Terra Computerata

Η εικόνα του μέλλοντός μας -φανταστείτε την ελαφρώς επιδεινωμένη στα 40 χρόνια υπηρεσίας: Ρυτίδες, κώφωση από το κουδούνι και τα ουρλιαχτά προς τους μαθητές, σπασμένα δόντια από τις μάχες για την “αναβάθμιση” της παιδείας, νεύρωση στομάχου από την καταπίεση αισθημάτων οργής προς τους γονείς και μαθητές, κράμπες στα δάχτυλα από το γράψιμο με την κιμωλία και τις διορθώσεις, ανατομικά παπούτσια για την πολύωρη ορθοστασία, μαλλιά τρελής, (του Σαγιώ) κακή όραση από την προσπάθεια αποκρυπτογράφησης του κακού γραφικού χαρακτήρα των μαθητών, αφωνία λόγω της διαρκούς επανάληψης (μητρός πάσης μαθήσεως) των παραδόσεων, κακή σωματική στάση, κακόγουστη ένδυση λόγω του γλίσχρου μισθού, απώλεια ενός χεριού στο εργαστήριο τεχνολογίας.

Περιέργως πως, η ΟΛΜΕ αποφάσισε να συντάξει ένα αξιοπρεπές κείμενο:

Υπενθυμίζουμε πως η ίδια η Κυβέρνηση το 2002 προχώρησε στην ψήφιση του Ν. 3075/5-12-2002 (άρθρο 5 παρ. 4), με την οποία αναγνώρισε, εν μέρει, την ιδιαιτερότητα του επαγγέλματος των εκπαιδευτικών, θεσμοθετώντας τη δυνατότητα συνταξιοδότησής τους με 30 χρόνια υπηρεσίας μετά τη συμπλήρωση του 60ού έτους της ηλικίας τους (εφόσον είχαν διοριστεί μετά το 1983) ή του 55ου (για

όσους είχαν διοριστεί προ του 1983).

Η ίδια η αιτιολογική έκθεση του Ν. 3075/2002, που καθιέρωνε την ειδική ρύθμιση για τους εκπαιδευτικούς, τεκμηρίωνε την ανάγκη ειδικής αντιμετώπισης των εκπαιδευτικών ως εξής: «Οι εκπαιδευτικοί λειτουργοί πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης διορίζονται κατά κανόνα σε μεγάλη ηλικία με αποτέλεσμα να συμπληρώνουν το κατά περίπτωση όριο ηλικίας συνταξιοδότησης σε μεγάλη ηλικία (65 ή και 67 ετών). Επειδή η διδασκαλία σε σχολεία πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης σε αυτή την ηλικία αποβαίνει σε βάρος του διδακτικού και εκπαιδευτικού έργου με τις προτεινόμενες διατάξεις παρέχεται η δυνατότητα στους ανωτέρω εκπαιδευτικούς που έχουν συμπληρώσει τριακονταετή πραγματική συντάξιμη υπηρεσία να λαμβάνουν σύνταξη, όσοι μεν έχουν διορισθεί μέχρι 31/12/1982 μετά τη συμπλήρωση του 55ου έτους της ηλικίας τους, όσοι δε έχουν διορισθεί από την 1/1/1983 και εφεξής μετά τη συμπλήρωση του 60ου έτους της ηλικίας τους».

Τώρα η κυβέρνηση καταργεί αυτή τη διάταξη με το άρθρο 6, παρ. 5 του συζητούμενου νομοσχεδίου, αναγκάζοντας τους εκπαιδευτικούς να εργάζονται στη σχολική τάξη για 40 χρόνια, ακόμα και μέχρι τα 70 τους. Είναι κατανοητό ότι οι επιπτώσεις αυτού του μέτρου θα είναι πιο οδυνηρές στην ποιότητα του παρεχόμενου εκπαιδευτικού έργου παρά στα εργασιακά μας δικαιώματα.

Όλοι αντιλαμβάνονται τις οδυνηρές επιπτώσεις που θα έχει αυτό το μέτρο στην ποιότητα της εκπαίδευσης. Με τη διόγκωση του ποσοστού του γηρασμένου εκπαιδευτικού προσωπικού είναι φανερό πως η διδασκαλία υποβαθμίζεται, με σοβαρές επιπτώσεις στην ποιότητα του παρεχόμενου εκπαιδευτικού έργου, ενός έργου εξαιρετικά σύνθετου και σημαντικού.

Με τη γήρανση του εκπαιδευτικού προσωπικού διευρύνεται το ηλικιακό και πολιτισμικό χάσμα μεταξύ διδασκόντων και διδασκομένων με αποτέλεσμα να καθίσταται ακόμα πιο δύσκολη η μεταξύ τους επικοινωνία.

Είναι, εξάλλου, επιστημονικά τεκμηριωμένο από ελληνικές και ευρωπαϊκές έρευνες ότι ο δείκτης απόδοσης των εκπαιδευτικών ως προς τη διδακτική πράξη ακολουθεί πτωτική πορεία μετά την ηλικία (κατά μέσο όρο) των 56 ετών. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι παρατηρείται μια επιβάρυνσή τους λόγω κόπωσης, συνθηκών εργασίας και δημιουργίας, ενίοτε, ψυχολογικών προβλημάτων.

Σύμφωνα τις έρευνες αυτές, οι εκπαιδευτικοί, υπόκεινται περισσότερο από άλλες επαγγελματικές ομάδες στον κίνδυνο της επαγγελματικής εξάντλησης/εξουθένωσης (burnout), με αποτέλεσμα να μειώνεται η απόδοση πολλών εκπαιδευτικών με την πάροδο του χρόνου.

Βέβαια εξάντλησε όλη την αγωνιστική ετοιμότητά της κι έτσι της διέφυγε άλλη μία ευκαιρία.

Βλέπετε εμείς οι εκπαιδευτικοί είμαστε “λειτουργοί” μόνο στις απεργίες. Τώρα στην απογραφή είμαστε μόνο δημόσιοι υπάλληλοι.

Οι δικαστικοί, οι πανεπιστημιακοί φρόντισαν να διαχωρίσουν τη θέση τους από το σωρό προλειαίνοντας το έδαφος  για επιπλέον αμοιβές στο επερχόμενο ενιαίο μισθολόγιο.
Όμως κάθε κλάδος έχει τους συνδικαλιστές που του αξίζει…

Διαβάστε όλη την επιστολή (PDF)

«Προσπαθώ όσο περισσότερο γίνεται να περιορίσω τον χρόνο των παιδιών μπροστά στην τηλεόραση.Τώρα το καλοκαίρι,μόλις γυρνάω από τη δουλειά παίρνουμε τα ποδήλατα και πάμε στο διπλανό σχολείο για παιχνίδι. Οταν όμως πρέπει να κάνω δουλειές στο σπίτι και δεν υπάρχει κάποιος να ασχοληθεί με τα παιδιά,αναγκαστικά θα καθήσουν και θα δουν τηλεόραση». Η Χριστίνα Βασιλάκη είναι από τις τυχερές, αφού η μητέρα της τη βοηθάει τόσο με τα παιδιά όσο και με τις δουλειές του σπιτιού. Ετσι αργά το μεσημέρι που γυρίζει από τη δουλειά έχει τον χρόνο να ασχοληθεί με τα παιδιά της, ώστε να αποφύγουν την καθιστική ζωή και κατά συνέπεια την τηλεόραση. «Αν δεν έβρισκα κάποια πράγματα έτοιμα από τη μητέρα μου και έπρεπε να τα κάνω εγώ, τα πράγματα θα ήταν πολύ διαφορετικά και σίγουρα τα παιδιά θα έμεναν πολύ περισσότερο μέσα στο σπίτι και άρα θα έβλεπαν περισσότερη τηλεόραση» αναφέρει η 35χρονη μητέρα δύο αγοριών, τριάμισι και δυόμισι χρόνων. Προσπαθεί λοιπόν να περιορίσει τον χρόνο που βλέπουν τηλεόραση στη μία ώρα το πολύ την ημέρα.

Δεν έχουν όμως όλες οι εργαζόμενες μητέρες τα προνόμια της Χριστίνας, γι΄ αυτό και η τηλεόραση συχνά παίζει ρόλο… μπέιμπι σίτερ. Πρόσφατη έρευνα έδειξε ότι ένας στους τρεις μαθητές του Δημοτικού παρακολουθεί τηλεόραση πάνω από δύο ώρες τις καθημερινές, ενώ τα Σαββατοκύριακα ο χρόνος που περνούν μπροστά στη μικρή οθόνη διπλασιάζεται! Η τηλεόραση αντικαθιστά το παιχνίδι, τη συναναστροφή, με αρνητικές συνέπειες για τους μικρούς τηλεθεατές. Μάλιστα, ένα πρόσθετο «βάσανο» για τους γονείς στη σχέση των παιδιών τους με την τηλεόραση είναι τα προϊόντα που διαφημίζονται και που αποτελούν «παιδικούς πειρασμούς». Δεν πρόκειται μόνο για παιχνίδια, αλλά και για δεκάδες σνακ ή άλλες «λιχουδιές» που ευθύνονται για την παιδική παχυσαρκία. Τέτοια προϊόντα, εξάλλου, συνηθίζεται να συνοδεύουν τις ώρες που παρακολουθεί κανείς τηλεόραση, είτε μεγάλος είτε παιδί. Σύμφωνα με την Ελληνική Εταιρεία Παχυσαρκίας, η τηλεόραση και άλλα «συστατικά» του σύγχρονου τρόπου ζωής προσθέτουν στο σώμα παιδιών και ενηλίκων ως και 800 γραμμάρια λίπους ετησίως. Οι επιστήμονες παρατηρούν όλο και περισσότερα παιδιά με κοιλιακό λίπος, το οποίο επιβαρύνει την ποιότητα ζωής και μειώνει το προσδόκιμο ζωής. Η κοιλιακή παχυσαρκία σχετίζεται με αυξημένο κίνδυνο καρδιαγγειακών νοσημάτων, ενώ αυξάνει και τον κίνδυνο για εμφάνιση διαβήτη τύπου ΙΙ.

Αδύνατο ένα στα τρία
Ενδεικτικά είναι και τα αποτελέσματα μελέτης που δημοσιεύθηκε πρόσφατα στο επιστημονικό περιοδικό «Εuropean Journal of Ρublic Ηealth»: Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι αν οι διαφημίσεις σνακ και άλλων παχυντικών τροφίμων εξαφανίζονταν από τα τηλεοπτικά προγράμματα, ως και ένα στα τρία παχύσαρκα παιδιά θα ήταν αδύνατο! Με άλλα λόγια, εκτιμάται ότι η καθολική απαγόρευση τέτοιων διαφημίσεων θα μπορούσε να μειώσει την εμφάνιση της παιδικής παχυσαρκίας από 2,5% ως και 6,5%. «Εχουμε βρεθεί πολλές φορές μπροστά στα ράφια του σουπερμάρκετ με τα παιδιά να μου ζητάνε ό,τι έχουν δει στην τηλεόραση και εγώ να… επιχειρηματολογώ γιατί δεν πρέπει να το αγοράσουμε. Προσπαθώ ήδη από το σπίτι να συμφωνήσω μαζί τους για τα πράγματα που θα αγοράσουμε.Επιπλέον, εκτός από το καθημερινό φαγητό φτιάχνουμε πολύ συχνά και γλυκά στο σπίτι, και αφήνω τα παιδιά να συμμετέχουν στη διαδικασία ακριβώς για να μαθαίνουν στον πιο υγιεινό τρόπο ζωής» αναφέρει η Χριστίνα Βασιλάκη.

« Οι γονείς πρέπει να μάθουν να λένε “όχι” όταν τα παιδιά ζητούν σνακ από το σουπερμάρκετ ή το περίπτερο. Το ίδιο θα πρέπει να κάνουν και ο παππούς και η γιαγιά» τονίζει ο πρόεδρος της Ελληνικής Παιδιατρικής Εταιρείας, καθηγητής Ανδρέας Κωνσταντόπουλος . Ο ίδιος επισημαίνει ότι το ιδανικό, κυρίως για τα μικρά παιδιά, θα ήταν να μη βλέπουν καθόλου τηλεόραση. «Αν κάτι τέτοιο δεν μπορεί να γίνει, τότε ο χρόνος παρακολούθησης πρέπει να μειωθεί στο ελάχιστο και σε καμία περίπτωση να μην υπάρχει τηλεόραση στο παιδικό δωμάτιο».

www.tovima.gr

Οι πιο «δυνατές»
Για τους Ελληνες που έχουν στραμμένο το βλέμμα στο μέλλον τα κινεζικά, η γλώσσα της ανερχόμενης υπερδύναμης, αποτελούν αναμφισβήτητα μονόδρομο. Το πρόβλημα είναι ότι αυτός ο μονόδρομος είναι ιδιαίτερα… δύσβατος, μια και η εν λόγω γλώσσα, που ομιλείται από περισσότερους από ένα δισεκατομμύριο ανθρώπους, απαιτεί μια εντελώς διαφορετική φιλοσοφία δόμησης του λόγου. «Αναγκάστηκα να μάθω να σκέφτομαι και να επικοινωνώ από το μηδέν. Τα κινεζικά δεν έχουν γραμματική, ρήματα ή ουσιαστικά, μόνο ιδέες που παρατίθενται σε μία πρότασημέσω των ιδεογραμμάτων» εξηγεί ο κ. Κάρολος Βιδάλης. Τα δε ιδεογράμματα είναι κάθε άλλο παρά απλή υπόθεση καθώς «ακόμη και μια κουκκίδα ή μια μικρή γραμμούλα μπορεί να αλλάξει τελείως το νόημα! Συνεπώςπρέπει κανείς να μάθει απ΄ έξω εκατοντάδες από αυτάκαθώς απαιτούνται τουλάχιστον 300 για μια στοιχειώδη επικοινωνία, ενώ μόνο όταν φτάσεις στα 1.000 αρχίζεις να “στέκεσαι στα πόδια σου”» προσθέτει. Παρά τις δυσκολίες, ωστόσο, ο κ. Βιδάλης δεν εγκαταλείπει τον κινεζικό… Γολγοθά καθώς θεωρεί ότι όποιος μιλάει κινεζικά κατέχει ένα «συγκριτικό πλεονέκτημα στις εμπορικές συναλλαγές, όπου οι κινεζικές επιχειρήσεις αποκτούν όλο και περισσότερο έδαφος». Η γλώσσα που κατέχει τα πρωτεία στις προτιμήσεις των Ελλήνων είναι αναμφισβήτητα τα ισπανικά, η δεύτερη «ισχυρότερη» σε αριθμό ομιλητών διεθνώς. Σύμφωνα μάλιστα με τα στατιστικά στοιχεία του Διδασκαλείου Ξένων Γλωσσών του Πανεπιστημίου Αθηνών, οι εγγραφές στις τάξεις των ισπανικών έχουν ξεπεράσει την τελευταία πενταετία ακόμη και αυτές των αγγλικών! «Τα ισπανικά είναι μια γλώσσα με μεγάλη δυναμικήκαθώς ομιλείται στο σύνολο σχεδόν των χωρών της Νότιας Αμερικής, ενώ αποτελεί τη βασική ξένη γλώσσα που διδάσκεται στις ΗΠΑ. Τα τελευταία χρόνια η μανία των ισπανικών έχει φθάσει και στη χώρα μας, ιδίως από φοιτητές που ήδη έχουν ένα ικανοποιητικό επίπεδο αγγλικών και θέλουν να επεκταθούν σε μια δεύτερη ξένη γλώσσα» εξηγεί ο κ. Δημήτρης Ραμαντζάς, διευθύνων σύμβουλος του ομίλου διδασκαλίας ξένων γλωσσών «So Εasy». «Βοηθάβέβαιασε αυτό και η επιρροή της μουσικής βιομηχανίας που έχει εισαγάγει την ισπανική γλώσσα και κουλτούρα στη ζωή του Ελληνα» προσθέτει. Η… εμπορική καρδιά
Αμφισβητώντας την παραδοσιακή ελληνική νοοτροπία που αντιλαμβάνεται τα Βαλκάνια ως τον «φτωχομαχαλά της Ευρώπης», εκατοντάδες νέοι Ελληνες αποφασίζουν να στρέψουν το βλέμμα τους προς τη «γειτονιά» μας καθώς εκεί χτυπάει η καρδιά των εμπορικών συναλλαγών. Ετσι γλώσσες όπως τα ρωσικά και τα βουλγαρικά ανεβαίνουν σταθερά στις προτιμήσεις ιδίως αυτών που ασχολούνται με τον τουρισμό και το εμπόριο. «Η Ρωσία είναι ένας εμπορικός κολοσσός που διατηρεί στενές σχέσεις με τη χώρα μας, ενώ οι συναλλαγές με τη Βουλγαρία- ιδίως μετά την είσοδό της στην Ευρωπαϊκή Ενωση- είναι ζωτικό κομμάτι της οικονομίας μας. Είναι κρίμα που τόσο λίγοι το αντιλαμβάνονται» αναφέρει η κυρία Νατάσα Αθανασιάδου. Εδώ και τρία χρόνια η ίδια μαθαίνει τις δύο αυτές γλώσσες, οι οποίες ταλαιπωρούν τους Ελληνες με δύσκολη προφορά και ιδιαίτερα σύνθετη γραμματική αλλά αποζημιώνουν τον επιμελή μαθητή. «Είναι υπέροχο να μπορείς να διαβάζεις Πούσκιν ή Ντοστογέφσκι από το πρωτότυπο!» σχολιάζει με ενθουσιασμό η κυρία Αθανασιάδου.

Την ίδια στιγμή μια πρώην παραγκωνισμένη ξένη γλώσσα (η οποία, ωστόσο, έχει αφήσει πλούσιες επιρροές στα ελληνικά) αποκτά όλο και περισσότερους έλληνες μαθητές. Ο λόγος για τα τουρκικά, τη γλώσσα των γειτόνων με τους οποίους διατηρούμε τη γνωστή σχέση μίσους- αγάπης, χωρίς ωστόσο να τους γνωρίζουμε πραγματικά. «Μαθαίνοντας τουρκικά γνώρισα εκ των έσω τον τουρκικό πολιτισμό, τα τραγούδια τους, τον κινηματογράφο τους, ενώ ταξίδεψα πολλές φορές και στην Τουρκία και την αγάπησα. Μάλισταη εξοικείωσή μου με τα τουρκικά ήταν τέτοια που όταν βρέθηκα στη Γαλλία για σπουδές έκανα πάρα πολλούς τούρκους φίλους και κατέληξα να μιλάω… περισσότερο τουρκικά από γαλλικά!» σχολιάζει η κυρία Σάρα Γκιάτα.

Σουηδική πρακτική
Η κρυφή δύναμη στις ξένες γλώσσες είναι αναμφισβήτητα τα σουηδικά. Ο λόγος είναι πρακτικός και δη επαγγελματικός: η Σουηδία χαρακτηρίζεται (όχι αδίκως) «Γη της Επαγγελίας» για νέους γιατρούς και μηχανικούς, οι οποίοι βρίσκουν στη σκανδιναβική χώρα έναν εργασιακό παράδεισο γεμάτο επαγγελματικές ευκαιρίες και υψηλές αμοιβές. Για να τις εκμεταλλευτούν χρειάζεται να υπερνικήσουν μόνο ένα εμπόδιο: τη γλώσσα. Γι΄ αυτό και οι μαθητές των σουηδικών πυκνώνουν τα τελευταία χρόνια τις τάξεις των φροντιστηρίων. «Πρόκειται για μια εύκολη γλώσσα, μια και η γραμματική είναι απλή και μόνο η προφορά παρουσιάζει κάποιες απαιτήσεις. Αλλωστεοι φοιτητές που την επιλέγουν είναι αποφασισμένοι να κατακτήσουν γρήγορα ένα βασικό επίπεδοπου θα τους επιτρέψει να εργαστούν στη Σουηδία, γι΄ αυτό και η πρόοδός τους είναι θεαματική» σχολιάζει ο κ. Αρης Γιαχνής, διευθυντής του φροντιστηρίου Δεληβοπούλου στη Θεσσαλονίκη, το οποίο ειδικεύεται στη διδασκαλία των σουηδικών.

www.tovima.gr

Η ΚΛΕΟΠΑΤΡΑ, βασίλισσα της Αιγύπτου και της ομορφιάς, αυτοκτόνησε όχι από δάγκωμα ασπίδας (αιγυπτιακής κόμπρας), όπως πιστευόταν μέχρι σήμερα, αλλά από ένα μίγμα δηλητηρίων, σύμφωνα με τον Γερμανό ιστορικό και καθηγητή στο Πανεπιστήμο των Τρεβήρων (Trier), Κρίστοφ Σέφερ, ο οποίος μελέτησε ιστορικά κείμενα και συμβουλεύτηκε τον συμπατριώτη του τοξικολόγο Ντίτριχ Μεμπς, προτού καταλήξει στο συμπέρασμα αυτό.

Ο ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ Σέφερ πιστεύει ότι η Κλεοπάτρα δεν θα διάλεγε ποτέ να πεθάνει από δήγμα κόμπρας, επειδή δεν είναι πάντοτε θανατηφόρο. Είναι, όμως, αρκετά επώδυνο, ενώ η Κλεοπάτρα πέθανε «ήρεμα και χωρίς πόνο», σύμφωνα με τον Ρωμαίο ιστορικό Δίωνα Κάσσιο. Αρχαίες μαρτυρίες αναφέρουν ότι μαζί με την Κλεοπάτρα αυτοκτόνησαν και οι δύο θεραπαινίδες της, κάτι που δεν θα μπορούσε να συμβεί από το δάγκωμα μιας κόμπρας. Επιπροσθέτως, τον μήνα Αύγουστο που συνέβη το μοιραίο γεγονός, στην Αίγυπτο επικρατούν υψηλές θερμοκρασίες και είναι αρκετά δύσκολο για τις κόμπρες να σταθούν όρθιες και να εξαπολύσουν το δηλητήριό τους.

ΕΤΣΙ ο καθηγητής Σέφερ κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η Κλεοπάτρα αυτοκτόνησε με ένα μίγμα δηλητηρίων, αφού «ήθελε να παραμείνει όμορφη και μετά το θάνατό της, προκειμένου να διατηρήσει το μύθο της». Η ίδια φαίνεται ότι γνώριζε πολλά για τα δηλητήρια και τη χρήση τους, όπως αναφέρουν αρχαίοι πάπυροι. Ο τοξικολόγος Μεμπς τον βοήθησε να προσδιορίσει το θανατηφόρο δηλητήριο, που ήταν ένα μίγμα κώνειου, στριγγλοβότανου (ακόνιτου) και οποίου, που οδηγεί σε βαθύ ύπνο και τελικά στο θάνατο.

ΣΥΜΦΩΝΑ με τον καθηγητή Σέφερ, οι αρχαίες περιγραφές της Κλεοπάτρας με την κόμπρα δεν είναι τίποτε άλλο από την υποδοχή της στον Αδη, αφού η ασπίδα ήταν το σύμβολο της βασιλικής εξουσίας. Οι ζωγράφοι της Αναγέννησης ήταν αυτοί που πρώτοι άρχισαν να αναπαράγουν την κρατούσα εκδοχή της αυτοκτονίας της, δείχνοντας την Κλεοπάτρα με μια κόμπρα στο μπράτσο ή στο στήθος. Αργότερα, στην τραγωδία του «Αντώνιος και Κλεοπάτρα» (1603-1607), ο Σέξπιρ παρουσιάζει την Κλεοπάτρα να πεθαίνει από δάγκωμα δύο ασπίδων.

Η ΚΛΕΟΠΑΤΡΑ, απόγονος των Πτολεμαίων, υπήρξε η τελευταία βασίλισσα της ελληνιστικής Αιγύπτου, από το 51 έως το 30 π.Χ., προτού η περιοχή καταληφθεί από τους Ρωμαίους. Ηταν ερωμένη του Ιουλίου Καίσαρα και μετά τη δολοφονία του συμμάχησε και έγινε ερωμένη του διεκδικητή του ρωμαϊκού θρόνου Μάρκου Αντώνιου. Οταν οι ενωμένοι στόλοι του Μάρκου Αντώνιου και της Κλεοπάτρας ηττήθηκαν στη Ναυμαχία του Ακτίου (31 π.Χ.) από τις δυνάμεις του Οκταβιανού, η Κλεοπάτρα επέστρεψε στην Αίγυπτο και αυτοκτόνησε για να μην πέσει στα χέρια του Οκταβιανού και κοσμήσει το θρίαμβό του στη Ρώμη.

ΕΝ ΤΩ ΜΕΤΑΞΥ

ΕΓΙΝΕ προχθές Δευτέρα, εκταφή στην Ισλανδία της σωρού του πρώην παγκόσμιου πρωταθλητή στο σκάκι, Μπόμπι Φίσερ, ο οποίος γεννήθηκε στο Σικάγο το 1943 και πέθανε στο Ρέικιαβικ το 2008. Από δείγμα που θα παρθεί από τα οστά του, θα γίνει εξέταση DNA για να εξακριβωθεί εάν η 9χρονη σήμερα Τζίνκι Γιανγκ είναι, όπως υποστηρίζει η μητέρα της Μέριλιν, που είχε δεσμό με τον Φίσερ, πράγματι κόρη του. Ο εκλιπών άφησε ακίνητη περιουσία αξίας περίπου 2 εκατομμυρίων δολαρίων, που εκτός από την τελευταία σύντροφό του και την κόρη της, διεκδικούν η πρώην σύζυγός του και άλλοι συγγενείς. Η εκταφή της σορού του Φίσερ έγινε στη μικρή πόλη Σέλφος, στη νότια Ισλανδία. Ο σερίφης της πόλης Ολαφουρ Χέλγκι Κγιάρτανσο δήλωσε πως «όλα έγιναν με υψηλό επαγγελματισμό και αξιοπρεπή τρόπο». Απλώς, αποδεικνύεται για άλλη μια φορά ότι η απληστία των κληρονόμων δεν αφήνει έναν άνθρωπο να ησυχάσει, ακόμα και όταν φύγει από τη ζωή.

ΕΝΕΤ

Οικιακοί υπολογιστές: Οι ελπίδες για βελτίωση της εκπαίδευσης προσκρούουν στην εφηβική πραγματικότητα.

Δεδομένο πρώτο: οι μαθητές Γυμνασίου είναι πρωταθλητές χασομέρηδες. Δεδομένο δεύτερο: ο υπολογιστής είναι η ιδανική μηχανή απώλειας χρόνου.  Αν συνδυάσουμε αυτά τα δύο δεδομένα στο μυαλό μας τότε σίγουρα το αποτέλεσμα δεν θα είναι αυτό που μας προπαγανδίζουν τόσα χρόνια δηλαδή μία θαυματουργή εκπαιδευτική μεταμόρφωση των μαθητών μας.

Κι όμως πολλοί μεροκαματιάρηδες αποταμιεύουν για να αγοράσουν στο παιδί τους έναν υπολογιστή επενδύοντας σε αυτό τις ελπίδες  τους για την εξέλιξη του παιδιού τους σε αριστούχο.

Διάφορες έρευνες όμως δείχνουν ότι τελικά η επίδραση του υπολογιστή στην επίδοση των μαθητών είναι μάλλον αρνητική. Ας δούμε την περίπτωση της Ρουμανίας. Το 2009 επιδοτήθηκαν οικογένειες χαμηλών εισοδημάτων με ένα κουπόνι 200 ευρώ για να αγοράσουν υπολογιστή. Υπήρχε και μία ομάδα ελέγχου που έκαναν την αίτηση αλλά δεν πήραν το κουπόνι.

Το αποτέλεσμα της  έρευνας δείχνει ότι οι μαθητές που απέκτησαν τον υπολογιστή βελτίωσαν τις δεξιότητες χρήσης του αλλά έπεσε η απόδοσή τους κάθετα στα γλωσσικά μαθήματα όπως και στα θετικά.

Ανάλογα αποτελέσματα έδωσε και η έρευνα του πανεπιστημίου Duke για μαθητές της Βόρειας Καρολίνας όπως και άλλες έρευνες που δημοσιεύονται κατά καιρούς σε επιστημονικά περιοδικά.

Ο βασιλιάς είναι γυμνός ή απλά η επανάσταση που δεν έγινε ποτέ;

Ολα αυτά καταλήγουν σε ένα συμπέρασμα το οποίο όμως αρνούνται να συλλάβουν οι πολιτικοί μας. Δεν αρκεί η εισαγωγή υπολογιστών, διαδραστικών πινάκων, όλων των γκάτζετ τελευταίας κοπής σε μία τάξη για να μεταμορφωθεί. Αν δεν υπάρχει κατάλληλη παιδαγωγική καθοδήγηση το μηχάνημα θα σε βυθίσει στο έλος της παγκόσμιας ανοησίας.

Οι μαθητές των ερευνών απέτυχαν γιατί το περιβάλλον τους δεν μπόρεσε να αξιοποιήσει τον υπολογιστή ώστε να τους δώσει νέα ερεθίσματα. Οτι ακριβώς συνέβη στις ψηφιακές μας τάξεις με τα λαπτοπ αυτή τη χρονιά. Το βάρος μετακυλίστηκε στους εκπαιδευτικούς οι οποίοι ήταν -στη συντριπτική τους πλειοψηφία- ανέτοιμοι να το σηκώσουν. Δεν είναι λοιπόν άξιο απορίας  το γεγονός ότι ελάχιστες τάξεις αξιοποίησαν πραγματικά τον υπολογιστή στην τάξη.

Τόσα χρήματα στον πίθο των Δαναίδων κι όλα αυτά για να βελτιωθεί η εικόνα του εκάστοτε υπουργού στα ΜΜΕ.

TerraComputerata με πληροφορίες από NY Times, Computers at Home: Educational Hope vs. Teenage Reality

Τ᾿ ἁπλὸ παιδί, ποὺ ἐγὼ ἀγαπῶ, δὲν ἔζησε στὰ πλούτη,
δὲν ἔχει τρόπους νὰ φερθεῖ καὶ μήτε νὰ ντυθεῖ,
-μά ῾ναι τὸ πιὸ καλὸ παιδί, ποὺ μὲς στὴν πλάση τούτη
μπορεῖ ν᾿ ἀπαντηθεῖ!

Δὲν ξέρει γράμματα πολλά, δὲν κάνει γιὰ σαλόνι,
τὰ ροῦχα του εἶναι τῆς δουλειᾶς, τριμμένα καὶ παλιά,
μὰ τὸ μεγάλωσε τὸ φῶς, αὐτὸ ποὺ μεγαλώνει
τὰ ξένοιαστα πουλιά…

Κι ἄλλοτε μοῦ ῾τυχε ξανά, -στὸ διάβα κάποιου δρόμου,
νὰ περπατήσω συντροφιὰ μὲ διάφορα παιδιά,
-μ᾿ αὐτό, σεμνὸ καὶ ταπεινό, βαδίζει στὸ πλευρό μου,
σὰ μιὰ μικρὴ καρδιά…

Κι ὅταν τῶν ἄλλων τῶν παιδιῶν τὰ λοῦσα βλέπει πλάι
κι αὐτὸ δὲν ἔχει πιὸ καλὸ κοστούμι νὰ ντυθεῖ,
τότε γυρίζει τὴ ματιά -καὶ μοῦ χαμογελάει,
νὰ παρηγορηθεῖ… ]

Οπως ήταν αναμενόμενο η εφαρμογή απογραφής κατέρρευσε:

Connection Interrupted – The connection to the server was reset while the page was loading. – The network link was interrupted while negotiating a connection. Please try again.

Επίσης το 1500, τηλέφωνο για την απογραφή των Δ.Υ. δεν απαντά…

Ισως πρόκειται για ένα σατανικό σχέδιο εξυγίανσης του ελλείμματος. Μέχρι στιγμής έχουν καταφέρει να απογραφούν 95680 υπάλληλοι. Υπεραρκετοί. Οσοι δεν απογράφηκαν θα διαγραφούν αυτόματα.

Η σαρωτική κυριαρχία της Google μπορεί να θεωρείται δεδομένη σε πολλά επίπεδα στον παγκόσμιο ιστό, αλλά έχει ενδιαφέρον να δοκιμάζει κανείς μικρές νησίδες αντίστασης σε αυτήν.

Κάποιες από αυτές είναι και τα εναλλακτικά «ψαχτήρια», που ανταγωνίζονται το μονοπώλιο της βασίλισσας των μηχανών αναζήτησης αλλά και των ανταγωνιστών της, Yahoo, Bing κ.λπ.

Δεν είναι μικρό πράγμα να ξέρεις ότι κάποιος θα σου δώσει ποιοτικές επιλογές χωρίς επαναλαμβανόμενα ή άχρηστα αποτελέσματα ή θα περιορίσει τα links σε συγκεκριμένες θεματικές. Και σίγουρα είναι μεγάλο πράγμα να σου υπόσχονται ότι οι αναζητήσεις σου δεν καταχωρίζονται σε έναν server για να πουληθούν σε διαφημιστικές που θα σε θυμούνται για καιρό μετά.

duckduckgo.com

Διάφοροι έχουν ειρωνευτεί τη συγκεκριμένη μηχανή αναζήτησης για το όνομά της, αλλά ακόμη κι αυτοί εκτιμούν το ξεκαθάρισμα που κάνει στους συνδέσμους που εμφανίζει. Το ατού της είναι ότι προβάλλει στην κορυφή τις καταχωρίσεις που προέρχονται από επίσημες ιστοσελίδες. Πάνω κι από αυτές δίνει σε ξεχωριστό πλαίσιο το «zero-click info», επιλεγμένη χρήσιμη πληροφόρηση για τη λέξη ή τη φράση που αναζητά ο χρήστης.

Υπόσχεται λιγότερη άχρηστη πληροφορία και spam στα αποτελέσματα, αποκλείοντας κάπου 60 εκατομμύρια sites από το ευρετήριό του. Δηλώνει πως σέβεται την ιδιωτικότητα του χρήστη και δεν καταγράφει πληροφορίες γι’ αυτόν όπως κάνουν η Google και πολλές άλλες μηχανές.

Στις ρυθμίσεις (settings) επιτρέπονται περιορισμοί στην αναζήτησή του βάσει χώρας. Οταν ο χρήστης αναζητά έναν όρο με διαφορετικές ερμηνείες, εμφανίζεται δυνατότητα επιλογής μίας από αυτές (π.χ. αν με το «apple» ψάχνει να βρει μήλα, την ομώνυμη εταιρεία κ.ο.κ.).

www.wolframalpha.com

Αντί για links, αυτή η υπολογιστική μηχανή γνώσης παρουσιάζει απαντήσεις και δίνει βασικές πληροφορίες και δεδομένα από επίσημες πηγές για αναζητήσεις σχετικές με τους διάφορους επιστημονικούς κλάδους, πρόσωπα, χώρες, οργανισμούς, εταιρείες κ.λπ.

Δεν συλλέγει δεδομένα από το web, αλλά από πολλές και διαφορετικές πηγές πληροφοριών. Οι ασχολούμενοι με τις θετικές επιστήμες μάλλον πρέπει να εξερευνήσουν τις δυνατότητές της και τα θυγατρικά της sites όπως το mathworld.wolfram.com.

www.cuil.com

Ξεκίνησε με φιλοδοξία να κατατροπώσει την Google και πολλοί πίστεψαν ότι θα το κατάφερνε, αφού μεταξύ των ιδρυτών της ήταν και πρώην στελέχη της εταιρείας που είχαν δουλέψει στο κομμάτι των αναζητήσεων. Δεν το κατάφερε αλλά συνεχίζει να λειτουργεί προσφέροντας τα αποτελέσματα κάθε αναζήτησης σε ένα είδος αναφοράς που βγαίνει από αλγοριθμική αναζήτηση. Με αυτόν τον τρόπο δουλεύει μόνο σε 8 γλώσσες. Στα ελληνικά βγάζει σκόρπιους συνδέσμους μόνο.

Σε συνεργασία με το Facebook προσφέρει αναζήτηση σχετικών πληροφοριών μεταξύ των φίλων του χρήστη στο συγκεκριμένο δίκτυο. Π.χ. με τον όρο «U2» εμφανίζει φίλους που είναι fan του Μπόνο ή ποιοι θα πάνε σε συναυλίες του γκρουπ. Πρόσφατο προϊόν της ίδιας ομάδας είναι η εγκυκλοπαίδεια www.cpedia.com, η οποία διαχωρίζει διαφορετικές έννοιες των όρων που αναζητά ο χρήστης και του επιτρέπει να εντοπίσει ποια είναι η αρχική πηγή μιας αναφοράς μεταξύ διαφορετικών συνδέσμων που την έχουν αναδημοσιεύσει.

Δείτε επίσης

www.timmp.com -ψάχνει μεταξύ 130 δισ. ιστοσελίδων

www.powerset.com – αναζητήσεις εντός της Wikipedia

www.keyboardr.com – εμφανίζει αποτελέσματα από Google, Wikipedia και Youtube μαζί

www.pipl.com – για εντοπισμό χρηστών του Διαδικτύου

e-minds ENET

Απάντηση στο «πού πήγαν τα λεφτά» του Επιχειρησιακού Προγράμματος Κοινωνία της Πληροφορίας (ΕΠ ΚτΠ) αναζητεί το υπουργείο Οικονομίας, Ανταγωνιστικότητας και Ναυτιλίας. Και η πρώτη ποσοτική καταγραφή των δαπανών του προγράμματος έδειξε ότι από το αρχικά προϋπολογισθέν ύψος του προγράμματος, τελικώς, μικρό μέρος των κονδυλίων κατευθύνθηκε σε υποδομές πληροφορικής και τηλεπικοινωνιών – δηλαδή στους αρχικούς σκοπούς του προγράμματος. Αντιθέτως, τεράστια κονδύλια δαπανήθηκαν σε καταρτίσεις, σε λειτουργικές δαπάνες, στην παροχή υπηρεσιών από τρίτους και τέλος, σε μεγάλο αριθμό… portals.

Σε «νεκρές» διαδικτυακές πύλες δημοσίων υπηρεσιών και δήμων ξοδεύτηκαν περίπου 200 εκατ. ευρώ του Επιχειρησιακού Προγράμματος Κοινωνία της Πληροφορίας τα τελευταία επτά χρόνια. Περίπου 40 εκατ. ευρώ δόθηκαν για μελέτες, ενώ άλλα περίπου 50 εκατ. ευρώ δαπανήθηκαν για τη λειτουργία των υποστηρικτικών μηχανισμών υλοποίησης του προγράμματος, όπως είναι η Κοινωνία της Πληροφορίας Α.Ε. και το Παρατηρητήριο για την ΚτΠ.  Επίσης, 16 εκατ. ευρώ δαπανήθηκαν σε γραφική ύλη και συνδρομές!

Πάντως, από μια πρώτη καταγραφή προέκυψαν αρχικώς ορισμένα χρήσιμα συμπεράσματα. Στο πλαίσιο αυτό και σύμφωνα με τα στοιχεία του Παρατηρητηρίου για την Κοινωνία της Πληροφορίας, προέκυψε, για παράδειγμα, ότι περίπου 200 εκατ. ευρώ –δηλαδή σχεδόν το 1/10 του προγράμματος– ξοδεύτηκαν την περασμένη επταετία στην ανάπτυξη πυλών Διαδικτύου (portals). Στην πράξη, όπως αναφέρουν στελέχη της Δημόσιας Διοίκησης, κάθε δημόσια υπηρεσία απέκτησε κι ένα portal. Πρακτικά όμως τα περισσότερα από αυτά τα έργα θεωρούνται ήδη «νεκρά», δεδομένου ότι δεν έχει προβλεφθεί κανένας μηχανισμός ανανέωσης της διαθέσιμης πληροφορίας ή προσθήκης νέων ηλεκτρονικών υπηρεσιών.

«Αν επιχειρήσουμε να εντάξουμε τα έργα σε μια ευρύτερη κατηγορία έργων δημόσιων ή ευρύτερων δημόσιων φορέων με, πιθανότατα, απώτερο σκοπό τη δημιουργία ηλεκτρονικών υπηρεσιών προς πολίτες και επιχειρήσεις, ο προϋπολογισμός τους ανέρχεται στο 80,13% του συνόλου», αναφέρει η σχετική μελέτη. «Ωστόσο», προσθέτει, «στην πράξη η διείσδυση των ηλεκτρονικών δημοσίων υπηρεσιών παραμένει αρκετά περιορισμένη».

Καθημερινή

Να μιλήσουμε τώρα για τον κατακερματισμό πληροφορίας του υπουργείου μας. Κάθε πρόγραμμα, δράση κτλ άνοιγε το δικτυακό μαγαζάκι του… το οποίο έμενε χωρίς υποστήριξη μόλις τελείωνε η χρηματοδότηση. Δομές δε φτιάξαμε ποτέ. Σήμερα μερικά σάιτ (!) αρμενίζουν ακόμα ακυβέρνητα στο διαδίκτυο σα καραβοφάναρα…

Το θέμα είναι ότι αυτή η πρακτική συνεχίζεται και στις μέρες μας… διότι τη δόξα πολλοί εμίσησαν την απορρόφηση όμως κανείς…

Της Μάρθας Καϊτανίδη,

«Να στέκεσαι με ίσια πλάτη»: αυτή είναι η επίμονη συμβουλή που δίνουν οι μητέρες στα παιδιά τους. Και εν μέρει έχουν δίκιο, αφού η σωστή στάση του σώματος χαρίζει αυτοπεποίθηση. Οι εργαζόμενοι ωστόσο, που περνούν πολλές ώρες καθισμένοι σε μια καρέκλα μπροστά στον τον υπολογιστή, είναι προτιμότερο να παρακούσουν την μητέρα τους…

Ο λόγος; Ερευνητές από την Σκοτία και τον Καναδά διαπίστωσαν μετά από έρευνα πως η ίσια στάση πονάει την πλάτη. Στο πλαίσιο αυτό ενημέρωσαν την Εταιρεία Ραριολογίας της Βόρειας Αμερικής πως η καλύτερη στάση σώματος για εκείνους τους υπαλλήλους που κάνουν καθιστική εργασία είναι να γέρνουν πίσω την πλάτη τους κατά 135 μοίρες!

Πώς κατέληξαν σε αυτό το συμπέρασμα; Είκοσι δυο εθελοντές με «δυνατό» μυοσκελετικό σύστημα δέχτηκαν να ξαπλώσουν σε ένα νέο τύπου μαγνητικό τομογράφο πολύ πιο ευρύχωρο από τους κλασσικούς, στο νοσοκομείο «Wooden» στο Αμπερντίν. Πρόκειται για έναν τομογράφο που δεν θυμίζει σε τίποτα τον «εφιάλτη» που βιώνουν όσοι υποφέρουν από κλειστοφοβία, αφού δίνει την δυνατότητα στους ασθενείς να καθίσουν ή να σταθούν όρθιοι κατά την διάρκεια της εξέτασης.

Οι ειδικοί ζήτησαν αρχικά από τους συμμετέχοντες να γείρουν μπροστά – όπως συνήθως κάνουν οι υπάλληλοι, όταν γράφουν στον υπολογιστή η διαβάζουν ένα έγγραφο στο γραφείο. Εν συνεχεία τους είπαν να υιοθετήσουν μία πιο «χαλαρή» στάση: να γείρουν δηλαδή προς τα πίσω, κρατώντας τα πόδια τους στο πάτωμα.

Με τον τρόπο αυτό, οι ειδικοί είχαν την δυνατότητα να μελετήσουν την πίεση που δέχεται η πλάτη, ανάλογα με την στάση του σώματος. Αυτό που διαπίστωσαν, ήταν πως όταν οι εθελοντές έγερναν προς τα πίσω οι μεσοσπονδύλιοι δίσκοι κουράζονταν λιγότερο, ενώ παράλληλα χαλάρωναν και οι μύες και οι τένοντες.

Αντίθετα, η «σκυφτή» στάση καταπονεί και φθείρει σταδιακά την κατώτερη σπονδυλική στήλη. Το αποτέλεσμα είναι να υποφέρει η μέση!

«Η υιοθέτηση σωστής στάσης σώματος από τους υπαλλήλους γραφείου και γενικότερα από εκείνους που κάνουν καθιστική ζωή είναι πολύ σημαντικός παράγοντας για την υγεία. Είναι αποδεδειγμένο πως η πίεση που ασκείται στην σπονδυλική στήλη και στους συνδέσμους καταλήγει σε παραμόρφωση και συνεπώς σε χρόνιο πόνο», υπογραμμίζει ο dr. WaseemBashir, καθηγητής στο Τμήμα Ραδιολογίας – Ακτινολογίας του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου «Alberta» στον Καναδά και υπεύθυνος της έρευνας.

Η καθιστική ζωή σε αριθμούς

Από ό,τι φαίνεται, από τα στοιχεία της Βρετανικής Ένωσης Χειροπρακτικών, ο σύγχρονος άνθρωπος περνά πολλές ώρες καθισμένος σε μία καρέκλα ή στον καναπέ, γεγονός που κάνει τους ειδικούς να εφιστούν την προσοχή των πολιτών!

-Το 32% των Άγγλων περνούν την μισή τους μέρα καθισμένοι σε μία καρέκλα ( 10 ώρες κατά μέσο όρο)

-Οι μισοί υπάλληλοι παραμένουν καθισμένοι στο γραφείο τους και κατά το μεσημεριανό διάλειμμα

-Τα 2/3 των ανθρώπων, όταν επιτέλους φθάνουν στο σπίτι τους μετά από μία κοπιαστική ημέρα στο γραφείο, κάθονται στον καναπέ για να ξεκουραστούν…

Τα Νέα

http://news.bbc.co.uk/

www.livescience.com

Η Μαρία Χούκλη προλογίζει το βιβλίο του Αριστείδη Ρωμανού Μικρό ερμηνευτικό Λεξικό της ξύλινης γλώσσας που κυκλοφορεί στις 7 Ιουλίου από τις εκδόσεις Ποταμός.

«Στρατηγέ, τι γυρεύεις στη Λάρισα, εσύ ένας Υδραίος;» Από πού κι ως πού ένας πολεοδόμος –έστω με την αξιοσύνη του συγγραφέα του ανά χείρας λεξικού– αναλαμβάνει να στηλιτεύσει τον μιντιακό λόγο;
Λύσαμε δηλαδή όλα τα ζητήματα της αναρχίας και της αυθαιρεσίας του ελληνικού άστεως, οπότε να δούμε τι γίνεται και με την εξαθλίωση της γλώσσας; Εύλογη σκέψη ανθρώπου των ΜΜΕ, μη αθώου του αίματος.

Θα μου πείτε βεβαίως ότι δεν υπάρχει κατοχυρωμένο μονοπώλιο στο ενδιαφέρον για τον εκφερόμενο δημόσιο λόγο. Όσοι πιστοί προσέρχονται. Αφήστε που στην περίπτωση του εν λόγω «πιστού» τα Illegal Settlements είναι ειδικότητά του. Γιατί εντέλει ο ξύλινος λόγος μοιάζει πολύ με την κακή δόμηση. Όπως έγιναν άσχημες οι πόλεις μας με την υποψία πεζοδρομίων, τις μπετοναρισμένες πλατείες, τους ακάλυπτους, τους ημιυπαίθριους, τις σοφίτες-περιστερεώνες και τα πλέι ρουμ, έτσι γελοιοποιείται η γλώσσα με τις «καταθέσεις ψυχής», τις συνεχείς πτώσεις «από τα σύννεφα», τους «υψηλούς τόνους» και το διαρκές «σοκ του πανελληνίου», τον άνευ ονόματος «25χρονο δράστη», το «ανθρωποκυνηγητό των αδίστακτων ληστών» και το «θρίλερ με τον μικρό Άλεξ» που τάισαν αμέτρητες τηλε-ώρες. Τα απεχθανόμαστε, αλλά τα ανεχόμαστε και στις δύο περιπτώσεις.

Ως εκεί καλά. Αλλά ο συγγραφέας με το παρόν λεξικό προχωράει ένα βήμα παραπέρα: δεν αρκείται στη σταχυολόγηση των ξύλινων εκφράσεων. Τις συνοδεύει και με τη μομφή ότι «… αποτελούν βασικό εργαλείο της συντελούμενης αλλοίωσης του σκοπού των ΜΜΕ και συγκεκριμένα της μετατροπής τους από μέσα Ενημέρωσης σε μέσα Επηρεασμού». Μας θυμίζει ότι η γλώσσα, οι λέξεις δεν είναι κενές ιδεολογικού φορτίου. Το Medium, μας λέει, γίνεται «υπηρεσία νοήματος», γίνεται Remedium που μειώνει την πολυπλοκότητα του κόσμου. Γίνεται πλοηγός μας σε έναν ρευστό κόσμο, με φράσεις-κλειδιά που επιτρέπουν την ανάγνωση της κυρίαρχης αφήγησης.
Ποιος προλαβαίνει να επαληθεύσει, ποιος προλαβαίνει να σκεφτεί και να επεξεργαστεί όσα άκουσε; Χρειάζεται έναν τυφλοσούρτη, έναν σκελετό πεποιθήσεων και επιθυμιών για να τα βγάλει πέρα στον ακατανόητο περίγυρο. Με την ξύλινη γλώσσα –αυτόν τον μηρυκασμό στερεοτύπων– μπορεί ο κόσμος μας να γίνεται α-νόητος, άνευ ουσιαστικού νοήματος, αλλά η επανάληψή της προσφέρει ασφάλεια. Ό,τι δηλαδή μας στερεί η πόλις.
Άρα ένας πολεοδόμος είναι απολύτως κατάλληλος για αυτήν τη δουλειά. Και σας βεβαιώ ότι το κάνει με κέφι και πολύ χιούμορ. Θα το απολαύσετε.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Σε όσους τυχόν αναρωτηθούν αν κάποιος που εργάζεται στην τηλεόραση, όπως η υπογραφόμενη, νομιμοποιείται –ούσα μέρος του προβλήματος– να καταγγέλλει το πρόβλημα, απαντώ: ο Άγγλος ποιητής, Γουίλφρεντ Όουεν, ο οποίος πέθανε νέος στα χαρακώματα του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, πήγε στον πόλεμο όχι γιατί συμφωνούσε, αλλά για να έχει το δικαίωμα να τον κατακεραυνώσει. Συνεργάστηκε με ό,τι αποδοκίμαζε για να αποδοκιμάζει εκείνο με το οποίο συνεργάστηκε. Στο ένα χέρι το μυδράλιο και στο άλλο το mea culpa, έγραψε.

protagon