«Το διαδικτυακό λεξικό e-Ντοπιολαλιές κυκλοφορεί από τις “εκδόσεις του Γενικού Λυκείου Θέρμου” ελεύθερο στο διαδίκτυο». Και βέβαια μπορεί η παραπάνω διαφήμιση να είναι φανταστική, το λεξικό όμως είναι πραγματικό. H πρωτοβουλία του Γενικού Λυκείου Θέρμου αποτελεί αναμφίβολα μια ευχάριστη έκπληξη για την εκπαιδευτική κοινότητα και όχι μόνο, αφού αποδεικνύει ότι μαθητές και καθηγητές μπορούν να “ξεφεύγουν” από τα στενά πλαίσια του ωρολόγιου προγράμματος και να δημιουργούν δράσεις που είναι χρήσιμες, τόσο για τους ίδιους όσο και για το ευρύτερο κοινωνικό σύνολο.
Το διαδικτυακό λεξικό «e-Ντοπιολαλιές» είναι το αποτέλεσμα μιας προσπάθειας ανάδειξης γλωσσικών ιδιωμάτων ή αλλιώς ντοπιολαλιών της ευρύτερης περιοχής της Αιτωλοακαρνανίας, χρησιμοποιώντας τις δυνατότητες της τεχνολογίας. Πρόκειται για ένα «τεκμήριο» της παράδοσης μας και περιλαμβάνει μέχρι τώρα 2115 λέξεις. Η συλλογή και ερμηνεία των λέξεων ήταν και εξακολουθεί να είναι μια επίπονη και χρονοβόρα προσπάθεια μαθητών και καθηγητών του Γενικού Λυκείου Θέρμου.
Το λεξικό εμπλουτίζεται συνεχώς με νέα λήμματα, συνεπώς οποιοσδήποτε μπορεί να έχει πρόσβαση και να διορθώνει ή να προσθέτει τη δική του λέξη που συνδέεται με το γλωσσικό ιδίωμα της περιοχής, στη διεύθυνση http://lyk-therm.ait.sch.gr/ntopiolalies. Στην ίδια διεύθυνση οι επισκέπτες μπορούν να βρουν Παροιμίες, Ιστορίες και Τραγούδια της περιοχής.
Εγκληματίες του διαδικτύου πλουτίζουν, πείθοντας τους χρήστες, με τα διαφημιστικά εικονίδια που εμφανίζονται ξαφνικά στην οθόνη, να “κατεβάσουν” ψεύτικο λογισμικό για τους ιούς.
Μπροστά στην “απειλή” των ιών, πολλοί χρήστες αγοράζουν το λογισμικό που δε χρειάζονται και έτσι δίνουν πρόσβαση στους απατεώνες στον υπολογιστή τους και σε πολύτιμα στοιχεία όπως αριθμούς πιστωτικών και χρεωστικών καρτών, που οι απατεώνες χρησιμοποιούν ή μεταπουλούν.
Η δίωξη ηλεκτρονικού εγκλήματος στη Βρετανία έχει ανακαλύψει 250 διαφορετικές μορφές παράνομου λογισμικού και μόνο του τελευταίου 12 μήνες έγιναν 43.000.000 απόπειρες.
Τα παράνομα κέρδη των δραστών υπολογίζονται σε 800.000 στερλίνες ετησίως.
Για την αποφυγή τέτοιων δυσάρεστων εκπλήξεων, οι ειδικοί συμβουλεύουν να επιλέγουμε το δικό μας λογισμικό κατά των ιών του διαδικτύου.
Η online δικτύωση αλλάζει τον εγκέφαλο σε χρόνο ρεκόρ. Μια νέα επιστημονική έρευνα έδειξε ότι σε ενήλικες χωρίς εμπειρία στο Ίντερνετ αρκεί μόλις μια εβδομάδα στο διαδίκτυο για να παρατηρηθούν ευεργετικές αλλαγές στις εγκεφαλικές λειτουργίες τους.
Η μελέτη, μεταξύ άλλων, δείχνει ότι η χρήση του Ίντερνετ μπορεί να ενεργοποιήσει την εγκεφαλική δραστηριότητα και δυνητικά να βελτιώσει τις γνωσιακές λειτουργίες των ενηλίκων.
Καθώς ο εγκέφαλος «γερνάει», υφίσταται διάφορες δομικές και λειτουργικές αλλαγές, όπως ατροφία, βαθμιαία αποσύνθεση και μείωση στην κυτταρική (νευρωνική) δραστηριότητα.
Σύμφωνα με τη νέα μελέτη, τα νοητικά ερεθίσματα που παρέχει το Ίντερνετ, επιδρούν θετικά στην αποτελεσματικότητα των εγκεφαλικών λειτουργιών και μεταβάλλουν τον τρόπο που ο εγκέφαλος κωδικοποιεί τις νέες πληροφορίες.
Η έρευνα, που έγινε σε υγιείς εθελοντές ηλικίας 55 – 78 ετών από ερευνητές του Ινστιτούτου Νευροεπιστήμης και Ανθρώπινης Συμπεριφοράς του πανεπιστημίου της Καλιφόρνιας-Λος Άντζελες (UCLA), υπό τον καθηγητή ψυχιατρικής Γκάρι Σμολ και την ερευνήτρια Τίνα Μούντι, διαπίστωσε ότι ακόμα και ηλικιωμένοι άνθρωποι με ελάχιστη ή μηδαμινή εμπειρία στο διαδίκτυο, όταν κάνουν αναζητήσεις στο Ίντερνετ, ακόμα και για σύντομο χρονικό διάστημα, μπορούν να μεταβάλλουν τα πρότυπα της εγκεφαλικής δραστηριότητάς τους και να βελτιώσουν τις λειτουργίες του μυαλού τους.
Ο έλεγχος του εγκεφάλου των εθελοντών, την ώρα που έκαναν αναζητήσεις στο Ίντερνετ, έγινε με τη γνωστή τεχνική της λειτουργικής μαγνητικής τομογραφίας (fMRI), η οποία κατέγραφε και τις παραμικρές μεταβολές στα νευρωνικά κυκλώματα, μετρώντας τις αυξομειώσεις στο επίπεδο του αίματος στον εγκέφαλο.
Η παρακολούθηση του εγκεφάλου έδειξε ότι, εξαιτίας της χρήσης του Ίντερνετ, υπήρξαν αλλαγές στις περιοχές του εγκεφάλου που σχετίζονται με τη γλώσσα, την ανάγνωση, την μνήμη, τις οπτικές ικανότητες και την λήψη αποφάσεων.
Χρειάζονται μόνο λίγες μέρες προκειμένου όσοι είναι αρχάριοι με το διαδίκτυο, να φτάσουν περίπου στο ίδιο επίπεδο εγκεφαλικής δραστηριότητες όπου βρίσκονται πεπειραμένοι χρήστες του Ίντερνετ.
Σύμφωνα με τους ερευνητές, η αναζήτηση στο Ίντερνετ αποτελεί, όπως αποδείχτηκε, μια απλή μορφή εγκεφαλικής άσκησης, που μπορεί να αξιοποιηθεί πιο συστηματικά για τη βελτίωση των νοητικών λειτουργιών των ηλικιωμένων.
Τα αποτελέσματα της έρευνας παρουσιάστηκαν στο συνέδριο της Εταιρίας Νευροεπιστήμης στο Σικάγο, σύμφωνα με το Live Science.
Ο κ. Βαγγέλης Κάσσος είχε την καλοσύνη να μας παραχωρήσει ένα κείμενο από το βιβλίο του Ατελεύτητο τέλος (κείμενα για την ποίηση), Εκδόσεις «Ίνδικτος» 2007, σελ. 63-70:
“Η τελευταία δεκαετία του εικοστού αιώνα θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί ως η δεκαετία των «προφητών του τέλους»: το τέλος της Ιστορίας, το τέλος της εργασίας, το τέλος του βιβλίου, το τέλος της λογοτεχνίας κ.ο.κ.
Ειδικότερα, όσον αφορά την προφητεία για το τέλος του παραδοσιακού βιβλίου, η αιτία της σχετικής εσχατολογίας, κατά κύριο λόγο, υπήρξε το γεγονός ότι, κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1990, τα πολυμέσα (multimedia), έχοντας εμφανισθεί ως εμπορικά προϊόντα μερικά χρόνια πριν, αρχίζουν πλέον να έχουν σημαντικότατη διάδοση. Ως ισχυρό ανταγωνιστικό προϊόν του παραδοσιακού βιβλίου προβάλλει τώρα το CD-Rom.
Θα ήταν, όμως, μεγάλο λάθος το να θεωρήσει κανείς ότι η εξάπλωση του CD-Rom πρόκειται να εξοστρακίσει το παραδοσιακό βιβλίο. Στη χειρότερη περίπτωση, η ανταγωνιστική σχέση του παραδοσιακού βιβλίου προς το CD-Rom θα είναι ανάλογη προς τη σχέση που διαμορφώθηκε μεταξύ του ραδιοφώνου και της τηλεόρασης. Και τούτο, βέβαια, από τις γενιές των παιδιών που γεννήθηκαν ταυτόχρονα με τα πολυμέσα και μετά.
Θα είναι, επίσης, μεγάλο λάθος το να θεωρήσει κανείς ότι η πιθανή υποχώρηση του λογοτεχνικού λ.χ. βιβλίου έναντι του CD-Rom θα είναι ενιαία για όλα τα είδη του λόγου.
Εκείνη που ίσως βρεθεί σε δύσκολη θέση θα είναι η πεζογραφία και ειδικότερα το μυθιστόρημα που είναι ο κατεξοχήν νεοπαγής πλανήτης του «Γουτεμβεργιανού γαλαξία».
Δεν πρόκειται να συμβεί το ίδιο με την ποίηση. Η ποίηση υπήρχε πριν από τον Γουτεμβέργιο και θα υπάρχει και μετά το τέλος της κυριαρχίας του. Κατά πάσα δε πιθανότητα, θα είναι η ευνοημένη της ηλεκτρονικής εποχής. Και τούτο, γιατί θα ξαναβρεί τη «φωνή» που της στέρησε η τυπογραφία.
Ο Μακλούαν, αληθινός προφήτης αυτός, εδώ και πολλά χρόνια, μίλησε για τη «διάσπαση της ανθρώπινης ψυχής» από τον τυπογραφικό πολιτισμό (Marshall McLuhan, The Cutenberg Galaxy: the making of Typographic Man, University of Toronto Press 1962).
Με την τυπογραφία, ισχυρίζεται ο Μακλούαν, επέρχεται ένας «έντονος διαχωρισμός της όρασης από τις άλλες αισθήσεις», η όραση, δηλαδή, αποκτά κυρίαρχο ρόλο στη γλώσσα και στην τέχνη, καθώς και σε ολόκληρη την κλίμακα της κοινωνικής και της πολιτικής ζωής.
Για την ποίηση, ο αισθητηριακός αυτός ακρωτηριασμός ήταν και ακρωτηριασμός υποστασιακός, αφού η προφορικότητα που αντιστοιχεί στην αίσθηση της ακοής ήταν όρος συστατικός της εκφραστικής της.
Θα μπορούσε κανείς να θεωρήσει, όπως το έχει κάνει η Ζακλίν ντε Ρομιγύ, ότι ο αισθητηριακός ακρωτηριασμός, όσον αφορά την πρόσληψη της ποίησης, επέρχεται ήδη από τη στιγμή που καταγράφονται τα Ομηρικά έπη (6ος αιώνας π.Χ.). Αποσπάται έτσι, ισχυρίζεται η ντε Ρομιγύ, η ποίηση από την προφορικότητα και εγκαινιάζεται η «βασιλεία της γραπτής λογοτεχνίας» (Jacqueline de Romilly, Homère, P.U.F. 1985/ Όμηρος, μτφρ. Βρανίκου Φλώρα, Εκδόσεις «Δαίδαλος-Ι. Ζαχαρόπουλος» 1994).
Όμως, εκτός από το γεγονός ότι τα χειρόγραφα αποτελούν το προνόμιο μιας πολύ μικρής ελίτ και, ως εκ τούτου, δεν μπορεί να γίνει λόγος για συνολική απόσπαση της ποίησης από την πρωτογενή προφορικότητα, δεν πρέπει να παραβλέπει κανείς αυτό που ο Μακλούαν τονίζει με επιμονή: τόσο στον αρχαίο κόσμο, όσο και στο μεσαιωνικό, «διαβάζω» σήμαινε «διαβάζω φωναχτά».
Η προφορικότητα, επομένως, εξακολουθούσε μέχρι την εμφάνιση της τυπογραφίας να παίζει ρόλο πρωταγωνιστικό – όπου δεν υπήρχαν χειρόγραφα – ή συμπρωταγωνιστικό με εκείνον της γραφής – στις περιπτώσεις που υπήρχαν χειρόγραφα.
Στη δεύτερη αυτή περίπτωση, πρόκειται για μια προφορικότητα «στατική», αφού αυτή μένει προσηλωμένη στο γραπτό κείμενο. Ο Πωλ Ζυμθόρ αποκαλεί τη «στατική» αυτή προφορικότητα «δευτερογενή», για να την αντιδιαστείλει προς την «πρωτογενή προφορικότητα» στην ποίηση, όπου υπάρχει πλήρης ανεξαρτησία από τη γραφή (Paul Zumthor, Introduction à la poésie orale, Seuil 1983).
Η διάκριση που κάνει ο Ζυμθόρ μεταξύ «πρωτογενούς» και δευτερογενούς» προφορικότητας έχει ιδιαίτερη σημασία. Απηχεί τα αποτελέσματα μιας σπουδαίας έρευνας που πραγματοποίησε, κατά το μεσοπόλεμο, στα βουνά της Γιουγκοσλαβίας, ο προικισμένος Αμερικανός φιλόλογος Μίλμαν Πάρρυ (1902-1935).
Αναζητώντας εκεί τη διαδικασία δημιουργίας και μετάδοσης των προφορικών επών, ο Πάρρυ συνάντησε αγράμματους βάρδους να τραγουδούν ηρωϊκά έπη σε εξίσου αγράμματο ακροατήριο. Η ανακάλυψη που έκανε, καταγεγραμμένη σε 3.500 περίπου ηχογραφήσεις, τις οποίες προσκόμισε στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ, ήταν εκπληκτική: αντίθετα από την άποψη, η οποία μέχρι τότε επικρατούσε και ήθελε τους βάρδους να απαγγέλλουν στίχους, που είχαν αποστηθίσει, ο Πάρρυ ανακάλυψε ότι οι βάρδοι αυτοί, για κάθε καινούργιο ακροατήριο, συνέθεταν και μια διαφορετική εκδοχή του έπους που απάγγελναν! (Albert Lord, The singer of tales, Harvard University Press 1960).
Θα μπορούσαμε, λοιπόν, κάπως σχηματικά, να θεωρήσουμε ότι η «πρωτογενής προφορικότητα» τοποθετείται χρονικά πριν από τη «γραφή» ή – σε νεότερες ιστορικά κοινωνίες – ερήμην της «γραφής», ενώ η «δευτερογενής προφορικότητα» αναπτύσσεται χρονικά μεταξύ της «γραφής» και της «τυπογραφίας».
Ωστόσο, και αυτή η δεύτερη μορφή προφορικότητας είναι εξαιρετικά ζωτική για την ποίηση, γιατί δεν την καθηλώνει στην αίσθηση της όρασης, αλλά την αφήνει ανοιχτή στις αισθήσεις. Τούτο αποτελεί ζήτημα κρίσιμο για τον αποδέκτη του ποιητικού μηνύματος, γιατί, καθώς πολύ ωραία το διατύπωσε ο Γουόλτερ Όνγκ, η όραση τοποθετεί τον παρατηρητή έξω από αυτό που βλέπει, σε απόσταση, ενώ ο ήχος ξεχύνεται μέσα στον ακροατή (Walter J. Ong, Orality and Literacy-The Technologizing of the Word, Routledge 1990/Προφορικότητα και εγγραμματοσύνη, μτφρ. Κώστα Χατζηκυριάκου, «Πανεπιστημιακές εκδόσεις Κρήτης» 1997).
Το 1488, έχουμε την πρώτη τυπωμένη έκδοση του Ομήρου, που έγινε στη Φλωρεντία, με τη φροντίδα του Βυζαντινού λογίου Δημητρίου Χαλκοκονδύλη (1423-1511).
Θα μπορούσαμε, πάλι σχηματικά, να θεωρήσουμε ότι, από το χρονικό αυτό σημείο και ύστερα, η προφορικότητα της ποίησης εξοστρακίζεται και ότι αυτή η τελευταία εισέρχεται σε μια βουβή περίοδο πέντε αιώνων. Τόσο ο ποιητής, όσο και ο αποδέκτης της ποίησης, γίνονται κανονικοί «τυπογραφικοί άνθρωποι».
Οι ζωντανές απαγγελίες των ποιητών ενώπιον μικρών ή μεγάλων ακροατηρίων, οι καταγραφές των φωνών τους στο βινύλιο, στις μαγνητοταινίες ή στους ψηφιακούς δίσκους δεν είναι παρά σύντομα διαλείμματα δευτερογενούς προφορικότητας που απλώς επιβεβαιώνουν τη διαπίστωση του Πωλ Ζυμθόρ ότι η «επιθυμία της φωνής» κατοικεί σε κάθε ποίηση, όμως η προφορικότητα παραμένει ουσιαστικά εξόριστη. Και τούτο, γιατί ο υποτιθέμενος ακροατής της ποίησης παραμένει στην πραγματικότητα ένας «τυπογραφικός άνθρωπος» που, ακούγοντας, πάντοτε διαβάζει εντός του.
Το καθεστώς αυτό της «τυπογραφικής ομηρείας», υπό το οποίο διάγει η φωνή του ποιητή, φαίνεται ότι έρχονται να ανατρέψουν τα πολυμέσα, δίνοντας στην ποίηση μια καινούργια μορφή επικοινωνιακής δυνατότητας.
Η νέα αυτή επικοινωνιακή δυνατότητα για την ποίηση προκύπτει ως ευτυχές παράγωγο από τη σύζευξη της τυπογραφικής με την ηλεκτρονική τεχνολογία. «Ο νέος ηλεκτρονικός γαλαξίας έχει ήδη κινηθεί βαθιά μέσα στο γαλαξία του Γουτεμβέργιου», έγραφε στις αρχές της δεκαετίας του ΄60 ο Μακλούαν. Σήμερα, μπορούμε να πούμε ότι η συγχώνευση των δύο τεχνολογιών δεν προσθέτει απλώς νέα προϊόντα στην αγορά, αλλά θεραπεύει σε μεγάλο βαθμό τον αισθητηριακό ακρωτηριασμό του «τυπογραφικού ανθρώπου».
Όσον αφορά ειδικότερα την ποίηση, το CD-Rom επαναφέρει τη φωνή του ποιητή στο προσκήνιο. Και δεν την επαναφέρει ως «δευτερογενή προφορικότητα», αλλά ως ταυτόχρονο, παράλληλο και ισοδύναμο προς τη «γραφή» συντελεστή της ποιητικής επικοινωνίας . Αν θέλαμε να είμαστε ακριβείς, θα έπρεπε να μιλάμε για μια νέα μορφή προφορικότητας, την οποία θα μπορούσαμε να ονομάσουμε «σύστοιχη προφορικότητα».
Στην αρχή, η νέα αυτή μορφή προφορικότητας ενδεχομένως να φανεί ως απλώς συμπληρωματική του ποιητικού κειμένου. Ο αληθινός της χαρακτήρας θα φανεί, όταν σιγά-σιγά θα αρχίσει να υποχωρεί η «ειδωλολατρία της τυπωμένης σελίδας», ειδωλολατρία που μάλλον έβλαψε την ποίηση (Daniel Boorstin, The creators, Eκδόσεις «Random House», Νέα Υόρκη 1992).
Η παθολογική προσήλωση του «τυπογραφικού ανθρώπου» στο τυπωμένο κείμενο θα πρέπει να ήταν ο λόγος που ανάγκασε τον Ιταλό ποιητή Τζιουζέπε Ουνγκαρέττι (1888-197ο) να υποστηρίξει ότι μόνον η φωνή στερεώνει το κείμενο, το κύρος του οποίου προκύπτει περισσότερο από την ηχητική εγγραφή παρά από τη «γραφή».
Αν λάβουμε μάλιστα υπόψη ότι ο Ουνγκαρέττι έχει χαρακτηρισθεί ως κατεξοχήν «ερμητικός ποιητής», ιδρυτής μάλιστα του ποιητικού κινήματος που έμεινε στα γράμματα γνωστό ως Σχολή του Ερμητισμού, είμαστε υποχρεωμένοι να σταθούμε με μεγαλύτερη προσοχή στην άποψή του περί του σπουδαίου ρόλου που παίζει η προφορικότητα τόσο στην ανακοίνωση, όσο και στην πρόσληψη της ποίησης.
Υπονοεί άραγε ο Ιταλός ποιητής ότι η «ερμητικότητα», για την οποία κατηγορείται συλλήβδην η σύγχρονη ποίηση, παύει να υπάρχει, όταν μεσολαβεί η προφορικότητα; Και αν αυτό ισχύει για μια «δευτερογενή προφορικότητα», στην οποία κατ’ ανάγκην αναφέρεται ο Ουνγκαρέττι, δεν θα ισχύσει πολύ περισσότερο για την περίπτωση της «σύστοιχης προφορικότητας», την οποία εισάγουν τα πολυμέσα;
Απομένει να το δούμε. Ή, μάλλον, ακριβέστερα, να το ακούσομε και να το δούμε.”
Διαβάζω στο Βήμα: «Ηλεκτρονικός» καβγάς ξέσπασε χθες μεταξύ του πρώην υπουργού Παιδείας κ. Αρ. Σπηλιωτόπουλου και της νυν ηγεσίας του υπουργείου Παιδείας. Αιτία η προσωρινή (?!) διακοπή της ηλεκτρονικής σελίδας που είχε φτιάξει ο κ. Σπηλιωτόπουλος (πρόκειται για το blog www. meafora. gr), στο οποίο δημοσιεύονταν οι απόψεις απλών πολιτών, εκπαιδευτικών, φοιτητών και συλλόγων και ομοσπονδιών για θέματα και των τριών βαθμίδων της εκπαίδευσης.
«Σύμφωνα με διαβεβαιώσειςτων υπηρεσιών του υπουργείου, ουδείς γνώριζετους κωδικούς του blog» ανακοινώθηκε χθες από το υπουργείο Παιδείας . «Μετά την αλλαγή της πολιτικής ηγεσίας του υπουργείου ουδείς ενημέρωσεγια τη λειτουργία και τις δυνατότητες διαχείρισηςτου blog και ουδείς ασχολήθηκε με τις απαντήσειςσχολίων και ερωτήσεων»τονίζεται στην ίδια ανακοίνωση. «Οπως φαίνεται από τα παραπάνω,το συγκεκριμένο blog αφορούσε μόνο θέματα στιγμιαίας επικοινωνίας και ουδεμία σχέση είχε με διάλογο. Ο δημόσιος διάλογοςαπαιτεί θέσεις, διαφανήεργαλεία και ουσιαστικέςσυμμετοχικές διαδικασίες» καταλήγει η ανακοίνωση.
Τείνω να συμφωνήσω με την ηγεσία του ΥΠΕΠΘ. Λίγο προσχηματικό μου φάνηκε από την έναρξή του το συγκεκριμένο ντεμέκ blog. Τα blogs σημαίνουν διάλογο. Αυτό ήταν μονόλογος. Βέβαια συγκέντρωσε αρκετές καταθέσεις ιδεών. Πολλοί συνάδελφοι στήριξαν την ιδέα καταθέτοντας απόψεις, ορατές σε όλους. Αυτό δεν πρέπει να πάει χαμένο. Αλλά αυτό ανήκει στη σφαίρα των forums. Δεν ονομάζεται blog επειδή είναι της μόδας η λέξη…
Αντέχουν όμως οι ηγεσίες να πιάνουν καθημερινά το σφυγμό της εκπαιδευτικής κοινότητας; Δεν θα μας χάλαγε αν απαντούσαν επίσης πότε…πότε. Με πράξεις καλύτερα και όχι υποσχέσεις για την επόμενη τριακονταετία…
Μπείτε σε μία διαδικτυακή τηλεόραση στην οποία δεν περιηγείστε με τηλεκοντρόλ, αλλά με το ποντίκι σας, και δεν βλέπετε σειρές και ταινίες, αλλά τοποθεσίες από (σχεδόν) κάθε γωνιά του πλανήτη. Στο www.earthtv.com/en μπορείτε να ταξιδεύετε όσο συχνά θέλετε στον κόσμο και να παίρνετε εικόνες από τις webcam που βρίσκονται σε συγκεκριμένες τοποθεσίες. Και μη φανταστείτε ότι θα δείτε μόνο τουριστικά και πολυδιαφημισμένα σημεία, όπως ο Πύργος του Αϊφελ στο Παρίσι και η Πλατεία του Αγίου Πέτρου στη Ρώμη, υπάρχουν και εικόνες από τη δική μας Σαντορίνη, από το κέντρο του Κιέβου στην Ουκρανία, καθώς και ένα σωρό ακόμα τοποθεσίες που θα σας δώσουν μια σφαιρική γεύση του πλανήτη μας! Οι κάμερες καταγράφουν σε πραγματικό χρόνο, οπότε έχετε και αίσθηση του καιρού που κάνει στο σημείο τη συγκεκριμένη στιγμή.
Τη δυνατότητα να παρακολουθήσουν ζωντανά και δωρεάν μέσω διαδικτύου τη συναυλία των U2 την Κυριακή στο Λος Άντζελες θα έχουν οι θαυμαστές του συγκροτήματος από τις ΗΠΑ και 15 ακόμη χώρες μέσω της διαδικτυακής τοποθεσίας YouTube.
«Θα μεταδώσουμε ζωντανά τη συναυλία των U2 στο στάδιο Rose Bowl μέσω της πλατφόρμας μας και προσκαλούμε εκατομμύρια ανθρώπους από όλη τη χώρα και τον πλανήτη να συμμετέχουν στη συναυλία του μεγαλύτερου παγκόσμιου συγκροτήματος μέσω της μεγαλύτερης παγκόσμιας πλατφόρμας», αναφέρει ο Κρις Μάξκι, διευθυντής της Google για το YouTube.
Η συναυλία ξεκινά στις 6.30 το πρωί της Δευτέρας (ώρα Ελλάδας) και θα μεταδοθεί στη διεύθυνση http://youtube.com/U2
Στις 16 χώρες, όπου η μετάδοση θα είναι «ζωντανή», δεν περιλαμβάνεται η Ελλάδα. Όμως, μετά το τέλος της συναυλίας, το βίντεο θα αρχειοθετηθεί και θα μεταδίδεται με την προσθήκη διαφημίσεων στη διεύθυνση http://youtube.com/U2official
Δεν είναι η πρώτη φορά που το YouTube μεταδίδει ζωντανά μια συναυλία. Το Νοέμβριο 2008, μετέδωσε τμήμα του μουσικού φεστιβάλ Outside Lands και σκοπεύει να μεταδώσει περισσότερες συναυλίες στο μέλλον. Ο λόγος που δεν έχει καθιερωθεί η ζωντανή μετάδοση συναυλιών είναι ro καθεστώς των πνευματικών δικαιωμάτων, στα οποία συνήθως εμπλέκονται πολλά μέρη, όπως μέλη συγκροτημάτων, στιχουργοί, εκδότες, δισκογραφική εταιρεία, διαχειριστές, τόπος διεξαγωγής κ.α.
«Δεν είμαστε φτιαγμένοι για να διαβάζουμε». Με αυτή την απροσδόκητη φράση ξεκινά το πρώτο κεφάλαιο του βιβλίου της Μαριάν Γουλφ, διευθύντριας του Κέντρου Ερευνας Ανάγνωσης και Γλώσσας στο Τμήμα Παιδικής Ανάπτυξης Ελιοτ-Πίρσον του Πανεπιστημίου Ταφτς. Αν λοιπόν αυτή η γυναίκα, η οποία έχει αφιερώσει τη ζωή της στη μελέτη του αναγιγνώσκοντος εγκεφάλου, ισχυρίζεται ότι το ανθρώπινο είδος δεν είναι φτιαγμένο για να διαβάζει, μάλλον κάτι ξέρει: σε αντίστιξη με την ομιλία, η οποία είναι έμφυτη (ο εγκέφαλός μας είναι προικισμένος με δομές που εξασφαλίζουν αυτή την ικανότητά μας), η ικανότητα ανάγνωσης απαιτεί εκμάθηση και, όπως πολύ καλά γνωρίζουν οι γονείς δυσλεξικών παιδιών, πράγματι δεν είμαστε όλοι φτιαγμένοι για ανάγνωση.
Η παραπάνω διαπίστωση δεν συνεπάγεται παραίτηση. Κάθε άλλο! Συνεπάγεται σκληρή δουλειά: τόσο από τους επιστήμονες για την κατανόηση των ιδιαιτεροτήτων των δυσλεξικών παιδιών όσο και από τους εκπαιδευτικούς και τους γονείς για τη φροντίδα του κάθε δυσλεξικού παιδιού. Φυσικά απαιτείται σκληρή δουλειά από τα ίδια τα παιδιά, τα οποία, παρά τις αρχικές δυσκολίες, «ανθούν» όταν τους δοθούν τα κατάλληλα εργαλεία. Εδώ μάλιστα έγκειται όλο το μυστικό: τα εργαλεία πρέπει να είναι προσαρμοσμένα στις ανάγκες του κάθε παιδιού (η έμφαση είναι στο «κάθε»), αφού, όπως σημειώνει η αμερικανίδα επιστήμονας, «τα παιδιά που παρουσιάζουν αναγνωστικές δυσκολίες δεν πρόκειται να βοηθηθούν από τις μονοδιάστατες προσεγγίσεις που απαντούν σε πολλά σχολεία. Αντιθέτως, έχουμε ανάγκη από δασκάλους εφοδιασμένους με ένα σύνολο μεθόδων τις οποίες να μπορούν εν συνεχεία να εφαρμόσουν επιλεκτικά».
Το πόνημα της Γουλφ είναι μοναδικό. Απευθυνόμενη στο ευρύ κοινό, η συγγραφέας γράφει μια ωραία ιστορία- της γραφής και της ανάγνωσης- με παρελθόν, παρόν και μέλλον. Πετυχαίνει δε να εισαγάγει τις απαιτούμενες επιστημονικές γνώσεις με τρόπο που δεν φοβίζει. Τέλος, βρίθει μικρών διαμαντιών: από τις αναφορές στις ρήσεις του Σωκράτη σε συμπεράσματα πρόσφατων μελετών αλλά και σε αποκαθήλωση ψευδαισθήσεων (όχι, δεν είναι όλα τα δυσλεξικά παιδιά εξαιρετικά ταλέντα!). Πρόκειται για ένα βιβλίο που δεν πρέπει να λείπει από τη βιβλιοθήκη κανενός εκπαιδευτικού αλλά και κανενός γονιού, ανεξαρτήτως αν έχει ή δεν έχει δυσλεξικό παιδί.
Αποσύρθηκε άρον άρον η καινοτόμος διαδικτυακή εξυπηρέτηση με αναζήτηση φωτογραφιών που είχε εγκαινιάσει την περασμένη εβδομάδα η Google επειδή θα μπορούσε να καταλήξει σε παραβίαση ευαίσθητων προσωπικών δεδομενων. Ετσι το «Goggles» θα παραμείνει στην ιστορία των πολυμέσων απλώς ως μεγαλόπνοο πείραμα ηλεκτρονικής ταυτοποίησης. Οπου εισάγοντας στο σύστημα μια φωτογραφία ή οποιαδήποτε φωτογραφία και πατώντας «αναζήτηση» αναγράφονταν στην οθόνη όλες οι περί του υποκειμένου ή αντικειμένου διαθέσιμες πληροφορίες με τις ανάλογες παραπομπές σε κατάλληλους ιστοτόπους.
Ετσι μπορούσαν να αναγνωρισθούν τοποθεσίες, φυτά, ζώα, αντικείμενα, αλλά επίσης και άνθρωποι, που σημαίνει ότι τραβώντας με κινητό τηλέφωνο ή ψηφιακή κάμερα τη φωτογραφία ενός αγνώστου σε δημόσιο χώρο ο καθένας θα μπορούσε να μάθει τα πάντα γι΄ αυτόν τον άνθρωπο ή τουλάχιστον ό,τι υπάρχει γι΄ αυτόν στα απέραντα αρχεία του Διαδικτύου, π.χ. μέσω Facebook.
Αυτό θεωρήθηκε τουλάχιστον απρέπεια, εξ ου και «κατέβηκε» ολόκληρο το σύστημα- όχι οριστικώς βέβαια. Ανεστάλη προσωρινά η αναζήτηση προσωπικών δεδομένων μέσω φωτογραφίας, προς περαιτέρω διερεύνηση των πιθανών παρενεργειών που μπορεί να προκαλέσει.
Μετά τις εφημερίδες και τα περιοδικά, το βιβλίο μπαίνει κι αυτό με τη σειρά του στην εποχή των ψηφιακών πολυμέσων, ενσωματώνοντας στις σελίδες του βίντεο και ήχο. Δύο νέες πρωτοβουλίες, μια γαλλική και μια αμερικανική, παρουσιάστηκαν προσφάτως, φιλοδοξώντας να αλλάξουν ριζικά τον τρόπο με τον οποίο έχουμε συνηθίσει να διαβάζουμε.
Η πιο εντυπωσιακή ανήκει στον αμερικανικό εκδοτικό οίκο Simon & Schuster. Λέγεται vook (από τις λέξεις video+book) και συνδυάζει το παραδοσιακό βιβλίο με τα νέα ηλεκτρονικά μέσα, σε ένα εντελώς καινούργιο προϊόν. «Πρόκειται για ένα νέο είδος. Δεν είναι ούτε ηλεκτρονικόβιβλίο, αλλά ούτε και βιντεοταινία·είναισυγκερασμός αυτώντων δύο» τόνισε μιλώντας στην εφημερίδα «Εl Ρais» ο ΜπράντλεϊΙνμαν, πρόεδρος της εταιρείας Vook και εμπνευστής της όλης ιδέας. Η νέα υπηρεσία «σπάζει» για πρώτη φορά τους τεχνικούς περιορισμούς των ως τώρα γνωστών ηλεκτρονικών βιβλίων που δεν επέτρεπαν την προβολή βίντεο. Θα διατίθεται μέσω τηλεφωνικών συσκευών νέας γενιάς, όπως το iΡhone, ή μέσω ηλεκτρονικού υπολογιστή.
Στόχος του νέου αυτού είδους δεν είναι η μετάδοση βίντεο για την προώθηση των μυθιστορημάτων, αλλά η διεύρυνση της εμπειρίας της ανάγνωσης με έναν τρόπο ο οποίος, όπως δηλώνουν στον Simon & Schuster, «υποστηρίζει την πλοκή και ενισχύει την αίσθησητου τόπου», εκμεταλλευόμενος τις δυνατότητες της τεχνολογίας. «Οι ταινίες είναι ενσωματωμένεςστο κείμενο», διευκρινίζει ο κ. Ινμαν. «Ενώ διαβάζετε,εμφανίζεται ένα βίντεο και μόλις το ανοίγετε καταλαμβάνει όλη την οθόνη».
Τα πρώτα τέσσερα vooks κυκλοφόρησαν στην τιμή των 7 δολαρίων (4,80 ευρώ) το ένα, από τη σειρά Αtria του Simon & Schuster, καλύπτοντας διαφορετικά είδη. «Θελήσαμε να το δοκιμάσουμε με μυθιστορήματα, αλλά και με μη λογοτεχνικά βιβλία» δήλωσε η Τζούντιθ Κερ, διευθύντρια της Αtria. «Στη δεύτερη κατηγορία η ανταπόκριση είναι τεράστια».
Στην πρώτη κατηγορία ανήκει το « Ρromises», το νέο αισθηματικό μυθιστόρημα της Τζουντ Ντέβερο. Το συγκεκριμένο vook περιλαμβάνει 131 σελίδες συμβατικού κειμένου και 17 βίντεο, διάρκειας περίπου 2 λεπτών το καθένα. «Οποιος δεν βλέπει τα βίντεοχάνει ένα πολύ σημαντικό μέρος, γιατί η πλοκή προχωρεί σε ένα βαθμό χάρη σε αυτά» εξηγεί η κυρία Κερ, η οποία προσθέτει ότι η νέα πρωτοβουλία θα θεωρηθεί επιτυχημένη από τη στιγμή που θα ξεπεράσει τα 5.000 «κατεβάσματα».
Από την πλευρά του, ο γαλλικός εκδοτικός οίκος Robert Laffont, σε συνεργασία με την εταιρεία κινητής τηλεφωνίας Οrange, εγκαινίασε το «υπερβιβλίο». Η αρχή της εν λόγω εκδοτικής πρωτοβουλίας γίνεται με το «Le sens des choses», ένα βιβλίο γραμμένο από τον Ζακ Αταλί σε συνεργασία με 32 γνωστούς συγγραφείς και προσωπικότητες, όπως οι Ερίκ Ορσενά, Φιλίπ Σολέρ, Ζαν-Κλοντ Τρισέ. Κυκλοφορεί στην «παραδοσιακή» έντυπη μορφή στην τιμή των 21 ευρώ, αλλά, όπως υπογραμμίζουν οι εμπνευστές του, εγκαινιάζει μια νέα σχέση της ανάγνωσης «off» και «online», λειτουργώντας σαν «τηλεκοντρόλ».
Στις σελίδες του βιβλίου, σε διάφορα σημεία του κειμένου, παρεμβάλλονται 83 ραβδοκώδικες, οι οποίοι προσφέρουν πρόσβαση, μέσω ηλεκτρονικού υπολογιστή ή κινητού τηλεφώνου και ενός ειδικά διαμορφωμένου δικτυακού τόπου, σε επιπλέον πληροφορίες με τη μορφή βίντεο και ήχου. Αυτή η υπηρεσία «υπερπεριεχομένου» θα προσφέρεται για έξι μήνες δωρεάν στους αγοραστές του «παραδοσιακού» βιβλίου σε μια δοκιμαστική φάση, όπως ανακοίνωσε ο Λεονέλο Μπραντολίνι, διευθύνων σύμβουλος του γαλλικού εκδοτικού οίκου. Ο τρόπος με τον οποίο θα χρεώνεται η παροχή αυτή στη συνέχεια θα εξαρτηθεί από την ανταπόκριση του κοινού.
Πύρ εναντίον της Google άνοιξε ο γενικός διευθυντής της Wall Street Journal, Ρόμπερτ Τόμσον, κατηγορώντας τον διαδικτυακό κολοσσό ότι προωθεί την «ακολασία» και την «ανηθικότητα» στις online ειδήσεις.
Οι κατηγορίες του Τόμσον ακούστηκαν σε πάνελ για το Web 2.0 σχετικά με το μέλλον της δημοσιογραφίας στον κόσμο του Διαδικτύου, στο οποίο μάλιστα συμμετείχε η αντιπρόεδρος της Google για προϊόντα αναζήτησης, Μαρίσα Μέγιερ. «Η Μαρίσα προωθεί εν αγνοία της την ανηθικότητα», ανέφερε ο Τόμσον, όταν η συζήτηση έφτασε στο θέμα του κατά πόσο η Google ευνοεί η ζημιώνει τους παραδοσιακούς δημοσιογραφικούς οργανισμούς με την προβολή links σε ειδήσεις στις σελίδες αποτελεσμάτων της μηχανής αναζήτησης.
Η Μάγιερ από την πλευρά της, δήλωσε ότι η δημοσιογραφία βρίσκεται σε μια μεταβατική περίοδο. «Κάνουμε πολλά πράγματα για να βοηθήσουμε τους εκδότες», υποστήριξε. Η Google πληρώνει στους εκδότες περισσότερα από πέντε δισεκατομμύρια δολάρια κάθε χρόνο, παρέχοντας επισκεψιμότητα που μετατρέπουν σε έσοδο, τόνισε η ίδια. Σημείωσε μάλιστα ότι αν οι οργανισμοί ειδήσεων δεν θέλουν να μπορεί κάποιος να βρει το περιεχόμενο τους, υπάρχουν εργαλεία που μπορούν να εμποδίσουν την συμπερίληψη του στους καταλόγους του Ίντερνετ.
«Δεν καταλαβαίνω πως μπορεί να μη θέλετε τη Google», ανέφερε ο Έρικ Χίπο, διευθύνων σύμβουλος της δημοφιλούς online υπηρεσίας ειδήσεων, Huffington Post. «Οι online εκδόσεις πετυχαίνουν υψηλές επισκεψιμότητες χάρη στη Google», συμπλήρωσε.
«Η αντίληψη ότι οι εφημερίδες θα εξαφανιστούν λόγω του Ίντερνετ είναι κλισέ», επεσήμανε ο Μάρτιν Νίσελχοτζ, αντιπρόεδρος ψηφιακών επιχειρήσεων των New York Times που συμμετείχε στο πάνελ. Η κυκλοφορία της εφημερίδας παραμένει σταθερή τα τελευταία δύο χρόνια, πρόσθεσε, τονίζοντας ότι το Διαδίκτυο δημιουργεί πολλές ευκαιρίες για τους εκδοτικούς και ειδησεογραφικούς οργανισμούς. «Η άρνηση σημαίνει ότι θα ξεπεραστείς από το Ίντερνετ. Θα πρέπει να καινοτομήσεις για να κινηθείς μαζί του».
Ο Τόμσον έκανε τον διαχωρισμό μεταξύ εκείνων που ερευνούν και αναφέρουν ειδήσεις που παρουσίαζονται online, και εκείνους, όπως η Google, που συγκεντρώνουν και παρουσιάζουν τη δουλειά άλλων. «Αυτή τη στιγμή, το βάρος πέφτει στους παραγωγούς ειδήσεων», είπε ο Τόμσον, αναφερόμενος σε κόστη όπως η συντήρηση ξένων ανταποκριτών σε εχθρικές περιοχές. «Η Google και η Huffington Post είναι πολύ έξυπνες σε αυτό που κάνουν, δεν δημιουργούν όμως, αντηχούν τις ειδήσεις άλλων”
Ο Χίπο από την πλευρά του δήλωσε ότι η Huffington Post απασχολεί περίπου 60 συντάκτες, όλοι τους δημοσιογράφοι, οι οποίοι χρησιμοποιούν τα ψηφιακά εργαλεία που έχουν στη διάθεσή τους για να αναπαράγουν ιστορίες ή να δημιουργήσουν πρωτότυπο περιεχόμενο.
Μιλώντας για την προοπτική των online συνδρομών, η Μάγιερ επεσήμανε ότι στο άμεσο μέλλον θα δούμε τα πρώτα μοντέλα να εφαρμόζονται. «Υπάρχει η διάθεση για πληρωμή της ποιοτικής δημοσιογραφίας, πρέπει να φτιάξουμε τα κατάλληλα εργαλεία και να την κάνουμε ακόμη καλύτερη στο Διαδίκτυο».
«(Εχε) τον νου σου στην ιδέα». Αυτή είναι η πρώτη ανάγνωση της φράσης «Mind the idea», που όμως «παίζει» και με την έννοια της λέξης mind (μυαλό, σκέψη) όχι μόνο ως ρήματος, αλλά και ουσιαστικού. Το πολλαπλών αναγνώσεων μήνυμα είναι ο πυρήνας του TED (Technology, Environment, Design – Τεχνολογία, Περιβάλλον, Ντιζάιν), ενός είδους «φυτωρίου» ή γόνιμης ανταλλαγής ιδεών επάνω σε καίριας σημασίας ζητήματα που απασχολούν τα ανήσυχα πνεύματα της εποχής. Στο βήμα των ομιλητών του αμερικανικής έμπνευσης ετήσιου συνεδρίου έχουν ανεβεί από τον Μπ. Γκέιτς, τον Μπ. Κλίντον και τον Αλ Γκορ μέχρι τον Γκ. Μπράουν και τον Μπόνο. Μια πρώτη γεύση αυτής της «γιορτής ιδεών» θα έχουν τη δυνατότητα να πάρουν σήμερα, στις 6 μ.μ., εκατό άτομα που εξασφάλισαν, έναντι 15 ευρώ, εισιτήριο για το πρώτο TEDxAthens (www.tedxathens.com), που θα διεξαχθεί στα γραφεία της Μicrosoft (Λ. Κηφισίας 221).
Ζωντανά στο Διαδίκτυο
Τα εισιτήρια έγιναν ανάρπαστα – εξαντλήθηκαν, σύμφωνα με τους διοργανωτές, μέσα σε οκτώ ώρες. Ομως, η ανεξάρτητη εκδήλωση, που διεξάγεται υπό την αιγίδα του κεντρικού TED, θα μεταδοθεί ζωντανά μέσω Ιντερνετ (www.ustream.tv/tedxathens).
Στους ομιλητές περιλαμβάνονται η 25χρονη Κατερίνα Αϋφαντή, η νεότερη ερευνήτρια Νανοτεχνολογίας που χρηματοδοτήθηκε προ διετίας από το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο Ερευνας με 1,13 εκατ. ευρώ για να δημιουργήσει ομάδα γύρω από τη Νανομηχανική, ο Αντ. Καφετζόπουλος, ο οποίος θα μιλήσει για την Επιστήμη και την Πολιτική, ο αναπληρωτής γενικός διευθυντής του Ιδρύματος Λαμπράκη, Ν. Καστής, με θέμα την εκπαίδευση, την κοινωνική συνοχή και την οικονομική ανάπτυξη. Ακόμη, ο Β. Ρηγινός, διευθύνων σύμβουλος εταιρείας Πληροφορικής, θα μιλήσει για το πώς ο εθελοντισμός μπορεί να βοηθήσει το περιβάλλον, καθώς ο ίδιος με την ιδιότητα του αντιπροέδρου του Ναυτικού Αθλητικού Ομίλου Κέας συνδιοργάνωσε καθαρισμό της παραλίας Βουρκάρι στο νησί. Επίσης, ο Θ. Μυλωνάς, επιχειρηματίας εταιρείας συμβούλων design, ο οποίος διακρίθηκε ως Ευρωπαίος Νέος Επιχειρηματίας το 2007 από επιχειρηματικό περιοδικό, θα επικεντρωθεί στη δημιουργικότητα.
Παράλληλα, θα προβληθούν μαγνητοσκοπημένες ομιλίες με αντιλήψεις ριζοσπαστικές, όπως εκείνη του σερ Κεν Ρόμπινσον, εκ των βασικών αναμορφωτών του βρετανικού εκπαιδευτικού συστήματος με άξονα τις Τέχνες, που διερωτάται αν το σχολείο «σκοτώνει» τη δημιουργικότητα. Ακόμη, εκείνη του καθηγητή Νομικής στο Χάρβαρντ και ειδικού στο Δίκαιο του Ιντερνετ, Λόρεν Λέσιγκ, για τους νόμους που «πνίγουν» τη δημιουργικότητα και του κάπτεν Τσαρλς Μουρ για τη «θάλασσα των πλαστικών» που πνίγει τον πλανήτη.
Έως τις 24 Ιανουαρίου θα μπορούν ελεύθερα οι χρήστες από όλο τον κόσμο και φυσικά από την Ελλάδα να «κατεβάζουν» στον υπολογιστή τους τη δοκιμαστική έκδοση των νέων Windows 7, που θα διαδεχθούν τα Windows Vista. Είναι τόσο μεγάλο το ενδιαφέρον των χρηστών που αρχικά το δίκτυο της Microsoft δεν άντεξε το βάρος της τεράστιας ζήτησης. Το ελεύθερο «κατέβασμα» της έκδοσης beta επρόκειτο να αρχίσει την Παρασκευή, κάτι που έγινε τελικά το Σάββατο, μέχρι η εταιρία να προσθέσει νέους υπολογιστέςεξυπηρετητές (servers), σύμφωνα με το Ρόιτερ και το BBC. Η εταιρία δεν έχει ακόμα γνωστοποιήσει πόσα αντίγραφα του νέου λειτουργικού προγράμματος «κατέβηκαν» («download»), όμως ανακοίνωσε ότι κατήργησε το πλαφόν των 2,5 εκατ. αντιγράφων μέσα σε δύο εβδομάδες, που είχε θέσει ως αρχικό όριο, προκειμένου να διευκολύνει περισσότερους χρήστες να «κατεβάσουν» τα Windows 7 μέχρι τις 24 Ιανουαρίου. Η Microsoft μάλλον αιφνιδιάστηκε από το μεγάλο ενδιαφέρον των χρηστών. «Περιμέναμε για μια έκδοση beta να δείξουν ενδιαφέρον μόνο οι φανατικοί της τεχνολογίας και όσοι έχουν επιχειρηματικά συμφέροντα σχετικά με το λογισμικό. Δεν αναμέναμε τη ζήτηση που είδαμε», δήλωσε ο Λόρενς Πάινελ, στέλεχος της εταιρίας. Το νέο λειτουργικό ενσωματώνει τεχνολογία οθόνης αφής, επιτρέπει στους χρήστες να διαμορφώνουν το σύστημα ευκολότερα σύμφωνα με τις προτιμήσεις τους, υπόσχεται πιο φιλικά χαρακτηριστικά κ.α. Η εταιρία πάντως ανέφερε ότι η δοκιμαστική έκδοση μπορεί να έχει προβλήματα, τα οποία ακόμα δεν έχουν επιλυθεί και για τα οποία δεν παρέχει τεχνική υποστήριξη. «Δεν είναι ιδανικό για κάθε χρήστη να εγκαταστήσει τα Windows 7 και να τα χρησιμοποιεί σε καθημερινή βάση», προειδοποίησε ο Πάινελ.
«Ας μας απαντήσει το κοριτσάκι που σηκώνει το χέρι εδώ μπροστά!»μοιάζει να λέει οΜπαράκ Ομπάμα στους μαθητές της τρίτης και τετάρτης τάξης του Δημοτικού Βάιερ Μιλς στο Μέριλαντ των ΗΠΑ. Σαν ένας οποιοσδήποτε δάσκαλος, ο αμερικανός πρόεδρος μπήκε στην καφετέρια του σχολείου κατά τη διάρκεια του μεσημεριανού διαλείμματος και άρχισε να τα ρωτά τι διαβάζουν. Ο σκοπός της αιφνίδιας 20λεπτης επίσκεψής του ήταν να συγχαρεί μαθητές και δασκάλους για το «κλείσιμο της ψαλίδας» στις επιδόσεις των παιδιών που προέρχονται από μειονότητες.
Το ελιξήριο της αθανασίας αποτελούσε ανέκαθεν ένα από τα πιο ξέφρενα όνειρα της ανθρωπότητας: η υπόσχεση της αιώνιας ζωής έχει απασχολήσει αμέτρητους ανθρώπους, της επιστήμης ή όχι, ανά τους αιώνες: από βιολόγους οι οποίοι επιζητούν τρόπους επιμήκυνσης της ζωής των κυττάρων, μέχρι τον Πονς ντε Λεόν (Ισπανός conquistador ο οποίος χάθηκε στις ζούγκλες της Λατινικής Αμερικής αναζητώντας την Πηγή της Νιότης).
Σύμφωνα με έρευνα του Ινστιτούτου Ιατρικής και Βιολογικής Μηχανικής του πανεπιστημίου του Λιντς, η ανθρωπότητα βρίσκεται λίγο πιο κοντά στην επίτευξη αυτού του αρχαίου ονείρου.
Απώτερος στόχος του Ινστιτούτου είναι η επίτευξη «50 αποδοτικών χρόνων ζωής μετά την ηλικία των 50» – και για αυτό έχουν δαπανηθεί 50 εκατομμύρια λίρες μέσα σε διάστημα πέντε ετών. Σε πρώτη φάση, ο σκοπός του Ινστιτούτου είναι η δημιουργία βιώσιμων μοσχευμάτων, τα οποία θα διαρκούν για όλη τη ζωή του λήπτη- γοφούς, γόνατα, βαλβίδες καρδιάς θα αποτελέσουν τα πρώτα δείγματα, καθώς σταδιακά η επιστήμη θα βρίσκεται σε θέση να αντικαταστήσει όλο και περισσότερα τμήματα του ανθρωπίνου σώματος.
Ήδη, το Ινστιτούτο έχει καταφέρει να δημιουργήσει ένα εμφύτευμα γοφού του οποίου η διάρκεια ζωής του θα είναι αντίστοιχη αυτού που το φέρει, εν αντιθέσει με τα 20 χρόνια που αποτελούσαν τη συνήθη διάρκεια αυτών που χρησιμοποιούνται σήμερα. Είναι κατασκευασμένο από κράμα κοβαλτίου- χρωμίου και κεραμικού, που εκτιμάται ότι είναι αρκετά ανθεκτικό για να αντέξει τα 100 εκατομμύρια βήματα που υπολογίζονται ως ο μέσος όρος των βημάτων που θα κάνει ένας άνθρωπος από τα 50 μέχρι τα 100 του, σύμφωνα πάντα με τον καθηγητή Τζων Φίσερ, ένα εκ των ενεργών μελών του Ινστιτούτου.
Σε άλλο επίπεδο, η συνάδελφός του, Αϊλήν Ίνγκαμ και η ομάδα της εργάζονται πάνω σε μεθόδους αυτοβελτίωσης/ αυτοεπισκευής του σώματος: στο επίκεντρο της έρευνας βρίσκεται η δημιουργία μεταμοσχεύσιμων ιστών, και μετέπειρα ολόκληρων οργάνων, τα οποία το σώμα θα μπορεί να ενσωματώσει εύκολα- εξαφανίζοντας έτσι τον κίνδυνο της απόρριψης από τον οργανισμό, που συνόδευε κλασικά μία μεταμόσχευση. Μέχρι τώρα, έχουν καταφέρει να δημιουργήσει καρδιακές βαλβίδες.
Όπως είπε η καθηγήτρια Κριστίνα Ντόιλ της Xeno Medical, εταιρείας ιατρικών συσκευών η οποία δραστηριοποιείται επίσης στο χώρο, το «Άγιο Δισκοπότηρο» αυτού του ερευνητικού τομέα είναι η εξάλειψη της εξάρτησης από όργανα δοτών. «Σε εκείνο το σημείο θα μας οδηγήσει εν τέλει η τεχνολογία» είπε σχετικά, συμπληρώνοντας ότι «η ανάπτυξη τεχνολογίας που θα εξαφανίζει τον ιστό του δότη (εξαλείφοντας έτσι τον κίνδυνο απόρριψης μοσχευμάτων) θα κρατήσει 30-50 χρόνια. Κάθε όργανο θα πρέπει να σχεδιάζεται και να δοκιμάζεται ξεχωριστά».
Αντίστοιχες θεραπείες που βασίζονται στην αναγέννηση κυττάρων βρίσκονται υπό ανάπτυξη και αλλού στον κόσμο, αλλά επικεντρώνονται πλήρως στην καλλιέργεια οργάνων εντελώς έξω από το ανθρώπινο σώμα- με στόχο τη διασφάλιση πως οι άνθρωποι θα συνεχίζουν να είναι το ίδιο δραστήριοι στο δεύτερο μισό του αιώνα ζωής τους όσο και στο πρώτο.
1 Αλληλογραφία. Το παραδοσιακό «γράμμα» διανύει περίοδο παρακμής. Η επικοινωνία μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου είναι ταχύτερη και φυσικά φθηνότερη τόσο για τις επαγγελματικές όσο και για τις προσωπικές μας επαφές, με αποτέλεσμα η αλληλογραφία, οι όμορφες επιστολές, οι προσφωνήσεις, οι αποφωνήσεις, να αρχίζουν να μοιάζουν με ξεχασμένη τέχνη. Από την άλλη, εάν τελικά «λάβεις αυτό το γράμμα», σήμερα, η χαρά θα είναι πολλαπλή!
2 Μνήμη. Δεν φτάνει που σταματήσαμε να θυμόμαστε τα τηλέφωνα ακόμα και των πιο κοντινών μας προσώπων (ας όψεται η «μνήμη» του κινητού), σε λίγο δεν θα χρειάζεται να θυμόμαστε τίποτα πέρα απ’ το όνομά μας. Ενα απλό «γκουγκλάρισμα» (όπως είναι στην καθομιλουμένη η χρήση του google) αρκεί για να ανασυρθεί από την κοινή «μνήμη» του πλανήτη οποιαδήποτε πληροφορία, γεγονός, ημερομηνία. Στην εποχή του Iντερνετ, δεν έχει πια τόση αξία πόσες πληροφορίες ή γνώσεις έχεις αποθηκεύσει στον «σκληρό» του μυαλού σου, αλλά πώς τις χρησιμοποιείς.
3 Νεκρός χρόνος. Αξίζει κανείς να προσπαθήσει να θυμηθεί πότε ήταν η τελευταία φορά που πέρασε μια ώρα χαζεύοντας έξω από το παράθυρο ή ξαναδιαβάζοντας ένα αγαπημένο βιβλίο. Εντάξει, μπορεί να είναι υπερβολή. Ισχύει στο ακέραιο, ωστόσο, για τις ώρες που περνάμε στη δουλειά: η γοητεία τού Ιντερνετ είναι τόση που αρχίζουμε να θυσιάζουμε ακόμα και την ώρα του διαλείμματος για φαγητό!
4 Αστικοί μύθοι. Πάει, έγιναν αέρας, όπως ακριβώς τους αξίζει! Μπορεί μια εποχή η ανταλλαγή τρομακτικών ιστοριών να κρατούσε «ζεστή» την παρέα τις νύχτες, σήμερα όμως… απλώς δεν πείθουν κανέναν (ούτε ακόμα τους χαζούληδες μιας παρέας – όλες έχουν από έναν). Το Ιντερνετ έχει κατηγορηθεί ουκ ολίγες φορές για αναξιοπιστία, αλλά έχει αποδειχθεί πολύ πιο αποτελεσματικό στην απομυθοποίηση των διαφόρων ιστοριών συνωμοσίας, παρά στη διαιώνισή τους.
5 Αλμπουμ φωτογραφιών. Εδώ οι τύψεις πρέπει να βαραίνουν τόσο το Ιντερνετ όσο και την ψηφιακή φωτογραφική μηχανή. Η πικρή αλήθεια, όμως, είναι ότι, πράγματι, από τις χιλιάδες φωτογραφίες που βγάζουμε κάθε χρόνο (μην έχοντας να ανησυχούμε ότι «τελειώνει το φιλμ»), ελάχιστες, εάν όχι καμία, βρίσκουν τον δρόμο για τα γνωστά μας άλμπουμ φωτογραφιών. Ενα καλώδιο αρκεί για να «ανεβάσουμε» τις εικόνες μας στο PC κι από εκεί στο Iντερνετ και σε κάποια γωνιά του facebook ή του Flickr. Δεν είναι τυχαίο ότι τον Ιούνιο που πέρασε η Kodak ανακοίνωσε την απόσυρση του ιστορικού έγχρωμου φιλμ, με 74 χρόνια κυκλοφορίας, Kodachrome.
6 Διακοπές. Ή σωστότερα το δικαίωμα στην άγνοια στις διακοπές. Θυμάστε εκείνη την εποχή που το άνοιγμα της τηλεόρασης μετά τις διακοπές πυροδοτούσε μια σειρά από εκπλήξεις – γεγονότα που είχαν μεσολαβήσει, ενώ εμείς λείπαμε στο ερημονήσι, επί τούτου απέχοντες από όλους και όλα; Ε, σήμερα, όλο και κάποιο wi-fi θα «παίζει» τριγύρω, όλο και κάποιο iphone θα κυκλοφορεί στην παρέα, γεγονός που κάνει όλο και πιο δύσκολη την αποχή από την ενημέρωση.
7 Ιδιωτικότητα. Τη «σκότωσε» το Ιντερνετ, βοηθήσαμε όμως κι εμείς. Εάν οι εγκέφαλοι του Big Brother (της εκπομπής ριάλιτι) γνώριζαν πόσες προσωπικές πληροφορίες θα μεταδίδαμε οικειοθελώς προς τον έξω κόσμο μέσω των social media (του facebook κυρίως), θα παραιτούνταν πάραυτα. Σήμερα, ξέρουμε τα πάντα για τους πάντες, από το πώς λένε την ξαδέρφη τους και πού πήγαν διακοπές πρόπερσι, μέχρι πότε πήγαν στα μπουζούκια τελευταία φορά – όλα!
8 Συγκέντρωση. Οι παραγωγικοί εργαζόμενοι θα πρέπει να παίρνουν παράσημο, όχι απλά μπόνους! Με όλες αυτές τις «σειρήνες» στην οθόνη του υπολογιστή τους, ένα μόνο κλικ μακριά, είναι πράγματι να απορεί κανείς πώς συγκεντρώνονται για να εργαστούν. Τι να γίνεται στο facebook; Μήπως έχω κανένα νέο «μέιλ»; Τι να συζητούν τώρα στο twitter; Εγραψε ο αγαπημένος μου μπλόγκερ; Ερωτήσεις που κατακλύζουν το μυαλό ανά πεντάλεπτο.
9 Επανασυνδέσεις. Οσους παλιούς συμμαθητές και παλιές αγάπες βρήκαμε βρήκαμε. Οι πιθανότητες να πέσουμε πάνω σε κάποιον που δεν έχουμε ήδη εντοπίσει στο facebook, είναι μηδαμινές (αν δεν έχει προφίλ εκεί, με τι πρόσωπο κυκλοφορεί;), ενώ η συνάντηση με κάποιον που ήδη έχουμε αλληλοσκουντηθεί online κρύβει σαφώς μικρότερη χαρά από αυτή που θα παίρναμε προ Ιντερνετ.
10 Πασιέντζα. Η κανονική και αυτή στο κομπιούτερ (solitaire). Οπως και ο ναρκαλιευτής και τα υπόλοιπα παιχνίδια του PC, που μας κρατούσαν γλυκιά συντροφιά πριν ανακαλυφθεί η εικονική παιχνιδούπολη του Διαδικτύου. Σήμερα πάντως κανονική πασιέντζα ρίχνουν μόνο οι χαρτορίχτρες, ενώ αυτή του υπολογιστή ευδοκιμεί μόνον στις δημόσιες υπηρεσίες.
11 Ευγενική διαφωνία. Οι περισσότεροι κυκλοφορούμε στο Iντερνετ ανωνύμως ή, το πολύ, ψευδωνύμως. Η διάχυτη αυτή… «απροσωπία» έχει λειτουργήσει μεν απελευθερωτικά για πολλούς, έχει «ξυπνήσει» όμως τα πιο ταπεινά ένστικτα άλλων, κυρίως σε ό, τι αφορά την ανταλλαγή απόψεων, δηλαδή τον ακρογωνιαίο λίθο του Ιντερνετ. Από τα βίντεο του Youtube μέχρι τα μπλογκ και τα σάιτ εφημερίδων, ξεσηκώνουν θύελλα σχολίων και διαφωνιών, που συχνά ξεφεύγουν από τα όρια της ευπρέπειας. Αυτό που σε μια παρέα θα γινόταν αντικείμενο γόνιμης συζήτησης, στο Διαδίκτυο γίνεται αιτία να ξεσπάσουν… ανένδοτοι πόλεμοι.
12 Ακρόαση ενός δίσκου. Συγκεκριμένα, η ακρόαση ενός άλμπουμ από την αρχή έως το τέλος. Εδώ οι απόψεις διίστανται. Από τη μία, θεωρείται κατάκτηση το γεγονός ότι δεν χρειάζεται πια το κοινό να «υπομένει» 8 μέτρια κομμάτια, προκειμένου να ακούσει τα δύο που αξίζουν. Από την άλλη, όμως, θεωρείται αμφίβολο εάν άλμπουμ-αριστουργήματα, όπως για παράδειγμα το OK Computer των Radiohead, θα έβρισκαν την ανταπόκριση που τους άξιζε στη σημερινή εποχή.
13 Δισκάδικα. Αντίστοιχη τύχη επεφύλασσε το Ιντερνετ και στα πάλαι ποτέ «πιο αγαπημένα μας μέρη στον κόσμο», τα δισκάδικα-CDάδικα της γειτονιάς. Στην εποχή του «δωρεάν» και του τέλους του copyright, οι περισσότεροι θεωρούν απαρχαιωμένη συνήθεια την αγορά ενός δίσκου μουσικής στην τιμή των 20 ευρώ, απλά και μόνο για την έξτρα πλαστική θήκη.
14 Υπόληψη. Πρέπει να μην υπάρχει κάτι πιο εύκολο να «χάσεις» τη σήμερον ημέραν από αυτήν… Τόσο που αξίζουν πολλά μπράβο σε όσους αποφασίζουν να εισέλθουν στην πολιτική, γνωρίζοντας (ελπίζουμε!) πόσο εύκολο είναι να τσαλακωθεί η φήμη τους με το πρώτο στραβοπάτημα. Αυτό που κάποτε μπορούσε να περάσει απαρατήρητο, ένα σαρδάμ, μία ατυχής έκφραση ή κίνηση, θα αναπαράγεται online στον αιώνα τον άπαντα, είτε σε βίντεο (στη χειρότερη περίπτωση) είτε σε μορφή σχολίου. Scripta manent και με bits και bytes.
15 Καλή πίστη. Χάθηκε μαζί με τα άλλα ρομαντικά «έθιμα» του παρελθόντος. Γνωρίζεις έναν γοητευτικό κύριο; Για καλό και για κακό τον «γκουγκλάρεις» (βλ. παραπάνω) για να μάθεις περισσότερα. Τον ψάχνεις και στο facebook για λεπτομέρειες. Στην πιο σοβαρή πλευρά του ζητήματος, το Ιντερνετ μας έκανε επιφυλακτικούς για τα πάντα. Κάθε ιστορία που ακούμε, κάθε φήμη ή πληροφορία που φτάνει στα αυτιά μας, περνά πρώτα από το κόσκινο του Διαδικτύου. Για καλό και για κακό.
Σαράντα χρόνια έχουν περάσει από τότε που δύο επιστήμονες του UCLA συνέδεσαν για πρώτη φορά δύο υπολογιστές, δημιουργώντας το πρώτο δίκτυο, και τουλάχιστον 15 χρόνια από τότε που η χρήση του Ιντερνετ διαδόθηκε σε όλο τον πλανήτη. Οπου κι αν τοποθετήσει κανείς την αρχή του… κακού, το βέβαιο είναι ότι το Διαδίκτυο ήρθε να ταράξει συθέμελα τον κόσμο μας. Το Ιντερνετ έχει πυροδοτήσει τεράστιες αλλαγές στη ζωή μας, τόσο αρνητικές όσο και θετικές. Εργασίες που κάποτε χρειάζονταν μέρες για να διεκπεραιωθούν σήμερα ολοκληρώνονται σε δευτερόλεπτα, με δύο κλικ του ποντικιού. Την ίδια ώρα, λόγω των ίδιων ευκολιών που προσφέρει το Διαδίκτυο, συνήθειες και παραδόσεις που χτίστηκαν στους αιώνες σταδιακά εγκαταλείπονται. Ανθρωποι έρχονται κοντά μέσα από ιστοσελίδες κοινωνικής δικτύωσης και άλλοι απομακρύνονται όλο και περισσότερο, απομονωμένοι μπροστά από την οθόνη του υπολογιστή τους. Το youtube μάς έδωσε βήμα σε ταραγμένες εποχές, αλλά μέσα από το ίδιο καταρρακώθηκαν υπολήψεις, καταστράφηκαν ζωές. Επικοινωνούμε γρήγορα, αλλά τις εθνικές γλώσσες αντικαθιστούν κώδικες και σύμβολα.
Πριν από λίγο καιρό, η βρετανική εφημερίδα Daily Telegraph, με σκωπτική διάθεση, συνέταξε έναν κατάλογο με «τα 50 πράγματα που σκότωσε το Ιντερνετ», σταχυολογώντας από προϊόντα και επιχειρηματικά μοντέλα μέχρι ήθη, έθιμα και εμπειρίες που δεν «επέζησαν» της επέλασης του κυβερνοχώρου. Με αφορμή αυτό, η «Κ» παρουσιάζει σήμερα 15 πράγματα που φαίνεται να θυσιάσαμε στον βωμό του Ιντερνετ. Η διάχυση των πληροφοριών στο Διαδίκτυο μας κόστισε την ιδιωτικότητά μας, αλλά και εξασθένησε τη μνήμη μας. Στην εποχή του Ιντερνετ χάσαμε τα φωτογραφικά μας άλμπουμ και πάψαμε ν’ ακούμε ολόκληρους τους δίσκους μουσικής. Ξεχάσαμε τους τρόπους μας, αλλά σταματήσαμε και να ρίχνουμε πασιέντζες με τις ώρες!
Το Ιντερνετ ήρθε για να μείνει -άγνωστο πόσο θα εξελιχθεί στο μέλλον- και η ανθρωπότητα πλέον προσαρμόζεται στους κανόνες του. Με 15 παράπλευρες απώλειες…
Χρησιμοποιούμε cookies για να σας προσφέρουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία στη σελίδα μας. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε τη σελίδα, θα υποθέσουμε πως είστε ικανοποιημένοι με αυτό.
«Το διαδικτυακό λεξικό e-Ντοπιολαλιές κυκλοφορεί από τις “εκδόσεις του Γενικού Λυκείου Θέρμου” ελεύθερο στο διαδίκτυο». Και βέβαια μπορεί η παραπάνω διαφήμιση να είναι φανταστική, το λεξικό όμως είναι πραγματικό. H πρωτοβουλία του Γενικού Λυκείου Θέρμου αποτελεί αναμφίβολα μια ευχάριστη έκπληξη για την εκπαιδευτική κοινότητα και όχι μόνο, αφού αποδεικνύει ότι μαθητές και καθηγητές μπορούν να “ξεφεύγουν” από τα στενά πλαίσια του ωρολόγιου προγράμματος και να δημιουργούν δράσεις που είναι χρήσιμες, τόσο για τους ίδιους όσο και για το ευρύτερο κοινωνικό σύνολο.
Άρθρα (RSS)