Terra Computerata

Μία νέα τεχνολογία ετοιμάζεται να βοηθήσει τα σχολεία με τους μαθητές που είναι επιρρεπείς στις κοπάνες.

Η νέα υπηρεσία “εντοπισμού” μαθητών ετοιμάζεται να λειτουργήσει αρχικά σε δοκιμαστικό στάδιο 6 εβδομάδων, στο “Anaheim Union High School District” της Καλιφόρνια.

Το σχολείο θα δοκιμάσει να τοποθετήσει συσκευές GPS στους μαθητές των 2 τελευταίων τάξεων του σχολείου που έχουν συμπληρώσει το όριο των τεσσάρων αδικαιολόγητων απουσιών.

Οι μαθητές που θα έχουν αυτές τις συσκευές κάθε μέρα θα δέχονται μία ειδοποίηση νωρίς πρωί που θα τους ενημερώνει οτι πρέπει να πάνε στο σχολείο στην ώρα τους και στην συνέχεια 5 φορές την ημέρα θα πρέπει να εισάγουν τον προσωπικό κωδικό τους για να δηλώσουν την ακριβή τους τοποθεσία την δεδομένη στιγμή έτσι ώστε το σχολείο να ξέρει ανά πάσα στιγμή που είναι ο μαθητής κατά τη διάρκεια των μαθημάτων.

4 αδικαιολόγητες και το κάνουμε θέμα, μα γιατί δεν διδάσκονται από τα φωτεινά παραδείγματα των Ελλήνων συμμαθητών τους με τις 114+; Το ψηφιακό σχολείο αλήθεια δεν έχει να προτείνει τίποτα για αυτή τη σπατάλη άσκοπης ενέργειας; εννοώ το πέρασμα των απουσιών από τα διπλότυπα στα βιβλία, την ενημέρωση με τις συστημένες επιστολές που επιστρέφουν ανεπίδοτες και στο τέλος  το καλύτερο είναι ότι με μία εγκύκλιο περνάνε όλοι…

Βέβαια αν μιλήσουμε για barcode και scanner θα αρχίσουν οι διαδηλώσεις για το 666…

Οι φιλόλογοι και οι λογοτέχνες που κατέκλυσαν τη Μικρή Σκηνή στον πέμπτο όροφο της Στέγης Γραμμάτων και Τεχνών την Τετάρτη το βράδυ γνώριζαν βεβαίως ότι η Ιστορία αποτελεί μία από τις βασικές συνιστώσες του έργου του Καβάφη. Εκείνο που προσδοκούσαν να μάθουν ερχόμενοι ήταν πώς αποκωδικοποιείται η ιδιαίτερη σχέση του ποιητή με την Ιστορία – και οι τρεις ομιλητές, οι καθηγητές Ρενάτα Λαβανίνι, Νταϊάνα Χάας και Μιχάλης Πιερής, ήταν προετοιμασμένοι να ικανοποιήσουν τις αδήλωτες προσδοκίες.

Ζωντάνεψε με γραφικές λεπτομέρειες μέσα από τις ομιλίες τους ο Καβάφης ως συστηματικός αναγνώστης της Ιστορίας, ο οποίος κουβαλούσε τόμους Ιστορίας στα ταξίδια του και έλεγχε με εξακριβωτική διάθεση τα ιστορικά λεξικά και τις εγκυκλοπαίδειες ανατρέχοντας σε πρωτογενείς πηγές. Τη φημισμένη «Ιστορία της παρακμής και πτώσεως της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας» του Εντουαρντ Γκίμπον ανέφερε, μεταξύ άλλων, η καθηγήτρια του Πανεπιστημίου Πατρών Νταϊάνα Χάας, την οποία ο Καβάφης μελετούσε στο πρωτότυπο και σημείωνε τις αντιρρήσεις του διασταυρώνοντας γεγονότα με την «Ιστορία του ελληνικού έθνους» του Κωνσταντίνου Παπαρρηγόπουλου.

Εκεί όπου η ιστορική πληροφορία είναι ελλιπής, ο ποιητής αισθανόταν ότι μπορεί να παρέμβει αναπληρώνοντας με τη φαντασία του τα κενά της Ιστορίας, όπως ακριβώς γράφει ο ίδιος στο ποίημα «Καισαρίων»: «Στην ιστορία λίγες/ γραμμές μονάχα βρίσκονται για σένα, / κ’ έτσι πιο ελεύθερα σ’ έπλασα μες στον νου μου».

Ταυτόχρονα, σχολαστικός με την ιστορική ακρίβεια, επισημαίνει στα ποιήματά του τα γεγονότα που πρέπει να ελέγξει με τη σημείωση verified (ελεγμένο) ή to be verified (να ελεγχθεί).

Ποια ήταν, συγκεκριμένα, τα ιστορικά διαβάσματα του Καβάφη μπορούμε να το ανακαλύψουμε αν διατρέξουμε τους τόμους της βιβλιοθήκης του στο Αρχείο Καβάφη, το πληροφορούμαστε από μαρτυρίες ή από σημειώσεις του ποιητή. Ο Μιχάλης Πιερής, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Κύπρου, ανακοίνωσε ακόμη μία πηγή, το «Λεξικό Καβάφη», ένα «λεξικό» 560 λημμάτων, που επιμελήθηκε ο ίδιος και θα κυκλοφορήσει μέσα στο έτος από το Σπουδαστήριο Νέου Ελληνισμού.

Όπως προκύπτει, ο Καβάφης αποδελτίωνε από τα διαβάσματά του λέξεις νέες, εξωτικές, λέξεις σε χρήσεις άγνωστες ή περίεργες, λέξεις όμορφες. Αντέγραφε ολόκληρα αποσπάσματα σε κομμάτια χαρτί, κρατούσε σημειώσεις από προφορικές κουβέντες και αποκόμματα από εφημερίδες και περιοδικά, τα οποία παράχωνε στο ερμηνευτικό λεξικό που είχε στη βιβλιοθήκη του. Από την καταγραφή και τη μελέτη τους προκύπτει ένας κατάλογος κειμένων που διάβαζε ο ποιητής με τρόπο συστηματικό. Ανάμεσα σε άλλα είναι το χρονικό της Κύπρου του Λεόντιου Μαχαιρά και του Βουστρώνιου, το «Χρονικόν του Μορέως» και διάφορες χρονογραφίες, ιστορικά δημοτικά τραγούδια και κλέφτικα, ενώ τα πολλά τεκμήρια από τον ημερήσιο και περιοδικό Τύπο μαρτυρούν ότι παρακολουθούσε με ενδιαφέρον τα πολιτικά και πολεμικά δρώμενα της εποχής του.

Αν στο σημείο αυτό απορεί κανείς σε τι αποσκοπούσαν οι αποδελτιώσεις και ποια ήταν τα κριτήρια της λεξικογραφικής πρακτικής του ποιητή, όπως αναρωτήθηκε ο γλωσσολόγος και λεξικογράφος Γεώργιος Μπαμπινιώτης, ο Μιχάλης Πιερής έδωσε μια πολύ παραστατική απάντηση: «Μάζευε λέξεις όπως ένας μάστορας μαζεύει πέτρες για να φτιάξει μια ξερολιθιά, χωρίς να ξέρει πόσες και ποιες θα χρειαστεί όταν έρθει η ώρα».

Το συμπέρασμα της συνάντησης, για ακόμη μία φορά, ήταν ότι οι τρόποι προσέγγισης της προσωπικότητας και της ποίησης του Καβάφη παραμένουν ανεξάντλητοι. Γιατί; Ποιο είναι το μυστικό της οικουμενικής και αειθαλούς απήχησής του; Η Ρενάτα Λαβανίνι, καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο του Παλέρμο και εκδότρια των «Ατελών ποιημάτων» του, πρόλαβε το ερώτημα λέγοντας στο κλείσιμο της ομιλίας της: «Η απήχηση της ποίησης του Καβάφη είναι μεγάλη γιατί λειτουργεί με τον τρόπο που λειτουργούν το μυαλό και τα συναισθήματά μας».

www.tovima.gr

Του Νίκου Δήμου

Αστειεύεστε; Ανθέλληνας ο Διονύσιος Σολωμός, ο εθνικός ποιητής, ο ποιητής του εθνικού ύμνου;

•Μάλιστα. Μαζί με τον Βερέμη, την Ρεπούση, τον Λιάκο, και όλους εκείνους που τα τελευταία χρόνια «αποδομούν την εθνική συνείδηση, γκρεμίζουν τους εθνικούς μύθους, καταλύουν τα ιερά και τα όσια του έθνους» (έτσι ισχυρίζονται οι υπερ-πατριώτες).

•Διότι δεν κάνουν άλλο όλοι αυτοί οι ιστορικοί παρά να υλοποιούν τη φράση του Σολωμού: «Το έθνος πρέπει να θεωρεί εθνικό ό,τι είναι αληθές». Ανέδειξαν ιστορικές αλήθειες που πραγματικά ανατρέπουν εθνικούς μύθους. Αν είναι ανθέλληνες αυτοί – τότε είναι και ο Σολωμός.

•Μύθος το «κρυφό σχολειό». Πλήρης θρησκευτική και εκπαιδευτική ελευθερία. Οι Τούρκοι δυνάστες πιο ήπιοι από τους Ρωμιούς κοτζαμπάσηδες. Μύθος η Αγία Λαύρα. Μύθος η συμπαράσταση της Εκκλησίας (που αφόρισε την επανάσταση).

•Αυτά είναι πράγματα που οι ιστορικοί τα γνωρίζουν εδώ και πολλά χρόνια, αλλά, μόλις δοκίμασαν να τα περάσουν έστω και κουτσουρεμένα στα σχολικά βιβλία, έγινε ο κακός χαμός.

•Και οι λυσσαλέες αντιδράσεις στην εξαίρετη σειρά του Σκάι «1821» δείχνουν πως οι Έλληνες δεν αντέχουν «το αληθές». Ο λυγμός του Τράγκα περιτρέχει το διαδίκτυο. Η πιο ειλικρινής αντίδραση ήταν του θεατή που τηλεφώνησε λέγοντας: «Μη μου χαλάτε τον μύθο μου!».

•Άλλοι άρχισαν τις θεωρίες συνωμοσίας (η ΣΙΑ, η Μοσάντ, ο Σόρος) ή τις βρόμικες προπαγάνδες, διαδίδοντας πως η σειρά ισχυρίζεται πράγματα που ουδέποτε ειπώθηκαν – μόνο και μόνο για να τη διαβάλλουν.

•Η φράση του Σολωμού, που όλοι μάθαμε στο σχολείο, είναι τόσο επαναστατική, ανατρεπτική και τολμηρή, που απορώ πώς μπόρεσε να διεισδύσει εκεί μέσα!

•Τη λέμε, αλλά ουδέποτε την εφαρμόσαμε. Αν το είχαμε κάνει, θα είχαμε πρώτα-πρώτα ανατρέψει τα μισά σχολικά βιβλία, που είναι γεμάτα εθνικιστικά ψεύδη.

•Με τη ρήση του αυτή, ο Διονύσιος Σολωμός, μέσα στην άνθιση του εθνικισμού, πραγματοποιεί την υπέρβασή του. Διαλύει αυτόματα τους εθνικούς μύθους επάνω στους οποίους βασίζεται κάθε υπερ-πατριωτισμός. Η ιστορία γίνεται χώρος δικαίου.

•Πότε θα αποκτήσουμε το θάρρος και την ωριμότητα να ακολουθήσουμε πραγματικά τη φράση του Σολωμού; Τότε ο πατριωτισμός θα γίνει ένας νέος ανθρωπισμός.

lifo