Ο βασιλιάς Ληρ, ο τραγικός ήρωας του Σαίξπηρ μεταφέρεται στη μεγάλη οθόνη σε αυτή την Σοβιετική παραγωγή που έχει τη σφραγίδα του Grigori Kozintsev. Με την υποβλητική, πρωτότυπη μουσική του σπουδαίου συνθέτη Dmitri Shostakovich και τον Boris Pasternak στη μετάφραση του κλασικού αριστουργήματος, αυτή τη ταινία του 1971 συνενώνει ορισμένους από τους σημαντικότερους καλλιτέχνες της Ρωσίας.
Σκηνοθεσία: Grigori Kozintsev
Συν-σκηνοθέτης: Iosef Shapiro
Σενάριο: Grigori Kozintsev, Boris Pasternak ρώσικη μετάφραση του έργου,
William Shakespeare,
Πρωταγωνιστές: Jüri Järvet, Elza Radzina, Galina Volchek, Valentina Shendrikova
Μουσική: Ντμίτρι Σοστακόβιτς
Κουστούμια: Solomon Virsaladze
Μακιγιάζ: Vasili Goryunov, L. Yeliseyeva
Ήχος: Eduard Vanunts
Παραγωγή: Iosef Shapiro για το Lenfil Studio
Σχεδιασμός παραγωγής: Yevgeni Yenej
Στην Ταινιοθήκη της Ελλάδας θα προβάλλεται από την Πέμπτη 7 Μαρτίου 2013 και για μία εβδομάδα καθημερινά η ταινία «Black Box» του Γεράσιμου Ρήγα.
‘Ωρες Προβολών
18:00
19:30
21:00
22:30
ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΤΑΙΝΙΑΣ
Τίτλος: Black Box
Σκηνοθεσία, Διεύθυνση Φωτογραφίας: Γεράσιμος Ρήγας
Μοντάζ: Χρόνης Θεοχάρης
Βοηθός Σκηνοθέτη : Ελένη Πανουλή
Artwork : Βλαδίμηρος Λεβίδης
Παραγωγή: ΕΡΤ, Γεράσιμος Ρήγας.
Έτος παραγωγής: 2013
Χώρα παραγωγής: Ελλάδα
Γλώσσα: Ελληνικά
Διάρκεια: 70 Λεπτά
Περίληψη Ταινίας
Το Black Box είναι η πειραματική σκηνή της Κρατικής Σχολής Χορού. Στην σκηνή αυτή οι χορευτές εκτός από το να χορεύουν, μιλάνε, τραγουδούν, ερωτεύονται, λυπούνται. Κινηματογραφημένη με αμεσότητα η ταινία αποφέυγει την αφήγηση και αφήνει τον πρωταγωνιστικό ρόλο στο σώμα και στις σκέψεις των χορευτών.
Μια από τις αρετές του σουρεαλισμού είναι το ότι εξήρε την «εξαίσια καθημερινότητα», μας παρακίνησε σε μια επανάσταση του βλέμματος για να δούμε το περιβάλλον μας με καινούριο μάτι. Η ποίηση δεν κρύβεται στα ουράνια, μήτε σε ένα υποθετικό μέλλον, είναι προσιτή στους πάντες αμέσως. […]Αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο σαν τυφλοί, δεν ξέρουμε πια να διακρίνουμε τα κρυμμένα πλούτη του. Πρέπει να ανασύρουμε στην επιφάνεια την εκθαμβωτική ομορφιά που βρίσκεται κάτω από το κοινότοπο. Η πραγματικότητα δεν είναι ποτέ πληκτική, πληκτικό είναι το μάτι μου, και πρέπει να το ξεπλύνω, να το απαλλάξω από τις βρωμιές του.
I am the Pablo Bird,
bird of a single feather,
a flier in the clear shadow
and obscure clarity,
my wings are unseen,
my ears resound
when I walk among the trees
or beneath the tombstones
like an unlucky umbrella
or a naked sword,
stretched like a bow
or round like a grape,
I fly on and on not knowing,
wounded in the dark night,
who is waiting for me,
who does not want my song,
who desires my death,
who will not know I’m arriving
and will not come to subdue me,
to bleed me, to twist me,
or to kiss my clothes,
torn by the shrieking wind.
That’s why I come and go,
fly and don’t fly but sing:
I am the furious bird
of the calm storm.
Το συνέδριο προσπάθησε να προσεγγίσει το θέμα της σύνδεσης εκπαίδευσης με την αγορά εργασίας. Αρκετοί ομιλητές εστίασαν στις δεξιότητες που απαιτούνται για να εισέλθει κάποιος στην αγορά εργασίας και να μην μείνει κολλημένος στην ουρά των ανέργων.
Βρήκα ιδιαίτερα προκλητική την παρουσίαση του Adrian Blight, Managing Director του Imagine Education. Ατυχώς η παρουσίαση του How appropriately skilled and qualified are Europe’s youth to meet these challenges? δεν έχει ανέβει ακόμα στη σελίδα του συνεδρίου για να σας παραπέμψω, έτσι θα περιοριστούμε σε φωτογραφίες διαφανειών. Ενώ οι πολιτικοί περιορίζονται να εισάγουν την τεχνολογία στις τάξεις και να μας καταπλήξουν με τους ρυθμούς απορρόφησης κονδυλίων και τους αριθμούς ο ομιλητής αναρωτήθηκε όπως και κάθε εκπαιδευτικός τι κάνουμε με την τεχνολογία. Μας έδειξε λοιπόν δύο μαγνητικές; τομογραφίες εγκεφάλων. Η μία απεικόνιση προερχόταν από έναν αρχάριο περιηγητή του διαδικτύου, όπου παρατηρούμε μία περιορισμένη περιοχή του εγκεφάλου να απασχολείται. Η δεύτερη τομογραφία είναι ενός έμπειρου χρήστη, ο οποίος προφανώς αναζητά διασυνδέσεις και προσπαθεί να εντάξει την πληροφορία και να την κατηγοριοποιήσει σύμφωνα με προηγούμενες αναζητήσεις του. Στην τομογραφία παρατηρούμε ότι έχουν” ανάψει” διαφορετικά σημεία του εγκεφάλου. Θα το έχετε νιώσει πόσο απαιτητική για τον εγκέφαλο είναι η ερευνητική εργασία και η αναζήτηση συνδέσεων και σχέσεων.
Το θέμα είναι λοιπόν πως σχεδιάζουμε τέτοιες εφαρμογές που προκαλούν τους μαθητές μας να εντάξουν τις γνώσεις τους, που τους προκαλούν να συνεργαστούν και να καινοτομήσουν σε αυτόν τον brave new world. Στην επόμενη φωτογραφία σας έχω ένα διάγραμμα εξαιρετικά βοηθητικό για την αξιολόγηση της ποιότητας των δραστηριοτήτων που σχεδιάζουμε.
Η ειδεχθής λεπτομέρεια: O Adrian Blight κατέχει πτυχίο λογοτεχνίας και πιστεύει ότι οι ανθρωπιστικές σπουδές μπορούν να δώσουν απαντήσεις στα ερωτήματα των καιρών μας.
ΥΓ. Στα συνέδρια που περιλαμβάνουν την λέξη “καινοτομία” μαζεύονται διαφόρων ειδών άνθρωποι. Άνθρωποι της αγοράς που αδημονούν να εισάγουν την καινοτομία για να αποκομίσουν κέρδη, άνθρωποι της εκπαίδευσης που αδημονούν να προκαλέσουν τους μαθητές τους με την τελευταία λέξη της εκπαιδευτικής τεχνολογίας. Διάφοροι άσχετοι που θέλουν να δείξουν τα φτερά τους σαν παγώνια κάνοντας άσχετες ερωτήσεις – περισσότερο τοποθετήσεις- στους ομιλητές.
Μπροστά μου κάθονταν δύο εκπαιδευτικοί με λαπτοπ. Κατά τη διάρκεια του συνεδρίου, πρέπει να μέτρησα 10 εφαρμογές που χρησιμοποίησαν. Εφτιαχναν παρουσιάσεις, μπλογκάριζαν, έστελναν tweets, ενημέρωναν excel. Φανταζόμουν τον εγκέφαλό τους να ανάβει σαν πολυέλαιος όσο το συνέδριο προχωρούσε. Ατυχώς προδόθηκαν από τις μπαταρίες τους, κι έκλεισαν τα λαπτοπ με μεγάλη απογοήτευση. Κατευθείαν μεταφέρθηκαν στα smartphones τους και συνέχισαν από κει.
Καμένοι; κι όμως τέτοιους χρειαζόμαστε για να μας βγάζουν από την αδράνεια…
Από την άλλη κάποιοι ομιλητές χρειάζονταν βοήθεια για να ανοίξουν την παρουσίασή τους. Σε συνέδριο για την καινοτομία…
Η Google φέρνει για πρώτη φορά στην Ελλάδα το διαγωνισμό “Doodle 4 Google” που έχει ήδη φιλοξενηθεί σε πάνω από 17 χώρες, και μέσω του οποίου καλεί όλους τους μαθητές στην Ελλάδα να χρησιμοποιήσουν τη δημιουργικότητά τους για να σχεδιάσουν το δικό τους, ξεχωριστό λογότυπο για τη Google. Τα doodles είναι οι ευχάριστες, μερικές φορές αστείες, και αυθόρμητες αλλαγές στο λογότυπο της Google, που γίνονται για να τιμήσουν εθνικές εορτές, μεγάλες προσωπικότητες από διαφορετικούς χώρους, καλλιτέχνες, επιστήμονες, πρόσωπα που έμειναν στην ιστορία ή για να σχολιάσουν σύγχρονα γεγονότα.
Το “Doodle 4 Google” είναι ένας δημιουργικός διαγωνισμός, για παιδιά ηλικίας 6-18 ετών, ανοιχτός για όλους τους μαθητές Δημοτικού, Γυμνασίου και Λυκείου σε όλη την Ελλάδα. Η δημιουργία του νικητή θα εμφανιστεί στις 14 Μαΐου στην αρχική σελίδα της Google Ελλάδας για 24 ώρες, όπου και εκατομμύρια Έλληνες θα έχουν την ευκαιρία να τη θαυμάσουν. Συνέχεια »
Το La Jetee είναι μια ταινία μικρού μήκους του 1962 του Chris Marker, φτιαγμένη αποκλειστικά από φωτογραφικά καρέ.Ο Marker χαρακτηρίζει την ταινία ως photo-roman, ως μια ιστορία δηλαδή δοσμένη μέσα από φωτογραφίες. La Jetee δηλαδή: η αποβάθρα. Η ταινία αποτέλεσε τη βάση για τη δημιουργία του Terry Gilliam, τους 12 Πίθηκους. Το στόρι είναι περίπου το ίδιο. Βρισκόμαστε σε μια μελλοντική εποχή όπου το Παρίσι (και ο υπόλοιπος κόσμος) έχει καταστραφεί και οι άνθρωποι ζούνε κάτω απ` τη γη. Ξεκινάνε κάποια στιγμή πειράματα με το ταξίδι στο χρόνο για να δούνε πώς θα είναι το μέλλον της Γης! Για πειραματόζωο, διαλέγουν έναν κύριο που έχει μια έντονη εικόνα από το παρελθόν του σε μια αποβάθρα αεροδρομίου…
Ο Σωκράτης, ο Πλάτων ή ο Νίτσε είναι μερικοί μόνο από τους φιλοσόφους που «αυτοσυστήνονται» μέσα από τη νέα ψυχαγωγική, αλλά και επιμορφωτική σειρά ντοκιμαντέρ «Animated…Φιλόσοφοι» που αρχίζει στην ΕΤ3 τη Δευτέρα, 18 Φεβρουαρίου 2013, στις δώδεκα τα μεσάνυχτα. Για πρώτη φορά η ιστορία της Φιλοσοφίας αποτυπώνεται τηλεοπτικά μέσα από μία πρωτότυπη παραγωγή που θα συνδυάζει το animation με συνεντεύξεις καθηγητών Φιλοσοφίας.
Κάθε επεισόδιο της σειράς, το σενάριο και τη σκηνοθεσία της οποίας υπογράφει ο Γιώργος Χατζηβασιλείου, παρουσιάζει με τρόπο απλουστευμένο, προσιτό αλλά και… χιουμοριστικό τις βασικές γραμμές από τη σκέψη ενός φιλοσόφου – σταθμού για την ιστορία της δυτικής σκέψης.
Ποια ήταν τα ερωτήματα που απασχόλησαν τον φιλόσοφο; Ποιες οπτικές άνοιξε η σκέψη του; Σε ποια περίοδο έζησε; Πώς επηρεάζει πρακτικά τον σημερινό κόσμο ένας άνθρωπος που έζησε ίσως πριν από 2.000 χρόνια; Είναι μερικά μόνο από τα ζητήματα που η εκπομπή αναδεικνύει.
Το animation, κατέχοντας τον μισό χρόνο του προγράμματος, βρίσκεται σε ένα διαρκή «διάλογο» με τα αποσπάσματα των συνεντεύξεων. Όσον αφορά τις συνεντεύξεις, η εκπομπή φιλοξενεί ορισμένους από τους κορυφαίους Έλληνες ειδήμονες (καθηγητές & διδάκτορες Φιλοσοφίας) πάνω στον εκάστοτε φιλόσοφο.
Στον α’ κύκλο εκπομπών παρουσιάζονται οι κυριότεροι Φιλόσοφοι που έζησαν από την αρχαιότητα έως και τον Μεσαίωνα.
Η ΕΤ3 φέρνει στη μικρή οθόνη μια δυναμική τηλεοπτική παραγωγή για τη Φιλοσοφία, που χαρακτηριστικά της είναι η σύγχρονη αισθητική, ο απλός λόγος αλλά και το χιούμορ. Στόχος είναι «παλιά», ή καλύτερα διαχρονικά, πράγματα να ειπωθούν με ένα ελκυστικό και κατανοητό τρόπο!
Στο πρώτο επεισόδιο η εκπομπή παρουσιάζει τον Πυθαγόρα! Ένας από τους σημαντικότερους φιλοσόφους της αρχαιότητας στον οποίο οφείλουμε πολλά: από τη μαθηματική σκέψη και τη θεωρητική θεμελίωση της μουσικής έως τη βαθιά επίδραση που άσκησε στη θρησκεία και τον μυστικισμό.
Η πιο «καυτή» νέα τάση στην μεταποίηση ακούει στο όνομα «τρισδιάστατη εκτύπωση» ή «3D printing» αγγλιστί και έχει να κάνει με μια επαναστατική τεχνολογία που βρίσκεται ήδη σε εφαρμογή και απειλεί ως το τέλος της δεκαετίας να φέρει τα πάνω κάτω στην παγκόσμια οικονομία.
Πρόκειται για μια μέθοδο παραγωγής που ξεφεύγει από τα παραδοσιακά δεδομένα, που θέλουν την παραγωγή ενός προϊόντος (από το σχεδιασμό ως τη συναρμολόγηση) μια σύνθετη, πολύπλοκη και χρονοβόρα διαδικασία που προϋποθέτει την εμπλοκή (συχνότατα) πολλών, μεγάλων κι ακριβών μηχανημάτων.
Τι ακριβώς είναι το «3D printing»; Η παραγωγή προϊόντων μέσω συσκευών «τρισδιάστατης εκτύπωσης». Αυτές οι συσκευές λειτουργούν όπως ένας παραδοσιακός εκτυπωτής, μόνο που αντί να τυπώνουν μελάνι πάνω σε χαρτί, δημιουργούν ένα προϊόν «τυπώνοντας» το ένα πάνω στο άλλο στρώματα ειδικών υλικών (διαφόρων πολυμερών και μετάλλων), με βάση ένα σχέδιο που έχει αποσταλεί στη συσκευή από έναν υπολογιστή.
Με άλλα λόγια, σχεδιάζω στον υπολογιστή μου ένα προϊόν, αποστέλλω το μοντέλο που έχω σχεδιάσει στον «τρισδιάστατο εκτυπωτή» και μέσα σε λίγες ώρες έχω έτοιμο το νέο μου προϊόν!
Όπως, δηλαδή, το διαδίκτυο και η κινητή τηλεφωνία έδωσαν τη δυνατότητα σε κάθε άτομο να στήσει τη δική του επιχείρηση ή να προωθήσει τη δουλειά του στον κυβερνοχώρο, φέρνοντας μια επανάσταση στον τομέα των υπηρεσιών, ανάλογα «σαρωτική» επανάσταση αναμένεται να φέρει και το «3D printing» στη μεταποίηση, επιτρέποντας στον καθένα να στήσει το δικό του προσωπικό …εργοστάσιο. Σύντομα, οι όροι βιομηχανία και βιοτεχνία θα έχουν λάβει ένα εντελώς διαφορετικό νόημα…
Χάρη στο μεράκι κάποιων συναδέλφων οραματιστών ο τρισδιάστατος εκτυπωτής είναι διαθέσιμος στο ΙΕΚ Αγ. Δημητρίου και οι σπουδαστές του έχουν αρχίσει να πειραματίζονται μαζί του. Από εκεί και η φωτό, όπου διακρίνεται και μία δημιουργία των σπουδαστών!
Στην Ιστορία της Σεξουαλικότητας ο Mισέλ Φουκώ λέει ότι η δύναμη δεν είναι θεσμός, κατασκεύασμα ή φυσική ιδιότητα, αλλά μια περίπλοκη στρατηγική κατάσταση που διαμορφώνεται μέσα σε μία συγκεκριμένη κοινωνία. Σ’ αυτήν τη στρατηγική κατάσταση έχουν σημαντικό συμβολικό ρόλο τα αντικείμενα που εξυπηρετούν την επίδειξη και την εμπέδωση της δύναμης: στέμματα, θρόνοι, σκήπτρα, πλούσια κοσμήματα, περίτεχνα σκεύη και ακριβά ενδύματα μεταδίδουν ένα σαφές μήνυμα οικονομικής και κοινωνικής διαφοροποίησης. Τέτοια δείγματα επίδειξης ισχύος περιλαμβάνονται στην έκθεση ‘Πριγκίπισσες’ του Μουσείου Κυκλαδικής Τέχνης, στην οποία παρουσιάζονται 24 σύνολα κτερισμάτων από γυναικείες ταφές κύρους, που χρονολογούνται από τον 10ο ως τον 6ο αιώνα π.Χ. και προέρχονται από την Ελλάδα, την Κύπρο, τη Νότια και την Κεντρική Ιταλία (Ετρουρία).
Η ιδέα αυτής της παρουσίασης είναι ευφυής και αντικατοπτρίζει το βάθος των γνώσεων που έχει για την εποχή αυτή ο διευθυντής του Μουσείου Κυκλαδικής Τέχνης, καθηγητής Ν. Σταμπολίδης, που επιμελήθηκε την έκθεση με την αρχαιολόγο Μ. Γιαννοπούλου. Ξεφεύγοντας από την κατεστημένη παρατήρηση της ζωής των κυρίαρχων ανδρών, οι ‘Πριγκίπισσες’ μιλούν για τον κόσμο των ισχυρών γυναικών και τη δική τους συνεισφορά στην κοινωνία και στον πολιτισμό της εποχής τους. Εδώ παρουσιάζονται οι γυναίκες που έλκουν την κοινωνική τους ισχύ από την καταγωγή, τους γάμους τους, τον ρόλο τους στη θρησκευτική ζωή. Είναι οι σεβάσμιες δέσποινες, οι ώριμες κυρίες, οι αρχοντοπούλες, οι μάγισσες, οι ιέρειες, οι βασίλισσες της εποχής τους. Ο τίτλος της έκθεσης δεν είναι ακριβής και η αμηχανία της επιλογής φαίνεται τόσο στα μονά εισαγωγικά που τον συνοδεύουν όσο και στην ανάγκη επεξήγησης στα φυλλάδια και στον κατάλογο ότι η λέξη «πριγκίπισσες» προέρχεται από τη λατινική princeps που σημαίνει τον πρώτο σε μία κοινωνία. Ίσως «αρχόντισσες» να ήταν καλύτερη επιλογή, από το ελληνικό ρήμα «άρχω»: εξουσιάζω, ηγούμαι.
Ορθότατα η παρουσίαση γίνεται χρονολογικά κι έτσι διακρίνει κανείς εύκολα τις διατοπικές σχέσεις και τη διαχρονική εξέλιξη των ταφικών εθίμων. Ο επισκέπτης εντυπωσιάζεται αναπόφευκτα από τον πλούτο των κοσμημάτων που κυριαρχούν σε αυτή την έκθεση. Προίκα και δώρα, οικογενειακά κειμήλια, ακριβές αγορές, τα ζηλευτά κοσμήματα, δεν στολίζουν απλώς την ισχυρή γυναίκα αλλά την ξεχωρίζουν από τις άλλες, επιδεικνύουν την ισχύ της. Διαδήματα, ενώτια, ψέλια (βραχιόλια), δαχτυλίδια, επιστήθια κοσμήματα, ζώνες, πόρπες και επιρράματα για τα φορέματα, από χρυσό, ασήμι, κεχριμπάρι, ελεφαντόδοντο, ημιπολύτιμους λίθους, κατασκευασμένα με περίτεχνες τεχνικές και μεράκι, ένα πλήθος υπέροχων κοσμημάτων γεμίζει τις προθήκες αυτής της έκθεσης.
Χτες στο Free Thinking zone είχα την ευκαιρία να απολαύσω μία εξαιρετική παρουσίαση της Μαρίας Μουζακίτη για ένα φρέσκο θέμα όπως “Το twitter στην Ελλάδα ως όχημα δικτύωσης, παρακίνησης & αυτό-οργάνωσης κοινοτήτων” Μία έρευνα που εκπονήθηκε στα πλαίσια μιας διπλωματικής διατριβής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο. Η παρέα που μαζεύτηκε μας ανανέωσε όλους με τη δροσιά της και τις έξυπνες τοποθετήσεις της. Κάτι τέτοιες βραδιές μας χαρίζουν αισιοδοξία.
Στη φωτογραφία Μπέτυ Τσακαρέστου, Μαρία Μουζακίτη, Στάθης Χαϊκάλης.
Το πρώτο βραβείο στην κατηγορία Contemporary Issues κέρδισε ο Αμερικανός Micah Albert, με την φωτογραφία της κοπέλας που ψάχνει καθημερινά στα σκουπίδια της χωματερής του Ναιρόμπι και εύχεται να είχε περισσότερο χρόνο να απολαύσει τα βιβλία που βρίσκει καθημερινά. (AP Photo/Micah Albert, Redux Images)Επιλογή: Αιμιλία Καλογεράκη kathimerini.gr
Διαβάζω ανελλιπώς τη στήλη του Τσαγκαρουσιάνου, τον παρακολουθώ από παλιά, κάπου έχω φυλαγμένα και τεύχη από το περιοδικό του το 01. Αυτή τη φορά στο άρθρο του με άγγιξε, καθώς ζούμε παρόμοιες καταστάσεις.
Τα ιστολόγια -ως καλώς γνωρίζετε- συγγενεύουν με τα ημερολόγια. Απλά εδώ αποσυνδέεσαι από την παραδοσιακή μυχιότητα των ημερολογίων και ανοίγεσαι στο διαδικτυακό σύμπαν. Γράφει λοιπόν ο Τσαγκαρ:
κανείς δεν είχε τολμήσει να μαγαρίσει τα πολύ προσωπικά θέματά μου. Να κάνει πλάκα π.χ. με τη νεκρή μου φίλη ή τον πατέρα μου και ούτω καθεξής.
Φέτος έγινε κι αυτό: Κάποια διέδιδε ότι έχει συνεργαστεί με τον πατέρα μου (έχει πεθάνει 12 χρόνια). Ας δεχθούμε στην καλύτερη περίπτωση ότι εννοούσε κάποιον συνονόματο. Αλλά γιατί πάλι να υποστηρίξει κάτι τέτοιο; Άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου. Ευτυχώς τις νεκρές φίλες μου τις άφησαν ήσυχες. Συνεχίζει ο Τσαγκάρ:
Μέχρι που ήρθαν τα τρολ* του ίντερνετ. Εκεί, κάθε ταμπού έπεσε, κάθε μυστικό βεβηλώθηκε, κάθε ομολογία χρησιμοποιήθηκε σαν πριόνι σχιζοφρενούς. Κρυμμένα στο πιο βαθύ σκοτάδι, και μην ξέροντας αν αυτό που γράφουν διαβάζεται σε αυτό τον κόσμο ή σε ένα τεχνικολόρ παράλληλο σύμπαν, τεταραγμένα και νωθρά, τα τρολ δεν άφησαν λίθον επί λίθου στην εκκλησία που οικοδομήσαμε. Και δεν βαριέσαι. Είμαι υπέρ των μεγάλων καταστροφών (τις μικρές βαριέμαι), γιατί πιστεύω ότι εξαναγκάζουν την άνοιξη να έρθει γρηγορότερα. Αλλά μου στέρησαν κάτι που είναι το τικ της ύπαρξής μου: την εξομολόγηση. Έπαψα να μιλώ για όσα πραγματικά θέλω, γιατί ξέρω ότι μόλις ανέβουν στο ίντερνετ, κάποιο θρασίμι, κάποιο επώνυμο ή ανώνυμο τρολ (μερικοί κάνουν καριέρα έτσι), θα στρεψοδικήσει, θα τα συστρέψει στο σιχαμένο του κουμάντο και τελικά θα τα κάνει να διαβάζονται ανάποδα – 666. Και είμαι πια μεγάλος άνθρωπος – δεν θέλω να γεράσω αποδεικνύοντας ότι δεν είμαι σατανική ορτανσία. Στόχος μου είναι η γαλήνη της ψυχής μου – ξουτ βρομότρολα!
Αχ συνάδελφοι, ανάδελφοι, πλάστες παιδικών ψυχών. Ξουτ! και ξανά Ξουτ!
*Ας το εξηγήσουμε αυτό για όσους δεν γνωρίζουν τη διαδικτυακή ορολογία. Το τρολ προέρχεται από τη σκανδιναβική μυθολογία, αλλά η σημασία του στα social media είναι η εξής: Τρολ λέμε τους χρήστες που εσκεμμένα παρενοχλούν, χλευάζουν, χυδαιολογούν, επιτίθενται, υβρίζουν, με μόνο στόχο να εξαγριώσουν και να προκαλέσουν ακραίες συμπεριφορές στους συνομιλητές τους. Δεν πιστεύουν απαραίτητα αυτά που λένε. Γράφουν μόνο και μόνο για να προκαλέσουν έντονες αντιδράσεις. Στην αργκό του Διαδικτύου «τρολιά» είναι η πράξη του τρολ. Εναλλακτικά, το τρολ αποκαλείται και «καλικάντζαρος»
Ηταν του Αγίου Βαλεντίνου, μια ημέρα σαν κι αυτή το 1963, όταν στην Ιταλία έκανε την πρεμιέρα της μια ταινία που θα επαναπροσδιόριζε την Εβδομη Τέχνη: Ο Φεντερίκο Φελίνι παρουσίαζε στο κοινό το «Otto e mezzo», το αριστούργημά του που έμεινε πιο εύκολα στην ιστορία ως «8½».
Δεν είναι εύκολο να συλλάβει κανείς τον λόγο που αυτή η ταινία κρατάει εδώ και μισό αιώνα πια υπνωτισμένο το κοινό. Είναι σίγουρα η μοναδική ερμηνεία του Μαρτσέλο Μαστρογιάνι συνεπικουρούμενη από τη φρεσκάδα της Κλαούντια Καρντινάλε και της Ανούκ Εμέ – αλλά δεν είναι μόνα αυτά. Ασφαλώς είναι η εμβληματική μουσική του Νίνο Ρότα – αλλά πάλι δεν είναι μόνο οι μελωδίες. Υπάρχει αναμφίβολα κυρίαρχο το αυτοαναφορικό στοιχείο – ο ήρωας είναι ένας σκηνοθέτης σε δημιουργικό αδιέξοδο και ο Φελίνι μετρούσε οκτώ ταινίες και ένα σκετς ως τότε – αλλά επίσης δεν είναι εκείνο που κάνει το «8½» αξεπέραστο. Είναι όλα αυτά και πολλά άλλα μαζί, που γέννησαν μια ταινία προσωπικής αναζήτησης μέσα από ένα καλειδοσκοπικό πρίσμα παραμυθιού και σύγχυσης, υπό τη μαεστρική καθοδήγηση του σπουδαίου Φελίνι. Ο οποίος καθώς γύριζε το φιλμ είχε επισυνάψει στην κάμερα ένα αυτοκόλλητο με μια υπενθύμιση: «Ricordati che è un film comico» – «Θυμήσου ότι είναι κωμωδία».
«Είναι μια μελέτη ενός ανθρώπου που μπορεί να είναι ο καθένας από εμάς, αρκεί να ανοίξει την καρδιά του» θα εξηγούσε μετά ο Φελίνι.Συνέχεια »
Χρησιμοποιούμε cookies για να σας προσφέρουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία στη σελίδα μας. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε τη σελίδα, θα υποθέσουμε πως είστε ικανοποιημένοι με αυτό.
Άρθρα (RSS)