Απαραίτητη κρίνεται η ριζική αναθεώρηση της νομοθεσίας προσωπικών δεδομένων στην Ευρωπαϊκή Ένωση, σύμφωνα με την αρμόδια Επίτροπο, σε ομιλία της ενώπιον του Αμερικανικού Εμπορικού Επιμελητηρίου, πριν από λίγες ημέρες. Αναφερόμενη συγκεκριμένα στη χρήση των δεδομένων των καταναλωτών στη συμπεριφορική διαφήμιση, η Βίβιαν Ρέντιγκ, τόνισε ότι οι κανόνες που διέπουν την προστασία και ασφάλεια των προσωπικών δεδομένων στην Ε.Ε. είναι παρωχημένοι.
«Οι χρήστες του Ίντερνετ θα πρέπει να έχουν αποτελεσματικό έλεγχο των στοιχείων που βάζουν στο Διαδίκτυο αλλά και να μπορούν να διορθώνουν, να αποσύρουν ή να σβήνουν ότι θέλουν», ανέφερε η ίδια στην ομιλία της. Σημείωσε ακόμη ότι οι χρήστες θα πρέπει να μπορούν να δίνουν οι ίδιοι τη συγκατάθεση τους για τη χρήση των προσωπικών τους δεδομένων. Ωστόσο, αν και τόνισε την ανάγκη για την αναθεώρηση των κανονισμών προστασίας τους, σημείωσε ότι η ίδια παρατηρεί μία διάθεση αυτορύθμισης από την πλευρά της αγοράς. «Όποιος ασχολείται με το Διαδίκτυο ξέρει ότι η εμπιστοσύνη των χρηστών είναι θέμα ύψιστης σημασίας. Αυτό είναι και ο λόγος που η αυτορύθμιση θα μπορούσε να λειτουργήσει αποτελεσματικά και συμπληρωματικά προς τους υπάρχοντες κανόνες».
Η Ρέντιγκ είπε ότι σκοπός της είναι η ενίσχυση των θεμελιωδών δικαιωμάτων που περιλαμβάνουν τη προστασία των προσωπικών δεδομένων και της ιδιωτικότητας των Ευρωπαίων πολιτών, όπως ορίζονται από τη Συνθήκη της Ε.Ε. «Το καλοκαίρι σκοπεύω να ξεκινήσω τη διαδικασία δημόσιας διαβούλευσης σε διάφορα θέματα, μεταξύ των οποίων περιλαμβάνεται η υψηλού επιπέδου προστασία των καταναλωτών», είπε χαρακτηριστικά, ενώ τόνισε ότι η δημιουργία ενός κοινού νομικού πλαισίου μεταξύ των 27 χωρών θα έχει ευεργετικές επιπτώσεις στους «κατασκευαστές και τους χρήστες των νέων τεχνολογιών».
Η Επίτροπος έθεσε ακόμη προς συζήτηση την πρακτική της διαδικτυακής συμπεριφορικής διαφήμισης, σημειώνοντας ότι «οι πάροχοι διαδικτυακών υπηρεσιών τη χρησιμοποιούν για να δημιουργήσουν προφίλ των χρηστών με βάση τις δραστηριότητες τους ώστε να προβάλλονται όσο το δυνατόν πιο σχετικές διαφημίσεις. Ωστόσο, θα πρέπει να λαμβάνεται υπόψη ότι οι αρχές προστασίας δεδομένων αναφέρουν ότι τα emails και η διαδικτυακή δραστηριότητα των πολιτών μπορεί να χρησιμοποιείται για διαφημιστικούς σκοπούς μόνο όταν τα άτομα έχουν πλήρη γνώση αυτής της πρακτικής και δίνουν τη συγκατάθεση τους. Συνεπώς, χρειαζόμαστε κανονισμούς που να καθιστούν ξεκάθαρες αυτές τις υποχρεώσεις».
Την ίδια ώρα, και στις Ηνωμένες Πολιτείες παρατηρούνται παρόμοιες προθέσεις σε ότι αφορά την προστασία των προσωπικών δεδομένων. Σε συνδυασμό με την πρωτοβουλία αυτορύθμισης που έχουν αναλάβει παράγοντες της διαφημιστικήξς αγοράς, μια πρόταση νομοσχεδίου έχει κυκλοφορήσει και στο άμεσο μέλλον προβλέπεται να προταθεί προς έγκριση στο Κογκρέσο.
Στο Βήμα διαβάσαμε ότι η υπουργός Παιδείας θα πρωτοστατήσει σε κλειστή Συνάντηση Εργασίας για την Ελληνική Γλώσσα και τη Γλωσσική Αγωγή (την οποία οργανώνει στη Θεσσαλονίκη μεταξύ 28 και 30 Ιουνίου το Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας). Στη συνάντηση θα συμμετάσχουν 65 έλληνες και ξένοι πανεπιστημιακοί και ειδικοί. Μαθαίνω μάλιστα ότι στην «κλειστή συνάντηση» δεν θα εξεταστεί μόνο το ενδεχόμενο ίδρυσης Εθνικού Συμβουλίου για τη Γλώσσα, αλλά παράλληλα θα οργανωθεί τελετή εξορκισμού των… Greeklish διότι η υπουργός δεν θέλει να αποδεχθεί τα Greeklish ως… φυσική εξέλιξη της ελληνικής γλώσσας. Η απορία όμως είναι άλλη: Γιατί η συνάντηση είναι «κλειστή»; Προφανώς γιατί η ελληνική γλώσσα βρίσκεται σε χειρότερη κατάσταση από την ελληνική οικονομία. www.tovima.gr
Διάβασα λοιπόν στην Καθημερινή για το Rentafriend ένα δικτυακό τόπο που επισκέπτονται 100.000 χρήστες κάθε μήνα και διαθέτει περίπου 2.000 μέλη που πληρώνουν 24,95 δολάρια το μήνα, ή 69,95 το χρόνο, για να αποκτήσουν πρόσβαση στα προφίλ και τις φωτογραφίες των 167.000 διαθέσιμων φίλων προς ενοικίαση.
Το Rentalocalfriend.com παρέχει «φίλους προς ενοικίαση», απευθυνόμενο κυρίως σε ταξιδιώτες. Το Rentafriend δίνει τη δυνατότητα στον χρήστη να επιλέξει και να διαπραγματευτεί το κόστος της υπηρεσίας απευθείας με τον «φίλο», μέσω τηλεφώνου ή email. «Λαμβάνω εκατοντάδες μηνύματα από χρήστες που με ρωτούν αν είναι νόμιμο και αν είναι τελείως πλατωνικό», λέει ο Ρόζενμπαουμ και συνεχίζει, «δεν μπορείς να είσαι 100% σίγουρος, όμως έχουμε μηδενική ανοχή όταν κάποιο από τα μέλη μας αναφέρει απρεπή συμπεριφορά».
Όπως και στην Ιαπωνία, όπου τέτοιου είδους ιστοσελίδες και υπηρεσίες λειτουργούν πολύ περισσότερο χρόνο, οι χρήστες νοικιάζουν φίλους για πολλούς και διάφορους λόγους. Σε μια πρωτότυπη υπόθεση, δύο φοιτητές νοίκιασαν δύο γονείς για να συναντηθούν με τους υπεύθυνους του κολλεγίου τους επειδή συνελήφθησαν να πίνουν στο πανεπιστήμιο. Μια άλλη φορά, μια γυναίκα νοίκιασε μια φοιτήτρια για να επισκέπτεται τρεις φορές την εβδομάδα τη μητέρα της σε έναν οίκο ευγηρίας, όσο εκείνη θα έλειπε από την πόλη.
«Στην Ιαπωνία και την Κίνα είναι περισσότερο στοιχείο του πολιτισμού επειδή η ύπαρξη πλήρους οικογένειας είναι τόσο σημαντική», εξηγεί ο Ρόζενμπαουμ. «Είναι συνηθισμένη η ενοικίαση ενός ατόμου για να αναπληρώσει κάποιο άλλο σε ένα γάμο, όπως μια πατρική φιγούρα ή κάποιος που θα σηκωθεί για να κάνει μια πρόποση στο νεόνυμφο ζευγάρι».
Η πλειοψηφία των διαθέσιμων φίλων προς ενοικίαση στο Rentafriend είναι ηλικίας 20 έως 35 ετών, αν και υπάρχουν πολλοί μεταξύ 40 και 50. Η ωριαία χρέωση ξεκινά από δέκα δολάρια και φτάνει, σε σπάνιες περιπτώσεις, τα 150 δολάρια, ενώ συνήθως κυμαίνεται από 20 έως 50 δολάρια την ώρα. «Κοιτάζοντας τα προφίλ βλέπεις ότι υπάρχουν δεκάδες πράγματα που θέλουν να κάνουν οι άνθρωποι. Μπορείς να διαλέξεις κάποιον με παρόμοια ενδιαφέροντα με τα δικά σου. Είναι πολύ καλύτερη εμπειρία από το να πηγαίνεις κάπου ή να κάνεις πράγματα μόνος σου».
ΓΙΑ ΜΑΣ, τα 12 χρόνια είναι πίσω μας… Και λέω «μας» γιατί η ελληνίδα μανούλα μυαλό δεν βάζει ποτέ: «Δε γράψαΜΕ καλά, την Παρασκευή δίνουΜΕ Χημεία, στα Αρχαία ζήτημα αν θα πάρουΜΕ τη βάση!» Μπροστά ΜΑΣ είναι οι σπουδές και η αγορά- λέμε καμιά σαχλαμάρα να περάσει η ώρα- εργασίας!
Η περίφημη «δωρεάν Παιδεία» στη χώρα μας μεταφράζεται σε «δεν υπάρχει φράγκο». Γέλασα πάαααρα πολύ όταν είχα δει τον Καραμανλή να εγκαινιάζει το- και καλά!- πρότυπο σχολειό με τα λάπτοπ. Σε ποια χώρα ζούσε αυτός ο άνθρωπος, σε ποια ήπειρο, ποιον πλανήτη, ποιο ηλιακό σύστημα;
Εδώ υπάρχουν δημόσια σχολεία που τα ντουβάρια τους είναι σαν κεφαλογραβιέρα Ηπείρου. Υγρασία, εγκατάλειψη, διάλυση.
Αυτά δεν είναι σχολεία, είναι παραπήγματα. Και τι θα κάνεις τώρα εσύ;
Θα πας στην παράγκα του Καραγκιόζη να βάλεις το λάπτοπ; Δεν παίρνεις καλύτερα μια ταβανόβουρτσα και ένα πεντόκιλο μπογιά να σηκώσεις τα μανίκια;
Αλλο ακανθώδες: Οι σάκες των παιδιών!
Τα ταλαίπωρα πιτσιρικάκια φορτώνονται του Σίσυφου τον βράχο. Δεν είναι τυχαίο ότι τα περισσότερα καταλήγουν με σκολίωση. Ολοι εσείς που καταρτίζετε τη διδακτέα ύλη, έχετε πάρει τη σάκα του ΔΙΚΟΥ ΣΑΣ παιδιού να τη βάλετε στη ζυγαριά; Κι αν σας βγει λιγότερο από 28 κιλά, να μου τρυπήσετε τη μύτη!
Αλλο ακανθώδες: Τα βιβλία! Δεν γνωρίζω αν υπάρχει ακόμα εκείνο το «θεσπέσιο» βιβλίο Ιστορίας της ΣΤ΄ Δημοτικού που έφαγε στη μάπα η γενιά του γιου μου! Αυτό που «κάλυπτε» χρονικά μια περίοδο από την Αλωση της Κωνσταντινούπολης το 1453 μέχρι ΚΑΙ την ένταξη της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή Κοινότητα. Και μέσα σε δυο τρεις σελίδες «ξεπέταγε» τα 400 χρόνια «σκλαβιά και φυλακή»: Σούλι, Μεσολόγγι, Μανιάκι, Ιταλούς, Γερμανούς, Κατοχή, χούντα, μεταπολίτευση, όλα στο μπλέντερ της ισοπέδωσης.
Επιγραμματικά, τάκα τάκα κι όξω απ΄ την πόρτα. Αυτό δεν ήταν βιβλίο Ιστορίας, μενού σε φαστφουντάδικο ήταν!
Αλλο ακανθώδες: Η παπαγαλία! Απ΄ την εποχή μου μέχρι σήμερα, όποιος μαθητής δεν διαθέτει φωτογραφική μνήμη (που σημαίνει ότι αποτυπώνει το ένα λεπτό και τα ξεχνάει το επόμενο) την έβαψε! Ακόμα και τώρα, ακόμα και το 2010, η Παιδεία προσπερνάει την ουσία και εμμένει στην αποστήθιση.
Αλλο ακανθώδες: Τα ωράρια! Κάποτε πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι οι πιο σκληρά εργαζόμενοι Ελληνες είναι τα παιδιά! Το σύστημα είναι τόσο διάτρητο που αν δεν υπήρχε το δεκανίκι της παραπαιδείας κανένας μαθητής δεν θα την έβγαζε καθαρή.
Ξηλώνονται, λοιπόν, οι φουκαράδες οι γονείς στα ιδιαίτερα και στα φροντιστήρια. Και τρέχουν τα παιδιά με τη γλώσσα έξω. Τρέχουν έναν μαραθώνιο με συγκεκριμένη αφετηρία και αόριστο τερματισμό. Οποιος αντέξει, όσο αντέξει, αν αντέξει!
Αλλο ακανθώδες: Οι απουσίες! Να εξηγούμαστε, για να μην παρεξηγούμαστε. Ενα σχολείο οφείλει να ελέγχει τους κοπανατζήδες! Αλλο αυτό όμως κι άλλο να τη βγάζουμε γονείς και παιδιά 12 χρόνια με ένα μπακαλοτέφτερο στο χέρι, να υπολογίζουμε τις ώρες και να στέλνουμε τα παιδιά μας με πυρετό, σερνάμενα, ερείπια! Πόσο απαράδεκτο είναι αυτό; Σε ποια αντικοινωνική, ανεύθυνη συμπεριφορά μάς ωθεί το ίδιο το κράτος; Να βήχει το παιδί μας και να κολλάει όλη η υπόλοιπη τάξη;
Πολλά τα ακανθώδη, λίγος ο χώρος της τελευταίας σελίδας… Μια άλλη φορά θα μιλήσουμε για τη «φιλοσοφία του 19,5».
Για τα δικαιώματα που ΔΕΝ έχουν τα παιδιά που δεν είναι αριστούχοι… Αλλά παρ΄ όλα αυτά έχουν όνειρα, φιλοδοξίες, σχέδια για τη ζωή τους…
Θα μιλήσουμε για την έλλειψη επαγγελματικού προσανατολισμού, την έλλειψη ενημέρωσης πάνω σε θέματα που αφορούν σε ναρκωτικά, αλκοόλ, ουσίες κι όλα τα συναφή.
ΘΑ ΜΙΛΗΣΟΥΜΕ… Θα φωνάξουμε… Γιατί, κυρίες και κύριοι, σας παραδίδουμε ό,τι πολυτιμότερο: τα παιδιά μας! Και δεν λέμε να τραβήξετε εσείς όλο το κουπί. Το σπίτι, η οικογένεια έχουν υποχρεώσεις. Ομως κάποτε πρέπει να συνεργαστούμε… Να συντονιστούμε… Κάποτε- να διακτινιστούμε στον ίδιο πλανήτη!
Γιατί μπορεί η λέξη «παιδεία» να είναι παράγωγο του ρήματος «παιδεύω», αλλά μάλλον κάποιοι έχουν μπερδέψει τις έννοιες… Αλλά μάλλον κάποιοι έχασαν το ετυμολογικό τους λεξικό.
Οποιος το βρει, παρακαλείται να προσέλθει στις πληροφορίες! Μπας και!..
Key Data in Education in Europe 2009 Η συγκεκριμένη μελέτη δεν προσφέρεται για βιαστικά συμπεράσματα. Υπενθυμίζω την ύπαρξη αυτού του παρατηρητηρίου ώστε όταν την επόμενη φορά ακούσετε μία επίσημη ενημέρωση για το τι γίνεται εκπαιδευτικά στην υπόλοιπη Ευρώπη, θα μπορείτε να ανατρέξετε σε επίσημες πηγές.
«Καθημερινά έχω πρόσβαση σε μια τράπεζα ταινιών και ντοκιμαντέρ. Σερφάρω στο Ιντερνετ με πολύ μεγάλη ταχύτητα, παρακολουθώ δορυφορικά κανάλια και οργανώνω τη δουλειά μου διαδικτυακά».
Κάτοικος του πρώτου ιντερνετικού οικισμού στην Ελλάδα, μόλις δύο χιλιόμετρα έξω από την πόλη της Κοζάνης, ο κ. Ηλίας Μωυσιάδης εξηγεί στα «ΝΕΑ» πώς είναι να ζεις στην καρδιά της τεχνολογίας. Οι 250 οικογένειες που ζουν στον οικισμό της Πρότυπης Ζώνης Ενεργούς Πολεοδομίας είναι οι πρώτες στη χώρας μας στα σπίτια των οποίων δεν φθάνουν καλώδια χαλκού του ΟΤΕ, αλλά απευθείας το υπερσύγχρονο δίκτυο οπτικών ινών.
«Νιώθω τυχερός που εγκαταστάθηκα στον οικισμό πριν από τέσσερα χρόνια. Εξηγώ σε φίλους τις ψηφιακές παροχές που έχω και δεν με πιστεύουν», λέει ο κ. Μωυσιάδης, ιατρικός επισκέπτης στο επάγγελμα.
Μαζί με τους υπόλοιπους κατοίκους του πρώτου χάι-τεκ οικισμού, απολαμβάνει υπηρεσίες Διαδικτύου, τηλεοπτικών προγραμμάτων κατ΄ επιλογήν, εικονοτηλεφώνου και τηλεκπαίδευσης και το κυριότερο, σε ταχύτητες εκατοντάδες φορές γρηγορότερες από την τεχνολογία ενσύρματης παροχής ψηφιακών υπηρεσιών.
«Το σπίτι μου έχει γεμίσει καλώδια. Δεν ήμουν εξοικειωμένος με την τεχνολογία, όμως πλέον αρχίζω να μαθαίνω. Κατεβάζω δωρεάν ταινίες, σερφάρω στο Διαδίκτυο και μιλάω με τους γείτονές μου με εικονοτηλέφωνο», εξηγεί ο κ. Τάσος Γιούρας, ιδιοκτήτης εστιατορίου.
Ο πρώτος ιντερνετικός οικισμός στην Ελλάδα παρουσιάζεται επίσημα σήμερα στην Κοζάνη, με αφορμή την 3η συνεδρίαση του Συμβουλίου Ψηφιακών Πόλεων Κεντρικής Ελλάδας (Cities Νet). «Κάποτε οι παππούδες μας βάδιζαν σε χωματόδρομους, τώρα οδηγούμε σε λεωφόρους. Αυτή είναι η αντιστοιχία μεταξύ των καλωδίων χαλκού και του δικτύου οπτικών ινών», δηλώνει χαρακτηριστικά στα «ΝΕΑ» η αντιδήμαρχος Κοζάνης κ. Νούλα Τουμπουλίδου. Η δημοτική αρχή Κοζάνης άρχισε τη μελέτη και κατασκευή του έργου, που χρηματοδοτήθηκε από το πρόγραμμα Κοινωνία της Πληροφορίας, στις αρχές της δεκαετίας του ΄90.
Ο οικισμός αποτελείται από εργατικές κατοικίες όπου διαμένουν 250 οικογένειες. Εκτός από τα βασικά δίκτυα (ηλεκτροδότηση, αποχέτευση κ.ά.), ο οικισμός επιλέχθηκε για τη λειτουργία πρωτοποριακών για τα ελληνικά δεδομένα τεχνολογικών εφαρμογών. Οι μαθητές μπορούν να συμμετέχουν σε πρόγραμμα τηλεκπαίδευσης, μέσω του οποίου μπορούν να παρακολουθούν δωρεάν διαδραστικά μαθήματα Πληροφορικής, να αναζητούν πληροφορίες για σχολικές εργασίες, να επικοινωνούν μεταξύ τους ή με τους καθηγητές τους.
Παράλληλα, στο πλαίσιο των ψηφιακών έργων του Δήμου Κοζάνης, έχει τεθεί εδώ και δύο μήνες σε εφαρμογή πρόγραμμα τηλε-εργασίας, μέσω του οποίου οι προνομιούχοι κάτοικοι του πρότυπου οικισμού μπορούν να εργάζονται εξ αποστάσεως σε εταιρείες και επιχειρήσεις εκτός νομού.
Τις λογοτεχνικές ιστοσελίδες που έχει δημιουργήσει για τους Νίκο Καββαδία, Στρατή Τσίρκα, Γιάννη Ρίτσο, Νίκο Γαβριήλ Πετζίκη και Μ. Καραγάτση παρουσίασε το ΕΚΕΒΙ. Οι ιστοσελίδες κατασκευάστηκαν τα τελευταία χρόνια, στο πλαίσιο ειδικών επετειακών αφιερωμάτων.
Τα ψηφιακά αρχεία-αφιερώματα του ΕΚΕΒΙ θα εμπλουτίζονται συνεχώς με ιστοσελίδες για μεγάλους λογοτέχνες που τιμήθηκαν στο παρελθόν (2005 – Γιώργος Θεοτοκάς, 2004 – Νίκος Καζαντζάκης, 2003 – Κωστής Παλαμάς, 2001 – Ανδρέας Εμπειρίκος, Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, Γρηγόριος Ξενόπουλος, Άγγελος Σικελιανός, 2000 – Γιώργος Σεφέρης) αλλά και για τους επόμενους που θα ακολουθήσουν.
Επίσης, το ΕΚΕΒΙ ψηφιοποιεί τα επετειακά λευκώματα που έχει εκδώσει για όλους τους παραπάνω λογοτέχνες και θα τα αναρτήσει στον κόμβο του.
Αξίζει να σημειωθεί για το ψηφιακό αρχείο «Γιάννης Ρίτσος», ότι είναι η πρώτη φορά που δημιουργείται για κάποιον συγγραφέα ένα τόσο πλήρες αρχείο, προϊόν μακρόχρονης μελέτης και έρευνας τόσο της επιμελήτριας της ιστοσελίδας (της φιλολόγου Αγγέλας Γιώτη) όσο και όλης της ομάδας των μελετητών και ερευνητών που απαρτίζουν την οργανωτική επιτροπή για τον σχεδιασμό και την υλοποίηση του εορτασμού του Έτους Ρίτσου 2009.
Ιστοσελίδα γνωριμιών εγκαινίασε διαδικτυακή τράπεζα σπέρματος και ωαρίων, στην οποία τα μέλη της μπορούν να αναζητήσουν το… ιδανικό γενετικό υλικό για τους απογόνους τους.
Η ιστοσελίδα BeautifulPeople.com θα μπορούσε να είναι μία από τις δεκάδες διαδικτυακές υπηρεσίες γνωριμιών, με τη διαφορά ότι για να είναι κάποιος μέλος της, απαραίτητη προϋπόθεση είναι να είναι και όμορφος/η, σύμφωνα με τους ψήφους των υπόλοιπων μελών. Αυτό το χαρακτηριστικό ήταν και ο λόγος που η υπηρεσία προσέλκυσε το ενδιαφέρον των μέσων ενημέρωσης στην αρχή λειτουργίας, αλλά και μετά την απαγόρευση πρόσβασης σε 5.000 μέλη της που είχαν βάλει κιλά μετά τις διακοπές. Εξηγώντας τη συγκεκριμένη ενέργεια, ο ιδρυτής του Beautiful People, Ρόμπερτ Χίντζε είχε δηλώσει: «Το να αφήσουμε τους χοντρούληδες να περιφέρονται στην ιστοσελίδα απειλεί το επιχειρηματικό μας μοντέλο και την κεντρική ιδέα ύπαρξης της υπηρεσίας μας».
Η ιστοσελίδα προχώρησε ένα βήμα παραπέρα, δημιουργώντας μια υπηρεσία που επιτρέπει στα μέλη και μη-μέλη να αξιολογήσουν τα ιδανικά χαρακτηριστικά ενός μωρού. Πίσω από τη νέα πρωτοβουλία δεν υπάρχει κάποιο οικονομικό όφελος για την υπηρεσία, σύμφωνα με στελέχη του Beautiful People. «Κάθε γονιός θα ήθελε το παιδί του να είναι προικισμένο με διάφορες αρετές και χαρακτηριστικά, με την ομορφιά να περιλαμβάνεται σε αυτές. Για ένα site του οποίου τα μέλη ανταγωνίζονται τον Μπραντ Πιτ και την Αντζελίνα Τζολί σε ομορφιά, υπάρχει προφανώς αυξημένη ζήτηση για μια τέτοια υπηρεσία», σχολίασε ο γενικός διευθυντής, Γκρέγκ Χότζ.
Ο Χίντζε συμπλήρωσε ότι αρχική σκέψη ήταν να περιοριστεί η χρήση της υπηρεσίας μόνο στα όμορφα μέλη του site. «Σκεφτήκαμε όμως ότι τελικά, ακόμη και οι άσχημοι, θα ήθελαν να φέρουν όμορφα παιδιά στον κόσμο και ότι δεν μπορούμε να είμαστε εγωιστές με τα γονίδιά μας». Σύμφωνα με τη σχετική ανακοίνωση, το Beautiful People έχει περισσότερα από 600.000 μέλη από 190 χώρες, τα οποία μπορούν να χρησιμοποιήσουν τη νέα υπηρεσία για να γνωρίσουν άλλα μέλη που ενδιαφέρονται να αποκτήσουν οικογένεια.
Όταν η γλώσσα σου παύει να υφίσταται, παύεις κι εσύ να “είσαι”. Γίνεσαι ένας “άλλος”. Και αυτό είναι τραγωδία που εισβάλλει στο παγκόσμιο πολιτιστικό και πολιτισμικό σύμπαν. Γιατί, όταν μια γλώσσα καταστρέφεται, μαζί της καταστρέφεται και ένας τρόπος αποκάλυψης του αθέατου. Όταν μια γλώσσα καταντάει ένα σύμφυρμα συναρθρωμένων και εξαρθρωμένων ήχων, τότε η δόξα του ανθρώπου καταντάει εθισμός σε έναν συγκεκριμένο τύπο ηχοβολισμού και τίποτε περισσότερο. Και τότε κάνει πάρτι ο φόβος. Σε άψογα ελληνικά δε. Κι εσύ δεν έχει τρόπο να αντισταθείς, γιατί δεν έχεις Λόγο. Τρόπο γλώσσας, που θα πει τρόπο ύπαρξης. Ας πούμε η εξαίρετη κυρία Φωτεινή Τσαλίκογλου. Έχει απόλυτο δίκιο όταν λέει “ν’ αντισταθούμε στην εξαθλίωση του φόβου”. Χίλιες φορές έχει δίκιο. Ο φόβος είναι η εξαθλίωση του όντος. Αλλά πώς να αντισταθούμε αφού εξαχρειώνεται ολοένα και περισσότερο το μεγαλύτερο όπλο που διαθέτουμε: η γλώσσα μας. Όταν η κατανοητή γλώσσα γίνεται γενεσιουργός αιτία του φόβου, πώς να αντισταθείς στην εξαθλίωση του φόβου. Δεν μιλώ φυσικά για τα φληναφήματα περί λεξιπενίας και τα υπόλοιπα βλακώδη έως και φασιστικά που συνοδεύουν τις στερεοτυπίες περί την ελληνική γλώσσα και το χαμένο κλέος της.
Εδώ μιλάμε για τη συστηματική (και συστημική) προσπάθεια της εξουσίας να εκβάλει τα νοήματα από το φυσικό τους πεδίο, που είναι ο ατομικός και ο κοινωνικός άνθρωπος, και να τα αποχαλινώσει μέσα στην αοριστία στη στυγνή ασάφεια. Ναι. Ακριβώς. Στυγνή. Γιατί δεν έχει στόχο να μεταλαμπαδεύσει, να εξανθρωπίσει, να εγείρει. Έχει σκοπό να υποτάξει. Και για να μην παρεξηγούμαστε: η ασάφεια και η αοριστία είναι πολύτιμες κατακτήσεις στην ποιητική του Λόγου με εξαίσια αποτελέσματα. Η στυγνότητα προκύπτει από τον ανασκολοπισμό του περιεχομένου τους. Από τον υποβιβασμό τους σε απλή (εξαχρειωμένη, δηλαδή) τεχνική της εξουσιαστικής γλώσσας.
Εννοώ ότι έχω την εντύπωση ότι όλες αυτές οι μεταρρυθμίσεις που έγιναν ασμένως δεκτές από την πλειοψηφία των δημοσιογράφων έχουν αναγγελθεί αρκετές φορές στο παρελθόν. Περίεργο πράγμα δεν τηρούν αρχεία οι εφημερίδες;
Αλήθεια αυτές οι συνθετικές εργασίες δεν είχαν εισαχθεί με τη μεταρρύθμιση Αρσένη; Γιατί δεν υλοποιήθηκαν ποτέ; Φταίνε οι τεμπέληδες εκπαιδευτικοί; Μήπως οι συνθετικές εργασίες χρειάζονται και ενημερωμένες βιβλιοθήκες; Πόσα σχολεία διαθέτουν σχολικές βιβλιοθήκες; Πότε ενημερώθηκαν τελευταία φορά; οι υπάρχουσες θα λειτουργήσουν την επόμενη χρονιά με τις περικοπές των αποσπάσεων; Εκτός εάν εννοούμε εκπόνηση ερευνητικής εργασίας το κόψε από το διαδίκτυο-ράψε- τύπωσε με το όνομά μου. Κι αν αυτό το ονομάσουμε εκπαιδευτική καινοτομία να μου το πείτε γιατί έχω καιρό να γελάσω…
Ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας. Η παιδεία θέλει μακροπρόθεσμη επένδυση και δέσμευση. Μέχρι στιγμής έχουμε δει αποσπασματικές εξαγγελίες που απέχουν από τα αιτήματα της εκπαιδευτικής κοινότητας.
Αναρωτιέμαι τα πορίσματα εκείνου του πολυδιαφημισμένου διαλόγου για την παιδεία μελετήθηκαν από τους σχεδιαστές αυτής της μεταρρύθμισης;
Μπορεί κανείς να ισχυριστεί ότι δεν γίνονται θαύματα σήμερα; Κι όχι βέβαια στον χώρο της θρησκευτικής πίστης, όπου η ανθρώπινη αδυναμία καταφεύγει με την ελπίδα της δικαίωσης ή της προστασίας, αλλά σ’ εκείνον του κοινωνικού γίγνεσθαι, και δη της Παιδείας, πιο σημαντικού κι ευαίσθητου καθ’ ολοκληρίαν.
Σ’ ένα Δημοτικό Σχολείο, λοιπόν, το 2ο Βριλησσίων, γίνεται εδώ και τρία χρόνια μια θαυμάσια προσπάθεια, που τα χαρακτηριστικά του θαύματος δεν είναι υπερφυσικά, αλλά καθαρά ανθρώπινα. Όλο το εγχείρημα οφείλεται σε έναν δάσκαλο, τον διευθυντή του σχολείου, και στο μεράκι του, και φυσικά το αποτέλεσμα είναι ανάλογο της Παιδείας του. Έχει βέβαια προηγουμένως όλη η προσπάθειά του αγκαλιαστεί με αγάπη και ζήλο από τους άξιους ως επί το πλείστον συνεργάτες του, που τύχη αγαθή(;) τον περιβάλλουν.
Επίκεντρο όλων των προσπαθειών είναι ο πολιτισμός, ο σύγχρονος ελληνικός πολιτισμός -κι όχι ο πολτοποιημένος που προσφέρεται στους τουρίστες-, του οποίου η τύχη έχει αφεθεί, όπως και του ακροτελεύτιου άρθρου του Συντάγματος (η τήρηση), στον πατριωτισμό των Ελλήνων. Το κράτος με πολλά λόγια, λίγα χρήματα, και σχεδόν καθόλου έργα, δυστυχώς και ευτυχώς, απέχει. Το πεδίο έτσι (ευτυχώς) μένει ελεύθερο και οι άξιοι δάσκαλοι, όπως στην εν λόγω περίπτωση, αναπτύσσουν τότε πρωτοβουλίες πέραν του προγράμματος του υπουργείου της διά βίου μάθησης (όπως λέμε π.χ. ακρωτήριο της Καλής Ελπίδας). Ενώ στα πιο πολλά σχολεία (δυστυχώς), οι δάσκαλοι, ακολουθώντας την πεπατημένη επίσημη διά βίου διδασκαλία, αρκούνται στο να τηρούν το γράμμα του εκπαιδευτικού προγράμματος (και πάλι ναι, και πάλι όχι…).
Αλλά είναι προτιμότερο, αντί να μεμψιμοιρούμε, να προβάλλουμε το έργο αυτού του σχολείου, μήπως ανοίξουν κι άλλοι ουρανοί στα παιδικά τα μάτια. Γιατί μιλάμε για την πολυτιμότερη ηλικία του ανθρώπου, τα μοναδικά χρόνια της αθωότητας, που όλοι τα επικαλούνται όταν έχουν φύγει, αλλά σχεδόν κανείς δεν φροντίζει για τα ίδια χρόνια, των άλλων, πριν φύγουν… Το φετινό πρόγραμμα του 2ου Δημοτικού Σχολείου Βριλησσίων είχε τον τίτλο: «Ιχνηλατώντας τη ζωή μέσα από την ποίηση». Αρκετά φιλόδοξο, και εκ πρώτης όψεως βαρύ για παιδιά 6-12 ετών, αλλά όμως όλα όπως φαίνεται είναι θέμα και τόλμης και κατάλληλων χειρισμών, ώστε το συνολικό αποτέλεσμα, για παιδιά, γονείς, δασκάλους και προσκεκλημένους των, που είναι ταυτόχρονα πομποί και δέκτες, να είναι όχι άριστο, ούτε αόριστο, αλλά εκείνο που όλους στο τέλος, με την ίδια ή όχι σειρά, τους γεμίζει.
Όλος ο Μάρτιος καλύφθηκε από έντεκα ποιητές, που επισκέπτονταν διαδοχικά τις έξι τάξεις και των δύο τμημάτων, απάγγειλαν ποιήματα και συνομίλησαν με τα παιδιά. Το ίδιο έγινε με επτά συγγραφείς παιδικών βιβλίων, αλλά και με θεατρικά δρώμενα και παραστάσεις, προβολή ταινιών, παραμύθι, ζωγραφική και τραγούδι. Στο τέλος όλης της προσπάθειας -22 Μαρτίου, την επομένη της ημέρας της Ποίησης- στήθηκε μια πανηγυρική συνέλευση όλων των παραγόντων με τη μορφή γιορτής. Το πρόγραμμα χορταστικό (σχεδόν εξαντλητικό). Απήγγειλαν ποιήματα οι ποιητές, οι δάσκαλοι και τα παιδιά. Έπαιξαν όργανα (πιάνο, κιθάρα, μπουζούκι, 2 σαντούρι και νταούλι), τραγούδησαν δάσκαλοι και μαθητές, χώρια και μαζί (μόνο που δεν χόρεψαν) κι η αίθουσα των διακοσίων ατόμων αφέθηκε και την ταξίδεψαν οι γλυκιές φωνές μαθητών και δασκάλων. Τι «Άρνηση» και «Δρόμοι παλιοί» του Θεοδωράκη, τι «Κέλομαί σε Γογγύλα» και «Μια φορά κι έναν καιρό» του Χατζηδάκι, κι ώς το «Ιδανικός κι ανάξιος εραστής» του Σπανού και το «Πρωινό τσιγάρο» του Μαυρουδή, και τόσα ακόμη άλλα επιλεγμένα τραγούδια. Όσο για τους ποιητές (ων ουκ έστι αριθμός, ως γνωστόν, και εις πείσμα των αζήτητων βιβλίων τους), επειδή οι ίδιοι δεν αγαπούν και τόσο τους αριθμούς, αρκούμαι να αναφέρω μόνο πως, πέραν των καθιερωμένων, ακούστηκαν και οι νεότεροι, Κωσταβάρας, Αλεξάκης και Λυκιαρδόπουλος.
Εδώ θα πρέπει, για λόγους δικαιοσύνης, να αναφερθούν, αφενός το όνομα του διευθυντού, Θεόφιλου Τζώρτζη, κι αφετέρου εκείνα της πολιτιστικής ομάδας του σχολείου, όπως αναγράφονται στο πρόγραμμα: Λευκή Σιμάτου, Γιώργος Μιχαλαριάς, Γιάννης Τσουρουνάκης και Μαίρη Φακή, οι οποίοι εργάστηκαν σκληρά για την ποιότητα και την επιτυχία του προγράμματος, (λόγω χώρου έχουν παραλειφθεί πολλές σημαντικές λεπτομέρειές του).
Ως καλεσμένος μεταξύ των ποιητών, αισθάνομαι την ανάγκη να κάνω γνωστή αυτή την περίπτωση, όχι τόσο σαν ένα παράδειγμα προς μίμηση -γιατί αυτά πετυχαίνουν μόνον όσο είναι πρωτότυπα- όσο γιατί πήρα περισσότερα απ’ όσα έδωσα, αλλά κυρίως για να δείξω το χάσμα που την χωρίζει απ’ το υπόλοιπο μεγάλο κομμάτι της εκπαίδευσης, και δη της βασικής, καθώς, φεύγοντας από τη γιορτή, είχε σφηνωθεί στον νου μου η φράση ενός μαθητού μικρής τάξης, που προβλήθηκε κάποια στιγμή στην οθόνη μαζί με άλλες, και η οποία συνόψιζε τους στίχους όλων των ποιημάτων που ακούστηκαν αυτή τη βραδιά – και πιο πέρα. Και η φράση ήταν: «Μου αρέσουν οι λέξεις»!
«Ανεπιθύμητοι» φαίνεται να είναι πολλοί γονείς στα σάιτ κοινωνικής δικτύωσης στα οποία συμμετέχουν τα παιδιά τους. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ένα από τα τέσσερα αντίστοιχα γκρουπ στο Facebook με τον τίτλο «For the love of god- don΄t let parents join Facebook», το οποίο έχει συγκεντρώσει το ενδιαφέρον 8.416 μελών. Ανάμεσά τους, μαθητές και φοιτητές που προσπαθούν να σταματήσουν την ένταξη των γονιών στο Διαδίκτυο και ιδιαίτερα εκείνων που «κατασκοπεύουν» τα παιδιά τους.
Παίρνουν μέτρα
Με τον αριθμό των γονιών που φτιάχνουν λογαριασμό στο Facebook να αυξάνεται, οι μικροί «Facebookers» ψάχνουν να βρουν τρόπους για να κρυφτούν από το «άγρυπνο βλέμμα» τους. Σύμφωνα με τον κ. Στρέτζο, ένας τρόπος για να «προστατευτούν» είναι να περιορίσουν τις πληροφορίες στο προφίλ τους, αλλάζοντας για παράδειγμα ορισμένες ρυθμίσεις ή να «μετακομίσουν» σε διαφορετικό ιστότοπο. «Τα παιδιά μεγαλώνοντας διαφοροποιούνται από τη γονεϊκή κουλτούρα και κάθε γενιά έχει τον δικό της κόσμο και τους δικούς της κώδικες. Ο,τι συμβαίνει στη ζωή, ισχύει και στο Διαδίκτυο. Με τον ίδιο ακριβώς τρόπο διακρίνεται κι εκεί η τάση των παιδιών να έχουν τον δικό τους χώρο» υποστηρίζει ο κοινωνιολόγος.
Στην αρχή, η «εισβολή» των γονέων στο Διαδίκτυο χαιρετίστηκε θετικά. Πολλοί θεώρησαν πως μία τέτοια κίνηση ήταν αρκετά «πρωτοποριακή», μιας και γονείς και λοιποί συγγενείς έρχονταν κοντά στους νέους και μιλούσαν ανοιχτά μαζί τους. Δεν πέρασε πολύς καιρός όμως και τα αποτελέσματα τέτοιων επαφών κάνουν την εμφάνισή τους στο σάιτ myparentsjoinedfacebook.com. Εκεί θα δει κανείς να καταγράφονται καυστικά σχόλια και παρατηρήσεις γονέων με στόχο τη… συμμόρφωση και νουθεσία των τέκνων τους. «Μπήκαν οι γονείς σου στο Facebook; Συγχαρητήρια, μόλις καταστράφηκε η ζωή σου και επίσημα!» είναι γραμμένο με μεγάλα γράμματα στην αρχική σελίδα. Λίγο πιο κάτω παρουσιάζονται τα πρώτα μηνύματα «λογοκρισίας», καθώς και παρακάλια γονιών στα αιτήματα φιλίας προς τα παιδιά τους. «Κάνε με φίλη σου, ακόμα κι αν είμαι η μαμά σου, σε παρακαλώ…» γράφει η κυρία Β.
Διαβάζω στα Νέα: Η Ιταλία, εναρμονιζόμενη με την σχετική κοινοτική οδηγία, θα ζητήσει από την 1η Αυγούστου από τους εργοδότες να ελέγξουν τον βαθμό του στρες των εργαζομένων τους.
Με τη μέτρηση του στρες η ιταλική κυβέρνηση ελπίζει ότι θα βελτιωθεί η ποιότητα ζωής και θα ενισχυθεί η παραγωγικότητα των υπαλλήλων στους χώρους εργασίας.
Η πρώτη πειραματική φάση του νέου τεστ για το στρες στο επαγγελματικό περιβάλλον ξεκίνησε ήδη από το ιταλικό Εθνικό Σύστημα Υγείας. Μάλιστα μετά την πραγματοποίησή του, η παραγωγικότητα των εργαζομένων στα κέντρα υγείας της πόλης Κούνεο-κοντά στο Τορίνο-αυξήθηκε κατά 27%.
«Κύρια πρόκληση – επισημαίνουν οι ψυχολόγοι που έχουν αναλάβει τη σύνταξη των ερωτηματολογίων κατά του στρες- είναι να διαχωριστούν με σαφήνεια τα διάφορα προβλήματα που μπορεί να δημιουργούνται στο χώρο εργασίας, από εκείνα της προσωπικής ζωής και να μη γίνει σύγχυση του στρες με κάτι διαφορετικό, όπως οι προσωπικές αντιπάθειες».
Τα 30 δισ. ευρώ το κόστος των αναρρωτικών λόγω στρες
Όπως επισημαίνει ο ιταλικός Τύπος, το γεγονός ότι το νέο τεστ συμπίπτει με περίοδο παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, μπορεί να δημιουργήσει πρόσθετες δυσκολίες. Μπορεί όμως και να βοηθήσει στο να μειωθούν σημαντικά οι αναρρωτικές άδειες και η απώλεια χιλιάδων ωρών εργασίας.
Στη Γαλλία, την Ιταλία και τη Γερμανία, το 2007, το κόστος από τις «άδειες λόγω στρες» ξεπέρασε τα 30 δισεκατομμύρια ευρώ.
Οι χρυσοί κανόνες
Σύμφωνα με τους ειδικούς, υπάρχουν κάποιοι χρυσοί κανόνες οι οποίοι θα πρέπει πάντα να τηρούνται σε κάθε είδους επιχειρήσεις και υπηρεσίες και αυτοί είναι οι εξής: η συμμετοχή των υπαλλήλων στη χάραξη της νέας στρατηγικής και στην υλοποίησή της, το να υπάρχει προοπτική εξέλιξης, να επιδιώκονται θετικές διαπροσωπικές σχέσεις ενώ τα στελέχη θα πρέπει να στέλνουν το μήνυμα ότι μπορούν να ηγηθούν με αποφασιστικότητα κάθε νέας προσπάθειας. Σε διαφορετική περίπτωση είναι πολύ πιθανό οι εργαζόμενοι να απειλούνται από το στρες.
Δεν θα ήταν καλή ιδέα να μετρηθεί και το στρες των εκπαιδευτικών; ιδιαίτερα μετά από τις επιθέσεις αγάπης που δέχθηκαν το τελευταίο χρονικό διάστημα;
«Ο χρόνος δεν είναι χρήμα», λέει η 29χρονη Νικιάννα Σιάνου. «Καθετί υλικόκάποτε τελειώνει. Το συναίσθημα, όμως,όταν επενδύεις τον χρόνο σου για να βοηθήσεις κάποιον χωρίς αντάλλαγμαείναι ανεκτίμητο». Η Νικιάννα είναι φωτογράφος και ένα από τα περίπου 50 μέλη του freeconomy community Αthens ή, αλλιώς, της κοινωνίας τού δωρεάν στην Αθήνα, μιας ομάδας που έχει συγκεντρώσει Αθηναίους όλων των ηλικιών και βαλαντίων με έναν σκοπό: να προσφέρουν δωρεάν υπηρεσίεςσε όποιον τους τις ζητήσει.
Oλα άρχισαν από ένα διαδικτυακό φόρουμ για το περιβάλλον, λέει στα «ΝΕΑ» ο 28χρονος Παναγιώτης Κάντας. «Εκεί συναντηθήκαμε το 2009. Φέτος τον Απρίλιο ανακαλύψαμε τον Μαρκ Μπόιλ, τον άγγλο ακτιβιστή από το Μπρίστολ, ο οποίος έχει καταφέρει να ζήσει χωρίς χρήματα για 18 μήνες και έφερε στο προσκήνιο κάτι που εμείς κάναμε εδώ και χρόνια», λέει. Ολοι τους βοηθούσαν εθελοντικά όπου χρειαζόταν πολύ πριν συνδέσουν την ομάδα τους με τη φιλοσοφία του Μπόιλ, λέει ο Παναγιώτης.
Μπέιμπι σίτινγκ, καλλιέργεια λαχανικών σε κήπο στα Μελίσσια, μαθήματα Ισπανικών, θεραπείες ρεφλεξολογίας ή και η δωρεάν διάθεση εξοχικού στη Ζάκυνθο για διακοπές είναι μερικές από τις υπηρεσίες που προσφέρουν τα μέλη της αθηναϊκής κοινότητας. Η οικονομική κρίση, λένε, «μας ώθησε να προσφέρουμε το μεράκι μας δωρεάν». Διαφημίζουν τις ικανότητές τους (skills) στην επίσημη ιστοσελίδα του Μαρκ Μπόιλ (www. justfortheloveofit. org), όπου άλλοι έλληνες χρήστες μπορούν αφού εγγραφούν να κάνουν μια απλή αναζήτηση και να βρουν ποιος freeconomist βρίσκεται πιο κοντά στο σπίτι τους.
«Για μήνες έκανα δωρεάν μαθήματα Φυσικής, Μαθηματικών και Χημείας σε 12 μαθητές λυκείου περνώντας τρεις και τέσσερις ώρες με τον καθένα», λέει στα «ΝΕΑ» η 25χρονη Νίνα Βουράκη, φοιτήτρια στο Τμήμα Χημικών Μηχανικών του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου, η οποία αποφάσισε να ξοδέψει στα μαθήματα όλο τον ελεύθερο χρόνο της. Οπως λέει ο Παναγιώτης του έχουν ζητήσει να επισκευάσει ηλεκτρονικούς υπολογιστές σε γραφεία, να βάψει τοίχους, να βοηθήσει σε οικοδομικές εργασίες, ακόμη και να κάνει τον σοφέρ για κάποιον επιχειρηματία από τον Παναμά. «Δεν είναι χάσιμο χρόνου, είναι επένδυση», συμφωνούν και οι δύο. «Οταν προκύπτει μια δουλειά, προκύπτει οπότε ακόμα και αν δεν έχεις χρόνο, μπορείς να βρεις. Ας κόψεις τον καφέ ή τον ύπνο», λέει γελώντας ο Παναγιώτης.
Ο 30ΧΡΟΝΟΣ οικονομολόγος Μαρκ Μπόιλ ζει μόνος σε ένα τροχόσπιτο σε μια οργανική φάρμα λίγα χιλιόμετρα έξω από το Μπρίστολ στην Αγγλία. Οπως λέει στα «ΝΕΑ», έχει καταφέρει με επιτυχία εδώ και 18 μήνες να «αποτοξινωθεί από τα χρήματα», τα οποία χρησιμοποίησε μόνο μία φορά στην αρχή του εγχειρήματός του για να αγοράσει ένα ηλιακό πάνελ για το τροχόσπιτό του. Μένει μόνος και λέει πως δεν έχει κοπέλα. Μια καθημερινή μέρα για τον Μπόιλ περιλαμβάνει τα πάντα, εκτός από τις τυπικές ώρες γραφείου. Το γραφείο του αποτελείται από ένα λάπτοπ, ένα κινητό και ένα σταθερό τηλέφωνο. Διαθέτει σύνδεση στο Ιντερνετ, την οποία όμως μοιράζεται με τους γείτονές του. Στο τηλέφωνο ακούγεται κουρασμένος. Εξηγεί πως είναι άρρωστος και επιπλέον έχει να απαντήσει σε εκατοντάδες ηλεκτρονικά μηνύματα από δημοσιογράφους αλλά και απλούς υποστηρικτές: «Αισθάνομαι εξουθενωμένος από τον πυρετό, αλλά εδώ και 18 μήνες δεν επισκέφτηκα ποτέ γιατρό. Σιχαίνομαι τα παυσίπονα», λέει στα «ΝΕΑ».
«Κάντε οικονομία με όσα έχετε στο σπίτι, χρησιμοποιήστε κομποστοποιητές και εξοικονομήστε ενέργεια κλείνοντας τα περιττά φώτα το βράδυ», συμβουλεύει τους Ελληνες ο Μαρκ Μπόιλ. Ωστόσο το βασικότερο όπλο κατά της κρίσης είναι οι καλές ανθρώπινες σχέσεις με φίλους, γείτονες, συναδέλφους, με τις οποίες μπορούμε να κερδίσουμε πολύτιμο χρόνο. «Οι φίλοι δημιουργούν αίσθημα ασφάλειας χωρίς να περιμένουν ανταπόδοση για τις διευκολύνσεις που προσφέρουν» Σε ερώτηση ποιος είναι ο απώτερος σκοπός του πειράματος, ο Μπόιλ απαντά πως θα ήθελε να ιδρύσει μια «money-free κοινωνία» έξω από το Μπρίστολ. Σήμερα η κοινότητά του μετρά μόνο 20 θιασώτες, πρόθυμους να τον μιμηθούν. Η πρώτη συνάντησή τους είναι προγραμματισμένη για τον Ιούλιο, ενώ ο δικτυακός του τόπος γίνεται όλο και πιο δημοφιλής με περισσότερους από 20.000 χρήστες. Ο Μπόιλ λέει πως έχει βαρεθεί να απαντά σε ερωτήσεις για το πώς και πότε συνέβη και όταν τον ρωτήσαμε τι έχει αποκομίσει μέχρι σήμερα σταματά να μιλάει για λίγα δευτερόλεπτα. «Δεν ξέρω», λέει μετά την παύση.
Το βιβλίο του Μαρκ Μπόιλ «Τhe moneyless man» κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Οneworld.
Κι επειδή καλομελέτα κι έρχεται- βλέπετε πως μας προετοιμάζουν τα ΜΜΕ- διαβάστε ορισμένες συμβουλές από τον Μπόιλ για την τροφοσυλλεκτική περίοδο στην οποία θα περιέλθουμε στο εγγύς μέλλον. The Guardian
Διαβάζω στα Νέα που ζήλεψαν τον τίτλο “κάντο όπως ο Μπέκαμ…”
Σε σχολικές διατριβές και εργαστηριακές ασκήσεις θα επιδίδονται κατά τα ερχόμενα σχολικά έτη οι μαθητές των δημόσιων λυκείων, καθώς οι ερευνητικές εργασίες σε κάθε μάθημα και οι εργαστηριακές ασκήσεις στις Φυσικές Επιστήμες πρόκειται να ενταχθούν στο πρόγραμμα όπως γίνεται στα μεγάλα ιδιωτικά σχολεία.
Φαίνεται πως το υπουργείο Παιδείας σχεδιάζει το νέο λύκειο βασισμένο σε μεγάλο βαθμό στο πρότυπο που εφαρμόζουν εδώ και πολλά χρόνια τα σοβαρά ιδιωτικά σχολεία της χώρας. Ετσι, οι μαθητές θα εκπονούν ερευνητικές εργασίες κατ΄ αντιστοιχία- και φυσικά τηρουμένων των αναλογιών- με τις πτυχιακές στα πανεπιστήμια, θα έχουν μεγαλύτερες δυνατότητες επιλογής μαθημάτων, ενώ η διδασκαλία της ελληνικής αλλά και των ξένων γλωσσών θα αυξηθεί. Μαθήματα για τις τέχνες και τον πολιτισμό θα βρουν χρόνο στο καινούργιο σχολικό πρόγραμμα, οι νέες τεχνολογίες θα υποβοηθούν τη διδασκαλία ολοένα και περισσότερων μαθημάτων και η χρήση των εργαστηρίων θα είναι συστηματική. Στο τέλος της χρονιάς, οι μαθητές θα αξιολογούνται όχι μόνο από τα αποτελέσματα των εξετάσεων αλλά από τη συνολική παρουσία τους.
Οι περισσότερες από τις αλλαγές που ανακοινώθηκαν, εφαρμόζονται ήδη στα περισσότερα ιδιωτικά σχολεία και φυσικά πληρώνονται αδρά από τους γονείς. Για παράδειγμα, η εκπόνηση εκτεταμένης εργασίας είναι από τα βασικά στοιχεία του προγράμματος του Διεθνούς Απολυτηρίου (Ιnternational Βaccalaureate), το οποίο είναι ένα από τα πλέον ακριβά ιδιωτικά προγράμματα και οδηγεί απευθείας στα διάσημα πανεπιστήμια του εξωτερικού. Οι εργαστηριακές ασκήσεις αποτελούν βασικό τομέα ανταγωνισμού μεταξύ των μεγάλων ιδιωτικών σχολείων, τα οποία διαφημίζουν τις εγκαταστάσεις τους για να προσελκύσουν εγγραφές, ενώ η δυνατότητα επιλογής μαθημάτων και η έμφαση στη δεύτερη και την τρίτη ξένη γλώσσα χαρακτηρίζει τα προγράμματα σπουδών στα ιδιωτικά σχολεία. Τέλος, η αξιολόγηση των μαθητών βάσει φακέλου εφαρμόζεται επίσης στα ιδιωτικά.
Επίσης η υπουργός, εκτός από τις αλλαγές στα προγράμματα, έδωσε έμφαση και στην καλλιέργεια συναισθηματικών και κοινωνικών ικανοτήτωνμέσα στο σχολείο. «Το νέο λύκειο, είπε, οφείλει να επιδιώξει την καλλιέργεια της συναισθηματικής νοημοσύνης και της κοινωνικότητας του μαθητή, μέσα από τη βιωματική μάθηση και τις δραστηριότητες που θα αναπτύσσει στο σχολείο».
Αν υποψιαστώ ότι θα φοράμε και τηβέννους και θα έχουμε αδελφότητες και yearbooks να μου το πείτε να πάω κομμωτήριο…
Πουθενά στην ποίηση της κ. Κικής Δημουλά δεν ανιχνεύεται το συγκεκριμένο. Όπως στη γλώσσα και στην ψυχανάλυση. Ο Ελύτης είπε, ίσως αναφερόμενος στη γλωσσική άμβλυνση επαϊόντων, ότι κάποιοι ψάχνουν τον απλήρωτο λογαριασμό στα κατάλοιπα του συγγραφέα.
Το νου μας, στην ελευθερία και στη γλώσσα. Κατάδυση. Στα εύρετρα του χαμένου αντικειμένου της ενσυναίσθησης. Στις τολμηρές ερμηνείες και ανακατασκευές μιας ποιήτριας που κάθε προσέγγιση, ψυχαναλυτική ή και φαινομενολογική -της σχολής του Γιάσπερς, λόγου χάρη, ή του Μινκόφσκι- θα ‘φτανε στην αλήθεια της αντικειμενικής πραγματικότητας, μόνο και μόνο από τις επιλεγμένες λέξεις. Τη λογικοφανή επιλογή των λέξεων. Η ενσυναίσθηση επιτρέπει την προσωπική εμπειρία της ποιήτριας. Η ουδετερότητα του αναγνώστη (σχολιάζει ή όχι τα ποιήματα) είναι καλά εδραιωμένη και πέραν των ορίων της συμπάθειας. Αναζητεί το νόημα, την προσέγγιση των ποιημάτων, την ερμηνευτική της (εξω)-πραγματικής περιγραφής του κόσμου. Αλλά μήπως ο κόσμος είναι τραγωδία;
Δεν σου αφαίρεσα ούτε μια
απ’ τις χιλιάδες ωραιότητες που είχες
ούτε μισή απ’ τις πολύτιμες ασκήμιες σου
κόσμε
(Τα εύρετρα)
Τραγική μοίρα; Κι αν προσπαθήσουμε να την αποκωδικοποιήσουμε, να την κατατάξουμε, να την αποτρέψουμε, μήπως η οργή των θεών είναι κι αυτή δεδομένη;
Δος ημίν σήμερον τον άρτον τον επιούσιον
Κύριε, συγχώρεσέ μας, αλλάξαμε γνώμη
όχι σήμερον
καλύτερα δος ημίν αύριο (…)
(Ευλόγησον την παρουσία σου)
Το σήμερα είναι η περιγραφή του ζω, του είμαι στον κόσμο, και η διάσταση της ύπαρξης, ευτυχώς και για μας και για την ποιήτρια, σημαίνει μια επιτυχή και ευτυχή αποδέσμευση από την απώλεια. Ώσπου να επισυμβεί. Πάντως, η συλλογή αυτή, ίσως πιο απελευθερωμένη από την έντονη παρουσία-απουσία του Άθω, γεμάτη συμβολικές παραθέσεις, αγναντεύει τις παρουσίες και τις καταγράφει.
Το ποίημα “Κολατσιό” είναι αφιερωμένο στην κόρη της και στο αφτί του εξωφύλλου σημειώνεται ότι το κόσμημα σχεδίασε ο εγγονός της Άθως Δημουλάς. Παρόντες οι ζώντες. Και εκείνη ίπταται. Λίγο πιο συνειδητοποιημένη και πιο μαχητική απέναντι στην ανθρώπινη μοίρα. Επιθυμεί. Στο ποίημα “Υπέρβαση”. Σε μια λειτουργία μεταβίβασης, προσπάθειας να σταθεί γερά στα πόδια της, να ερμηνευθεί, να μας απευθύνει τον λόγο, να αυτοσαρκασθεί. “Τα εύρετρα” είναι ένας μύθος ή η χρήση ενός μύθου. Και η αμφισημία του λόγου καλά κρατεί.
Λανθάνουσες σημασίες της γλώσσας διαπραγματεύονται τα του βίου, της πραγματικότητας, των προσδοκιών, των ωρών, του βίου της.
Δημιουργούν την εντύπωση ότι τα αντιφατικά και τα οδυνηρά τα κανακεύει, τα παραθέτει, τ’ αναλύει, τα συμβιβάζει, τα διαπραγματεύεται με την απόλυτη σιωπή.
Αλλά, όποιος τη γνωρίζει, κατ’ ελάχιστον έστω, όποιος είναι συνεπής αναγνώστης της, ξέρει. Ότι η κ. Δημουλά στον μύθο λειτουργεί, όπως στ’ όνειρο, που την προστατεύει από τις επιθυμίες ή τις αγωνίες ή τους πανικούς του ασυνειδήτου. Η ασυνείδητη πρωταρχική επιθυμία ολοφάνερη στο ποίημα “Το ρεμάλι” (Εκεί βρίσκει ένα-δυο πρωινά, από λίγο το καθένα). Ασπάζεται από λίγο την ύπαρξη και τη μη-ύπαρξη. Το λεκτικό νόημα είναι η ανθρώπινη βάση.
Εγώ πάω και κρύβομαι
όπου πετύχω ασάφεια
κι όπου μοιρολατρεία
“Ο στόχος”
Το νόημα δεν της ξεφεύγει ποτέ. Το δυνατό της χαρτί, η γλώσσα, που επιτρέπει ερμηνείες και επανερμηνείες από την ίδια. Δεν χρειάζεται να κουραστεί ο αναγνώστης, που συχνά εκστασιασμένος παρακολουθεί πώς και πότε και με τι μέσα διερευνά τις προϋποθέσεις της συνείδησης.
Ο Hirsch πίστευε ότι δεν υπάρχει μαγική χώρα νοημάτων, έξω από τη συνείδηση. “Τα εύρετρα” τον διαψεύδουν. Το νόημα συνδέεται με λέξεις, οι λέξεις δανείζονται, οι νόρμες τις αρπάζουν και τις εξακοντίζουν. Εξηγώ μια λέξη δεν σημαίνει ότι τρυπώνω στο νόημα. Η κατανόηση οικοδομεί το νόημα. Κρατάει το σχοινί των λέξεων, πάνω από το φαράγγι, και μας οδηγεί. Ας αποφύγει κανείς τη σύγχυση που προσφέρει η φιλολογική σπουδή ανάμεσα στο νόημα και στη σημασία. Όλα προσλαμβάνονται από την αποταμιευμένη γνώση πνευματικών παραδόσεων, ιδεολογίας, συναισθηματικής κατάστασης. Τελεία.
“Τα εύρετρα” θέτουν ανακατασκευές με ικανότητα μιας σκληρά εργαζόμενης λεξιπλόκου. Απλές απαντήσεις δεν έχει. Αναπροσαρμόζει τα του κόσμου με τρόπο νέο, όλο και πιο νέο (λιτό αφέγγαρο σχέδιο, μικροσκοπική σορό, εκτάσεις δασώδους έρωτα). Αλλά πάντα, η δημιουργική φαντασία σκοντάφτει στη μνήμη. Ακόμα κι όταν σ’ εντυπωσιάζει, ότι πάει και πέρασε το πένθος. Γιατί έζησε, ονειρεύτηκε, άκουσε, διάβασε, μύρισε, ερωτεύτηκε, έκλαψε αρκούντως, γέννησε, αφηγείται. Μεταμφιεσμένη σε τέλος για να το δει εκ των προτέρων, είναι η συλλογή “Τα εύρετρα”. Την κατασπαράζει, τη διαβρώνει, την κατατροπώνει η εκδοχή του τέλους. Και ‘δώ η ερμηνεία πάλι στην αναγνώριση, στην ανίχνευση, στον προσδιορισμό των λέξεων. Άλλο όπλο ν’ αντιπαρατεθεί στον θάνατο δεν έχει.
Προσπαθούμε τόσα χρόνια στη θεμελιακή παρέμβαση της ψυχανάλυσης μήπως και βάλει μια αράδα στην ερμηνεία. Μήπως πιάσει στον αέρα του στίχου της τις οσμές και ανασύρει από τον ψυχικό τομέα του ασυνειδήτου απωθημένες αναμνήσεις και τις φέρει στη συνείδηση της ανάγνωσης. Μήπως. Κενά στη μνήμη δεν υπάρχουν. Τ’ αληθοφανή μπορεί και νάναι αληθινά: “Έχω πολλές φορές ψηλά πετάξει / στο βάρος μου δεμένη”. Κάπως δηλαδή σαν τον θησαυρό του Χένρι Τζέιμς (στην “Εικόνα στο χαλί”). Η ουσία είναι απούσα, η απουσία του Άθω ουσιαστική.
Αγχώδης η απώλεια του θανάτου. Και ποιος δεν τη γνωρίζει; Η απουσία παρούσα στις ζωές μας. Λογική και αφετηρία της ύπαρξης: “Έτσι ακριβώς όπως το λέω με του αβέβαιου τη συναίνεση” γράφει μετά από μια επίσκεψη στον Κεραμεικό. Εκεί συναρμολόγησε σπασμένα μέλη αγαλμάτων, της μνήμης. Τοιχογραφίες και μελανόμορφα αγγεία, της ψυχής. Σκόρπια κομμάτια DNA στην Έρση και στον Δημήτρη. Και πάντα αντιμέτωπη με την ατέλεια του θανάτου. Την κυκλώνει η ανία, πλήττει, δακρύζει, εξανίσταται, θυμώνει, γράφει. Στα “Εύρετρα”, η αμοιβή γλίσχρα για το ευρεθέν. Η αλήθεια ταυτίζεται με την προσωπική αλήθεια σ’ ένα χρόνο κι έναν τόπο συγκεκριμένο. Στην Κυψέλη. Ανακατασκευάζει ό,τι λείπει. Πιάνει τα αρχέτυπα, βρίσκει κάτι αναλύσεις τριακονταετίας και πλέον και πιάνει να γράψει για τα ανεκτίμητα.
Μια εξαιρετική ποιητική, σ’ ένα περιεχόμενο αφήγησης οικείο, αλλά λυμένο από δεσμά προηγούμενων συλλογών. Λιτό και αυθύπαρκτο. Σε μια συνάρτηση ύφους – περιεχομένου, σε κορύφωση. Ημερολογιακές σημειώσεις άνευ έτους, ημέρας, ώρας. Απώτερο και πρόσφατο παρελθόν, χαμένα στον χρόνο, σε κομμάτια και θρύψαλα στιγμών και λεπτομερειών.
“Αμέλησες ή τα έκλεψε η ίδια
μεταφορική τους σημασία;”
(Τηλεγράφημα επείγον)
Η μεταφορά της, παράδοξη εντύπωση της μεταβίβασης. Η μεταφορική γλώσσα, στην ποίηση του βάθους. Η μεταφορικότητα της μεταφορικής γλώσσας, πλάι στον πόνο του θανάτου. Η εξοικείωση με τον σκοτεινό τρόμο. Όπως παλαιότερα που πήγε στη λαϊκή κι αγόρασε λίγο χώμα, για εξοικείωση. Έτσι και τώρα, ξανά. Η συνειδητοποίηση της διεργασίας της επανάληψης. Έτσι κι αλλιώς, διαυγής, μεμονωμένη, περιχαρακωμένη, άπαξ διά παντός, επανάληψη, δεν υπάρχει.
Μια επίμονη λειτουργία, κάτι εκδραματιζόμενο στην αντίληψη του αναγνώστη, μ’ αφετηρία την παραδοξότητα, υπάρχει εδώ. Γιατί, ενώ το πένθος φεύγει, το σημαίνον του την κινητοποιεί ξανά; Αναγνώστες – παιδιά, στο στάδιο του καθρέφτη. Αναγνωρίζουν τον αντικατοπτρισμό του ιδεώδους εγώ στο πρόσωπό της και στην ποίησή της. Πριν από χρόνια, απορήσαμε που οι στίχοι μας δεν είχαν ούτε ένα φα – δίεση. Τώρα ο ρυθμός της, η ανάσα του στίχου, ντύνεται από νεανικά και ροκ συγκροτήματα. Σχέση κατόπτρου. Ακόμα και κάποια πικρόχολα παλαιότερα κείμενα: Κάτοπτρα. Μάχονταν ενάντια σ’ αυτό που πιο πολύ θαύμαζαν. (Της το είχα τότε εξηγήσει).
Το ιδεώδες εγώ: “Θέλω να με οδηγούν προφυλαγμένη από τις θανατηφόρες λακκούβες της μακαρίας οδού” (Αλλήλων βάρη).
Το ερμηνευτικό της σύστημα έχει την απώλεια δεδομένη. Αλλά η αναβολή του τελικού ενδεχομένου αυξάνει πάντα τη συνειδητή μας κυριαρχία. Η κ. Δημουλά έχει το χάρισμα, όσο λίγοι ποιητές, να επανασυμβολοποιεί την αναπαράστασή της. Εναλλακτικές ερμηνείες δεν της χρειάζονται. Η ανθρώπινη εμπειρία και η συμβολική της έκφραση μεταφέρονται καταιγιστικά. Μιλάει για τον εαυτό της μ’ ένα τέτοιο γλωσσικό κομπόδεμα, που γίνεται παγκόσμια υπόθεση. Πανευρωπαϊκή, πάντως, σίγουρα.
Σ’ αυτή τη στιγμή της ιστορίας της, στην καλύτερη εκδοχή των περιγραφών της, σ’ ένα όνειρο που δεν είναι παράσταση, σε σημαινόμενα εαυτού, σε μεταφορές και αυτοπροσδιορισμούς, η κ. Δημουλά πληρώνει και δεν εισπράττει “τα εύρετρα”. Αυτό είναι το τίμημα της εισόδου στο σημαίνον. Και το γράφουμε με βεβαιότητα. Και η άλυσος των σημαινόντων και η αποζημίωση θα είναι μακρά.
Χρησιμοποιούμε cookies για να σας προσφέρουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία στη σελίδα μας. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε τη σελίδα, θα υποθέσουμε πως είστε ικανοποιημένοι με αυτό.
Απαραίτητη κρίνεται η ριζική αναθεώρηση της νομοθεσίας προσωπικών δεδομένων στην Ευρωπαϊκή Ένωση, σύμφωνα με την αρμόδια Επίτροπο, σε ομιλία της ενώπιον του Αμερικανικού Εμπορικού Επιμελητηρίου, πριν από λίγες ημέρες. Αναφερόμενη συγκεκριμένα στη χρήση των δεδομένων των καταναλωτών στη συμπεριφορική διαφήμιση, η Βίβιαν Ρέντιγκ, τόνισε ότι οι κανόνες που διέπουν την προστασία και ασφάλεια των προσωπικών δεδομένων στην Ε.Ε. είναι παρωχημένοι.
Εννοώ ότι έχω την εντύπωση ότι όλες αυτές οι μεταρρυθμίσεις που έγιναν ασμένως δεκτές από την πλειοψηφία των δημοσιογράφων έχουν αναγγελθεί αρκετές φορές στο παρελθόν. Περίεργο πράγμα δεν τηρούν αρχεία οι εφημερίδες;
Άρθρα (RSS)