Αίθουσες-κλουβιά, λειτουργικά κενά, αδυναμία παροχής ειδικού εκπαιδευτικού εξοπλισμού και παιδαγωγικών μέσων, εκπαιδευτικοί με στοιχειώδη επιμόρφωση, τάξεις που ξεκινούν ολόκληρους μήνες μετά την έναρξη του σχολικού έτους, όλα αυτά συνθέτουν τη ζοφερή εικόνα ενός τομέα της Παιδείας τής, κατά τ’ άλλα, ευρωπαϊκής Ελλάδας του 21ου αιώνα.

Στον απόηχο του πρώτου κουδουνιού για τη φετινή σχολική χρονιά, τα Ειδικά Σχολεία μετρούν και πάλι πληγές κι απώλειες. Στο έλλειμμα ενημέρωσης των γονέων των παιδιών με ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες γύρω από τις ενέργειες που απαιτούνται ώστε να κατορθώσει το παιδί να φοιτήσει σωστά -μια κατάσταση εν μέρει δικαιολογημένη, μια και η πολιτεία ουδέποτε ασχολήθηκε ουσιαστικά με τη διαρκή και συμπαγή ενημέρωση των κηδεμόνων των μαθητών-, έρχεται να προστεθεί η γνωστή κρατική ολιγωρία που διατηρεί σε χαμηλό επίπεδο την ειδική εκπαίδευση στη χώρα μας. Αίθουσες-κλουβιά, λειτουργικά κενά, αδυναμία παροχής ειδικού εκπαιδευτικού εξοπλισμού και παιδαγωγικών μέσων, εκπαιδευτικοί με στοιχειώδη επιμόρφωση, τάξεις που ξεκινούν ολόκληρους μήνες μετά την έναρξη του σχολικού έτους, όλα αυτά συνθέτουν τη ζοφερή εικόνα ενός τομέα της Παιδείας τής, κατά τ’ άλλα, ευρωπαϊκής Ελλάδας του 21ου αιώνα.

Απ’ ό,τι φαίνεται, η σχολική χρονιά δεν αρχίζει την ίδια μέρα και με τις ίδιες προϋποθέσεις για όλους τους μαθητές…

Το ζήτημα της Ειδικής Αγωγής και Εκπαίδευσης, με βάση τα πιο πρόσφατα πορίσματα εκπαιδευτικών ερευνών, ανακινείται ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια στη χώρα μας -δεδομένου ότι, μέχρι πολύ πρόσφατα, το παιδί με ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες αντιμετωπιζόταν περίπου ως ο «παρίας» της εκπαιδευτικής διαδικασίας, τόσο από τον σχολικό περίγυρο όσο και από το ίδιο το εκπαιδευτικό σύστημα-, ενώ και το νομικό πλαίσιο (όπως διαμορφώθηκε με τον νόμο 2817/2000) τείνει, έστω και τυπικώς, να εκσυγχρονιστεί και να εναρμονιστεί με την ευρωπαϊκή πολιτική για την καταπολέμηση του κοινωνικού αποκλεισμού και την ενσωμάτωση των μαθητών με ειδικές ανάγκες μέσα στα κοινά σχολεία.

Διαβάστε όλο το άρθρο στην Ελευθεροτυπία

Για να γλυκάνει η πρώτη μέρα στο σχολείο των μικρών Γερμανών μαθητών συνηθίζεται να τους χαρίζουν ένα χάρτινο χωνάκι γεμάτο με γλυκά και εντυπωσιακά στυλό ή μολύβια. Ωστόσο οι μικροί μαθητές της Έσσης όταν άνοιξαν τα χωνάκια τους βρήκαν στυλό με ερωτικές σκηνές…

Οι μαθητές της πρώτης τάξης του δημοτικού του σχολείου Adolf Reichwein στην Έσση της βορειοδυτικής Γερμανίας παρέλαβαν τα χωνάκια τους από μέλη του Γερμανικού Κομμουνιστικού Κόμματος.

Εξαγριωμένοι οι γονείς όταν ανακάλυψαν τα στυλό στα χέρια των εξάχρονων με τις ερωτικές φωτογραφίες γυναικών ενημέρωσαν τον διευθυντή του σχολείου.

Σε ανακοίνωση τύπου το Γερμανικό Κομμουνιστικό Κόμμα αναφέρει ότι αγόρασε τα στυλό από ένα κατάστημα προσφορών, το οποίο διαφήμιζε ότι τα στυλό φωτίζουν μόλις πατηθεί το κουμπί γραφής.

«Το Γερμανικό Κομμουνιστικό Κόμμα λυπάται βαθύτατα για αυτό που συνέβη και αισθάνεται αγανάκτηση, καθώς βρίσκεται στα όρια της πορνογραφίας και μπορεί οποιοσδήποτε να τα αγοράσει από κανονικά καταστήματα» αναφέρεται στην ανακοίνωση Τύπου, στην οποία προστίθεται ότι οι δικηγόροι του κόμματος εξετάζουν το ενδεχόμενο να κατατεθεί μήνυση σε βάρος των προμηθευτών.

Το κόμμα προσφέρθηκε να ανταλλάξει τα στυλό με κάτι περισσότερο κατάλληλο για τους μικρούς μαθητές…

Newsroom ΔΟΛ, με πληροφορίες από ΑΠΕ/Reuters

Μα σύντροφοι είναι πράγματα αυτά; να υποκύψετε στις καπιταλιστικές σειρήνες των προσφορών;

Η πολύγλωσση ψηφιακή έκδοση με τίτλο: «Θεσσαλονίκη, πόλη των Βαλκανίων, κατά τις πρώτες δεκαετίες του 20ου αιώνα (1900-1930)» δίνει τη δυνατότητα στον επισκέπτη της να περιηγηθεί στην πόλη της Θεσσαλονίκης με οδηγό ευσύνοπτα κείμενα, φωτογραφίες και καρτ ποστάλ.

Εξαιρετικά καλαίσθητη προσέγγιση!

Μακάρι να βλέπαμε συχνότερα τέτοιες προσπάθειες.

Λαπαθιώτης – Καραγάτσης, η δεύτερη “συνάντηση”

Πετάω το µικρό χαρτάκι µε τον αριθµό 31 στα σκουπίδια. Πετάω και εκείνο µε το 1. Σεπτέµβριος 2010. Ετσι τουλάχιστον µε διαβεβαιώνει το ηµερολόγιό µου, το οποίο πολύ θα ήθελα σήµερα να αµφισβητήσω. Ισως επειδή ο Σεπτέµβριος – όπως και ο Ιανουάριος – είναι µήνες-αφετηρία. Μήνες που αποχαιρετάµε τις διακοπές και θέτουµε νέους στόχους. Υψηλούς και συχνά µη ρεαλιστικούς. Είναι δύο περίοδοι κατά τη διάρκεια του χρόνου που – ακόµα και ηµερολογιακά να το δεις – ωθούµαστε υποσυνείδητα στο να θέλουµε να κάνουµε µια νέα αρχή. Και µπορεί έννοιες όπως η επιτυχία, η ευτυχία και η ευηµερία να µην έχουν σήµερα καµία θέση σε ευχετήριες κάρτες µε γκλίτερ και αγγελάκια, υπάρχει όµως και µία λέξη η οποία παραµένει επίκαιρη: ο χρόνος. Ο χρόνος και η σωστή διαχείρισή του.

Διαβάζοντας πρόσφατα το αµερικανικό περιοδικό «Τhe Αtlantic» µαθαίνω ότι η σχέση µας µε τον χρόνο έχει επηρεαστεί ακόµα και από τον τρόπο που διαβάζουµε ειδήσεις στο Διαδίκτυο. Εχουµε γίνει πιο ανυπόµονοι, παρατηρεί ο συντάκτης Νίκολας Καρ, συµπληρώνοντας ότι ο τρόπος που το βλέµµα µας µεταπηδά στιγµιαία από τη µία ιστοσελίδα στην άλλη και από τη µία αναζήτηση στο Google σε µία δεύτερη, αντανακλάται σε εκείνον µε τον οποίο διαβάζουµε, σκεφτόµαστε και αντιδρούµε. Γρήγορα, όπως ακριβώς διαβάζω και εγώ το συγκεκριµένο άρθρο – το οποίο παραείναι τεχνικό και κουραστικό – επιβεβαιώνοντας τον κανόνα.

Διατρέχοντάς το στάθηκα στο εξής: «Η επιρροή του Διαδικτύου δεν σταµατά στην οθόνη του υπολογιστή», γράφει ο Καρ. «Δεν υπήρξε κανένα άλλο µέσο επικοινωνίας που να έπαιξε τόσους πολλούς ρόλους στη ζωή µας – ή να έχει τόση µεγάλη επιρροή στις σκέψεις µας – όσο το Διαδίκτυο σήµερα», λέει συµπληρώνοντας πως ύστερα από την ευφυέστατη ανακάλυψη του Google το µυαλό µας έχει αρχίσει σιγά σιγά να εκπαιδεύεται στο να καταναλώνει µόνο σύντοµες, απλοποιηµένες ειδήσεις στο Ιντερνετ, επηρεάζοντας και τα άλλα µέσα επικοινωνίας. Στην τηλεόραση τα ρεπορτάζ µικραίνουν, στις εφηµερίδες και τα περιοδικά τα άρθρα απλοποιούνται και συµπτύσσονται ανάµεσα σε φωτογραφίες, αναφέρει ο Καρ.

Και πράγµατι, ο τρόπος που διαβάζουµε θυµίζει εκείνον µε τον οποίο ζούµε: µε ταχύτητα, πολλές επιλογές και συχνά λίγη ουσία. Κι αν πάντοτε – και ιδιαίτερα κάθε Σεπτέµβριο και Ιανουάριο – είχαµε την αίσθηση ότι ο χρόνος περνά γρήγορα, σήµερα περισσότερο από ποτέ η ταχύτητά του οφείλεται στον τρόπο µε τον οποίο εµείς τον διαχειριζόµαστε.

Τα Νέα

Για τα εµβόλια…
… οι επιστήµονες είχαν έγκαιρα εκφράσει τις επιφυλάξεις τους. Σήµερα, οι ευρωπαϊκές υπηρεσίες υγείας έχουν θορυβηθεί από κρούσµατα ναρκοληψίας που σηµειώνονται στη Φινλανδία, τη Σουηδία και τη Γαλλία και τα οποία αποδίδονται στο αντιγριπικό εµβόλιο Ρandermix της Glaxo, µε το οποίο έχουν εµβολιαστεί 31 εκατοµµύρια Ευρωπαίοι. Πέρυσι τέτοιον καιρό, µέσα στον παροξυσµό που είχε προκαλέσει ο Παγκόσµιος Οργανισµός Υγείας (µε τις εισηγήσεις ιατρικών συµβούλων του που αργότερα αποδείχτηκε πως είχαν διαπλοκή µε φαρµακευτικές εταιρείες), ο συγγραφέας ιατρικών θεµάτων Ντάνιελ Ντενούν προειδοποιούσε στο καναδικό περιοδικό «Κόµον Γκράουντ» ότι η εσπευσµένη διάθεση των εµβολίων «σηµαίνει πως θα πρέπει να παρακαµφθούν βασικές κλινικές δοκιµασίες για την ασφάλεια και τη δραστικότητά τους». Το ίδιο έκαναν και επιφανείς επιστήµονες που εξέφραζαν στα διεθνή µέσα ενηµέρωσης τις ανησυχίες τους για την ενδεχόµενη επικινδυνότητα των εµβολίων. Οπως ο γερµανός καθηγητής της Φαρµακολογίας Πέτερ Σενχέφερ που είχε δηλώσει σε τηλεοπτική εκποµπή του «Αρτε», ο τίτλος της οποίας τα έλεγε όλα («Οι κερδοσκόποι του τρόµου»), πως η λεγόµενη «πανδηµία» δεν είναι παρά ένα κατασκεύασµα των φαρµακοβιοµηχανιών. Και όπως ο Βόλφγκανγκ Μπέκερ – Μπρίζερ, διευθυντής του ιατρικού περιοδικού «Αrznei – Τelegramm», που µιλούσε ξεκάθαρα για διαπλοκή επιχειρηµατικών και πολιτικών συµφερόντων. Παρ’ όλα αυτά, µε την ανύπαρκτη απειλή του θανάτου από µια επίσης ανύπαρκτη πανδηµία, οι φαρµακευτικές εταιρείες και οι πολιτικές ηγεσίες έστησαν εκατοµµύρια ανθρώπους στη γραµµή και τους κάρφωσαν στο µπράτσο τη βελόνα, αφού προηγουµένως είχαν φροντίσει να αποποιηθούν κάθε ευθύνη έναντι του νόµου σε περίπτωση που το εµβόλιό τους θα αποδεικνυόταν χειρότερο από την αρρώστια.

Στο βιβλίο του…
… «Πώς πουλάνε την αρρώστια», ο Αλαν Κάσελς του Πανεπιστηµίου της Βικτόριας έχει εξηγήσει πώς πλουτίζει σήµερα η φαρµακευτική βιοµηχανία. Αφού εξάντλησε τα όρια της αγοράς των αρρώστων, έχει στραφεί πια στους υγιείς για να διατηρήσει την κερδοφορία της. Το είχε πει και ο Χένρι Γκάντσντεν, διευθυντής της Μerck, µιας από τις µεγαλύτερες φαρµακευτικές εταιρείες του κόσµου, σε συνέντευξή του στο περιοδικό «Φόρτσουν», λίγο πριν βγει στη σύνταξη, πριν από 30 χρόνια. Είχε εκφράσει τη λύπη του που η φαρµακευτική αγορά απευθυνόταν κυρίως στους αρρώστους. Και είχε πει πως το όνειρό του ήταν πάντα η παρασκευή φαρµάκων που να απευθύνονται στους υγιείς. Επειδή τότε η εταιρεία του θα µπορούσε να πουλάει σε όλους.

Το όνειρο…
… του Χένρι Γκάντσντεν έχει γίνει σήµερα πραγµατικότητα. Η φαρµακοβιοµηχανία βρήκε πρόθυµους συνεργούς στις πολιτικές ηγεσίες για να πουλήσει τα αχρείαστα εµβόλιά της σε υγιείς ανθρώπους. Ακόµη και µε κίνδυνο να νοσήσουν. Αλλωστε, είτε έτσι είτε αλλιώς, αυτή θα έβγαινε πάλι κερδισµένη.

Δρόμοι του Ρούσσου Βρανά στα Νέα

Πάντως η terra είχε προσπαθήσει να σας προειδοποιήσει με απανωτές δημοσιεύσεις…