορίας.
Η γενική τάση ωστόσο είναι ξεκάθαρη. Οι προσπάθειες προσαρμογής των μέσων ενημέρωσης στα νέα δεδομένα, σε συνδυασμό με την αύξηση του περιεχομένου που διακινείται στο Ίντερνετ, έχουν μετατρέψει τα κοινωνικά δίκτυα του web σε τεράστιες μηχανές προτάσεων και επιλογών, υπεύθυνων για την κίνηση ενός ολοένα αυξανόμενου πληθυσμού χρηστών.
Στο Facebook, ο αριθμός των links που κινούνται μεταξύ των χρηστών έχει διπλασιαστεί τους τελευταίους τέσσερις μήνες, φτάνοντας τα 18 εκατομμύρια για το μήνα Αύγουστο. Τα links στο Facebook αναλογούν στο 19% των συνολικών επισκέψεων στην ιστοσελίδα της Huffington Post, ενώ είναι η υπ’ αριθμόν ένα πηγή επισκεψιμότητας για τη γνωστή ιστοσελίδα κοινωνικού περιεχομένου, Perez Hilton.
Το Twitter είναι το νέο Facebook. Πιο γρήγορο, λιγότερο φλύαρο, σίγουρα πιο χαλαρό. Το μεγαλύτερο κοκτέιλ πάρτι στον κόσμο. Τον Ιούνιο συγκέντρωσε 44,5 εκατομμύρια «μοναδικούς» επισκέπτες. Ολοι μοιάζουν τελευταία να επικοινωνούν μεταξύ τους με ευφάνταστα -θέλουν να πιστεύουν- χαϊκού, ανακοινώνοντας στον κόσμο (ή τον μικρόκοσμό τους) μέσα από δυο – τρεις φράσεις τι συμβαίνει στον δικό τους κόσμο. Μπορεί και να μην είναι έτσι. Οσοι όμως έχουν εθιστεί πρέπει: 1) να έχουν πολύ χρόνο για χάσιμο, 2) να είναι ερωτευμένοι με τον εαυτό τους, 3) να τους αρέσει να μοιράζονται ακόμη και με αγνώστους μικρές και μεγάλες ιδιωτικές στιγμές.
Στριμώχνουν τις σκέψεις τους σε 140 χαρακτήρες. Σκέφτονται με βάση το Twitter. O, τι κάνουν, το κάνουν για να το φωνάξουν. Είναι μάλλον οι ίδιοι άνθρωποι που ανεβάζουν με τεράστια ευκολία φωτογραφίες από ό, τι και αν κάνουν στο Facebook. Κάθε μήνα 1 δισ. νέες εικόνες. Φίλοι που συμπεριφέρονται σαν παπαράτσι. Κάπως έτσι γεννήθηκε το νέο σαβουάρ βιβρ της ηλεκτρονικής επικοινωνίας. Πώς είπατε; Μην εκπλαγείτε αν σας καλέσουν σε κάποιο πάρτι, μια γαμήλια δεξίωση, ένα δείπνο, με την παράκληση «απαγορεύεται το «twitting», μαζί με το «blogging», και όλα τα αποκαλυπτικά ντοκουμέντα της βραδιάς που μπορεί να κυκλοφορήσουν σε δευτερόλεπτα από το κινητό στους υπολογιστές και από εκεί σε ροζ, κίτρινα ή ασπρόμαυρα έντυπα.
Δεν έχει σημασία αν κάποιος είναι αναγνωρίσιμος ή όχι. Εχει να κάνει περισσότερο με την αντίληψη που έχει ο καθένας για την προσωπική του ζωή. Η ιδέα είναι πλέον ότι οτιδήποτε κάνουμε πρέπει να καταγράφεται, να μετατρέπεται σε χρονογράφημα, κάθε σκέψη, κάθε εμπειρία, αν δεν αιχμαλωτιστεί με κάποιον τρόπο, θα χαθεί. Τι κάναμε δηλαδή όταν δεν υπήρχαν τα κινητά, οι ψηφιακές μηχανές, οι κάμερες, το Ιντερνετ; Σκεφτείτε πόσο συχνά «ανεβαίνουν» φωτογραφίες που μπορεί και να μας απεικονίζουν σε όχι και τόσο κολακευτικές πόζες, με «ετικέτα», δηλαδή, ονοματεπώνυμο για να μην περάσουν απαρατήρητες.
Θα πρέπει μάλλον να αρχίσουμε να χαιρόμαστε που φαίνονται ήδη τα πρώτα δείγματα κόπωσης από την υπερβολική έκθεση, με ή χωρίς φλας. Ισως ορισμένοι να κουράστηκαν να ζουν τη ζωή τους στο Διαδίκτυο. Ευκαιρία να περάσουν στη ζωή off-the-record όπως παλιά. Xωρίς το τιτίβισμα.
Οι εικασίες έχουν ξεπεράσει κάθε προηγούμενο, οι λάτρεις των gadget φτάνουν στα όρια της μαζικής υστερίας, ενώ οι «τεχνολογικοί προφήτες» προβλέπουν ότι οι ζωές μας δε θα είναι ποτέ πια οι ίδιες. Τίποτα ασυνήθιστο δηλαδή, όταν η Apple ετοιμάζεται να κυκλοφορήσει ένα καινούργιο προϊόν.
Η εταιρεία που κατασκευάζει του υπολογιστές Mac, το iPod και το iPhone, φαίνεται να ετοιμάζει το νέο της «θαύμα», έναν επίπεδο υπολογιστή, αρκετά μικρό για να χωράει σε μια μια μικρή τσάντα ή χαρτοφύλακα, αλλά και αρκετά μεγάλο ώστε να δίνει τη δυνατότητα στο χρήστη να μπαίνει στο Ίντερνετ, να διαβάζει εφημερίδες στην οθόνη του ή να παρακολουθεί ταινίες.
Μήνες φημών και εικασιών έφτασαν πριν λίγες μέρες στο αποκορύφωμα τους, μετά το δημοσίευμα τεχνολογικού blog, ότι το Apple Tablet μπορεί να βρίσκεται στα ράφια των καταστημάτων τα Χριστούγεννα. Ο ενθουσιασμός για το Tablet έχει φτάσει σε τέτοιο σημείο, που στο Twitter δημοσιεύεται ένα νέο tweet για τον υπολογιστή κάθε οκτώ λεπτά.
Σε κοινή δράση με αφορμή την τελευταία καταστροφική πυρκαγιά στη βορειοανατολική Αττική καλούνται οι bloggers και όλοι οι ενεργοί πολίτες την Παρασκευή 28 Αυγούστου στις 7 το απόγευμα στην πλατεία Συντάγματος. Απαραίτητη ενδυμασία για τη συγκέντρωση διαμαρτυρίας τα μαύρα ρούχα.
Η πρόσκληση κάνει το γύρο του Διαδικτύου μέσω blogs και e-mails, αλλά η κινητοποίηση διευρύνεται και με sms.
Όπως συνέβη και στις καταστροφικές πυρκαγιές του Αυγούστου του 2007, όταν εκατοντάδες σιωπηλοί διαδηλωτές με μαύρα ρούχα είχαν κατακλύσει την πλατεία Συντάγματος, έτσι και φέτος προγραμματίζεται μια αντίστοιχη διαμαρτυρία, αποδεικνύοντας το Διαδίκτυο, εκτός των άλλων, είναι και μέσο συντονισμού και διαμαρτυρίας.
Σύμφωνα με τους ανώνυμους συντάκτες της πρόσκλησης, την Παρασκευή «θα κατατεθούν στο προεδρείο της Βουλής καμένα δέντρα σαν απάντηση της φύσης και των ενεργών πολιτών στις πολιτικές που τα έκαψαν» και θα απαιτηθεί να κηρύσσονται αυτόματα αναδασωτέα όλα τα καμένα των τελευταίων δέκα ετών.
Παράλληλα, οι χρήστες του Διαδικτύου απαιτούν να καταδικάζονται για κακουργήματα οι ιδιοκτήτες, οι εργολάβοι και οι υπεύθυνοι που έδωσαν άδεια σε οποιοδήποτε κτίσμα ανεγέρθηκε σε δασικές ή αναδασωτέες εκτάσεις.
Αναρωτιέμαι όμως, μήπως τελικά μόνο για κάτι τέτοια είμαστε εμείς οι Νεοέλληνες. Λόγια πολλά και πράξεις τίποτα.
Οπότε συνειδητοποιημένοι μπλογκεράδες και μπλογκερούδες ξεθάψτε τα μαύρα τι-σερτ για να διαδηλώσετε. Θα αισθανθείτε ότι είστε ενεργοί πολίτες το δίχως άλλο.
Στοιχηματίζω επίσης ότι κάποιος έξυπνος θα σκεφτεί να βγάλει και μαύρα σορτσάκια, καπελάκια κλπ…θα έχει πολλή δουλειά στο μέλλον…Μακεδονία, Θράκη, Ήπειρος…έχουν ξυλεία για κάψιμο…
Ο Δημήτρης Ρηγόπουλος από τις σελίδες της Καθημερινής σε άρθρο του της 26ης Αυγούστου φαίνεται ότι συμφωνεί:
Το «πρόβλημα» αρχίζει όταν αυτού του είδους οι πρωτοβουλίες παίρνουν πολύ σοβαρά τον εαυτό τους και αυτοσυστήνονται ως αντίδραση των ενεργών πολιτών χρησιμοποιώντας πολλές φορές κακοφορμισμένους συμβολισμούς, όπως τα καμένα δέντρα. Αν ο πολίτης γίνεται «ενεργός» επειδή βάζει το μαύρο του μπλουζάκι με κάθε νέα συμφορά και κατεβαίνει στο Σύνταγμα, ζήτω που καήκαμε. Αν όσοι μαζευτήκαμε τις προηγούμενες φορές στο κέντρο της Αθήνας είχαμε κάνει κάτι περισσότερο (από εθελοντές πυροσβέστες μέχρι βάρδιες στα περιαστικά δάση, «χόμπι» κάποιων ελάχιστων «βαρεμένων», την ώρα που εμείς οι «ενεργοί» τα πίνουμε σε κάποιο μπαρ) δεν θα καιγόταν κάθε χρόνο το σύμπαν. Τα γράφει πολύ εύστοχα ο κ. Παναγής Παναγιωτόπουλος στο facebook. «Η κουλτούρα του πένθους, η γενική βύθιση στη νεκροφιλία, ο ρητορικός αποτροπιασμός και ο κομφορμιστικός σκανδαλισμός συνιστούν ακριβώς το υπόστρωμα πάνω στο οποίο η ατομική ευθύνη του καθενός εξατμίζεται στον ελαφρύ αέρα της γενικευμένης ανομίας και η πολιτική πράξη και τοποθέτηση γίνονται ακρισία και ναρκισσιστικό παιχνίδι για μαυροφορεμένους».
Επομένως θα ήταν λίγο πιο χρήσιμο αν την Παρασκευή στην πλατεία Συντάγματος υπήρχαν τραπεζάκια με αιτήσεις εθελοντικών οργανώσεων για πυροπροστασία, συμμετοχή σε προγράμματα αναδάσωσης κ. λπ. Διαφορετικά θα μιλάμε για μια ακόμα σεμνή τελετή υποτιθέμενης κοινωνικής ευαισθησίας, που θα συνεχιστεί μεγαλοπρεπώς σε ταβερνάκια, εστιατόρια της μόδας και μπαράκια της ευρύτερης περιοχής.
Όσοι επιθυμούν να επικοινωνήσουν με το Μεγαλοδύναμο, μπορούν πλέον να το πράξουν μέσω του… twitter. Ένας αυτόκλητος αγγελιοφόρος του Θεού, ο ισραηλινός φοιτητής Αλόν Νιρ, που ζει στο Τελ Αβίβ, ανέλαβε την υποχρέωση να λαμβάνει τις προσευχές των πιστών, να τις εκτυπώνει και να τις τοιχοκολλεί στο Δυτικό Τείχος της Ιερουσαλήμ, ιερό χώρο για τους Εβραίους.
Σύμφωνα με τους πιστούς, οι προσευχές που γίνονται πλησίον του τείχους, αλλά και εκείνες που γράφονται σε χαρτί και τοποθετούνται πάνω σε αυτό, εισακούγονται από το Θεό. Ο νεαρός ισραηλινός υπόσχεται να παραδώσει όλες τις προσευχές που θα λάβει, υπό την προϋπόθεση ότι τηρούν τους κανόνες των μηνυμάτων του twitter, δηλαδή δεν είναι μεγαλύτερες σε έκταση από 144 χαρακτήρες. Ο Νιρ έχει ήδη τοποθετήσει στο τείχος περισσότερα από 1.000 μηνύματα προς τον Κύριο και δηλώνει υποχρεωμένος να συνεχίσει το θεάρεστο έργο του, επειδή -όπως λέει- οι άνθρωποι του εμπιστεύονται τις κρυφές τους σκέψεις και αισθήματα. Προσευχές φτάνουν, πάντως, στο Δυτικό Τείχος και μέσω fax, e-mail, αλλά και του παραδοσιακού ταχυδρομείου.
Στο γειτονικό μπλογκ του φίλου Σωτήρη Ars Longa Vita Brevis πληροφορήθηκα τα σχετικά με τη διερευνητική χρήση του Twitter ως παιδαγωγικού εργαλείου. Καθημερινά ο συγγραφέας του CryForByzantium ανεβάζει 4 μηνύματα που δραματοποιούν τη βυζαντινή ιστορία… Εχει ξεκινήσει από την ενθρόνιση του Μεγάλου Κωνσταντίνου και θα συνεχίσει ως την πτώση της Κωνσταντινούπολης.
Τέσσερα μηνύματα 140 χαρακτήρων την ημέρα. Αν μιλάμε για πύκνωση… Αν θέλετε περισσότερα συντηρεί και υποστηρικτικό blog.
Χρησιμοποιούμε cookies για να σας προσφέρουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία στη σελίδα μας. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε τη σελίδα, θα υποθέσουμε πως είστε ικανοποιημένοι με αυτό.
Το Twitter υπέγραψε συμφωνίες με Microsoft και Google που θα επιτρέπουν την αναζήτηση των tweets σε πραγματικό χρόνο από τους χρήστες των μηχανών αναζήτησης.
Άρθρα (RSS)