Terra Computerata

1. Δυνατή ηγεσία
2. Υπευθυνότητα και αποφασιστικότητα για σωστές επιλογές σε κάθε επίπεδο (παιδαγωγικό, διοικητικό, οικονομικό, αναλυτικό πρόγραμμα κλπ) για το καλό των μαθητών/τριών
3. Εξαιρετική διδασκαλία με έμφαση σε θεματικές ενότητες και εστίαση στην ανάπτυξη δεξιοτήτων όπως έρευνα, πρότζεκτς και ομαδική εργασία
4. Χρησιμοποίηση συγκεκριμένων δεδομένων για να βοηθήσουν τα παιδιά να αναπτύξουν το δυναμικό τους
5. Εστίαση σε εξειδίκευση σχολείων που θα γίνουν κέντρα εξαιρετικών επιδόσεων σε συγκεκριμένες θεματικές
6. Εμπλοκή σε συμμετοχικές διαδικασίες με τους μαθητές/τριες για την ανάπτυξη εκπαιδευτικής πολιτικής για τη συμπεριφορά τους και την πειθαρχία
7. Η ανάπτυξη χαρακτήρα και δεξιοτήτων για μια ζωή όπως αξιοπρέπεια και ακεραιότητα, ενσυναίσθηση και αυτο-πειθαρχία, δεξιότητες που βοηθούν τα παιδιά να πετύχουν στη ζωή τους
8. Ανάπτυξη σχέσεων με τους γονείς και ενεργή συμμετοχή τους στα σχολικά δρώμενα
9. Υποστήριξη αθλητικών, πολιτιστικών και άλλων δραστηριοτήτων εκτός σχολείου
10. Ανάπτυξη σχέσεων με άλλα σχολεία και πανεπιστήμια για να αναπτυχθούν τα στάνταρντς για την παιδεία και να υπάρξει παρώθηση των παιδιών στις σπουδές τους
11. Ανάπτυξη σχέσεων με εταιρίες και την ευρύτερη κοινότητα για την υποστήριξη των παιδιών στην επαγγελματική τους κατάρτιση
12. Ανάπτυξη συλλογικής παγκόσμιας συνείδησης, γνώσης και κατανόησης τη σημασίας της διαφορετικότητας και της αειφόρου ανάπτυξης ώστε να προετοιμαστούν για την παγκόσμια οικονομία

http://democracyreloaded.gr/articles/view/419

Με τον σημαντικότερο ως τώρα αγώνα της Εθνικής Ελλάδος ποδοσφαίρου «αναμετρήθηκε» χθες βράδυ ο Ρικάρντο Μούτι στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, σημειώνοντας πολύ καλό… σκορ. Δεν ήταν μόνο οι περίπου 1.800 θεατές που προσήλθαν στην Αίθουσα Χρήστος Λαμπράκης για να παρακολουθήσουν την πολυαναμενόμενη συναυλία του ιταλού αρχιμουσικού, με τη Φιλαρμονική Ορχήστρα της Βιέννης. Ηταν κυρίως οι πάνω από 3.000

άνθρωποι που πλημμύρισαν τους κήπους του Μεγάρου σε μια πρωτοφανή για τα ελληνικά δεδομένα συνάθροιση υπέρ της κλασικής μουσικής για να παρακολουθήσουν με κατανυκτικότητα την απευθείας μετάδοση της συναυλίας, σε έργα Μότσαρτ, Σούμπερτ και Τσαϊκόφσκι.

Παρατηρούσε κανείς από μωρά σε καρότσια έως ηλικιωμένους σε πρόχειρες καρέκλες που είχαν φέρει μαζί τους να στέκονται απέναντι από τις δύο γιγαντοοθόνες που γέμιζαν με αγαπημένους ήχους της ευρωπαϊκής κλασικής παράδοσης τους κήπους του Μεγάρου. Τι και αν η πρόσβαση ήταν ελεύθερη; Το κοινό σεβάστηκε τον χώρο, σαν να είχε πληρώσει το ακριβότερο εισιτήριο. Οσους δεν χώρεσε το γρασίδι οκλαδόν, στάθηκαν όρθιοι.

Ολοι με θαυμαστή προσήλωση παρακολούθησαν τη συναυλία που άρχισε γύρω στις 9 μ.μ. με τις ευλογίες του αίθριου καιρού. Αποτέλεσμα, το εγχείρημα του ανοίγματος των κήπων να πετύχει από την πρεμιέρα του.

Η εν λόγω συναυλία έκλεισε το πρόγραμμα του Μεγάρου για την καλλιτεχνική περίοδο 2009-2010, με τους καλύτερους οιωνούς. Με τον διάσημο αρχιμουσικό στο πόντιουμ η συναυλία άρχισε με τη «Συμφωνία του Λιντς» του Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ, ενώ ακολούθησε η συμφωνία αρ. 8 «Ημιτελής» του Σούμπερτ. Υπό τα παρατεταμένα χειροκροτήματα των παρισταμένων στην Αίθουσα Χρήστος Λαμπράκης ο Ρικάρντο Μούτι βγήκε και ξαναβγήκε στη σκηνή για να υποκλιθεί σε ένα κοινό που τον αποθέωνε. Επειτα από 20λεπτο διάλειμμα η ατμοσφαιρική βραδιά έκλεισε με τη Συμφωνία αρ. 6 «Παθητική» του Πιότρ Ιλιτς Τσαϊκόφσκι, την τελευταία που έγραψε ο ρώσος συνθέτης. «Παραμένω παθιασμένος με τη μουσική, αλλά αυτό το δώρο που μου προσφέρθηκε στη ζωή θέλω πλέον να το μοιραστώ με άλλους. Οχι, απαραίτητα, σε ένα θέατρο ή σε μια αίθουσα συναυλιών, αλλά όπου υπάρχουν άνθρωποι διατεθειμένοι να ακούσουν αυτό που έχω να πω» είχε τονίσει ο Ρικάρντο Μούτι. Οσον αφορά την Ελλάδα, τουλάχιστον, φαίνεται πως υπάρχουν πολλοί…

www.tovima.gr

ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ

Γονείς προσοχή: μην αγοράζετε κομπιούτερ στα παιδιά πριν από την ηλικία των 14 ετών. Μεγάλη έρευνα σε παιδιά ηλικίας 10-14 ετών έδειξε ότι οι επιδόσεις τους στο σχολείο έπεσαν όταν απέκτησαν τον πρώτο υπολογιστή. Οι αμερικανοί ερευνητές συνέκριναν τους βαθμούς που έπαιρναν τα παιδιά στο σχολείο πριν και μετά την απόκτηση κομπιούτερ, και συμβουλεύουν τους γονείς να μην παίρνουν υπολογιστή σε παιδιά κάτω των 14 ετών.

Οι πολλές ώρες περιήγησης στο Ιντερνετ επηρεάζουν αρνητικά τις σχολικές επιδόσεις, και ενδέχεται να δημιουργήσουν προβλήματα μάθησης και αντίληψης, αποφαίνονται οι ερευνητές του πανεπιστημίου της Βόρειας Καρολίνας, στις ΗΠΑ.

Ο καθηγητής Τζέικομπ Βίγκντορ συνέκρινε τις σχολικές επιδόσεις 150.000 μαθητών ηλικίας 10-14 ετών πριν και μετά την απόκτηση και τη χρήση υπολογιστή.

«Τα αποτελέσματα της έρευνάς μας είναι σημαντικά γιατί συνδέουν τη χρήση υπολογιστών με τις επιδόσεις των παιδιών στο σχολείο. Μπορεί ένας ηλεκτρονικός υπολογιστής να αποτελεί σημαντικό εργαλείο για την εργασία ενός ενήλικα, όμως δεν συμβαίνει το ιδιο και για ένα παιδί 10-14 ετών. Το παιδί προτιμάει να παίξει παιχνίδια ή να «σερφάρει» απλώς στις διάφορες σελίδες του διαδικτυου», λέει ο δρ. Βίγκντορ, ο οποίος συμβουλεύει τους γονείς να μην παίρνουν ελαφρά τη καρδία την απόφαση να αγοράσουν προσωπικό υπολογιστή σε μικρά παιδιά. «Θα τους κάνουν περισσότερο κακό, παρά καλό. Ας περιμένουν μερικά χρόνια», καταλήγει ο αμερικανός επιστήμονας.

Την άποψη του συμμερίζεται και ένας βρετανός συνάδελφός του, ο βιολόγος Αρικ Σίγκμαν, ο οποίος προειδοποιεί ότι οι πολλές ώρες μπροστά σε μια οθόνη υπολογιστή μπορούν να προκαλέσουν στα παιδιά μαθησιακές δυσκολίες, αδυναμία συγκέντρωσης της προσοχής (SDAS), διαταραχές στον ύπνο και μυωπία.

Ο κ. Σίγκμαν ήταν εκείνος που, πριν από λίγο καιρό, πρότεινε στο αρμόδιο βρετανικό υπουργείο να απαγορέψει με σχετικό νόμο την χρήση ηλεκτρονικού υπολογιστή σε παιδιά κάτω των 9 ετών.

Στον δυτικό κόσμο, περισσότερα από 25 εκατομμύρια παιδιά ηλικίας 8-14 ετών περιηγούνται με άνεση στο διαδίκτυο, παίζουν παιχνίδια, «κατεβάζουν» ταινίες και μουσική και συνομιλούν με άλλους χρήστες στα λεγόμενα chat rooms.

Αλλά σύμφωνα με τους γιατρούς, αυτή η στενή επαφή με τη νέα τεχνολογία μπορεί να αποβεί επικίνδυνη για την υγεία τους, καθώς ο αναπτυσσόμενος εγκέφαλος του παιδιού περικλείεται από λεπτά οστά που επιτρέπουν στην ακτινοβολία να διεισδύει ευκολότερα.

Πιο βλαβερές επιπτώσεις για την υγεία έχει η χρήση των ασύρματων υπολογιστών, που εκπέμπουν ακτινοβολία στη ζώνη των 2GHz. Στις ευαίσθητες ηλικίες των 8-14 ετών, οι ηλεκτρονικοί υπολογιστές μπορεί να προκαλέσουν προβλήματα όρασης, πόνους στο λαιμό και στον αυχένα, πονοκεφάλους, και αδυναμία συγκέντρωσης της προσοχής.

To BHMA

Πολλοί δάσκαλοι, γονείς και ενθουσιώδεις ακτιβιστές πανηγυρίζουν από χθες για την απόφαση της κυβέρνησης του Ντέιβιντ Κάμερον να εγκρίνει κρατική επιχορήγηση σε ομάδες που θέλουν να διαμορφώσουν τα δικά τους σχολεία.

Τα λεγόμενα «ανεξάρτητα» ή «ελεύθερα» σχολεία θα μπορούν να στεγάζονται σε σπίτια ή ακόμη και σε μαγαζιά και να λειτουργήσουν από τον Σεπτέμβριο του 2011 με χρήματα των βρετανών φορολογουμένων. Η ιδέα και η προεκλογική υπόσχεση των Τόρις βασίζονται σε ανάλογα μοντέλα στη Σουηδία και στις ΗΠΑ, με στόχο τη «βελτίωση της ποιότητας της εκπαίδευσης». Οι λεπτομέρειες δεν έγιναν αμέσως γνωστές, αλλά επιχορήγηση θα μπορούν να λαμβάνουν οργανώσεις γονέων, δασκάλων και φορέων που θα στηρίζουν το αίτημα με έγγραφες προτάσεις για τους στόχους, το πρόγραμμα, τις μεθόδους και τους λόγους για την ίδρυση του σχολείου. Οι ενδιαφερόμενοι, που ξεπερνούν τους 700, θα πρέπει να συμπληρώσουν αιτήσεις με απαντήσεις σε ερωτήματα 10 σελίδων.

Οι υπέρμαχοι της πρωτοβουλίας αναφέρουν ότι έτσι θα μπορέσουν να «βελτιώσουν την ποιότητα της δημόσιας εκπαίδευσης και να μειώσουν το χάσμα μεταξύ πλουσίων και φτωχών περιοχών».

Τα συνδικάτα των δασκάλων θεωρούν ότι θα προκληθεί χάος από την αναρχία και την αυθαιρεσία στο εκπαιδευτικό σύστημα.
www.tovima.gr

Σε λίγες ημέρες πολλοί από εμάς θα βρεθούμε σε δύσκολη θέση καθώς θα ανακοινώνουμε τα αποτελέσματα σε μαθητές αλλά κυρίως σε γονείς ανέτοιμους να αποδεχθούν τα νέα.

Παρηγορηθείτε όμως, το βίντεο αποδεικνύει πως υπάρχουν και χειρότερα…

Οι περισσότερες εφημερίδες εδώ και μέρες μιλούν για ομηρείες.

Μία ψύχραιμη ανασκόπηση για αυτούς που έχουν τη μνήμη του χρσόψαρου διάβασα στην Αυγή.

Πώς φτάσαμε μέχρι τα μέσα και βάλε Ιουνίου με τουλάχιστον το 25% των γραπτών αδιόρθωτο; Με μια πρωτοφανή επίδειξη κουτοπόνηρου τσαμπουκά… Με λίγα λόγια συνέβησαν τα εξής πρωτοφανή. Στις 26 Μαΐου, ο υφυπουργός Παιδείας Γ. Πανάρετος δημοσιοποιούσε υπουργική απόφαση σύμφωνα με την οποία διατηρούνταν στο ίδιο ύψος οι -ήδη χαμηλές και καθηλωμένες εδώ και πέντε χρόνια- αμοιβές των επιτηρητών και των βαθμολογητών των πανελλαδικών εξετάσεων, ενώ προβλέπονταν κάποιες μικρές περικοπές στις αποζημιώσεις των εκπαιδευτικών που είναι μέλη εξεταστικών και βαθμολογικών επιτροπών. Η συνδικαλιστική ηγεσία των καθηγητών, αυτή που υποτίθεται κρατάει ομήρους τα παιδιά, έδειξε τότε καλή πίστη και ανέστειλε την αποχή από τη βαθμολόγηση που είχε εξαγγείλει για τις 28 Μαΐου. Τόσο οι εξετάσεις όσο και η βαθμολόγηση των γραπτών προχωρούσε κανονικά μέχρι τις 9/6 οπότε δημοσιοποιείται στο Διαδίκτυο υπουργική απόφαση που περικόπτει από 5% έως και 63% τις αμοιβές των εκπαιδευτικών και επιπλέον αλλάζει και τον χρόνο καταβολής. Δηλαδή, καθαρή απάτη.

Η ΟΛΜΕ εξαγγέλλει αποχή και η συμμετοχή στα βαθμολογικά κέντρα που δεν έχουν ολοκληρώσει ακόμα τη βαθμολόγηση των γραπτών είναι καθολική. Τέτοια κοροϊδία δεν μπορούν να τη χωνέψουν οι άνθρωποι. Δεν μπορεί να τη χωνέψει ούτε ο διευθυντής της Διεύθυνσης Εξετάσεων, Χάρης Μπαλίκος, ο οποίος υποβάλλει την παραίτησή του. Έτσι, εκτός από την αποχή, η Α. Διαμαντοπούλου έχει ακέφαλη την πιο σημαντική -αυτή την περίοδο- υπηρεσία του υπουργείου Παιδείας. Μια υπηρεσία που μετά την ολοκλήρωση της βαθμολόγησης θα ανακοινώσει βαθμολογίες και βάσεις.

Για μια στιγμή φάνηκε φως στο βάθος του τούνελ, αλλά όπως άναψε έτσι έσβησε. Το υπουργείο Παιδείας άλλαξε μεν τον χρόνο καταβολής, η πληρωμή θα γίνει άμεσα, αλλά ούτε κουβέντα για το ύψος των αποδοχών. Και καπάκι έρχονται και οι δηλώσεις των γενικών γραμματέων του υπουργείου Οικονομίας ότι δεν θα καταβληθούν δεδουλευμένα προηγούμενων ετών που η πολιτεία χρωστάει στους εκπαιδευτικούς για υπερωρίες, μετακινήσεις κ.ά. Κι αυτά τα πρωτοφανή λέγονται κατά τη διάρκεια συνάντησης που έχει η συνδικαλιστική ηγεσία των εκπαιδευτικών με τους εκπροσώπους του υπουργείου Οικονομικών για να πιέσει, να πείσει να μη γίνουν περικοπές.

Ποιος φταίει λοιπόν για τη συνέχιση της αποχής; Ποιος παίζει με την αγωνία των παιδιών; Ποιος κρατάει ομήρους 90.000 μαθητές; Οι καθηγητές που δεν διορθώνουν τα γραπτά διότι αισθάνονται εξαπατημένοι, κοινώς κορόιδα, ή το υπουργείο Παιδείας που με όσα έκανε και κάνει… αδειάζει το μελάνι από τα στυλό διόρθωσης; Όπως μου έλεγε καθηγητής, καλύτερα να μου έλεγαν ότι θα δουλέψω χωρίς αμοιβή παρά να με εμπαίζουν κατ’ αυτόν τον τρόπο…

 Το σκίτσο είναι του Στάθη

Άρθρο της Mαρίας Kατσουνάκη στην Καθημερινή

Στην περίοδο των εξετάσεων ξεσπάει η σφοδρότερη ενδοοικογενειακή κρίση. «Δεν διαβάζεις… χαζεύεις… πάλι έξω θα βγεις… λίγες ώρες δεν μπορείς να συγκεντρωθείς… ξέρεις τι σε περιμένει, ανεργία και ανασφάλιστη εργασία… μέλλον ζοφερό, σκληρό και ανταγωνιστικό». Σκόρπιες φράσεις, σε παραλλαγές, που διοχετεύονται σε μια ηλικιακή γκάμα η οποία ξεκινά (στην πιο σοβαρή εκδοχή της) από τα 13 και φτάνει ώς το… πτυχίο. Είκοσι πέντε και βάλε. Κάθιδροι και αγχωμένοι γονείς μετακυλίουν φοβίες και πίεση στα παιδιά – μαθητές, στα (αιωνίως) παιδιά – φοιτητές.

Μια γενιά που ζει σε σχήμα πρωθύστερο. Από την εφηβεία ετοιμάζεται για το μεταπτυχιακό, αν δεν πιέζεται από το δημοτικό ήδη για να κατακτήσει μια διακριτή και υψηλή κοινωνική θέση. Οι γονείς, συχνά με το υστέρημά τους (μας), φροντίζουν για το καλύτερο, όπως τουλάχιστον το αντιλαμβάνονται: ιδιωτικά σχολεία, μισθοί ολόκληροι στην παραπαιδεία, κεφάλαια που επενδύονται σε ένα μέλλον όλο και πιο σκοτεινό, όλο και πιο άδηλο.

Κάποτε μας ρωτούσαν «τι θα γίνουμε όταν μεγαλώσουμε» και κανείς δεν περίμενε μια σοβαρή απάντηση. Ρωτούσαν, στα αμήχανα κενά μιας επίσκεψης (θείοι, φίλοι, συγγενείς), και εμείς ψελλίζαμε ή ανακοινώναμε μεγαλοφώνως διάφορα θαυμαστά και, ενίοτε, ασυνάρτητα: από αστροναύτης έως ελέφαντας! Η πόρτα όμως που επικοινωνούσε με την αμεριμνησία της παιδικής ηλικίας έκλεισε απότομα. Τώρα, ως κηδεμόνες, απαιτούμε μια σαφή απάντηση. Και εάν δεν την εισπράττουμε, την υπαγορεύουμε. Η αγωνία για την κατεύθυνση (που επιλέγουν στη Β΄ Λυκείου) αρχίζει, περίπου, μια πενταετία νωρίτερα. Οι προοδευτικοί γονείς εμφανίζονται πιο επεξεργασμένοι και πρόθυμοι να ελέγξουν το «σύνδρομο του μέλλοντος» ή «της επιτυχίας». Αλλά η μετάθεση καραδοκεί. Τα παιδιά κουβαλούν και τις δικές μας ζωές, επιτυχίες ή αποτυχίες, επιθυμίες ή απωθημένα. Η εποχή προσφέρεται για πρώτης τάξεως μεταμφιέσεις: δύσκολοι καιροί, απρόβλεπτοι, δυσοίωνοι. Θωρακίζουμε λοιπόν τους απογόνους με master, doctora και post doc, με όλο και πιο εξειδικευμένα πτυχία, (πολλές) ξένες γλώσσες, σαρώνουμε κάθε αντίσταση στα «θέλω» τους, γιατί «εμείς ξέρουμε». Καμαρώνουμε για τις διαπρεπείς σπουδές και το αριστείο απονέμεται πάντα στον σύμφωνα και με τις πιο πρόσφατες απαιτήσεις επιτυχημένο. Η λίστα με τις προϋποθέσεις ανανεώνεται πλέον με ταχύτητες που είναι δύσκολο να παρακολουθήσει κάποιος.

Είναι τα παιδιά μας ευτυχισμένα; Δεν προλαβαίνουμε να αναρωτηθούμε. Ετσι δημιουργείται ένα νέο είδος παιδιού – υβριδίου, που στα 14 σκέφτεται το ασφαλιστικό και στα 23 παθαίνει υδρόλυση στην ιδέα της μειωμένης σύνταξης. Στα 25 έχει ήδη «ζήσει», πολλαπλασιαστικά, πολλές ζωές.

Τι κι αν οι εμπειρίες –ευτυχώς– δεν μεταγγίζονται. Εμείς (οι γονείς) οφείλουμε να κάνουμε την προσπάθεια. «Υποθηκεύετε το παρόν και το μέλλον των παιδιών», προειδοποιούν οι ειδικοί ψυχίατροι και ψυχοθεραπευτές, αλλά ο δραστικός αντίλογος είναι έτοιμος: «Και τι ξέρετε εσείς;». Η φιλοδοξία, ως κίνητρο για το επόμενο βήμα, λειτουργεί μόνο προς μια κατεύθυνση: της κοινωνικής αναγνώρισης και της επαγγελματικής αποκατάστασης. Τίποτα δεν βιώνεται σε ενεστώτα χρόνο. Μόνο με άλματα. Τα μαθητικά χρόνια είναι η προετοιμασία για τα φοιτητικά, τα φοιτητικά για τα μεταπτυχιακά, τα μεταπτυχιακά για την οικογένεια κ.ο.κ. Ζωή με διαρκή λόξυγγα. Με κανονικότητες διαταραγμένες, αν όχι διά παντός εξορισμένες.

Κι ύστερα έρχονται οι στατιστικές. Η Ευρωπαϊκή Κοινωνική Ερευνα («Κ», 16/6) εμφανίζει τον Ελληνα «με επιδιώξεις κυρίως ατομικές και όχι συλλογικές/θεσμικές», την πεποίθηση ότι «οι περισσότεροι άνθρωποι θα προσπαθούσαν να τον εκμεταλλευτούν εάν είχαν την ευκαιρία» και έντονη συντηρητική στροφή. Πίσω από την καχυποψία και τον ατομικισμό, «ακούγεται» η γονική παραίνεση: «Αν δεν διαβάσεις, θα σε φάνε λάχανο οι “άλλοι”… θα σου πάρουν τη δουλειά… θα είσαι πάντα τελευταίος». Οπου, το «διαβάσεις» μεταφράζεται σε βαθμοθηρία. «Πήρα εννιά», ανακοινώνει ο επί πτυχίω γόνος. «Καλά, κάτσε να δούμε τι θα πάρεις και στα υπόλοιπα», έρχεται η απάντηση-καταλύτης, εμποδίζοντας τη χαρά μιας, αδιαμφισβήτητης, επιτυχίας.

Πώς, άραγε, μετατρέψαμε το χάδι σε απειλή και φόβο της απώλειας;

Καθημερινή

ΜΙΑ ΑΠΟ τις µεγαλύτερες εκπλήξεις της ζωής του θα πρέπει να δοκίµασε ένας ολλανδός ερασιτέχνης δύτης όταν είδε να επιστρέφει στα χέρια του µια φωτογραφική µηχανή υποβρύχιων λήψεων επτά µήνες από τότε που την είχε χάσει στα νερά της νήσου Αρούµπα στην Καραϊβική. Για να φτάσει στα χέρια του, η µηχανή ταξίδεψε περισσότερα από 1.800 χιλιόµετρα και επέζησε της επίθεσης µιας πεινασµένης θαλάσσιας χελώνας, όπως αναφέρει η «Daily Τelegraph». Ο Ντικ ντε Μπρούιν, λοχίας του ολλανδικού βασιλικού ναυτικού, οφείλει αυτό το απρόσµενο δώρο στις ακούραστες ερευνητικές ικανότητες ενός λιµενοφύλακα από τη Φλόριντα. Ο Πολ Σουλτζ εντόπισε την κόκκινη φωτογραφική µηχανή κοντά στα βράχια µιας µαρίνας στο Κι Γουέστ του Μαϊάµι στις 16 Μαΐου.

Ερευνα στο Διαδίκτυο
Η φωτογραφική µηχανή είχε παραµείνει στη θάλασσα επί έξι µήνες και αρχικά ο αµερικανός λιµενοφύλακας νόµιζε ότι ήταν ντοµάτα. Οταν την έπιασε στα χέρια του διαπίστωσε ότι το αδιάβροχο κάλυµµα είχε αφήσει σχεδόν ανέπαφο το περιεχόµενο. Ετσι, ο Πολ Σουλτζ µπόρεσε να δει αρκετές φωτογραφίες και βίντεο που είχε τραβήξει ο ολλανδός στρατιωτικός στις καταδύσεις του. Το επόµενο βήµα του λιµενοφύλακα ήταν να ανεβάσει τις φωτογραφίες στην ιστοσελίδα scubaboard.com, έναν από τους πιο γνωστούς ιντερνετικούς τόπους συνάντησης της κοινότητας των δυτών, καθώς και σε ταξιδιωτικές ιστοσελίδες. Σε επαφή µαζί του ήρθε µια γυναίκα η οποία αναγνώρισε σε ένα παιδί που εµφανιζόταν στις φωτογραφίες έναν συµµαθητή του γιου της. Επειτα από αυτό ήταν θέµα χρόνου να φτάσει η µηχανή στον ιδιοκτήτη της.

TA NEA

Καμία απόφαση ανάθεσης δημοσίων συμβάσεων και προμηθειών, ή έγκρισης προϋπολογισμού και δαπανών κυβερνητικών, αυτοδιοικητικών και δημόσιων φορέων δεν θα εκτελείται αν δεν έχει αναρτηθεί η σχετική πράξη στο Διαδίκτυο.

Το σχέδιο νόμου που φέρει τον τίτλο Διαύγει@ κατατέθηκε χθες στη Βουλή και προβλέπει την υποχρεωτική ανάρτηση στο Διαδίκτυο όλων των νόμων και πράξεων των κυβερνητικών, διοικητικών και αυτοδιοικητικών οργάνων με σκοπό τη μέγιστη δημοσιότητα της κυβερνητικής πολιτικής και της διοικητικής δράσης.

Διαφορετικές ημερομηνίες έναρξης ισχύος του νόμου προβλέπονται για τους υπόχρεους φορείς προκειμένου να δοθεί η κατάλληλη περίοδος προσαρμογής.

Τα Νέα

Καλωσορίσατε στο πρώτο «γυμναστήριο του μυαλού», όπου μπορείτε να ακονίσετε τη μνήμη, τη φαντασία και τις άλλες γνωστικές λειτουργίες του εγκεφάλου σας με κάποιες απλές ασκήσεις. Το κέντρο άθλησης του νου, ιστορική πρωτιά των Γάλλων, λειτουργεί εδώ και λίγους μήνες στις Βερσαλλίες, λίγο έξω από το Παρίσι.

Η υγεία του εγκεφάλου θεωρείται μεγάλη υπόθεση διεθνώς. Στην Ιαπωνία ο νευροεπιστήμονας Ριούτα Καβασίμα κέρδισε μεγάλη φήμη και περιουσία με το πρόγραμμα εκγύμνασης του μυαλού που δημιούργησε για την εταιρεία ηλεκτρονικών παιχνιδιών Νintendo.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες βρίθουν ψυχολόγων που ισχυρίζονται ότι μπορούν να σε κάνουν πιο έξυπνο με μεθόδους όπως η παρακολούθηση των εγκεφαλικών κυμάτων.

Κανένας όμως δεν είχε τολμήσει να πει ότι το ανώτερο γαλλικό πνεύμα είναι ντεφορμέ και χρειάζεται εξάσκηση, ώσπου ο φιλόδοξος επιχειρηματίας Ζερό Ντιτριέ συνάντησε τον νευρολόγο και διευθυντή της Κλινικής για τη Μνήμη ΖερόμΜπλεν.

Οι δυο τους ήταν πεπεισμένοι ότι όσο και αν ορκίζονταν οι συμπατριώτες τους πως είναι οι φυσικοί κληρονόμοι του Καρτέσιου, λίγη πνευματική γυμναστική δεν θα πήγαινε χαμένη. Το πρόγραμμα που δημιούργησαν δεν έχει καμία σχέση με τη νευροεπιστήμη των Ιαπώνων και την ψυχολογία των Αμερικανών.

Οι ασκήσεις τους περιλαμβάνουν ανάγνωση, μελέτη, ερωτήσεις και απαντήσεις σε ζητήματα τεχνών, επιστημών, λογοτεχνίας, ιστορίας, ακόμη και οινογνωσίας. «Πρέπει κανείς να ενδιαφέρεται με πάθος για το θέμα που μελετά ώστε να το μάθει καλά» λέει ο κ. Ντιτριέ.

Μία από τις ασκήσεις περιλαμβάνει επισκέψεις σε ιστορικά μνημεία, όπως τα κοντινά ανάκτορα στις Βερσαλλίες, συνοδεία ξεναγού. Επειτα οι συμμετέχοντες, που πληρώνουν 25 ευρώ για κάθε ώρα πνευματικής γυμναστικής, προσπαθούν να θυμηθούν τι είπε ο ξεναγός. Σε μια άλλη εξόρμηση, τα μέλη της ομάδας καλούνται να μελετήσουν και να κρατήσουν στη μνήμη τους πίνακες του Μονέ. Μια τρίτη άσκηση απαιτεί την αποστήθιση ενός ποιήματος.

Οι γυμναστές επιβλέπουν και δίνουν συμβουλές για το πώς πρέπει να εκτελούνται οι ασκήσεις, όπως η σύνδεση νέων πληροφοριών με εικόνες που δημιουργεί κανείς στο μυαλό του. Αλλά ο κ. Ντιτριέ προειδοποιεί ότι δεν υπάρχουν εύκολες λύσεις ούτε μαγικές συνταγές. «Για να διατηρήσεις το σώμα σου σε φόρμα, πρέπει να ιδρώσεις και να δουλέψεις σκληρά. Το ίδιο ισχύει και για το πνεύμα» λέει.

© Τhe Τimes, 2010
www.tovima.gr

Μια που πολύ φοριούνται οι δημόσιες διαβουλεύσεις τελευταίως στην ιστοσελίδα http://www.opengov.gr/home/?p=710 διαξάγεται άλλη μία διαβούλευση για την ιστοσελίδα της Βουλής των Ελλήνων, θυμάστε εκείνη που κοστολογήθηκε κάπου ένα μύριο…

Ρίξτε μια ματιά στα σχόλια. Υπάρχει και μία παραπομπή στο δικτυακό τόπο www.theyworkforyou.com/mps/ όπου μπορεί κάποιος να πληροφορηθεί  αναλυτικά ποιος βουλευτής κάνει τι, πόσα παίρνει, τι ψηφίζει, πόσες φορές είναι απών, σε πάσες επιτροπές ανήκει και τι κάνουν αυτές. Αν μιλάμε για διαφάνεια…κι όχι ντεμέκ ανοικτές διακυβερνήσεις…

Επίσης ολοκληρώθηκε η διαβούλευση για την επιμόρφωση. Λίγο φτωχή η συμμετοχή, όμως. 94 σχόλια στο πρώτο ερώτημα για το είδος της επιμόρφωσης. Τυχαίο, δε νομίζω.

Και μια που λέμε διάφορα, προσέξατε το ερώτημα στο τέλος του ερωτηματολογίου της απογραφής;  “Σε αυτά τα πεδία μπορείτε να δώσετε χρήσιμα στοιχεία για τις εργασιακές σας προτιμήσεις, όπως εκδήλωση ενδιαφέροντος για μετακίνηση σε άλλο τόπο ή τομέα, καθώς και προτάσεις σας για τη βελτίωση της δραστηριότητάς σας”.

Νομίζω ότι πολλοί θα τσεκάρουν την επιλογή της Βουλής για τυχόν μετάταξη, δε νομίζετε;

Ενα «Μεγάλο Γεγονός» από αυτά που αλλάζουν τον ρουν της Ιστορίας θα συμβεί το 2014 και θα καθορίσει την πορεία του υπόλοιπου 21ου αιώνα. Αυτό τουλάχιστον ισχυρίζεται ο καθηγητής Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ Νίκολας Μπόιλ.

Υστερα από πολυετείς μελέτες στους τομείς της πολιτικής, της οικονομίας, της φιλοσοφίας και της λογοτεχνίας, ο βρετανός ιστορικός υποστηρίζει στο βιβλίο του με τίτλο «2014: Πώς να επιβιώσετε στην επόμενη παγκόσμια κρίση» ότι τα γεγονότα που καθόρισαν την παγκόσμια πολιτική τα τελευταία 500 χρόνια συνέβαιναν πάντοτε στα μέσα της δεύτερης δεκαετίας κάθε αιώνα, και ότι στον αιώνα που διανύουμε η χρονιάκαταλύτης θα είναι το 2014.

« Ο χαρακτήρας ενός αιώνα γίνεται ιδιαίτερα εμφανής κατά τη δεύτερη δεκαετία του και δεν βλέπω γιατί ο 21ος αιώνας θα διαφέρει σε αυτό. Το χρονικό μοτίβο οφείλεται εν μέρει στον τρόπο με τον οποίο κατανοούμε την ανθρώπινη ζωή και την Ιστορία. Αν ένας αιώνας πρόκειται να χαρακτηριστεί από κάτι, αυτό συμβαίνει όταν γίνεται περίπου 20 ετών, όπως συμβαίνει και με τους ανθρώπους. Το μέλλον συνήθως ορίζεται από τα παιδιά που έχουν ζήσει μόνο στον καινούργιο αιώνα ή έχουν αναμνήσεις από αυτόν» γράφει ο δρ Μπόιλ.

Ισχυρίζεται ότι η παγκόσμια οικονομική κρίση έχει ήδη ανοίξει τον δρόμο για τον ερχομό του νέου «Μεγάλου Γεγονότος» και πιστεύει ότι οι ΗΠΑ, με τη φθίνουσα μεν οικονομική επιρροή τους αλλά και την απαράμιλλη στρατιωτική τους δύναμη, κρατούν το κλειδί της πορείας του κόσμου και για τα επόμενα 90 χρόνια. Από τις ΗΠΑ εξαρτάται το αν θα μας βυθίσουν στη βία και στη φτώχεια ή αν θα μας εισαγάγουν σε μια νέα εποχή διεθνούς συνεργασίας, υποστηρίζει ο καθηγητής.

«Το 2007 ξεκίνησε μια κολοσσιαία οικονομική αλλαγή που έχει ακόμη πολύ δρόμο να διανύσει. Οι μεγάλες οικονομικές αλλαγές οδηγούν σε μεγάλες πολιτικές αλλαγές,και αυτές δεν τις έχουμε δει ακόμη. Πιστεύω ότι επίκειται μια νέα κρίση και μπορείτε εν μέρει να την αντιληφθείτε στα ερωτήματα που τίθενται για το τι μέλλει γενέσθαι σχετικά με τα ελλείμματα και τα χρέη τόσων χωρών» τονίζει. Αλλοι παράγοντες που συντελούν στην επίσπευση του «Μεγάλου Γεγονότος» είναι η άνοδος νέων δυνάμεων στο διεθνές πολιτικό σκηνικό, όπως η Κίνα και η Ινδία, και η ανάγκη για διεθνή συνεργασία όσον αφορά το ζήτημα της κλιματικής αλλαγής.

Αν και δεν μπορεί να προβλέψει με ακρίβεια τι θα συμβεί στο μέλλον, ο δρ Μπόιλ δηλώνει βέβαιος ότι μόνο μια pax Αmericana μπορεί να εγγυηθεί έναν ειρηνικό 21ο αιώνα. «Για να γίνει όμως αυτό θα πρέπει να αλλάξει ριζικά ο τρόπος με τον οποίο αντιλαμβάνεται η Αμερική τον εαυτό της και ο τρόπος με τον οποίο αντιλαμβάνεται ο υπόλοιπος κόσμοςτην Αμερική» λέει.

www.tovima.gr

Το Βήμα προτείνει:

1.Μουσείο Ακρόπολης «Περικλής Ξανθίππου». Η προσωπικότητα και το έργο του διάσημου άνδρα της Αρχαιότητας μέσα από τεκμήρια (επιγραφές, λογαριασμούς των έργων της Ακρόπολης, όστρακα, νομίσματα, γλυπτά κ.ά.) που αποδεικνύουν τον σπουδαίο ρόλο που διαδραμάτισε στην πολιτική, πνευματική και καλλιτεχνική ζωή της αρχαίας Αθήνας (Διονυσίου Αρεοπαγίτου 15, τηλ. 210 9000.900).

2.Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο «Η αρχαία Ερέτρια» μέσα από μια έκθεση που αναδεικνύει την καθημερινή ζωή σε αυτή τη σπουδαία πόλη της Αρχαιότητας, με τα κτίρια και τα δημόσια οικοδομήματά της, τις λειτουργίες, το νόμισμα, τις αποικίες και τους πολέμους της (Πατησίων 44, τηλ. 210 8217.724).

3.Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης Προβολές στην πρόσοψη του κτιρίου επτά βίντεο που εστιάζουν στον μουσικό χαρακτήρα του κινήματος fluxus (4-28 Αυγούστου, κάθε βράδυ στις 9). Επίσης εκθέσεις των Αθανάσιου Αργιανά, Νίκου Γαβριήλ Πετζίκη, Κωστή Βελώνη, Χurban Collective, Υang Fudong, Μάριου Σπηλιόπουλου (Βασ. Γεωργίου Β΄ 17-19 και Ρηγίλλης, τηλ. 210 9242.111).

4.Νομισματικό Μουσείο 22 Ιουνίου- 31 Αυγούστου (κάθε Τρίτη 12 το μεσημέρι): Πώς κατασκευάζονταν τα αρχαία νομίσματα; Πόσο αγόραζε η αθηναία νοικοκυρά το λάδι; Ποια η σχέση του ενός ευρώ με την αρχαία δραχμή; Απαντήσεις σε αυτές και σε άλλες ερωτήσεις μέσα από περιηγήσεις στον κόσμο των αρχαίων νομισμάτων (Ελευθερίου Βενιζέλου 12, τηλ. 210 3612.519).

5.Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης Δύο εκθέσεις: Της Λουίζ Μπουρζουά με τη σειρά έργων της «Πρόσωπα», γλυπτά μεγάλων διαστάσεων με σουρεαλιστική αναφορά και τοτεμική εμφάνιση. Της Σάρας Λούκας από την αυτοβιογραφική σειρά έργων με τίτλο «Νuds». Ως 12 Σεπτεμβρίου (Νεοφύτου Δούκα 4 και Βασιλίσσης Σοφίας, τηλ. 210 7228.321).

6.Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο Το Βυζάντιο κάτω από μια νέα οπτική, που παρουσιάζει εξίσου την ιστορία και τη δημόσια ζωή των αυτοκρατόρων με τον ιδιωτικό βίο και την καθημερινότητα των απλών ανθρώπων. Μια νέα μεγάλη έκθεση που αναμενόταν από χρόνια (Βασιλίσσης Σοφίας 22, τηλ. 210 7211.027).

7.Μουσείο Μπενάκη «Η Ελλάδα στο Μουσείο Μπενάκη» μέσα από 40.000 έργα που καταγράφουν τον χαρακτήρα του ελληνικού κόσμου από την Αρχαιότητα ως τη μεσαιωνική περίοδο του Βυζαντίου, από την πτώση της Κωνσταντινούπολης, την φραγκική και οθωμανική κατοχή ως τον Αγώνα της Ανεξαρτησίας και από τη διαμόρφωση του νέου ελληνικού κράτους ως το 1922 (Κουμπάρη 1 & Βασ. Σοφίας, τηλ. 210 3671.000).

8. Μουσείο Ισλαμικής Τέχνης «Ταξίδι στην Αλεξάνδρεια του Καβάφη» με υδατογραφίες της Αννας Μπογκινιάν που διαβάζει εικαστικά τα ποιήματα του μεγάλου Αλεξανδρινού προσφέροντας ένα ταξίδι που μεταφέρει το παρελθόν στο παρόν, ξεπλένει τον Αλέξανδρο στα νερά του Γάγγη και κρύβει μέσα στο αστικό τοπίο Λαιστρυγόνες και Κύκλωπες (Αγ. Ασωμάτων 22 & Διπύλου 12, τηλ.210 3251.311).

9.Μουσείο Μπενάκη, Νέο Κτίριο Από τη χαράκτρια Ζιζή Μακρή στον τούρκο φωτογράφο Αρα Γκουλέρ και από τον αρχιτέκτονα Ιωάννη Βικέλα στο greek green greet by droog, που στοχεύει στην ευαισθητοποίηση και ενημέρωση του κοινού για το σύγχρονο ντιζάιν με περιβαλλοντικές ανησυχίες (Πειραιώς 138, τηλ. 210 345 3111).

10. ΔΕΣΤΕ «ΑΩ. Εργα από τη Συλλογή Δάκη Ιωάννου». Ομαδική έκθεση 28 καλλιτεχνών, με στόχο την ανάδειξη καινοτόμων εκφράσεων στην τέχνη και τη διερεύνηση των συσχετισμών μεταξύ σύγχρονης τέχνης και πολιτισμού. Ως 19 Δεκεμβρίου (Φιλελλήνων 11 και Εμμ. Παππά, Νέα Ιωνία, τηλ. 210 2758.490).

Άρθρο του Αχιλλέα Παπαρσένου*

Ο Gael Grobety υποψήφιος διδάκτωρ στο Πανεπιστήμιο της Λωζάννης, έδωσε πρόσφατα μια ομιλία με τίτλο «Ο Αχιλλέας στο Ιράκ, η Ιλιάδα στον σύγχρονο αμερικανικό Τύπο», στην οποία παρουσίασε τα πορίσματα έρευνάς του για την απήχηση της Ιλιάδας στην Αμερική και ιδίως στον αμερικανικό Τύπο.

Εν μέσω των πολέμων στο Ιράκ και το Αφγανιστάν, οι παραπομπές στην Ιλιάδα είναι όλο και πιο συχνό φαινόμενο στις Ηνωμένες Πολιτείες. Οπως προέκυψε από έρευνα που διενήργησε σε 387 αμερικανικές εφημερίδες για τον περίοδο 1990 και 2007, εκατοντάδες είναι τα άρθρα που περιλαμβάνουν τη λέξη «Ιλιάδα». Μόνο στη New York Times ανευρέθησαν 532 παραπομπές, με συχνότερες αναφορές στην «ύβριν» είτε πρόκειται για την εισβολή στο Ιράκ ή την αντιμετώπιση των συνεπειών του τυφώνα Κατρίνα.

Τα μηνύματα της Ιλιάδας είναι σήμερα όσο ποτέ επίκαιρα, αφού τα εργαλεία του πολέμου άλλαξαν τα τελευταία 3.200 χρόνια, όχι όμως και ο άνθρωπος, και η Ιλιάδα μας διδάσκει όλα όσα μπορεί να πει κανείς για τον πόλεμο, όπως υποστηρίζει και η Caroline Alexander, γνωστή συγγραφέας με κλασική παιδεία και αρθρογράφος σε περιοδικά όπως το National Geographic και το NewYorker.

Κλέος και νόστος

Στο τελευταίο βιβλίο της μας υπενθυμίζει ότι το αντικείμενο της Ιλιάδας είναι ο πόλεμος σ’ όλη την καταστροφική μανία του. Η ιστορία επικεντρώνεται στην πικρή αλήθεια ότι οι δύο αντίπαλοι στρατοί, των Ελλήνων και των Τρώων, δεν επιθυμούν τίποτε περισσότερο από το να σταματήσουν τον πόλεμο και να επιστρέψουν στις εστίες τους. Ο Αχιλλέας παλεύει μεταξύ κλέους και νόστου. Ταυτόχρονα αμφισβητεί τον ηγέτη των Αχαιών, τον Αγαμέμνονα, και το σκεπτικό του πολέμου, όπως κανείς άλλος πολεμιστής στην ιστορία. Κάνοντας παραλληλισμούς και με τις σημερινές στρατιωτικές επιχειρήσεις της Αμερικής στο Ιράκ και στο Αφγανιστάν, η συγγραφέας υπογραμμίζει ότι η Ιλιάδα εγείρει τα κεντρικά ερωτήματα που απασχολούν κάθε πολεμική εμπειρία. Δικαιολογείται ποτέ η αμφισβήτηση του διοικητή από έναν πολεμιστή; Αξίζει η θυσία της ζωής στον βωμό της υπόθεσης κάποιου άλλου; Μπορεί ο θάνατος να αντισταθμιστεί από τη δόξα; Πώς επιτρέπεται σε ένα καταστροφικό πόλεμο να αρχίσει και γιατί δεν τερματίζεται όταν το επιθυμούν όλα τα μέρη; Αυτά τα ερωτήματα διαπερνούν όλους τους πολέμους και είναι επίκαιρα σήμερα, όσο ήταν εδώ και τρεις χιλιετίες. Κανείς δεν τα απαντά καλύτερα από τον Ομηρο, υπογραμμίζει η συγγραφέας δικαιολογώντας την παγκόσμια απήχηση που έχει το «έπος των επών» για τόσους αιώνες. Με επίκεντρο την μήνιν του Αχιλλέα και την έριδά του με τον Αγαμέμνονα μας υπενθυμίζει ότι ο Ομηρος εγείρει θέματα εξουσίας και ηγεσίας από τη μια μεριά και προσωπικού χρέους, τιμής και πεπρωμένου από την άλλη. Περιγράφει όμως παραστατικά τη φρίκη του πολέμου. Κανείς δεν πεθαίνει ευτυχισμένα ή καλά. Ο εχθρός εξανθρωπίζεται, ο τρωικός πόλεμος βασανίζει, στοιχειώνει τη μνήμη των βετεράνων που επιβιώνουν και επιστρέφουν στην πατρίδα. Διερωτάται τι θα γινόταν αν ο Αχιλλέας υπάκουε στην αρχική του παρόρμηση και επέστρεφε στη γενέτειρά του. Αντ’ αυτού όμως θα πεθάνει σ’ ένα πόλεμο ο οποίος δεν έχει κανένα νόημα γι’ αυτόν, μέχρι τον θάνατο του φίλου του Πατρόκλου, εξασφαλίζοντας έτσι την αθάνατη δόξα ως ο μεγαλύτερος όλων των ηρώων.

Η συγγραφέας καταλήγει ότι οι αιματηρές μάχες, οι εμπνευσμένες ομιλίες, τα αριστεία των πολεμιστών περιγράφονται πιστά στην Ιλιάδα, όπως ήθελε η παράδοση. Το έπος όμως ποτέ δεν προδίδει και το κεντρικό θέμα του, που είναι ο πόλεμος. Τιμά την αρχοντιά της θυσίας και του θάρρους του πολεμιστή, αλλά τελειώνει με μια αλληλουχία κηδειών, θρήνων και θρυμματισμένων ζωών, αναδεικνύοντας στην ολότητά της την τραγωδία του θνητού.

* Ο Αχιλλέας Παπαρσένος είναι διευθυντής του Γραφείου Τύπου και Επικοινωνίας της Γενεύης και διετέλεσε διευθυντής του ΓΤΕ της ελληνικής πρεσβείας στην Ουάσιγκτον.

Καθημερινή